o rocznicach

[beatanu]

Kilka dni temu minęło osiemnaście lat odkąd przed diabolicznie wymalowaną
reprezentantką USC wypowiedzieliśmy z L. formułkę "świadomy/-a obowiązków..."
(dalej nie pamiętam!) Ponieważ nasz związek wszedł w fazę dojrzałości i
pełnoletności - postanowiłam to uczcić a) uroczystym bardziej obiadem, b)
tortem na deser... I nawet dzieci się tym przejęły, ale nie mój mąż... I nie
chodzi o to, że to już po tylu latach nudne, że rocznica nie okrągła itp.
On po prostu nigdy takich rocznic nie uznawał, nigdy się nimi nie przejmował,
nie miały dla niego takiego znaczenia (jak dla mnie). I niby o tym od lat
wiem, ale i tak trochę mi było smutno :( Bo ja bym chciała i rybki i
akwarium... Faceta, który zmywa, sprząta, pierze i angażuje się w wychowanie
dzieci w 112% miałam od zawsze. Faceta, który przyniesie do domu kwiaty z
okazji takiej lub innej - nie. Hmmm. Czy można mieć bardziej
wydumane "problemy"?

Ale to tylko wstęp do pytania o rocznice w ogóle. Nie tylko o rocznice ślubu -
bo są jeszcze inne, mniej lub bardziej ważne. Jak ważne są dla Was Twa-cze
mili? Obchodzicie je z przytupem, czy pomijacie zupełnie? Różnicie się z tych
obchodach/nieobchodach z patnerem, rodzicami, rodzeństwem?

B

[jottka]

nooo, a przypominając sobie nerwowo poradniki apropo rybek i akwarium - nie
powinnaś mu o tym powiedzieć?:) to znaczy weź powiedz wyraźnie, że chcesz
kwiatki na jutro:) i ma to zrobić nie dlatego, że osiemnaście lat coś tam, tylko
dlatego, że inaczej będzie ci smutno


a co do reszty - mam wrażenie, że skłonność i umiejętność obchodzenia rocznic
wynika może po trosze z charakteru, ale po większej części z wyuczonej tradycji
domowej. mam znajomych, którzy nawet miesięcznicę wsadzenia do ziemi cebulek
tulipanów obchodzą radośnie, bo jest okazja, ale oni tak mają już w którymś
pokoleniu. girlandy z bibułki, sukienka za pięć złotych, pościągani przyjaciele
bliżsi i dalsi, i jest impreza:) bardzo sympatyczne to jest i fajnie sie gościć
u nich raz w czas, ale mnie by na przykład trudno było samej takie obchody
organizować, mam poglądy zbliżone do twojego męża:)

[beatanu]

jottka napisała:

> nooo, a przypominając sobie nerwowo poradniki apropo rybek i akwarium - nie
> powinnaś mu o tym powiedzieć?:) to znaczy weź powiedz wyraźnie, że chcesz
> kwiatki na jutro:) i ma to zrobić nie dlatego, że osiemnaście lat coś tam,
tylk
> o
> dlatego, że inaczej będzie ci smutno

Poradników nie czytuję :) - ale swoje racje przedstawić potrafię. I mówiłam
oczywiście razy ileśtam. I jemu jest przykro z powodu, że mnie jest przkro i...
nic z tego nie wynika. Bo "wymuszone" kwiaty nie cieszą tak jak kwiaty
przyyniesione spontaniczne. Po prostu pod tym względem różnimy się okrutnie i
już. I pewnie rację ma Daria, twierdząc, że u i tak "lepiej na tym wychodzę" -
bo faktycznie bardziej satysfakcjonuje mnie związek partnerski niż związek
oparty na romantycznych ale nie do końca równouprawnościowych (jakie wstrętne
słowo, istnieje takowe?)zasadach.

No, ale kurdę jak ktoś chce i rybek i czegoś jeszcze...

