kocio, smutno, beznadziejnie

[mamarcela]

"to nie ściany
to koty mają uszy

czworonożni agenci
Pana Boga
zesłani na ziemię
aby szpiegować Adama

przymilnym ocieraniem
grzbietów
wkradają sie w łaski naszych chałup

nic nie mówia
podsłuchują
najskrytsze szepty
nie ujdą kociej uwadze
wszędzie ich pełno na kolanach
za uchem pod nogami
gdy je wyrzucamy podsłuchują
za drzwiami sieni

w nocy koty włażą pod łóżka
zapalają czerwone latarnie oczu
i w ich blasku
wszystko skrzętnie spisują
(notesiki chowaja rano do mysiej dziury)

a potem na sądzie ostatecznym dziwimy się
skąd Pan Bóg o nas wszystko wie."

[3promile]

...i GAPIĄ SIĘ
wklejone niczym kwadracik patchworka
w twój zupełnie prywatny
fragment półki z kubkami
trwalsze niż gryfony przed świątynią
Asurbanipala
wyrozumialsze
mądrzejsze w swym zboczonym
cichostąpaniu
dotknij tylko ich wąsów
od razu oczy im się zmrużą
i zaraz jakiś naukowiec się czepi
że to dlatego
że kocie wąsy i oczy mają wspólną magistralę neuronową
co tak naukowiec może wiedzieć
co on może wiedzieć o kocich oszustwach
kiedy twój kot
ledwo co obżarty
udaje
że żyszka wychodząc przed tobą zapomniała
michę napełnić
a ty udajesz
że kłamstwa nie ma

kotu niczym artyście uznanemu
uchodzi więcej

[braineater]

This Old Cat
(Author Unknown)


I'm getting on in years,
My coat is turning gray.
My eyes have lost their luster,
My hearing's just okay.

I spend my day dreaming
Of conquests in my past,
Lying near a sunny window
Waiting for its warm repast.

I remember our first visit,
I was coming to you free,
Hoping you would take me in
And keep me company.

I wasn't young or handsome,
Two years I'd roamed the street.
There were scars upon my face,
I hobbled on my feet.

I could sense your disappointment
As I left my prison cage.
Oh, I hoped you would accept me
And look beyond my age.

You took me out of pity,
I accepted without shame.
Then you grew to love me,
And I admit the same.

I have shared with you your laughter,
You have wet my fur with tears.
We've come to know each other
Throughout these many years.

Just one more hug this morning
Before you drive away.
And know I'll think about you
Throughout your busy day.

The time we've left together
Is a treasured time at that.
My heart is yours forever.
I Promise - This old cat.

Pozdrowienia

[ydorius]

Andrzej Nowicki (wg Waltera de la Mare'a)

"Pięcioro oczu"

Trzy koty w młynie nocną porą
W śmietnik czujny utkwiły wzrok;
Wąsy i pazury, i oczu pięcioro -
Wszystko gotowe na nagły skok.
W starym młynie skrzypi coś nocą,
Zimny wiatr po pustce gra;
Czasem okiennice załopocą -
One trwają i noc trwa.
Czasem dojdzie chrapanie młynarza,
Który na workach z mąką śpi,
Nic się nie dzieje, nic się nie zdarza,
Czuwają koty czarne trzy.
Aż świt początek dnia zapowie,
Młynarz ziewnie, ustanie wiatr,
Trzy koty zejdą ze swych stanowisk:
Murzyn, Diabeł i jednooki Gnat.

m,
.y.

