ortografia

[Gość: asde]

Z czego wynika odmienność spolszczenia różnych wyrazów angielskich
występujących w Dyktandzie:
cornfleksy (B.)( org. corn flakes )- początek angielski, koniec polski
cheesburgera (B.)( org. cheesburger)- pisownia angielska z polską końcówką
college'u (D.) (org. college ) - pisownia angielska lecz polska końcówka po
apostrofie.

[teresa.kruszona]

Gość portalu: asde napisał(a):

> Z czego wynika odmienność spolszczenia różnych wyrazów angielskich
> występujących w Dyktandzie:
> cornfleksy (B.)( org. corn flakes )- początek angielski, koniec polski
> cheesburgera (B.)( org. cheesburger)- pisownia angielska z polską końcówką
> college'u (D.) (org. college ) - pisownia angielska lecz polska końcówka po
> apostrofie.
Ponieważ w tekście dyktanda zastosowano normy ortograficzne zgodne z „Nowym
słownikiem ortograficznym PWN” pod red. prof. Edwarda Polańskiego, właśnie
Profesora zapytałam o zasady spolszczania. Oto, co mi powiedział:
Nawet niespolszczone wyrazy przy odmianie w języku polskim otrzymują polskie
końcówki fleksyjne (corn-fleksy, chipsy, windowsy).
Corn-fleksy piszemy z dywizem dla podkreślenia dwuskładnikowości
produktu. „Mieszane” spolszczenie wynika z chęci podkreślenia źródłosłowu tej
nazwy (corn - kukurydza; fleksy - płatki), jednak drugi człon spolszczono,
uznając formę fonetyczną za łatwiejszą. Profesor skłaniałby się ku spolszczeniu
całej nazwy - kornfleksy - i być może w nowym wydaniu „Wielkiego słownika...”
taka wersja się znajdzie.
Cheesburger - wyraz ten zachował oryginalną pisownię, ale w przypadkach zależnych
ma polską końcówkę fleksyjną, zgodnie z zasadą, o której mowa na wstępie.
College - college'u - jeśli na końcu wyrazu pochodzenia angielskiego lub
francuskiego jest nieme -e, otrzymują one polską końcówkę po apostrofie, jeśli -e
wymawiamy, to nie stawiamy apostrofu.

[_jazzek_]

teresa.kruszona napisała:

> Corn-fleksy piszemy z dywizem dla podkreślenia dwuskładnikowości
> produktu. „Mieszane” spolszczenie wynika z chęci podkreślenia
> źródłosłowu tej nazwy (corn - kukurydza; fleksy - płatki), jednak drugi człon
> spolszczono, uznając formę fonetyczną za łatwiejszą. Profesor skłaniałby się
> ku spolszczeniu całej nazwy - kornfleksy - i być może w nowym
> wydaniu „Wielkiego słownika ...” taka wersja się znajdzie.

I to jest piękne. Jeden (liczbowo: 1) człowiek wymyśla sobie słowo, a następnie
jednoosobowo kombinuje jego pisownię (dosyć dziwaczną z dowolnego punktu
widzenia). Nie dość na tym, jednoosobowo dochodzi do wniosku, że jednak lepsza
jest jeszcze inna pisownia. Ponieważ ma wysoką pozycję w społeczeństwie
humanistycznym i tzw. „dojścia" w wydawnictwach, może sobie w swoim słowniku
taką czy inną egzotyczną formę umieścić.
Tymczasem miliony osób muszą latami całymi (ba, dziesiątkami lat) czekać, aż
ich język znajdzie wyraz w słownikach, najpierw (rzecz jasna) jako niepoprawny,
potem z obrzydzeniem najwyższym przyjęty jako potoczny, żeby, gdy pół wieku
minie, znaleźć ostateczne uznanie.
Choc trzeba przyznać, że mnogość wydawnictw w kapitalizmie ma taką zaletę, że
żywy język jest ostatnio nieco szybciej zauważany.