[jottka]

beatanu napisała:

> Poradników nie czytuję :)


no ale bridżit dżons pewnie tak?:) skąd i my możemy czerpać cenne wskazówki



> ale swoje racje przedstawić potrafię. I mówiłam oczywiście razy ileśtam. I
jemu jest przykro z powodu, że mnie jest przkro i...nic z tego nie wynika.


jako niepsycholog podejrzewam, że jednak nie przedstawiasz racji właściwie:) no
to jest złe podejście 'kwiatki wymuszone nie cieszą cośtam cośtam' - one nie są
wymuszone, skoro małżonek wie, że one sprawią ci radość. a skoro mu jest
przykro, to niech nie jęczy żałośnie, tylko weźmie sie do roboty przy
najbliższej okazji, a jak zapomni, to ty z kolei nie płacz, tylko zrób taką
awanturę, że gwałtownie wyleci w poszukiwaniu najbliższej kwiaciarni:)




> bo faktycznie bardziej satysfakcjonuje mnie związek partnerski niż związek
> oparty na romantycznych ale nie do końca równouprawnościowych (jakie wstrętne
> słowo, istnieje takowe?


sprawiedliwych:)




> No, ale kurdę jak ktoś chce i rybek i czegoś jeszcze...


w kontekście chciałam tylko nadmienić, że rybki bez akwarium szlag trafi

[beatanu]

:-)))))

[braineater]

heh - my w sumie z Marysią do dziś nie potrafimy dojść do tego, czy jesteśmy ze
sobą lat 10 czy 9, a o tym, by ktoreś z nas wiedziało, kiedy to ten dzień
szczególny był, to już w ogóle mowy nie ma. Został umownie ustanowiony na
początku marca, ale z reguły przypomina nam się jakiś tydzień, dwa po:)
I tak z uroczystości obchodzonych hucznie, to tylko urodziny i Marysiowe i
moje, bo te daty w miarę łatwo zapamietać (oraz dzień Nauczyciela, ale to już
Maryś solo:), natomiast cała reszta rodziny musi liczyć na to, ze ktoraś z
teściowych w odpowiednim momencie toporną aluzją przypomni o innych ważnych
rodzinnych uroczystościach i obchodach, takich, jak ich własne urodziny lub
imieniny (a to to w ogóle jest koszmar, bo cały czas mi się wydaje, że moja
teściowa, mając imię dość często w kalendarzu spotykane, co roku losowo sobie
wybiera, kiedy będzie miała imieniny, co dla mnie, osoby wychowywanej w
regionie bezimieninowym, jest w ogóle jakąś czarną magią)
Natomiast ze wszystkich uroczystych obchodów, przy całej areligijności, to
najbardziej lubie komunie. Jakoś zawsze kojarzyło mi się to z cywilizowanym
weselem, ogólna radochą (co już na weselach nie jest tak oczywiste)i miłym
spedzenim czasu.

P:)

[daria13]

Rocznice obchodzimy w domu zawsze i z reguły w ramach obchodów mąż robi dobrą
kolację z lepszym winem. Im mniej ważna rocznica, tym skromniejsza kolacja. Np.
jeśli rocznica bardziej pod dzieci to po prostu pizza przez nie uwielbiana,
własnoręcznie oczywiście zrobiona. Najśmieszniejszą rocznicą, jakią obchodzimy
jest rocznica (nie śmiejcie się) pierwszego pocałunku (w Łazienkach), bo
poznaliśmy się w szkole i nie mozemy jednoznacznie oznaczyć daty poznania
się:)). Obdarowujemy się tez regularnie prezentami z okazji rocznic, z każdym
rokiem niestety coraz skromniejszymi, wręcz czasami symbolicznymi, bo zarobki
jakoś stoją, a ceny za cholerę nie:(
Muszę Ci jednak Beatko powiedzieć, żebyś mi przypadkiem nie zazrodściła, że u
mnie w domu jest dokładnie odwrotnie niż u Ciebie i śmiem twierdzić z całą
pewnością i stanowczością, że to Ty lepiej na tym wychodzisz.
Pozdrawiam serdecznie:)

[marquis]