----------------------------------
What is home without Pinezka's Potted Meat?
Incomplete.
wypielęgnowany harmider w duszy

[3promile]

wot i koszka
woskriesiennaja
iz nocznowo dozora
wozwraszczajetsia
nikto nie znajet
szto słucziłos'
szto ona tak tiszenko szurszit
nikto s uma nie soszioł
sztoby koszku sprasziwat'
jest' boh ili niet


(żebyś sobie nie myślał, żem euroentuzjasta - po prostu nie chce mi się szukać w
unicode)

[daria13]

Trochę przekornie:

Kot

Cztery giętkie łapy z pazurami
Jak szable
Długi ogon wiecznie niezdecydowany
Łeb trójkątny co się kręci na wszystkie strony
Uszy zawsze czujne, nasłuchujące
Wąsy każdy mały powiew wiatru odczują
Lecz
Najwspanialsze kot ma oczy
Dwie wąskie szparki
Świecące w ciemności dwa małe światełka
Zawsze zdradliwe i nieszczere.

Julka, lat 12.

[mamarcela]

"Cataire

Ils ont insulte les vaches
ils sont insulte les gorilles
les poulets
Ils sont insulte les veaux
ils sont insulte les oies les serins les cochons
les maquereaux les chameaux
ils sont insulte les chiens
Les chats
ils n'ont ose."

[braineater]

The Cat and the Moon
W.B. Yeats

The cat went here and there
and the moon spun round like a top,
and the nearest kin of the moon,
the creeping cat, looked up.
Black Minnaloushe stared at the moon,
for, wander and wail as he would,
the pure cold light in the sky
troubled his animal blood.

Minnaloushe runs in the grass
lifting his delicate feet.
Do you dance, Minnaloushe, do you dance?
When two close kindred meet,
what better than call a dance?
Maybe the moon may learn,
tired of that courtly fashion,
a new dance turn.

Minnaloushe creeps through the grass
from moonlit place to place,
the sacred moon overhead
has taken a new phase.
Does Minnaloushe know that his pupils
will pass from change to change,
and that from round to crescent,
from crescent to round they range?

Minnaloushe creeps through the grass
alone, important and wise,
and lifts to the changing moon
his changing eyes.

[braineater]

T.S. Eliot

Mr. Mistoffelees

You ought to know Mr. Mistoffelees!
The Original Conjuring Cat--
(There can be no doubt about that).
Please listen to me and don't scoff. All his
Inventions are off his own bat.
There's no such Cat in the metropolis;
He holds all the patent monopolies
For performing suprising illusions
And creating eccentric confusions.
At prestidigitation
And at legerdemain
He'll defy examination
And deceive you again.
The greatest magicians have something to learn
From Mr. Mistoffelees' Conjuring Turn.
Presto!
Away we go!
And we all say: OH!
Well I never!
Was there ever
A Cat so clever
As Magical Mr. Mistoffelees!

He is quiet and small, he is black
From his ears to the tip of his tail;
He can creep through the tiniest crack,
He can walk on the narrowest rail.
He can pick any card from a pack,
He is equally cunning with dice;
He is always deceiving you into believing
That he's only hunting for mice.
He can play any trick with a cork
Or a spoon and a bit of fish-paste;
If you look for a knife or a fork
And you think it is merely misplaced--
You have seen it one moment, and then it is gawn!
But you'll find it next week lying out on the lawn.

And we all say: OH!
Well I never!
Was there ever
A Cat so clever
As Magical Mr. Mistoffelees!

His manner is vague and aloof,
You would think there was nobody shyer--
But his voice has been heard on the roof
When he was curled up by the fire.
And he's sometimes been heard by the fire
When he was about on the roof--
(At least we all heard that somebody purred)
Which is incontestable proof
Of his singular magical powers:
And I have known the family to call
Him in from the garden for hours,
While he was asleep in the hall.
And not long ago this phenomenal Cat
Produced seven kittens right out of a hat!
And we all said: OH!
Well I never!
Did you ever
Know a Cat so clever
As Magical Mr. Mistoffelees!

[stella25b]

Schwarze Katze

Ein Gespenst ist noch wie eine Stelle,
dran dein Blick mit einem Klange stößt;
aber da, an diesem schwarzen Felle
wird dein stärkstes Schauen aufgelöst:


wie ein Tobender, wenn er in vollster
Raserei ins Schwarze stampft,
jählings am benehmenden Gepolster
einer Zelle aufhört und verdampft.


