Feministka a stereotypy

[verdana]

Czy byłybyście zmartwione gdyby Wasza córka oświadczyła, ze nie chce
pracować, swoją przyszłość widzi jedynie jako matka i żona utrzymywana przez
męża? Bo ja byłabym.
A gdyby syn oświadczył, ze nie chce pracować, chce być jedynie ojcem i mężem
utrzymywanym przez żonę? Bo ja chyba wyskoczyłabym oknem.
Stereotypy jednak trzymaja się mocno. W pierwszym wypadku pomyslałabym, ze
córka ostatecznie ma prawo wyboru swojej drogi życiowej i ze nie powinnam jej
niczego narzucać - może tak będzie jej dobrze. W drugim przypadku uznałabym
syna za śmierdzacego lenia, albo za faceta żerującego na pracy kobiet - i
jego wybór bylby dla mnie klęską życiową.
A więc jednak nie da się całkowicie odejść od stereotypowego myślenia o
rolach męskich i kobiecych.

[sir.vimes]

Trzeba by rozważyć szczegóły takiej sytuacji - bo jeżeli np. dziecko (płeć
obojętna) chciałoby mieć dziesięcioro dzieci i prowadzić zastępczy dom dziecka
czy coś takiego (a miałoby talent do dzieci) to nie zdziwiłby mnie wybór takiej
drogi życiowej.

W sytuacji "sztampowej" - zamurowałoby mnie ze zdziwienia.

A przede wszystkim chyba nie do końca uwierzyłabym - bo można się tak deklarować
i zmienić zdanie.

Jeszcze to przemyślę.
A co do syna na utrzymaniu żony - znam paru świetnych facetów w takiej sytuacji
i nie są mniej męscy, mniej atrakcyjni; w gruncie rzeczy są bardziej pracowici,
oczytani, niż wielu pracujących. Więc nie jestem uprzedzona. Poza tym mój mąż
miał okres bezrobocia i świetnie realizował się w domu (chociaż trzeba zaznaczyć
nie zajmował się "wyłącznie" domem i dzieckiem).

Napewno jest to coś do przemyślenia.

[falafala]

Fakt, czlowiek jest przesiakniety stereotypami do szpiku kosci. Ale sadze, ze
roznica w podejsciu do mezczyzny i kobiety w tym wypadku wynikalaby z
mozliwosci. Ile mezczyzn znajdzie kobiete gotowa go utrzymywac, jednak jest ich
znacznie mniej niz w mezczyzn gotowych utrzymywac kobiete. Chodzi tez o to, ze
kobieta bedaca w domu z zalozenia wykonuje wszystkie prce domowe, rodzi dzieci i
je wychowuje. W odwrotnym przypadku to kobieta by musiala urodzic dziecko i
zostawic mezczyznie na wychowanie, mezczyzna musialby przejac wszystkie
obowiazki domowe.
Wiecie jest to dla mnie troche smieszne do wyobrazenia :DD, przepraszam, ale
mezczyzni ktorych znam nie sa w stanie znalezc puszki stojacej przed ich nosem
(no chyba ze to puszka piwa ;)).
No i oczywistym jest ze mimo wszystko nie wierzylabym w taka deklaracje dziecka.
Kiedy ono mialoby to powiedziec, przed rozpoczeciem edukacji, toz to
nieopierzony kurczak, ktory nie wie co wogole powinien robic w zyciu, po
zakonczeniu czlowiekowi sie zmienia co kilka lat poglad na zycie. A jezeli nie i
byl(a)by szczesliw(a)y to co to ma za znaczenie. Pracujac mozna tak trafic ze ma
sie zapaprane zycie.

[beata2802]

> Wiecie jest to dla mnie troche smieszne do wyobrazenia :DD, przepraszam, ale
> mezczyzni ktorych znam nie sa w stanie znalezc puszki stojacej przed ich nosem
> (no chyba ze to puszka piwa ;)).

Hmmm, ja żyję wśród mężczyzn spośród których połowa by się obraziła za to, co
napisałaś.