Uwielbiam celebrować różnego rodzaju rocznice. Jako dzieciak np. zorganizowałem
rocznicę 100 lat mojej rodziny (z dokładnościa co do dnia wyliczyłem datę, gdy
suma wieku wszystkich członków rodziny wyniesie 100 lat :) Obchodziłem też
rocznice okrągłych tysięcy dni przeżytych ;-) Pamiętam o rocznicy urodzin i
śmierci Oscara Wilde'a i Marii Callas, pamiętam daty ważnych wydarzeń w moim
życiu, mam w głowie daty urodzin moich przyjaciół i całej rodziny. Niestety,
większośc osób, jakie znam w ogóle nie przywiązuje do tego wagi, niektórzy maja
problem z określeniem roku (o dniu nie wspominając) urodzenia swoich rodziców,
rodzeństwa czy ukochanej/ukochanego itd. Ale cóż pozostaje innego niż akceptacja
ich odmienności? :-)

[kwiecienka1]

ze względu na to, że stosunki wewnątrz (całej) mojej rodziny są od zawsze
bardzo luźne, nie przywiązuje się wagi do rocznic/urodzin/imienin - owszem jest
miło jak ktoś skojarzy datę z osobą/wydarzeniem i zazdwoni z krótkimi
życzeniami, ale raczej na nic innego nie można liczyć...
moi rodzice mają dwie daty ślubu i hucznie "obeszli" obie dwudziestkipiątki,
ale innych rocznic przez nich obchodzonych sobie nie przypominam
tylko jako dziecko dostawałam prezent na urodziny, więc od jakichś dziesięciu
lat w tej kwestii mogę liczyć wyłącznie na przyjaciółki... nawet mi to nie
przeszkadza, po prostu w naszej rodzinie już tak jest
ale, niestety, skoro nie mam nawyku zapamiętywania cudzych rocznic/urodzin to
czasami wychodzę na nienajlepszą przyjaciółkę co to nawet o urodzinach nie
pamięta...

a propos kwiatków: dostawałam od kolegów z liceum na Dzień Kobiet, od moich
przyjaciółek po obronie licencjata & magistra i ostatnio dostałam od jednego
faceta (niestety, jego szanse i tak były marniutkie, ale przynajmniej niechcący
sprawił, że go zapamiętam chyba do końca życia) - tak więc motyw badylków w
moim życiu nie jest specjalnie rozbudowany :-))) miło jest dostawać kwiaty, ale
jakoś nie jest to dla mnie (może jeszcze) coś strasznie ważnego - ani kwiaty,
ani zapomniane urodziny
właśnie, może tylko jeszcze? na razie żyję jak motylek, bez przywiązania do
kogokolwiek & czegokolwiek i może dopiero jak założę rodzinę to takie
świętowanie pierwszego pocałunku, pierwszego ząbka i pierwszego dnia w zerówce
stanie się dla mnie ważne? hmmmmm...
pozdrawiam
Kwiecienka nad Własnym Brakiem Empatii(?)Pochylona

[blue.berry]

jesli jakos Cie to pocieszy droga B. to ja rowniez wspoldziele swoje zycie z
podobnym osobnikiem. mam 112% oraz zero rocznic. na poczatku troche sie
awanturowalam, napraszalam jak rowniez obrazalam. moj TZ po prostu rocznic nie
uznaje i nie obchodzi, ani swoich (tych to zabrania rowniez innym obchodzic),
ani cudzych, ani wspolnych. podobniez chetnie nie obchodzilby zadnych swiat ani
w nich nie uczestniczyl.
u nas w sumie rozeszlo sie po kosciach, bo jak sie okazalo moje przywiazanie do
rocznic wielce mocne nie bylo, i jakos tak w przeciagu paru lat pozbylismy sie
rocznic wszelakich. na uroczyste obiady chodzimy z zaskoczenia (i to bywa
mile). kwiatow nie dostaje bo kwiaty ciete to marnotrawstwo natury i w ogole
dziwny wymysl. ale za to mam obok siebie pelna mobilizacje typu "podoba sie to
kupujemy". mobilizacja ta wyrobila we mnie zreszta lekki strach przed
dotykaniem, ogladaniem i wachaniem czegokolwiek (a ciezko bylo bo wzrokowcem
jestem ogromnym i czasem lubie sobie po prostu poogladac bez checi
jakiejkolwiek nabycia). swoja droga czasem musi to niezle wygladac jak pani
panu wydziera z reki flakon perfum/elegancki sweter/album niekoniecznie
potrzebny, wykrzukujac po cichu "zostaw, ja wcale tego nie chce, tylko
ogladalam sobie":))
ale ale mialo byc o rocznicach.
wychodzi na to ze nie obchodze.
imieniny - w ogole dziwny zwyczaj
urodziny - od pewnego wieku malo chetnie
rocznica spotkania/pocalunku i in. - obchodzilabym ale zapal ostygl
uwielbiam za to Boze Narodzenie (o ile mozna to zaliczyc do rocznic:))
i chyba to u mnie rodzinne bo rocznice osobiste zawsze byly obchodzone bardzo
prywatnie, imieniny/urodziny to okazja do spotkania ale moja rodzina (jako
wielce praktyczna) zazwyczaj ochodzi kilka na raz (znaczy zbiera te z zakresu
3, 4 miesiecy i dawaj hurtem:)

