Determinacja i motywacja.

[jan.kran]

Od dłuższego czasu czytając to forum i problemy rodziców których
dzieci mają problemy z mówieniem po polsku chociaz posiadają bierną
znajomość języka zastanawiam sie nad tym jak mnie i wielu moim
znajomym sie udało i nasze dzieci mówią swobodnie po polsku.
Doszłam do wniosku ż punkt ciężkości to nie dzieci ale rodzice ,
na ile oni są zdesperowani , zdecydowani i przekonani że dzieci
powinny znac polski.
Rozwinę ten temat jeżeli Was zainteresuje bo mam sporo przemysleń

Kran

[nesla]

Owszem interesujace, wiec rozwin temat, ciekawam twoich przemyslen.
Mnie rowniez to zastanawia jak to jest, ze jednym sie udaje a innym
nie, na ile jest to zalezne od motywacji i determinacji rodzicow a
na ile od warunkow niezaleznych od nas. Sama rowniez powoli docieram
do wlasnych wnioskow i pomimo szczerych checi coraz czesciej
dochodze do wniosku, ze pewnych przeszkod nie da sie przeskoczyc.
Nie da sie rozwijac wiezi jezykowych i uczuciowych z polskimi
dziadkami jesli takowych nie ma, nie da sie utrzymywac bliskich
kontaktow z polskojezycznymi dziecmi jesli takowych nie ma w okolicy
kilkunastu kilometrow, nie da sie zapisac do polskiej szkoly jesli
jej nie ma w okolicy kilkudziesieciu kilometrow, nie da sie zmusic
dziecka aby mowilo po polsku jesli tego nie chce, nie da sie 24
godziny na dobe mowic do dziecka po polsku jesli rodzice pracuja a
dzieci sa pod opieka inno-jezyczna, czasem nie da sie nawet calego
czasu spedzonego z dzieckiem poswiecic na rozwoj jezykowy, jesli
jest sie malomownym introwertykiem, nie da sie jechac na 2 miesiace
wakacji do Polski nie majac wiecej niz 2 tygodnie urlopu w lecie,
nie da sie poslac 2-4-letniego dziecka na kolonie jezykowe. Ale caly
czas staram sie koncentrowac na tym co sie da i nie poddaje sie mimo
potkniec i bledow niemniej wiekszosc sposobow na dwujezycznosc w
naszym przypadku jest niemozliwych lub trudnych do wprowadzenia w
zycie. Ciekawa jestem wiec twoich przemyslen i mam nadzieje ze
napiszesz cos co bede mogla wykorzystac !

[risando]

> Rozwinę ten temat jeżeli Was zainteresuje bo mam sporo przemysleń

Poprosimy

> Doszłam do wniosku ż punkt ciężkości to nie dzieci ale rodzice ,
> na ile oni są zdesperowani , zdecydowani i przekonani że dzieci
> powinny znac polski.

Brzmi groznie ...

[jan.kran]

Teraz rozumiesz czemu moje dzieci mowia do mnie Big Mother
Terminator i znaja polski PPP
Umieja tez gotowac , prasowac , piec , sprzatac , niezaleznie od
plci

Trzymam krotko zelazna reka :o)

Wyartykuluje o co mi chodzi , zainspirowaly mnie dodatkowo uwagi
Mesli.
Ide myslec , wroce niebawem
Kran

[jan.kran]

NESLI mialo byc.

Chcialam naposac dla mnie istotna rzecz zanim zaczne sie dzielic
moimi rozwazaniami.


Nikogo nie oceniam i nie potepiam za to ze nie nauczyl dziecka
swojego ojczystego jezyka.
Moja serdeczna przyjaciolka Czeszka, maz Slowak , zamieszkala w DE
od lat do synow mowi wylacznie po niemiecku .
Nigdy nie bylo problemu ze ja mowie do swoich po polsku.

Wychodze z zalozenia ze te osoby ktore tu zwracaja sie o porade albo
czytaja to forum maja chec i zyczenie zeby ich dzieci mowily po
polsku i dlatego chce sie podzielic moim doswiadczeniem.

Zapytalam moja Mlodziez dlaczego mowia po polsku.

Mloda :
- Dlatego ze dla mamusi to wazne i ze jak bylam mala to widzialam
jak jestes zadowolona ze znam polski.
I dlatego ze chce sie dogadac z Rodzina i znajomymi w Polsce.