Alle Blicke, die sie jemals trafen,
scheint sie also an sich zu verhehlen,
um darüber drohend und verdrossen
zuzuschauern und damit zu schlafen.
Doch auf einmal kehrt sie, wie geweckt,
ihr Gesicht und mitten in das deine:
und da triffst du deinen Blick im geelen
Amber ihrer runden Augensteine
unerwartet wieder: eingeschlossen
wie ein ausgestorbenes Insekt.

Rainer Maria Rilke

[mamarcela]

Opuszczona
Przez trzy noce padało i przez trzy noce szary, pręgowany kocur nie
przyszedł.Czekała przyklejona do muru, aż jej łapki zziębły. W dzień natomiast,
kiedy myślała, że jej nikt nie slyszy, narzekała ciemnym, łamiącym sie altem.
Kiedy chciałeś ja pogłaskać, umykała pod krzesło: - Pardon, nie mam dziś
nastroju.
Ale na trzeci dzień po takiej nocy sama rzucała ci sie w objecia z namiętną
pieszczotą: - Głaskaj mnie, nos mnie, trzymaj mnie, pokaż ucho, pokaż brodę,
pokaż szyję! Jeszcze! Jeszcze! Ja nikogo na swiecie oprócz ciebie nie kocham!
I mruczy, mruczy tak głosno i spazmatycznie, że aż sie krztusi.

Kot w ogrodzie
Wychuchałeś na ugorze zgrabna trawkę i krzaki z nagich patyków, wyniańczyłeś
domowego kota z zabłąkanego, piszczącego kociaka. A teraz twoja kicia pełza jak
wąż wśród wysokich źdźbeł i chaszczy, świeci złotymi oczami, a po lśniącym
kożuszku biegają jej złote ciareczki.
- Bo ja jestem drapieżnikiem w dzikiej dżungli.

Karel Capek

[3promile]

Ja się tak nie bawię! Wy tu sobie cudzosłowicie bezwstydnie, a ja, kurna,
improwizuję! Strajk!

[mamarcela]

To nie jest zabawa. Przynajmniej nie dla mnie. Po moim domu chodzi smutna kocia
śmierć na miękkich łapach. I ja po prostu chcę ją oswoić. Zwerbalizować
akrobatycznie. With the little help of my friends.
Wysłałam dzieci z domu i sama usiłuję tę kocią śmierc przyjąć. Z taką samą
godnością jak mój kot.
Rano przyjdzie pan doktor i skończy z tym umieraniem na raty.

O w mordę... n/t

[3promile]

[braineater]

Ernest Hemingway
KOT NA DESZCZU
(tłumaczenie B. Zieliński)

W hotelu mieszkało tylko dwoje Amerykanów. Nie znali nikogo z ludzi, których
mijali na schodach wychodząc czy wracając do swego pokoju. Pokój ten był na
pierwszym piętrze, od strony morza. Wychodził też na park i pomnik wojenny. W
ogrodzie były wysokie palmy i zielone ławki. W pogodny dzień zawsze stał tam
jakiś artysta ze sztalugami. Artystom podobały się palmy, które tam rosły, i
żywe barwy hoteli stojących naprzeciw ogrodu i morza. Włosi przychodzili z
daleka, żeby popatrzeć na pomnik. Był on odlany z brązu i lśnił na deszczu.

Padało. Deszcz ociekał z drzew palmowych. Woda stała kałużami na wyżwirowanych
ścieżkach. Fale morskie załamywały się długą linią w deszczu i spływały z
plaży, aby powrócić i znowu załamać się długą linią w deszczu. Z placu przy
pomniku zniknęły wszystkie samochody. Po przeciwległej stronie, w progu
kawiarni, stał kelner i patrzał na pusty plac.

