braineater kiwa na brocha

[braineater]

wskazującym palcem:
ti, ti ti, prowokatorze:P

Pozdrowienia:)

[staua]

A ja widze w paru ostatnich (dzisiejszych i wczorajszych chyba) postach Brocha spory zawod
wspolczesna literatura. Nie, ze to mnie dziwi, po prostu teraz nagle taka konstatacja?
Ja nadal lubie duzo tradycyjnej literatury, gdzie wciaga mnie fabula i ona jest nadal czyms nowym (jak
np. ostatnio ze "Zlodziejka" ("Fingersmith") Sarah Waters.

[broch]

ten zawod, to "sie kumulowal" od b.dlugiego czasu.
Oczywiscie jest wiele ciekawych ksiazek, tyle ze autorzy powymierali jakis czas
temu: Arens, Pinera, Cabrera-Infante, Sebald, albo sa "wiekowi": Manguel, Alfau,
Wurlitzer, Pynchon itd itp.

Po prostu tak sobie marudze w oczekiwaniu na literature ekscytujaca. :)

[staua]

Moze Danielewski cos nowego napisze...

[broch]

w miedzyczasie cos by sie przydalo...
Sprobuj Vila-Matasa (Bartleby & Co.), ciekawi mnie jaka bedzie Twoja opinia.
Moze zbyt wiele oczekiwalem

[braineater]

A jak u ciebie brochu z brytolami - Amis młodszy, Will Self (dla mnie
rewelacja), McEvan, Doyle albo z emigrantami - Ishioguro (coś pokręciłem w
nazwisku...), Ben Okri, albo najlepszy z nich chyba, Kuareishi?
Bo dla mnie pare lat temu to było spore odkrycie, że są kolesie ostro
społeczni, którzy przy tym nie piszą socrealnych traktatów o niczym.

A jak nie masz urazu do udziwnionego SF-a to polecam Jonathana Lethema -
Amnesia Moon, Pistolet z Pozytywką, Kiedy wspieła się na stół i parę innych -
fajny dziwny koleś.

A jak chcesz spróbowac czegoś mało ortodoksyjnego to może sięgnij po Kathe
Koja - szcególnie po 'Skin' - z góry zaznaczam że mocno drastyczne, ale przy
tym nieźle podbudowane psychologią na nieco lepszym poziomie niż zazwyczaj.

Jak mi się jeszce co przypomni, to dopisze:)

P:)

[nienietoperz]

W imieniu imigrantow: Ishiguro + Kureishi.
Ten pierwszy zreszta z imigracja ma wspolne tylko nazwisko, skosne oczy i
miejsce urodzenia, przywedrowal do UK w czasach przedprzedszkolnych. Zreszta
'Remains of the day' sa (opinia zony, sam nie czytalem) tak tradycyjnie
angielskie jak tylko sie da.

Z polecen wczesniejszych po raz kolejny zachwalam McEwana, szczegolnie
'Atonement' jako pozycje klasyczna i 'Cement Garden' jako cos ciut bardziej 'camp'.

Z uklonami
nienietoperz

[daria13]

A ja się zastanawiam dlaczego, zarówno tu, jak i na FK tak mało mówi się o
Rushdim. Dla mnie Dzieci północy to zaiste kawał niezłej literatury.
Pozdrawiam:)

Dzieki za polecanki

[broch]

Rushdie - pojawila sie nowa powiesc pt "Shalimar the Clown".
Recencje dosc dobre. Tomisko grube, moze wiec trzeba bedzie poczekac na
tlumaczenie. Dzieci Polnocy to bez watpienia jedna z najlepszych powiesci XXw.
Lubie tez "Ostatnie westchnienie Maura" i "Opowiadania Sindbada". Dlaczego nie
mowi sie o Rushdiem? Poniewaz wyszedl nieco z mody? :)

"Never Let Me Go" bylo dla mnie powaznym rozczarowaniem, czy w Polsce pojawilo
sie juz tlumaczenie ostatniej powiesci Ishiguro?

