Jacek Kuroń nie żyje

[danway1]

Dzisiaj w szpitalu zmarł Jacek Kuroń, twórca m.in. "kuroniówki". Miał 76 lat.

[danway1]

W Warszawie zmarł Jacek Kuroń - podała Informacyjna Agencja Radiowa.
Jacek Kuroń miał 70 lat.
Urodził się 3 marca 1934 roku we Lwowie. Pochodził z rodziny o tradycjach PPS-
owskich - dziadek Franciszek był bojowcem w Organizacji Bojowej PPS, ojciec
Henryk działaczem ZNMS i PPS we Lwowie.
W 1957 ukończył Wydział Historyczny Uniwersytetu Warszawskiego, współpracował
z redakcją tyg. "Na Przełaj" (do 1961) i "Drużyny", rozpoczął pracę w Głównej
Kwaterze ZHP, doktorant na Wydziale Pedagogiki UW.
W 1962 wstąpił do zorganizowanego przez Karola Modzelewskiego na
Uniwersytecie Warszawskim Politycznego Klubu Dyskusyjnego.
Po rozwiązaniu Klubu wraz z grupą przyjaciół, w tym z K. Modzelewskim,
opracował krytyczną analizę ustroju politycznego, ekonomicznego i społecznego
PRL.
Współinicjator protestu studentów i pracowników Uniwersytetu Warszawskiego
przeciw zdjęciu "Dziadów" ze sceny Teatru Narodowego, brał udział w
podejmowaniu decyzji o zorganizowaniu wiecu studentów UW w odpowiedzi na
relegowanie studentów A. Michnika i H. Szlajfera; aresztowany 8 marca (w dniu
wiecu), w następnych tygodniach był obiektem brutalnych ataków propagandy
partyjnej.
Sygnatariusz Listu 59 - memoriału w związku z planowanymi zmianami w
Konstytucji (przeciw tzw. kierowniczej roli partii, domaganie się
poszanowania wolności obywatelskich).
Był współzałożycielem Komitetu Obrony Robotników, w jego mieszkaniu powstał
ośrodek zbierania informacji o represjach, utrzymywał kontakty z
dziennikarzami zagranicznymi oraz emigracją.
W 1989 - od 6.02.- brał udział w rozmowach Okrągłego Stołu (dokumenty między
rządem a opozycją podpisano 5.04.), w kwietniu odebrał w Waszyngtonie Nagrodę
Demokracji, 4.06.- kandydował z listy Komitetu Obywatelskiego do Sejmu,
zdobył mandat, 2.07. - wybrany wiceprezesem Obywatelskiego Klubu
Parlamentarnego; w sierpniu - poparł koncepcję koalicji OKP-ZSL-SD, 12.09. -
został ministrem pracy i polityki socjalnej w rządzie T. Mazowieckiego,
organizator i uczestnik wielu akcji społecznych (np. Fundacji "Pomoc
Społeczna SOS"), mających łagodzić dotkliwe skutki transformacji
gospodarczej; Moja zupa (1991), Gwiezdny czas.
W latach 1992-93 był ministrem pracy i polityki socjalnej.

P.S. Sorrki za pomyłkę.

[kubatka]

no coz szkoda czlowieka, jak zreszta kazdego. rozdraznila mnie tylko jedna
rzecz - mianowicie TVP ktora zrobila sobie z jego pogrzebu widowisko i chyba
podniosla ogladalnosc... z drugiej strony dziwie sie tez njablizszej rodzinie
ze wyrazila zgode n pokazywanie pogrzebu w tv, ale coz zrobic...swiat sie
zmienia i zmieniaja sie ludzie...