Nie tylko Bliski czy Daleki Wschód

[iwa_ja]

Chaladia nakazał mi opisywać scenki z róznych stron świata, więc sobie
pozwolę. Na początek: Waszyngton.

W czasie przerwy w obradach wybrałam się z jedną niebiałą na zakupy.
Powiedziano nam, że najfajniej się kupuje w Pentagon Mall. Dojazd metrem.
Wysiadka na stacji Pentagon Center. Zagadałysmy się z niebiałą. Patrzymy:
jest Pentagon! Więc wysiadamy. Po schodach ruchomych w górę. U szczytu
schodów stoi dwóch w panterkach i z kałaszami. Okazało się, że tam nie można
zrobić zakupów...
W tych chrzanionych Stanach jest totalna dyskryminacja palaczy. Jak kto chce
na fajke, to musi na zewnątrz budynku. Na deszcz i słotę. Ale Polak potrafi.
Znaleźliśmy bardzo przytulną palarnię. Po angielsku nazywała się:
International Monetary Fund. Private Garage.

[survey06]

a wiec, jesli wspominamy rowniez rozne miejsca w swiecie (nie tylko miejsca
pracy) to wspomne... ZURICH.

Lecialem z Abu Dhabi do Polski na ktores Swieta Bozego Narodzenia Swissair'em
ze stop over'em w Zurichu. Przylot nastapil okolo 20-ej. Po zainstalowaniu sie
w hotelu w Centrum i po kolacji ruszylem na miasto. Panowala juz swiateczna
atmosfera. W okolicach dworca glownego spytalem jakiegos szwajcara wprost,
gdzie tu mozna milo spedzic czas i popatrzec na ladne dziewczyny, (ktorych nie
widzialem juz ponad 7 miesiecy). Doradzil mi LOCANDA BAR. I udzielil instrukcji
jak dotrzec. Rowniez zalecil wymienic pieniadze na dworcu (jedyne miejsce gdzie
mozna bylo jeszcze zmienic o tak poznej porze) bo dolary "nie chodza". Tak tez
i zrobilem. Zaopatrzony we franki szwajcarskie skierowalem sie do LOCANDA
BAR "na skroty". Znalazlem lokal nawet dosc szybko. Zamowilem drobnego
whiskacza przy barze i sie rozgladam dookola. Wprawdzie jest proscenium ale
zadna dziewczyna nie tanczy, sa stoliki i przy nich jakies pary tulace sie, ale
specjalnego ruchu nie ma. Muzuka owszem sweetheart ale zadnych dziewczyn..
gotowych zatanczyc na rurze. Zadnej akcji...

Pytam sie garsona czy sa lub beda jakies wystepy. Udal ze nie rozumie. Spytalem
sie podpitego sasiada o to samo. To zaczal mi tlumaczyc, ze nam sa dziewczyny
do szczescia nie potrzebne. A on to chetnie mi postawi kolejnego drinka.....
Zaklalem szpetnie na tego szwajcara co mnie tak wypuscil do lokalu "kochajacych
inaczej", dopilem drinka i wyszedlem szybko.

Poszedlem pare krokow w prawo i....... co widze... LOCANDA BAR... I to bylo
wlasnie to miejsce. 11 (jedynascie) dziewczat na zmiane w rytm samodzielnie
selekcjonowanych melodii puszcanych z magnetofonu wykonywalo striptease do
lustra i dla klientow. Do dzisiaj pamietam przemila Josline z Marteniki (biust
zgrabne i jedrne 2+) I ta melodia Boney M. ... Brown girl in the ring........
Oj zrobilo sie tam bardzo goraco. Polecialo kilka (moze kilkanascie) drinkow.
Zabawa trwala gdzies do 3-ej. A potem bolala troche glowa. A jeszcze potem byla
juz Warszawa.

Polecam wszystkim LOCANDA BAR w Zurichu - ale len po lewej stronie patrzac na
drzwi wejsciowe do BAZYLEA HOTEL. ....