Kureishi - nie znam
Self - znam tylko "The Quantity Theory of Insanity" (uczciwie mowiac nie
przeczytalem do konca: ksiazka byla z biblioteki, cos wypadlo, musialem odac nim
skonczylem, wroce do niej)
McEvan - ciekawy, znam tylko "Deep Purple":) czyli "Dziecko w czasie" ("Child in
time")
Doyle - masz na mysli Roddy Doyle? czy innego Doyle'a?
Ben Okri - nie czytalem, ale mam "In Arcadia" (czeka w kolejce)
Kathe Koja - tez nie znam, "Skin" to ta dobra ksiazka czy moze jedna zwielu dobrych?

Male wyjasnienie dotyczace Vila-Matasa i Jego "Barlteby & Co.", to jest dobra
powiesc. Warta przeczytania chocby ze wzgledu na liczne anegdoty o pisarzach.
Moj zawod wynika z faktu iz oczekiwalem Wielkiej Literatury. Oczywiscie takie
oczekiwanie jest naiwne, po prostu dawno nie trafilo mi sie nic co przezylbym
naprawde.


Braineater, zaproponowal ostatnio recenzje z ksiazek czytanych wspolnie, moze
dodac do tego recenzje z ksiazek ktore nie sa a powinny byc przetlumaczone?
Propozycja dotyczy glownie "wychodzcow" roznej masci, ale nie tylko?

[staua]

Ojej, najpierw odpisalam Darii, potem zobaczylam, ze juz o tym wspomniales, ale ja widzialam dwie
recenzje krytyczne (nie jakies straszne, ale ze gorsza od jego lepszych powiesci, np. w The Complete
Review)

a propos

[staua]

Nowa ksiazka Rushdiego, "Shalimar the Clown", w sumie dosc krytykowana, pojawila sie niedawno.

[itek1]

Rusdie to dla mnie autor 2 dobrych ksiazek-Dzieci polnocy (dobre, ale nie
b.dobre- IMO jest wiele lepszych wspolczesnych kawalkow, troche rozwleczone, ale
przyjmijmy, ze taki styl ma autor- mnie nie za bardzo odpowiada- wole
oszczedniej i glebiej; przy okazji to dosyc wtorne-patrz np. Blaszany bebenek)
oraz Harun (traktuje to jako zarcik). Przy okzaji, nie znam zadnego czlowieka,
ktory entuzjazmowalby sie czyms innym niz te 2 ksiazeczki.
P:)

[itek1]

nienietoperz napisał:

> W imieniu imigrantow: Ishiguro + Kureishi.
> Ten pierwszy zreszta z imigracja ma wspolne tylko nazwisko, skosne oczy i
> miejsce urodzenia, przywedrowal do UK w czasach przedprzedszkolnych. Zreszta
> 'Remains of the day' sa (opinia zony, sam nie czytalem) tak tradycyjnie
> angielskie jak tylko sie da.

To nie jest prawda.
1.Ishiguro wyjechal z Japoni w wieku 6 lat:) (posiada zatem wspomnienia z Japoni)
2.W domu wychowywany byl w kulturze japonskiej (ojciec jego zdobyl kontrakt w
UK, po zakonczeniu ktorego mial wrocic do Japoni)
3. Proza jego jest bliska klimatowi filmow shomin geki.
4. Wszystkie jego ksiazki oprocz Remains dotycza Japonii lub ew.zagubienia w
Europie (The Unconsoled).
5.Nawet w Remains mozna znalezc elementy japonskie:)
P:)

[nienietoperz]

OK,
tymczasowo sie zgadzam - jakos tak bardzo mi sie Kazuo utozsamil z tutejszym
zyciem literackim, ze sie zapedzilem.
Postaram sie zareagowac konkretniej po przeczytaniu 'When we were orphans',
czeka w kolejce.

nntpz

[daria13]

> Postaram sie zareagowac konkretniej po przeczytaniu 'When we were orphans',
> czeka w kolejce.
O! To świetnie! Ja własnie niedawno przeczytałam tę książkę, jako pierwszą tego
autora i miałam odrobine mieszane odczucia. Wrzuć Sieroty na górę kolejki, bo
nie mogę sie doczekać Twojej oceny:)
Pozdrawiam zniecierpliwiona:)
Ps.
Ja z Kysiem też mam dramatyczny problem, bo koleś, który mi obiecał wciąż się
miga, znajdując ciągle nowe wytłumaczenia i jak tak dalej pójdzie, moge się nie
wyrobić. A tak się nastawiłam, buuu.