[falafala]

a ze by sie obrazila... ale czy potrafia znalezc? Ci co znam raczej traktuja to
z poczuciem humoru

sir.vimes, poczta gazetowa jak zwykle szwankuje

[falafala]

stad prywata tutaj, przepraszam, dzis ciagle blad wyrzuca, ale wczoraj bylo
teoretycznie OK, doszly do Ciebie skany z Kuchni, wyslalam wczoraj

[verdana]

Myśle o dziecku już dorosłym, to co mowia małe dzieci to inna kwestia (choć moj
syn wybrał sobie zawód i studia w 5 klasie i nie zmienił zdania).
Prowadzenie rodzinnego domu dziecka - to dla mnie zupełnie inna para kaloszy.
Akurat to jest możliwe, bo syn kończy psychologię kliniczną, studium
pedagogiczne i myśli o zajmowaniu się dziećmi. Jakoś mi nawet do glowy nie
wpadło, ze to "niemęskie", choc na jego roku na 30 dziewczyn wypada jeden
facet.
No, ale jak by mi przed slubem oswiadczył, ze rezygnuje z pracy, będzie prał,
prasował, bo nie musi pracować - zona dobrze zarabia? Brrr....
A corka, no ćóż, może bym i pomyslała, ze jak ma wybór to dobrze trafiła.

Pójdźmy dalej...

[dagmama]

Powinniśmy być przygotowani na wybór każdej drogi.
Na przykład jestem ateistką, a syn chce zostać księdzem.
Czy mam prawo pokazać "focha"?
Nie wydaje mi się.
A jeśli oświadczy, że jest gejem?

Proponuję odetchnąć, jeśli zechce być wzorowym ojcem i gospodarzem domowym, że
nie okazał się gejem, he he.

Niszczmy stereotypy, reagujmy niesteoretypowo.
To jedyna droga naprzód.

[sir.vimes]

Doszły, teraz staram się otworzyć:))) Bez przerwy mnie wylogowywuje więc trudno
dobrać się do własnej poczty:))) Serdeczne dzięki za artykuł!!!!!!

[sir.vimes]

Wiecie jest to dla mnie troche smieszne do wyobrazenia :DD, przepraszam, ale
mezczyzni ktorych znam nie sa w stanie znalezc puszki stojacej przed ich nosem
(no chyba ze to puszka piwa ;)).

Dla mnie dużo śmieszniejsze jest mniemanie, że dziewczęta rodzą się z doskonałą
umiejętnością wykonywania prac domowych i opieki nad niemowlakiem. Moje dziecko
przez pierwsze dni kąpał - dziadek, czyli facet , który kąpał w życiu sporo
noworodkow i dzieci - w przeciwieństwie do mnie:)

[sir.vimes]

I znowu nie widać , że pierwszy akapit mojego posta to cytat. Przepraszam.

[falafala]

A i pewnie ze zakladanie czegokolwiek jest bez sensu, zreszta zajmowanie sie
dziecmi i wogole domem jest wyuczalne a nie genetycznie ustalone (u mnie tez maz
kapie;). Raczej chodzi o checi czyli poziom zaangazowania. Wiele mezczyzn z gory
woli powiedziec ze nie potrafi i ma z glowy (za cichym przyzwoleniem kobiet
zreszta). Mimo wszystko wiecej kobiet niz mezczyzn podejmuje wysilek nauczenia
sie tych czynnosci, z obowiazku, z przymusu ??? Co nie znaczy ze wielu jest
lepszymi ojcami niz gro matek, no ale to truizmy.

[andziulindzia]

Może i by mnie to zmartwiło. Sama nie wiem. Jeszcze nie potrafię wczuć się w
rolę mamy dorosłych dzieci.
Ale w gruncie rzeczy takie decyzje powinno podejmować małżeństwo wspólnie,
zastanowić się co dla rodziny jest najlepsze i to realizować. Uważam, że lepiej
gdy dzieci (zwłaszcza małe) mają opiekę jednego z rodziców niż obcych ludzi
tylko dlatego, że oboje MUSZĄ robić karierę. Jeśli sytuacja materialna nie
zmusza do pracy oboje rodziców i jedno z nich z radościa spędzi swój czas
zajmując się dziećmi i domem to czemu nie?

[jagandra]

Nie potrafię sobie wyobrazić takiej sytuacji. Może dlatego, że nie mam syna. A może moje myślenie jest jeszcze bardziej stereotypowe.
Gdyby chciał spędzić kilka miesięcy, no - powiedzmy - nawet półtora roku na urlopie wychowawczym, w porządku. Ale w ogóle nigdy nie pracować, być na utrzymaniu żony?
Nieeee, niemożliwe :D

[skrzydlate]

moje dzieci mają fazę ze stale mi to mowia... ale ja nie wyskakuje oknem, czekam
az im minie, zauwazylam ze wszystko przemija ;)

[malila]