Żona Amerykanina stała przy oknie i wyglądała na dwór. Na zewnątrz, wprost pod
ich oknem, pod jednym z ociekających wodą zielonych stolików, przycupnął kot.
Starał się skulić tak, żeby na niego nie kapało.

- Idę na dół po tego kotka - powiedziała Amerykanka.
- Ja to zrobię - zaproponował z łóżka jej mąż.
- Nie, ja go przyniosę. Biedny kotek schował się przed deszczem pod stolik.

Mąż czytał dalej, leżąc w nogach łóżka, podparty dwiema poduszkami.

- Tylko się nie przemocz - powiedział.

Żona zeszła na dół, a właściciel hotelu wstał i ukłonił się jej, kiedy mijała
kantor. Jego biurko stało w głębi kantoru. Był starym, bardzo wysokim mężczyzną.

- Il piove - powiedziała żona Amerykanina. Lubiła właściciela hotelu.
- Si, si signora, brutto tempo. Bardzo brzydka pogoda.

Stał za biurkiem w głębi ciemnawego pokoiku. Żona Amerykanina lubiła go.
Podobała jej się śmiertelna powaga, z jaką przyjmował wszelkie zażalenia.
Podobała jej się jego godność. Podobała się jego chęć usłużenia jej. Podobało
jej się jego podejście do funkcji kierownika hotelu. Podobała jej się jego
stara, ociężała twarz i duże ręce.

Myśląc o tym, że go lubi, otworzyła drzwi i wyjrzała na dwór. Padało jeszcze
gęściej. Przez pusty plac szedł w stronę kawiarni jakiś mężczyzna w gumowej
pelerynie. Kot powinien był być na prawo. Chyba będzie mogła tam dojść pod
okapem dachu. Kiedy tak stała w progu, otworzył się za nią parasol. Była to
pokojówka, która sprzątała ich pokój.

- Żeby pani nie zmokła - uśmiechnęła się mówiąc po włosku. Oczywiście przysłał
ją kierownik hotelu.

Amerykanka, z pokojówką trzymającą nad nią parasol, poszła wyżwirowaną ścieżką
pod ich okno. Stolik tam był, jasnozielono obmyty deszczem, ale kot zniknął.
Nagle poczuła się zawiedziona. Pokojówka spojrzała na nią.

- Ha perduto qualche cosa, signora?
- Tu był kot - powiedziała Amerykanka.
- Kot?
- Si, il gatto.
- Kot? - roześmiała się pokojówka. - Kot na deszczu?
- Tak - odparła. - Pod tym stołem. - A po chwili: - Och, tak chciałam go wziąć!
Chciałam mieć kotka.

Kiedy to powiedziała po angielsku, twarz pokojówki zesztywniała.

- Chodźmy, signora - rzekła. - Trzeba wrócić do środka. Pani zmoknie
- Chyba tak - powiedziała Amerykanka.

Zawróciły wyżwirowaną ścieżką i doszły do drzwi. Pokojówka zatrzymała się na
dworze, żeby zamknąć parasol. Kiedy Amerykanka przechodziła obok kantoru,
padrone skłonił jej się zza biurka. Poczuła, że jakby ścisnęło się w niej coś
bardzo małego. Przy padrone czuła się bardzo mała, a jednocześnie naprawdę
ważna. Doznała chwilowego uczucia najwyższej własnej ważności. Weszła na górę
po schodach. Otworzyła drzwi pokoju. George leżał na łóżku i czytał.

- Masz tego kota? - zapytał odkładając książkę.
- Już go nie było.
- Ciekawe, gdzie poszedł - rzekł pozwalając oczom wypocząć od czytania.

Usiadła na łóżku.

- Tak go chciałam - rzekła. - Nie wiem, czemu chciałam go tak bardzo. Chciałam
wziąć tego biednego kotka. Wcale nie jest zabawne być biednym kotkiem na
deszczu.

George czytał znowu.