[staua]

Tez jeszcze nie mam Kysia, w sobote ide do polskiej ksiegarni.

[daria13]

Jestem właśnie w trakcie lektury Okruchów i też miałam refleksje pod tytułem,
jak Japończyk, nawet taki, który większość życia spędził w Anglii, mógł tak
doskonale, tak całą duszą wczuć się w mentalność Anglika. I miałam dziś takie
skojarzenie, że jest to mentalność specyficzna, bo mentalność sługi bez reszty
oddanego służbie i swojemu panu. Czyż nie jest to rys charaktreystyczny
właśnie dla Japończyka? Dawniej całkowite poddaństwo wobec pana feudalnego,
dziś wobec korporacji. W każdym razie książka bez wątpienia doskonała.
Pozdrawiam:)

[itek1]

Swietnie, ze czytasz Okruchy, naprawde warto:)
Ja ostatnio odswiezylem sobie Pejzaz w kolorze sepii, wydal mi sie obecnie
doskonaly. Cos mi mowi, ze moze Tobie sie to bardzo podobac. Opisana jest tam
relacja matka-corka, z pkt. widzenia matki (I. super sie wczul).
Akcja dzieje sie rownolegle we wspolczesnej Anglii oraz w Japonii tuz po wojnie.
Wszystko tam ma znaczenie,wiaze sie ze soba, mamy tajemnice, pelno jest
niedopowiedzen, to klasycznie superjaponski Ishiguro.
P:)

[braineater]

O tak zdecydowanie - Pejzaz jest dziełem bliskim genialności

brochu -
Ishiguro najnowszy po polsku sie nie ukazał, zresztą on sie u nas dośc średnio
sprzedaje - za to w przyszłym tygodniu mam mieć ordżinala:)

Kathe Koja - do pani stosunek mam wielce ambiwalentny, bo czasmi pisze na
poziomie wszelkich łzawych powieścideł z rozbudowanym psychologizowaniem, ale
czasmi potrafi wykręcic teksty prawieżeKafkowskie - tu własnie leżą Skin i
Zero. To sa powieści przedziwne, praktycznie pozbawione fabularnego pretekstu
(Zero najbardziej - ot, koles odkrywa wielką czarna plame w swoim pokoju, a
potem zaczyna się jazda jak z Nietzschego na LSD, czyli 'jesli wejrzysz w
othłań itd..." ale to wszystko zapodane jest takim kompletnie bezemocjonalnym
jezykiem, że juz drugi akapit powoduje doła:); Skin natomiast jest powieścią o
body-arcie, o mechanicznych modyfikacjach ludzkiego ciała, a dokładniej, jak
pewne dziewcze z powodów artystowskich postanawia sie zmienić w metalową
rzeźbę. Genialnie opisany świr, po prostu.
Doyle - oczywiście Roddy:)

Omówienia ksiązek nie tłumaczonych - bardzo chętnie, nie robię tego na
ksiązkach bo po co ale tu z najdziksza rozkoszą:)

Salman Rushdie - czy ktoś może mnie przekonac do tego pana? Próby czytania
Dzieci skończyły się w moim wypadku klęską totalną.

P:)

[nienietoperz]

Rushdie ogolnie - nie wiem, nie znam.
Rushdie szczegolowo, to znaczy 'Dzieci polnocy' - jak najbardziej. Moze potrzeba
odrobiny gotowosci na wciagniecie sie w zycie Indii, w atmosfere spoleczna, w
bogactwo paradoksow historycznych, przy ktorych nasze komplikacje geopolityczne
odpadaja w przedbiegach. I odrobiny cierpliwosci, zeby dac sie wkrecic. Oprocz
tego, ze swietnie sie to czytalo, mialem wrazenie, ze w pewnym stopniu pomoglo
mi to zrozumiec naszych hinduskich znajomych tu oraz wlaczyc sie w rzeczywistosc
tam podczas naszej wyprawy.