Junior:
- Dlatego ze mnie cwingujesz* i dlatego ze dla Ciebie to wazne
zebym mowil po polsku.

* Tu moja porazka bo Junior spolszczyl niemieckie slowo "zwingen"
czyli zmuszac.

Do dzis mu sie takie kwiatki zdarzaja , plenie jak moge ...
Kran

[kalina29]

Jak najbardziej zgadzam sie z Kranem.
Motywacja rodzicow ma zasadniczy wplyw na dwujezycznosc dzieci.
Mysle, ze o wiele latwiej jest rodzinom w ktorych rodzice mowia jedym jezykiem.
Wazne sa tez wyjazdy do kraju i kontakt z jezykiem na obczyznie.
Oraz kontakt z filmami, muzyka itp.
W moim przypadku wine za nie-dwujezycznosc dzieci albo "szczatkowa" dwujezycznosc ponosze ja sama. Natomiast mam wspaniale dzieci, ktore sie w sumie niewiele buntuja przeciwko temu jezykowi. Podjely wspolprace. Wiec jestem im wdzieczna poniewaz pomagaja mi nadrobic zaleglosci. W tej chwili cieszy ich to ze zrobily postepy, ze sobie radza, ze rozumieja coraz wiecej.
Uwazam jednak ze takie "uczenie" drugiego jezyka jest bardzo ciezka praca. Byc moze jest to takie ciezkie dla mnie bo mam zaleglosci, dzieci juz dosc urosly, jest coraz trudniej nadognic stracony czas. Jakis bunt przeciez tez istnieje na codzien, w tej rzeczywistosci niepolskojezycznej. Trzeba sie temu buntowi opierac, jakos przekonywac, jakies fortele wymyslac. Nie jest to latwe. Prawdopodobnie ta trudnosc tez zniecheca rodzicow do kontynuowania z jezykiem.

[jan.kran]

Nestla , napisałam baaardzo długi post w odpowiedzi na to co
napisałaś

W momencie wysłania coś się stało , nie wiem czy winien net czy
portal Gazety i mi zniknął ...
Jak znjdę chwile czasu w najbliższych dniach to napiszę jeszcze
raz...
Kran

[nesla]

janie.kranie dziwnym zbiegiem okolicznosci moj dlugi post z
przemysleniami w temacie rowniez zostal bezpowrotnie wchloniety z
powodow mi niewiadomych. Z frustracji nie chcialo mi sie nawet o tym
napisac Widocznie nie dane nam podyskutowac

[risando]

nesla napisała:

> janie.kranie dziwnym zbiegiem okolicznosci moj dlugi post z
> przemysleniami w temacie rowniez zostal bezpowrotnie wchloniety z
> powodow mi niewiadomych. Z frustracji nie chcialo mi sie nawet o tym
> napisac Widocznie nie dane nam podyskutowac

Po jakims tam czasie system jakos wyloguje uzytkownika. Najlepiej sobie przygotowac dluzszy tekst w zezwnetrznym edytorze tekstu (chociazby w "Notatniku"), a potem copy & paste.

[kocianna]

Wydaje mi się również, że spore znaczenie może tu mieć kilka czynników zupełnie
zewnętrznych. Ja jestem dwujęzyczna naturalnie, moja córka wkrótce (mam
nadzieję) dwujęczyczna będzie.

Sprawa pierwsza: z mojego doświadczenia wynika, że najstarsze dziecko w rodzinie
(rodziny OPOL) mówi w drugim języku najlepiej. Może to być spowodowane
naturalnym faktem, że np. matka nie znała wtedy języka większości, albo że
młodsze uczą się mówić m.in. od starszego rodzeństwa.

Sprawa druga, taka bardziej osobista: chyba spore znaczenie ma sposób
postrzegania grupy posługującej się danym językiem w otoczeniu. Ja byłam przez
całą podstawówkę "ruska", mój brat pięściami musiał sobie wywalczyć miejsce w
podwórkowej hierarhii, a za "ruskiego" czy "miszę" interlokutor dostawał w łeb.
Bo to były określenia zdecydowanie pejoratywne. I choć zostaliśmy wychowani w
dumie, że możemy przynależeć do dwóch narodów, zawsze byliśmy, w opinii innych,
gorsi. Moja siostra więc wprost odmawiała rozmawiania po rosyjsku, zwlaszcza w
miejscach publicznych czy przy kolezankach. I ona juz dwujezyczna nie jest.