Podeszła do toaletki, usiadła przed lustrem i zaczęła przeglądać się w nim za
pomocą ręcznego lusterka. Przestudiowała swój profil najpierw z jednej, potem z
drugiej strony. Następnie obejrzała tył swojej głowy i szyję.

- Nie uważasz, że to byłby dobry pomysł, gdybym zapuściła dłuższe włosy? -
spytała, znów oglądając swój profil.

George podniósł wzrok i zobaczył jej szyję od tyłu, z włosami przystrzyżonymi
krótko jak u chłopca.

- Mnie się podoba tak, jak jest.
- A mnie się to już tak znudziło - odparła. - Znudziło mi się wyglądać jak
chłopiec.

George poprawił się na łóżku. Nie spuszczał z niej oka, odkąd zaczęła mówić.

- Wyglądasz bardzo a bardzo ładnie.

Położyła lusterko na toalecie, podeszła do okna i wyjrzała. Ściemniało się.

- Chcę zaczesywać w tył włosy zupełnie gładko i robić z tyłu duży węzeł, taki,
który bym czuła - powiedziała. - Chcę mieć kotka, który siedziałby mi na
kolanach i mruczał, kiedy go gładzę.
- Tak? - odezwał się George z łóżka.
- I chcę jadać przy stole zastawionym moim własnym srebrem, i chcę mieć na nim
świece. I chcę, żeby była wiosna i żebym mogła czesać włosy przed lustrem, i
chcę kotka i jakieś nowe sukienki.
- E, daj spokój i weź sobie coś do czytania - rzekł George. Czytał znowu.
Jego żona wyglądała przez okno. Było już zupełnie ciemno, a deszcz wciąż padał
między palmami.
- Tak czy owak, chcę kota - powiedziała. - Chcę kota. Chcę go zaraz. Jeżeli nie
mogę mieć długich włosów ani żadnej przyjemności, to chociaż mogę mieć kota.

George nie słuchał. Czytał książkę. Jego żona spojrzała przez okno na plac, na
którym zapłonęły latarnie.

Ktoś zapukał do drzwi.

- Avanti - powiedział George. Podniósł wzrok znad książki.

W progu stanęła pokojówka. Trzymała przyciśniętego mocno do siebie dużego,
nakrapianego kota, który zwisał wzdłuż jej ciała.

- Bardzo przepraszam - rzekła. - Padrone kazał mi to przynieść dla signory.

[blue.berry]

Kot

ja mam pana boga w futrze
kiedy się przeciągam wzdłuż
czuję jego palce
wyprężone na grzbiecie

on - w mięśniach moich nóg
kroczy ciszej
niż okrągły księżyc
po przyczajonym niebie

nie płoszmy gałęzi
wiatr
trzepocze nam w pysku,
skrzydłem głupiego wróbla

oblizuję wąs
z ciepłej krwi
zmrużony - śpiewam hymn
o dobrym bogu



* * *

trzeba życzyć temu kotu
dobrej nocy
sztywne nogi
wskazują cztery koła
wielkiego wozu

papier szeleści
na mordce suchej

kocie oczy zamknięte
do pazurów przypięte
skrzydło



Halina Poświatowska

[itek1]

W orginale lepiej smakuje:

CAT IN THE RAIN

There were only two Americans stopping at the hotel. They did not know any of
the people they passed on the stairs on their way to and from their room. Their
room was on the second floor facing the sea. It also faced the public garden and
the war monument. There were big palms and green benches in the public garden.
In the good weather there was always an artist with his easel. Artists liked the
way the palms grew and the bright colors of the hotels facing
the gardens and the sea. Italians came from a long way off to look up at the war
monument. It was made of bronze and glistened in the rain. It was raining.
The rain dripped from the palm trees. Water stood in pools on the gravel paths.
The sea broke in a long line in the rain and slipped back down the beach to come
up and break again in a long line in the rain. The motor cars were gone from the
square by the war monument. Across the square in the doorway of
the café a waiter stood looking out of the empty square.
The American wife stood at the window looking out. Outside right under their
window a cat was crouched under one of the dripping green tables. The cat was
trying to make herself so compact that she would not be dripped on.