[chaladia]

Londyn,
Dziś - miejsce zamachu terrorystycznego, smutek i współczucie.
W 1989 roku dla mnie - przystanek w drodze do Sudanu. Heathrow - metro - Earl's
Court - Hotelik "Nevern" na Nevern Place... Hotelik prowadzili Polacy i masa
expatriate'ów się tam zatrzymywała. Z "Budimexu" niemal wszyscy. Dom był stary,
jeszcze XIX-wieczny, ale z "duszą" i to typowo angielską, londyńską duszą.
Uliczka Nevern Place, cała zabudowana domami z czerwonej cegły z białymi oknami
i tynkowanymi wypełnieniami między oknami, głębokie studnie przy oknach
suteryn, przez które widać było pralnie, kuchnie i inne pomieszczenia
gospodarcze, zawsze czyste i schludne. Rury kanalizacyjne biegnące po
szczytowych ścianach kamienic. Typowo angielskie samochody, nieraz wiekowe,
Triumphy Spitfire, Rovery P6 (a i p5 się trafiały), Jaguary, MG-B itp. Na
wylocie Never Place na Earl's Court Road był sklepik "Traveller's Shop", gdzie
sprzedawano takie rzeczy jak adaptery do wtyczek elektrycznych, specjalne
zaślepki na reflektory dla "lewostronnych" samochodów żeby nie oślepiały w
ruchu prawostronnym, siatki ze stali molibdenowej do włożenia do plecaka, co
uniemożliwiało jego "skrojenie" lokalnym rzezimieszkom, ale także
zgrzewki "Coca Coli" wyglądające jak prwdziwa Coca Cola, choć z alkoholem w
środku dla wyjeżdżających w obszary objęte prohibicją itp...
Nieco dalej był (i chyba jest wciąż, bo w Anglii wiele rzeczy jest "wiecznych")
pub "Rat and Parrot".
Poza przemiłą polską obsługą Nevern Hotel miał jeszcze tę zaletę, że leżał na
skraju jednofuntowej strefy londyńskiego metra i wszędzie stamtąd było i tanio
i blisko.

[survey06]

W różnych miejscach krzyżują się drogi expatriate’ow. Ale… czyżby wszystkie
drogi w świat wiodły przez Londyn? W roku 1990, przed wylotem do Pakistanu,
wprost z Heatrow trafiłem do Nevern Hotel. Wcześniej bywając w Londynie
zatrzymywałem się w hotelach Europe i Concorde( też na Earl’s Court ale przy
Cromwell Road) ale teraz z jakichś względów okazały się „banned”. I to była w
sumie pozytywna zamiana. Tutaj nie tylko spotykali się Polacy z kraju –
delegaci różnych CHZ i przemysłu ale licznie zatrzymywali się „Polonusy” m.in.
z Płd. Afryki, Rodezji czy Australii. Dla wszystkich gości, właściciel hotelu -
pan Tabaka – nie tylko miał „najlepszy” pokój, miłe słowo, ale również
zapraszał na duży kufel Scoll’a w barze na dole. Hotel serwował bardzo dobre i
urozmaicone śniadania. Specjalnością były „jaja sadzone na bekonie”, których
smak i zapach długo się jeszcze później pamiętało w Karachi czy Haydarabad;
miejscach gdzie wieprzowiny nie uświadczysz…..