[jagach42]

Myślę,że Jan.Kranik ma bardzo mądre i przemyślane,a co więcej sprawdzone
sugestie dotyczące wielojęzyczności dzieci,czego przykładem są jej wielojęzyczne
dzieci.Mi nasunął się troche inny problem.Kiedy jesteśmy za granicą Polski
walczymy o język polski w naszych rodzinach,ale kiedy wracamy do Polski
proporcje na korzyść języka polskiego przesuwają się o 100%,a język naszego
małżonka bardzo traci.Ja sama widzę to po mojej małej córce,od kiedy mieszkamy w
Polsce ona bardziej woli polski niż niemiecki.Chciałabym,żeby była równowaga,ale
wtedy ja musze wspomóc mojego męża,który jest ciągle w rozjazdach.Niedawno
spotkałam koleżankę,która już 5 lat mieszka w Polsce(małżeństwo
polsko-francuskie).Jej córka Louise,teraz Lusia ma 12 lat i nie chce rozwijać
francuskiego.Nie miała problemów w polskiej szkole,bo mama nauczyła ja pisać i
czytać po polsku.Francuskiego uczyła się od ojca i jego rodziny,a także w
przedszkolu i szkole.Lusia nie chce mówic i pisać po francusku.Teściowa mojej
koleżanki jest bardzo oburzona poziomem francuskiego u wnuczki,za co wini mame
za niedopilnowanie,bo tato dużo pracuje.Lusia robi dużo błędów w pisaniu po
francusku.Babcia stwierdziła,że musi ją na jakiś czas zabrać do Paryża,bo nie
będzie miała szans na Sorbonę,ale mała nie chce o tym słyszeć.I tu taka mała
dygresja nasze dzieci dostaja wspaniały dar języczności,ale przez swoje
zaniedbania mogą go stracić.

[risando]

Witam,

dziekuje bardzo za przemyslenia.

Zawsze staralismy sie ten drugi jezyk "ladnie zapakowac", czyli motywowac nas i corke bez stresu, stworzyc sytuacje, w ktorej dwujezycznosc jest normalna rzecz.

Rownowagi pomiedzy jezykami od dawna juz nie ma, ale postep i tak jest rowniez w tym "drugim" jezyku.

Chcialbym jednak poprosic o mala porade jak zapobiegac zagrozeniu opisanemu przez jagach42:

> I tu taka mała
> dygresja nasze dzieci dostaja wspaniały dar języczności,ale przez swoje
> zaniedbania mogą go stracić.

Wlasnie pierwsze dni wakacji w Polsce i czas na nauke pisania i czytania. Corka o tym wie, zachwycona nie jest, ale jesli nie wykorzystujemy tego okresu do konca sierpnia, zaleglosci beda juz ogromne.

Corka pol roku temu zaczela sama czytac polskie ksiazki, niemieckich jednak nie rusza, chociaz mamy w tej chwili nawet bardzo duzy zasob niemieckich ksiazek. Ona woli sluchac, kiedy ja czytam. Niestety nie znalazlem sposobu jak nia zmotywowac, bo zmuszac nie chce.

Pozdrawiam

[bachula_gr]

risando napisał:
> Corka pol roku temu zaczela sama czytac polskie ksiazki,
niemieckich jednak nie rusza, chociaz mamy w tej chwili nawet bardzo
duzy zasob niemieckich ksiazek. Ona woli sluchac, kiedy ja czytam.
Niestety nie znalazlem sposobu jak nia zmotywowac, bo zmuszac nie
chce.

U nas sprawdza sie instytucja mlodszej siostry (Risando, do dziela ;-
) Siedmiolatka sama z siebie czytac po polsku nie chce, a siostrze i
owszem. Moze dlatego, ze pozom lektur czterolatki jest jednak nizszy
i jej latwiej? Czyta jej na dobranoc po kilka tron dziennie i obie
maja radoche.