Przy okazji dyskusji o literaturze stosunkowo najnowszej - wlasnie dzis rano
skonczylem 'Czastki elememtarne'. Probowalem cos znalezc na FK, ale oprocz
braineaterowych polecan, nic wiecej nie bylo (pamietam, ze Houllebecqa
reklamowala tez kwiecienka). Ksiazka dosc mocna, zeby cos wiecej powiedziec,
musze ja w sobie przegryzc, ale jestem ciekaw Waszych wrazen. Czy czytaliscie
moze 'Platforme'? I jak sie ma jedno do drugiego? Z uwagi na skrzywienie
zawodowe odnotowalem z przyjemnoscia wspomnienie przez Houllebecqa 'przestrzeni
Focka', w ktorej zyja moje kocykle; skadinad kawalki naukawe 'Czastek' pisane sa
dosc rzetelnie, przynajmniej w dziedzinach, o ktorych mam pojecie. Wylapalem
tylko pare drobnych bledow w tlumaczeniu terminologii fachowej na polski.

Wasz
nntpz

[staua]

Czytalam "Czastki" w tlumaczeniu niemieckim. Momentami strasznie mnie denerwowali obaj
bohaterowie, na koncu doszlam do wniosku, ze sa oni uzupelniajacymi sie i jednoczesnie
kontrastujacymi polowkami jednej osobowosci, ktora latwiej bylo przedstawic rozbijajac na dwie...
Jednoczesnie nie moglam sie oprzec wrazeniu strasznego smutku, jakiejsc niemocy, beznadziejnosci,
dekadencji w tej ksiazce...Bo ani Bruno, ani Michel nie sa bohaterami, ktorych mozna lubic, nie mozna
stanac po zadnej stronie, wszystko w ich zyciu jest zle, caly czas mam wrazenie, ze obaj powinni
zaczac od poczatku i zrobic wszystko zupelnie inaczej...
"Platorme" mam po francusku, nie czytalam, ale Mihai czytal dosc dawno juz (trzy lata temu?)
pamietam, ze mu sie podobala, ale nie pamietam szczegolow.

[nienietoperz]

Smutna na pewno, wrecz mocno depresyjna.
O ile przez dluzszy czas bawila mnie ironia i trafnoscia niektorych obserwacji,
to z czasem gorycz zaczela dominowac.
Na szczescie moje zycie wyglada cokolwiek inaczej, ale kiedy tak mysle o roznych
zjawiskach dookola, to moze globalny obraz spoleczenstwa zachodniego ma wiele
elementow z wizji Houllebecqowych.
Hmmm.

[staua]

Ma i to sporo, zwlaszcza ludzie w jego wieku :-) czyli w wieku bohaterow, mysle, ze to zapis
obserwacji, oczywiscie, ironiczny i przerysowany, natomiast spotykam wiele takich ludzi,
zblazowanych, zmeczonych zyciem, ktore, jak im sie przynajmniej wydaje, wykorzystali do bolu
poznajac wszystkie jego strony, wszystkie przyjemnosci i przykrosci. To tam widze, taki egzystencjalny
bol po doswiadczeniu konsumpcyjnym.
Glupie uczucie, ale dla mnie podobne uczucia mozna miec duzo wczesniej w zyciu (nie probujac
wszystkiego).
Chcialabym kiedys spotkac Houellebecqa, bo ciekawa jestem, jakim jest czlowiekiem. Cynik, moze?