ale obiecuje sobie ze 10 rocznice obejde! a co!

[beatanu]

blue.berry napisała:

> jesli jakos Cie to pocieszy droga B. to ja rowniez wspoldziele swoje zycie z
> podobnym osobnikiem.

Dziękuję, czuję się pocieszona :-)

/chociaż mam zabandażowany lewy kciuk i trochę ciężko mi się wystukuje na
klawiaturze/

Pozdrawiam!

[nienietoperz]

Rocznice fajne sa...
Niekoniecznie po to, zeby swietowac rocznicowo, ale po to, zeby znalezc sobie
kolejny powod do zrobienia czegos niecodziennego.

Pamietam dosc dobrze daty adRodzicowe, adSiostrzane i adZonine, dalej juz
rozpacz - babcie, kuzyni, siostrzency czy szwagier gina w kalendarzowej mgle.
Ze slubem ulatwilismy sobie mocno pobierajac sie w Dzien Matki (ktory skadinad w
Anglii przypada jakos w kwietniu!?); datami romantycznowczesniejszymi mamy
problem - o ile jestesmy w stanie zdeterminowac konkretny moment utworzenia tak
zwanej pary, to nie jestesmy w stanie go ulokowac w kalendarzu (ulatwic powinno
to, ze ogladalismy tego dnia Teatr Telewizji, z Zapasiewiczem w roli dyrygenta
Furstwanglera, i do ustalenia konkretnej daty wystarczylaby pewnie wyprawa do
archiwow TVP).

Stosunkowo cieplo i oryginalnie wspominam I rocznice slubu, spedzana samotnie
(nienietoperzowa na wygnaniu w Linkoping) w Atelier u Aniola w Lodzi, na zmiane
badz jednoczesnie czytajac cos uroczego (oczywiscie nie pamietam co), piszac
listy do skandynawskoopuszczonej ukochanej, konsumujac piwo proste i sluchajac
muzyki, tradycyjnie w AuA dosc przedziwnej.

Wasz rozmarzony nienietoperz...

[beatanu]

nienietoperz napisał:
> Ze slubem ulatwilismy sobie mocno pobierajac sie w Dzien Matki

My też sobie w pewnym sensie ułatwiliśmy... Pobraliśmy się 7 listopada, w
rocznicę Rewolucji Październikowej. I dopóki mieszkaliśmy w PRL-u, co roku nam
o tej rocznicy przypominano :) Później czasy się zmieniły i... mój mąż miał
wymówkę, gdy o NASZEJ rocznicy zapomniał: "No, cóż, nikt w radio/prasie/TV
nawet nie wspomniał, że to jakiś wyjątkowy dzień..." Albo jakoś tak. Dla żartu
oczywiście.

B

Masz racje...

[dr.krisk]

Moi rodzice wszelkie rocznice obchodzili z bolem i wymuszenie. Rocznice swego
slubu starannie pogrzebali w pamieci.
Ja natomiast rocznice lubie i obchodze. Jakos musimy przeciez zindywidu...
zinwidual.. przystosowac kalendarz do naszych wlasnych potrzeb. Niech tam dla
wszystkich ludzi bedzie na przyklad zwykly wtorek, a dla nas to Niezwykla
Rocznica, okazja do bachanalii & rozrywek wyszukanych (a jaki to byl tort??).
Nie chodzi tu o jakies drogie prezenty (prawdziwy prezent musi byc tani i
wyszukany!!!), scenografie wyrafinowana, itp.
Jestem wielkim zwolennikiem drobnych, prostych zyciowych przyjemnosci: milo
dostac na urodziny pare ladych buteleczek... Potem siedzi czlowiek zimowa pora,
buteleczki studiuje, z etykiet obcych jezykow sie uczy. Sama korzysc, a jaka
przyjemnosc!
Uwazam ze powinnismy byc dobrzy dla samych siebie - organizujmy obchody,
rocznice, jubileusze, benefisy!