Odniosłem wtedy wrażenie, że życie w tym rejonie koncentrowało się głównie przy
obydwu wyjściach ze stacji metra przystanku „Earl’s Court”. Od strony Warwick
Road (wyjście wprost na Earl’s Court Exhibition Centre) widziało się głównie
brać urzędniczą w garniturach pod krawatem z teczkami i parasolami, panie w
modnych kostiumach i ze starannym make-up. Natomiast bardziej „mieszane i
kolorowe” towarzystwo wysypywało się drugim wyjściem wprost na Earl’s Court
Street. To tutaj ktoś, kto pierwszy raz leciał poza Europę mógł „poczuć” lekki
i wymieszany oddech Azji, Bliskiego Wschodu i Afryki. Po obu stronach ulicy
można było znaleźć szereg sklepów z artykułami codziennego użytku
przemieszanych z tanimi jadłodajniami i barami piwnymi, czy też pub’em z
nieodzownym stołem bilardowym. Wielki bookshop z działem muzycznym (kasety z
najnowszymi przebojami – ceny dwukrotnie niższe od tych na Oxford Street),
sklep ze starzyzną, bary z chińszczyzną i kuchnią hinduską, zakłady
bookmacherskie za zamalowanymi i bez jakiegokolwiek oznaczenia drzwiami,
niezmiernie zaśmiecony walającymi gazetami o pisowni obcej dla Europejczyka i
poklejony reklamami i ogłoszeniami przystanek bus’u. Do kompletu obowiązkowo
już wtedy bar Mc Donald’a, pralnia samoobsługowa i dwa (bodajże) sklepy z
alkoholami. W powietrzu roznosiły się zapachy dla Europejczyka raczej obce.
Gwar, tumult, pokrzykiwania w hindi, urdu, tamil, arabsku i paru innych
narzeczach. Całość uzupełniały dwie podstarzałe sluts aktywne szczególnie
wieczorami.

Jednakże wystarczyło odejść w którąkolwiek przecznicę 15-20 kroków od Earl’s
Cort Road i gubiło się gdzieś cały ten harmider. Wchodziło się w rzędy
jednakowo wyglądających budynków ciągnących się od skrzyżowania do
skrzyżowania. Większość z tych budynków funkcjonowała jako tanie hoteliki.
Pozostałych były niezamieszkałe, o czym informowały tablice przy ich
wejściach „to let”. Tutaj już było cicho i spokojnie. W Anglii nie jest w
zwyczaju zakłócać bez powodu spokój i prywatność innych. Klucząc tak, i
delektując się wiktoriańską architekturą, w końcu docierało się do Nevern
Place. Cały ten plac jest zajęty przez park, który otacza solidny metalowy płot
z elementami kowalskiej metaloplastyki. Ale musimy darować sobie wejście do
środka, aby siąść na ławce lub wprost na dobrze utrzymanej trawie i trochę
poleniuchować. Szkoda całego funta (rok 1990!) bo - jakby nie przymierzając –
odpowiadało to wtedy dwom palbom piwa w barze u pana Tabaki.

Dlatego kierujemy swe kroki wprost do Nevern Hotel i udajemy się do pokoju.
Mamy to szczęście, że okna naszego pokoju wychodzą na park. Otwieramy więc je
szeroko, wdychamy świeże powietrze pełną piersią i przy okazji ......możemy
sobie popatrzeć na śliczne dziewczyny w parku opalające się topless.

[chaladia]

Earl's Court i Chelsea to był taki postimperialny kawałek Anglii, gdzie
mieszkali ludzie ze wszystkich chyba b.kolonii JKM. Żyli i mieszkali w zgodzie
ze sobą i z Anglikami. Sporo też było Polaków.
Obawiam się, że po tym, co się w Londynie stało, przynajamniej Arabowie i
ludzie wygladający na Arabów mogą spotykać się z otwartą nienawiścią. A Anglicy
potrafią być ksenofobami i rasistami - starczy popatrzeć na zachowania ich
football hool's.

[chaladia]

Ano - nie tylko...
Były polskie budowy i gdzie indziej:
- w byłym NRD - kilkadziesiąt tysięcy ludzi jednocześnie, KW Jänschwalde, KKW
Nord w Greifswaldzie, dziesiątki, jesli nie tysiące innych kontraktów...
- w byłej Czechosłowacji - zaczynając od "sztandarowej" elektrowni Prunerov,
poprze cukrownie i inne fabryki.
- w b... tzn. wciąż istniejącej Bułgarii - elektrownia atomowa Kozłoduj i tez
parę innych projektów.
- w byłym ZSRR - rurociągi i inne projekty, a potem w Rosji osiedla dla
wojskowych powracających z byłego NRD.
- Botswana, czyli była kolonia JKM Beczuana - elektrownia Morupule i chyba coś
jeszcze...
-