[risando]

bachula_gr napisała:


> U nas sprawdza sie instytucja mlodszej siostry (Risando, do dziela ;-
> )

[jan.kran]

Sadze ze na poczatku dwujezycznosci moich dzieci mialam stosunkowo
latwiej niz wielu z Was.
Kiedy urodzila sie moja corka bardzo slabo znalam jezyk otoczenia ,
nie bylo mowy zebym mogla z mala rozmawiac po niemiecku.
Ojciec Claire jest Polakiem tak ze pierwsze trzy lata miala bardzo
duzy kontakt z jezykiem polskim.
Niewiele wiedzialam wtedy na temat wielojezycznosci , nie
kombinowalam , analizowalam , po prostu mowialam do corki tylko po
polsku.
Poszla do przedszkola nie mowiac po niemiecku ,troche rozumiala i
po kilku miesiacach zaczela swobodnie mowic po niemiecku.
Nie mialam obaw ze polski zaszkodzi Jej w nauce jezyka otoczenia.

Mysle ze w czasie tych pierwszych lat Jej zycia wytworzyl sie w moim
mozgu schemat ktory nie pozwolil mi do dzieci mowic inaczej niz po
polsku.
To jest pierwszy punkt jaki chcialam poruszyc w moich dywagacjach,
psychiczne nastawienie rodzicow.
Male dzieci sa jak kompas , wyczuwaja zmiany nastroju , niepewnosc i
niekonsekwencje rodzicow.
W slowach " wychowanie wielojezyczne " chce zwrocic uwage na czlon
WYCHOWANIE.
Oznacza to codzienna konsekwentna prace. Kazdy ma chwile slabosci ,
kazdy popelnia bledy.
Jednak jezeli chce sie miec dziecko wielojezyczne to trzeba od
poczatku zalozyc sobie pewne reguly gry.
Ja jestem zwolenniczka OPOL , w naszym przypadku ta metoda
zadzialala.
Bardzo waznym czynnikiem byla moja pewnosc ze chce aby dzieci mowily
po polsku i zawzietosc w wykonywaniu zamierzenia.

Dla mnie bardzo budujacym jest przyklad Kaliny ktory wskazuje ze
nigdy nie jest za pozno.
Ale wielojezycznoac nie przyjdzie sama , trzeba zainwestowac czas ,
pieniadze i miec silna wole.

Kalina pokazuje synom Polske od ciekawej i wesolej strony. Nauka
jezyka polaczona ze zwiedzaniem , basenem , zoo , roznymi
atrakcjami.

Ja staralam sie moim dzieciom podczas wizyty w Polsce zawsze
zapewnic jakies atrakcje , na poczatku lat 90 -tych Polska byla
jeszcze dosc szara i mocno postkomunistyczna ale dla chcacego ...

Plywalismy statkiem po Odrze , chodzilismy do muzeum , na
koncerty , do pizzerii , odwiedzalismy znajomych majacych dzieci w
podobnym wieku.
Wyjazd do Polski to byla atrakcja a przy okazji dzieci uczyly sie
jezyka.
K.

[matka.adama]

Także uważam, że dzieci z rodzin "jednojęzycznych" mieszkajacych za
granicą mają łatwiej - jeżeli chodzi o przyswojenie sobie języka
polskiego - niż dzieci z rodzin "mieszanych językowo".

Języka polskiego uczą się w domu, a obcego "w środowisku". Jeżeli
ich rodzice stosują OPOL dzieci mają szansę na piękną, czystą, pełną
dwujęzyczność.

Ma to jednak także minusy: dzieciom trudniej jest nauczyć się języka
otoczenia, czasami są sflustrowane itd. Jeżeli jednak przejdą przez
ten etap - wspierane przez rodziców, którzy mądrze pomagają im w
opanowaniu języka otoczenia, np. nawiązując kontakty z "tubylcami",
zapisując je na różne zajęcia itd.- staną się w pełni dwujęzyczne.

Jeżeli rodzice wstydzą się swojego pochodzenia lub - z sobie tylko
znanych powodów - nie chcą mówić po polsku (nie wartościuję, tylko
stwierdzam fakty)nie lubią rozmawiać w przedszkolu, czy sklepie po
polsku, gdy ktoś słucha od razu przechodzą na niemiecki, to takie
dzieci mają dużą szansę na "odziedziczenie" tego wstydu. Będą
rozumiały język, ale nie będą chciały się nim posługiwać, bo dla
rodziców była to wstydliwa sprawa.