[blue.berry]

ale przeciez mozemy byc dla siebie mili rowniez bezokazyjnie. robic sobie
prezenty dla polepszenia humoru (bez koniecznosci czekania jeszcze 8 miesiecy),
podawac sniadanie do lozka w zwykla szara listopadowa niedziele czyniac ja o
wiele bardziej sloneczna, zbez powodu po pracy olac wszystko i wybrac sie do
restauracji na obiad. im dluzej zyje tym bardziej wlasnie ciesza mnie takie
rzeczy. bo np o ilez fajniejsze bywaja niespodziewane imprezy niz wydumane
zaplanowane sylwestry. spontaniczny wyjazd z przyjaciolmi na weekend niz
zaplanowana impreza urodzinowa. zreszta nie wiem. wlasciwie nawet o tym nie
rozmyslalam tylko ten temat mnie do tego zachecil. a moze zyjac z bardzo
praktycznym i kompletnie nieromantycznym TZ nauczylam sie cieszyc tym co
niespodziewane i z zaskoczenia:))

[allexamina]

Na moim slubie chmura sie oberwala i zalala cale miasto, straszliwie.
Spoznilismy sie przed tzw. 'oltarz'. Nie bylo problemu bo wejscie do kosciola
tez zalalo... Male przyjecie po slubie, ktoremu mial towarzyszyc kwartet
klasyczny skonczylo sie obiadem na 8 osob z samotnym skrzypkiem i cala zgraja
kelnerow...

Nie pojechalam na urodzystosc dyplomowa bo drzewo sie przewrocilo na moj
samochod zgniatajac go dokumentnie (podczas gdy ja wyskakiwalam zza kierownicy).
Mialam przemawiac na uroczystosci jako ze konczylam studia z wyroznieniem. Potem
sie musialam tlumaczyc calej szkole – kazdej osobie z osobna! Ze tak po
indiansku powiem: uff!

Raz na urodziny maz zabral mnie do stanowego parku gdzie mielismy sobie
pochodzic po roznych kanionach wyzlabianych od epoki lodowcowej. To bylo tego
samego roku kiedy Mississippi wylala. Kaniony sa daleko od Mississippi ale bez
kaloszy z cholewkami po udo nie dalo sie wejsc. Wiem, bo zgubilam buty. I
skarpetki. Kiedy po latach wrocilismy do tego samego miejsca na rocznice
czegostam - zastalo nas tornado. Nic sie nam nie stalo, za to z miasteczka malo
co zostalo...

Na rocznice (jakas-tam) pojechalam skakac ze spadochronem. Samolot z ktorego
mielismy skakac zepsul sie w powietrzu i musielismy nagle ladowac... Kto ladowal
takim samolotem wie jaka to przyjemnosc. A jeszcze zepsutym!

Na imprezie po przysiedze obywatelskiej nie bylam bo na stacji kolejki jednej
pani ktos wyrwal torebke i rzucil sie w moim kierunku. Przypadkiem – zupelnym
przypadkiem! – podstawilam ktosiowi noge. Skonczylo sie guzem, wizyta na
pogotowiu i potem na komisariacie. Na szczescie nie musialam zeznawac w sadzie.

W tym roku na rocznice slubu mielismy pojsc do nowej francuskiej restauracji –
miesiac wczesniej trzeba rezerwacje robic! Musze tu zaznaczyc, ze mamy nowa
kotke-dachowca, ktora gdzies okolo rocznicy naszego slubu wprowadzila sie do nas
ze swymi 4-tygodniowych kocietami. Tego dnia wlasnie wymyslila sobie jak
otworzyc drzwi do reszty chalupy (podczas naszej nieobecnosci oczywiscie).
Problem w tym, ze reszte chalupy zajmowaly 2 dorosle, dobrze zadomowione, meskie
koty. Efekt byl taki ze zamiast do restauracji francuskiej pognalismy na
pogotowie weterynaryjne. Reszte wieczoru, czyli gdzies kolo polnocy, spedzilismy
zmywajac krew i mocz z dziwnych miejsc w domu... Po przeliczeniu wydatkow za
pogotowie okazalo sie ze na restauracje francuska nie bedzie nas stac jeszcze ze
dwa lata.