[braineater]

Dla mnie Hollebeceque jest wyzwaniem. Pisarzem, którego za poglądy powinienem
automatycznie skasować z półki (gdybym takie rzeczy robił); pisarzem, którego
uwielbiam za sposób (excuse le mot, ale nie da rady inaczej) w jaki mnie
wkurwia i drazni, za sposób w jaki prostymi, krotkimi dosadnymi zdaniami
podwaza mój obraz świata. Hollebeceque (uwielbam pisać to nazwisko:)to święty
potwór ( i tu zaraz mnie broch zruga) na miarę Dostojewskiego - nie siląc się
na awangardę, pisząc, jak pisało się sto lat temu wskrzesza pozytywizm w jego
najgorszym, ksenofobicznym wydaniu i co gorsza jest w tym doskonale
przekonujący. Przyjemnośc czytania tekstów Hollebeceque'a jest przyjemnością
stricte masochistyczną, zrodzoną z bólu i wnerwienia lecz niewątpliwie jest też
hardkorową fascynacją, wejrzeniem w łeb człowieka, którego, gdybym spotkał na
olicy, najzwyczajniej w swiecie bym opluł. Naprawdę niewielu pisarzy tak na
mnie działa - wspomniany Dostojewski, miejscami Mann i praktycznie cały
Hemingway. Przy czym zauwazyłem, że czytanie czegos z niechęci daje dziwne
efekty, bo nikogo tak dokładnie jak w/w (za wyjątkiem Manna) nie czytałem, nie
starałem sie przeczytać wszystkiego, co napisali, by utwierdzić się w swojej
niechęci. Iszczerze mówiąc jest to jeden z 3ch pisarzy wspólczesnych na których
ksiązki z niecierpliwością czekam - jeszce tylko Jelinkowa i Gibson tak mnie
ruszają.
Co do róznic między Platforma a Cząstkami - Cząstki to jeszcze jest strach
Hollebeceque'a przed kompletnym wyjściem na świat, przed zarzuceniem bluzgiem
wszystkiego i wszystkich. Tu jest jeszcze elegancja i niedopowiedzenie
(chociazby ukrycie wszystkiego pod lichym kostiumikiem Sf), ktorych w
Platformie już nie ma. Jesli miałbym wybierać, to jednak Platforma drazni mnie
bardziej, czyli w tym układzie uznaję ją za ksiązkę lepszą, lepiej przemyślaną
i uargumentowaną, natomiast Cząstki to tylko wprawka.
A za tydzień będe sie wnerwiał całkiem nowym Hollebeceque'm:)

P:)

[beatanu]

braineater napisał:
> A za tydzień będe sie wnerwiał całkiem nowym Hollebeceque'm:)
>
No i co - już Cię wnerwia? Właśnie przeczytałam bardzo obszerną recenzję jego
najnowszej książki i... jeszcze bardziej utwierdziłam się w przekonaniu, że
denerwować to ja się wolę czym innym :)

Ale ciekawa jestem, czy odbierasz tę nową powieść podobnie jak czyni to
recenzent w Dagens Nyheter. Bo ponoć ta 500-stronicowa apokalipsa różni się
znacznie od poprzednich dzieł Houellebecqa.

Gdybyś kiedyś miał wolną chwilkę (przy założeniu, że pan H nie w.urwi Cię tak
bardzo, że rzucisz nim o podłogę) - to proszę, napisz o wrażeniach.

Ciekawa jak zwykle B

[braineater]

Muszem sie jeszcze wstrzymac, bo okazało się, że mam jakies długi u dostawcy
literatury, a że on w Polsce monopolista na książki znad Lamanczu, to i problem
się na chwile zrobił:)
Ale i tak się nie dam i wyrwę mu je choćby za cenę spałcenia 10 zaległych
faktur:)

Pozdrowienia:)

[beatanu]

ok, cobyśta się tylko nie pobili.
A ja sobie spokojne poczekam :)
B

[staua]

Film tez jest fantastyczny, bardzo mi sie podobal, i jaka obsada!

[broch]

100% ... i dlatego Ishiguro cytuje Kafke, Czechowa i Dostojewskiego. Nawet w
wywiadzie do "A Pale View of Hills" Ishiguro wymienia wylacznie europejskich
pisarzy glownie mowi sie o wplywie "Dublinczykow". Nawet elementy mitologiczne
wywodza sie ze swiata zachodniego. Jesli juz to sam stwierdza ze wiekszy wplyw
mialy na Niego filmy japonskie niz japonska literatura.
Fakt iz bohaterowie Ishiguro nosza japonskie imiona, nie oznacza iz autor jest
pod wplywem literatury japonskiej.