To są moje przemyślenia, chyba bardzo podobne do waszych
pozdrawiam serdecznie
mama Adama

[matka.adama]

Chciałabym jeszcze dodać, że ważna jest także pewna świadomość
językowa rodziców. Dla mnie jest oczywiste (dla was zapewne
również), że się z dzieckiem rozmawia, czyta mu bajki, tłumaczy
świat, spędza z nim czas. W ten sposób przecież dziecko "buduje"
swój język.
Języka ojczystego nie wypija się z mlekiem matki (niestety), tylko
trzeba nad nim pracować, być bardzo konswkwentnym, zwłaszcza wobec
siebie samego.
Trzeba zrozumieć, że jeżeli nie rozmawiamy z dzieckiem po polsku w
codziennych sytuacjach, tylko używamy języka otoczenia, znajomość
polskiego u dziecka będzie dużo słabsza. Rozumiem, że wielu rodziców
chce ułatwić dzieciom start w przedszkolu, uchronić je od stresu
związanego z "wrzuceniem" w obcojęzyczny świat. Dlatego mówią do
dzieci po niemiecku, czy angielsku. Ale kij ma zawsze dwa końce.
Nasze życie składa się z wyborów, także tych językowych. I nieważne,
który model wybierzemy, chcemy jak najlepiej dla naszych dzieci, i
tylko to się liczy. Ale nie możemy się potem dziwić i
pytać "dlaczego" moje dziecko nie mówi lub nie chce mówić w danym
języku. Dokonaliśmy wyborów (czasami świadomie, czasami nie), według
nas najepszych dla naszych dzieci i ich zachowanie w stosunku do
języków jest często wynikiem tych naszych wyborów.
Pozdrawiam
MA

[kaskahh]

mowie tylko po polsku, tata po niemiecku
ale lapie sie na tym, ze gdy jestesmy w grupie niemieckojezycznej, mowie jakby
mniej...
jakby podwiadomie, ze inni nie rozumieja...
mysle wtedy: tlumaczyc, ze powiedzialam np: powiedz czesc Petrze, Nikolasowi...

to dopiero poczatki i mam nadzieje, ze wytrwam, i corka bedzie potraifla sie
porozumiec z rodzina w PL

[fogito]

Zgadzam sie z jan.kran w calej rozciaglosci. Niezaleznie od
okolicznosci zewnetrznych wszystko zalezy od rodzicow. Jesli oni nie
odpuszczaja to i dzieci tez nie odpuszcza.

[bietka1]

absolutnie zgadzam sie z wszystkim co zostalo napisane, nawet wiecej, zawsze o
tym wiedzialam, a jednak zdazalo mi sie mowic do dziecka po niemiecku, gdy
bylismy w srodowisku niemieckojezycznym. mowienie po polsku i po niemiecku
bardzo wydluzalo czas. przy stole takze rozmawiamy po niemiecku i ja nie
tlumacze. moje dziecko doskonale wie, ze ja zupelnie normalnie mowie po niemiecku.
pamietam, ze byl taki okres, ze nie bylam pewna czy on rozumie, gdy mowie po
polsku. byl to okres buntu, ktory utrudnial juz i tak nasza trudna komunikacje.
mialam bardzo maly kontakt ze srodoiskiem polskim, praktycznie zaden. rzadko
kiedy byl swiatkiem dialogu, czesciej raczej chaosu jezykowego. ale dziesiaj
czuje sie bardzo bezpiecznie w tym chaosie chociaz prawie nie mowi. powtarzanie
polskich slow sprawia mu trudnosc. nie wiem, jak sie za to wziac, zeby go nie
zniechecic. on mnie tylko sluchal, ale nigdy nie probowal mowic po polsku. dosc
pozno zaczal w ogole mowic. dzisiaj uzywa tez bardzo ladnego niemieckiego, czego
nie mozna pominac, bo jak na pieciolatka jest to wcale nie takie oczywiste, ale
czym tu sie chwalic, jesli polski jest slabszy?... zreszta nikt tego nie zauwazy.
probuje z nim cwiczyc powtarzanie calych zdan. nie jest latwo, ale on robi to,
bo wie, ze dla mnie to wyzne. nie wiem, czy to dobra metoda, ale mam nadzieje,
ze w niczym nie zaszkodzi.

[ika.alias]

jan.kran napisała:

> Rozwinę ten temat jeżeli Was zainteresuje bo mam sporo przemysleń

*BARDZO* nas interesuje!!!

Wiec rozwijaj, rozwijaj... ))