I tak jest wlasciwie przy kazdej okazji, rocznicy... Historie moglabym
opowiadac jeszcze dlugo. Po przeczytaniu Hitchhiker’s Guide to Galaxy nabralam
przekonania, ze to _ja_ jestem krolem deszczu... Takze Beato droga, jak Ci
kiedys jeszcze smutno bedzie z powodu (nie)spontanicznie (nie)obchodzonych
rocznic – pomysl sobie o mnie. :o) Niektorzy z nas zupelnie nie maja wyboru... :oD

[mamarcela]

Witaj Allexamino w Klubie Ludzi Którym Przydarzają Się Różne Takie. Na
szczęście nie jestem osamotniona, a podejrzewałam, że wszyscy w Trupie myśleli,
iż ja te "mamarceli dziwne przypadki" zmyślam okrutnie. Otóż nie - niektórzy
tak mają, że nawet w nudnym i monotonnym zyciu (jakie jest moje ostatnio)
zdarzaja się im kompletnie idiotyczne przygody, czyli tak zwane "numery
scenariuszowe", co w tłumaczeniu na ludzki znaczy, że są zbyt nieprawdopodobne,
żeby je umieszczać w jakimkolwiek scenariuszu. No chyba, że seriali
polsatowskich, w których wszystko jest możliwe.
Pozdrawiam
mamarcela pechowiec, który ma szczęście

[beatanu]

allexamina napisała:
Takze Beato droga, jak Ci
> kiedys jeszcze smutno bedzie z powodu (nie)spontanicznie (nie)obchodzonych
> rocznic – pomysl sobie o mnie. :o)

Dziękuję za pocieszenie! Pomyślę :)
Ale mam też nadzieję, że od czasu do czasu uda Ci się celebrować którąś z
rocznic trochę bardziej zgodnie z planem...

B

[allexamina]

Mamarcelo,

1) dzieki za powitanie! :o)
2) bede zaszczycona rola malego stroza w 'Klubie Ludzi Którym Przydarzają Się
Różne Takie' :o)

Apropos, mialam kolege, ktoremu nigdy sie nic nie wydarzalo. Tak twierdzil.
Przez lata trzymal sie mnie blisko bo mnie sie wydarzaja, jak to ladnie
okreslilas, rozne takie i on tez by chcial. Byl z nami, tak mi sie wydaje,
podczas tornada w Utice. Odbieral mnie z posterunku policji (bez sensu, bo
wszyscy policjanci chcieli mnie odwiezc do domu - rzadko sie zdarza ze 164 cm
kobiety obala ponad 2 metry mezczyzny podstawiajac mu noge i to przypadkiem),
gdzie sie wdal w duza dyskusje na tematy matematyki teoretycznej z
tranwesta/prostytutka. (Prostytutka w pewnym momencie do aresztujacego ja
policjanta: "Nie przeszkadzaj, to jest istotne co on mowi!" Duzy, chicagoski -
znaczy moze nalac - policjant odwraca glowe w kierunku kolegi i czeka na ta
istotna wypowiedz. Po wysluchaniu mowi: "Eeeh, myslalem ze bedzie mowil o
paczkach". :o) ) Ale jak mojego kolege zapytasz - to jemu sie nigdy nic nie
wydarza, do dzis tak ma. Prowadzi bardzo monotonne zycie...

Beato, prawde mowiac jestem wdzieczna za to ze rzeczywistosc karmi mnie dziwnymi
wydarzeniami. Czuje sie wtedy jak ten motyl nad Nowym Yorkiem co machajac
skrzydlami powoduje tsunami w Azji. Pewnie jakies rocznice obchodzilam zgodnie z
planem. Tych nie pamietam, choc pewnie byly przyjemniejsze w trakcie. :o)