Tak daleko w przyszłość nie sięgam. Moje wizualizacje dotyczące dzieci kończą
się na ich usamodzielnieniu - reszta to nie moja broszka. Oczywiście nie
wyobrażam sobie, żeby moje dziecko kradło, oszukiwało, naruszało czyjąś godność
czy cielesność, ale sposób, w jaki będzie żyło - to na razie wyłącznie zabawa z
wyobraźnią. Tym bardziej, że nie kształcę mojego dziecka pod kątem dobrego
zawodu, który byłby korzystny finansowo i staram się go nie postrzegać przez
pryzmat jakiejś obiektywnej użyteczności, tylko mam nadzieję, że odnajdzie
swoją pasję i swoją formę relacji z ludźmi, a przy tym że bedzie miał
odpowiednie wyczucie tego, kiedy kończy się korzystna dla obu stron umowa, a
zaczyna się się żerowanie na innych. W związku z tym mnie to bez różnicy, czy
mój syn będzie realizował swoją pasję czy swoje powołanie zarobkowo, czy też
niezależnie od zarobków.
A samego lenistwa (nie mylić z pasożytnictwem) nie uważam za cechę negatywną.
Zresztą, jak mówią na mieście, lenistwo to stan zmęczenia umysłu.

Jeśli chodzi zaś o różnice w podejściu do syna i córki, to po zastanowieniu
miałabym chyba większe obawy, gdyby taką chęć wyraziła córka. Co wynika z
przekonania, że kobiecie jest trudniej na rynku pracy niż mężczyźnie. Ona więc
miałaby większe problemy, gdyby po przerwie musiała szukać pracy.

To, co by mnie zabolało, to gdyby moja córka zrezygnowała z macierzyństwa. Ale
ta potrzeba ma podobnież swoje uwarunowanie biologiczne;))

[verdana]

A ja jestem właśnie zwolenniczką wychowywanie dzieci na "obiektywnie
użytecznych". Ale sądzę, ze co innego rozumiemy pod tym pojeciem.
Nie da się jednak ukryć, ze dla mnie kobieta, ktorą utrzymuje mąż , a ona
prowdzi gospodarstwo - nie żeruje na innych. A facet, ktorego utrzymuje żona, a
on prowadzi gospodarstwo - żeruje. I mimo, ze jest to idiotyczne, nie jestem w
stanie wyzbyć sie tego przekonania.

[sir.vimes]

Bo zapewne podejrzewasz, że facet nie zrobi w domu (nie będzie umiał czy chciał)
tyle co kobieta:) Podskórnie chyba coś takiego się podejrzewa, dopóki się nie
zobaczy.

Zresztą , mój tata wiele lat temu powiedział - że gdyby on był na wychowawczym
to by się zajmował dzieckiem - zabawą , stymulacją rozwoju dziecka a nie domem,
obiadem itp. A kobiecie naprawdę mało której przyszłoby do głowy, że to
wystarczające zajęcie, że nic więcej robić "nie musi".

[verdana]

Nie, to nie to, biorąc pod uwagę, ze moj facet na pewno robi w domu wiecej niż
ja. Ja nie robię prawie nic - tzn. gotuję. I piorę czasami. Zmywa i sprzata
mąż. Mnie tam wszystko jedno jak jest sprzatniete, bylebym ja tego nie musiała
robić.
jak twierdzi mój mąż, ja wogóle nie jestem kobietą - i chyba ma rację, bo robię
dokladnie to samo, co postuluje Twój ojciec. Jeżeli mam do wyboru zostawienie w
spokoju całkowitego burdelu w mieszkaniu (a całkowity oznacza brudne skarpetki
na podlodze, gume do rzucia przylepioną do mebli itd), a w tym czasie
pogadanie z dzieckiem czy poczytanie mu - na 100% poczytam albo pójdę z nim na
spacer. Też wiecej nie zrobię. I uważam, ze tak jest dobrze.
Więc chyba chodzi mi jednak o co innego, chyba jednak nie ma co - stereotyp
przeze mnie przemawia.
No i jeszcze jedno. O ile mogę czasem zrozumieć, ze ojciec - rozwiedziony,
pracujący nie zajmue się na stałe dzieckiem, o tyle takie zachowanie matki
uwazam w 90% wypadków za skandaliczne. A przecież to dokladnie to samo...

[sir.vimes]

". Jeżeli mam do wyboru zostawienie w
spokoju całkowitego burdelu w mieszkaniu (a całkowity oznacza brudne skarpetki
na podlodze, gume do rzucia przylepioną do mebli itd), a w tym czasie
pogadanie z dzieckiem czy poczytanie mu - na 100% poczytam albo pójdę z nim na
spacer. Też wiecej nie zrobię. I uważam, ze tak jest dobrze."

Ja się uczę takiego podejścia, jeszcze nie umiem. A uważam , że nic tak dziecku
nie szkodzi jak przekonanie, że jego sprawy są niej ważne i nudniejsze od
szmatowania podłogi tudzież polerowania mebelków :(