"I'm. going down and get that kitty," the American wife said.

"I'll do it," her husband offered from the bed.

"No, I'll get it. The poor kitty out trying to keep dry under a table."

The husband went on reading, lying propped up with the two pillows at the foot
of the bed.

"Don't get wet," he said.

The wife went downstairs and the hotel owner stood up and bowed to her as she
passed the office. His desk was at the far end of the office. He was an old man
and very tall.

"Il piove," the wife said. She liked the hotel-keeper.

"Si, si, Signora, brutto tempo. It is very bad weather."

He stood behind his desk in the far end of the dim room. The wife liked him. She
liked the deadly serious way he received any complaints. She liked the way he
wanted to serve her. She liked the way he felt about being a hotel-keeper. She
liked his old, heavy face and big hands.
Liking him she opened the door and looked out. It was raining harder. A man in a
rubber cape was crossing the empty square to the café. The cat would be around
to the right. Perhaps she could go along under the eaves. As she stood in the
door-way an umbrella opened behind her. It was the maid who looked after their room.

"You must not get wet," she smiled, speaking Italian. Of course, the
hotel-keeper had sent her.

With the maid holding the umbrella over her, she walked along the gravel path
until she was under their window. The table was there, washed bright green in
the rain, but the cat was gone. She was suddenly disappointed. The maid looked
up at her.

"Ha perduto qualque cosa, Signora?"

"There was a cat," said the American girl.

"A cat?"

"Si, il gatto."

"A cat?" the maid laughed. "A cat in the rain?"

"Yes," she said, "under the table." Then, "Oh, I wanted it so much. I wanted a
kitty."

When she talked English the maid's face tightened.

"Come, Signira," she said. "We must get back inside. You will be wet."

"I suppose so", said the American girl.

They went back along the gravel path and passed in the door. The maid stayed
outside to close the umbrella. As the American girl passed the office, the
padrone bowed from his desk. Something felt very small and tight inside the
girl. The padrone made her feel very small and at the same time really
important. She had a momentary feeling of being of supreme importance. She went
on up the stairs. She opened the door of the room. George was on the bed, reading.

"Did you get the cat?" he asked, putting the book down.

"It was gone."

"Wonder where it went to," he said, resting his eyes from reading.

She sat down on the bed.

"I wanted it so much," she said. "I don't know why I wanted it so much. I wanted
that poor kitty. It isn't any fun to be a poor kitty out in the rain."

George was reading again.

She went over and sat in front of the mirror of the dressing table looking at
herself with the hand glass. She studied her profile, first one side and then
the other. Then she studied the back of her head and her neck.

"Don't you think it would be a good idea if I let my hair grow out?" she asked,
looking at her profile again.

George looked up and saw the back of her neck, clipped close like a boy's.

"I like it the way it is."

"I get so tired of it," she said. "I get so tired of looking like a boy."

George shifted his position in the bed. He hadn't looked away from her since she
started to speak.

"You look pretty darn nice," he said.

She laid the mirror down on the dresser and went over to the window and looked
out. It was getting dark.

"I want to pull my hair back tight and smooth and make a big knot at the back
that I can feel," she said. "I want to have a kitty to sit on my lap and purr
when I stroke her."

"Yeah?" George said from the bed.

"And I want to eat at a table with my own silver and I want candles. And I want
it to be spring and I want to brush my hair out in front of a mirror and I want
a kitty and I want some new clothes."

"Oh, shut up and get something to read.," George said. He was reading again.
His wife was looking out of the window. It was quite dark now and still raining
in the palm trees.

"Anyway, I want a cat," she said, "I want a cat. I want a cat now. If I can't
have long hair or any fun, I can have a cat."

George was not listening. He was reading his book. His wife looked out of the
window where the light had come on in the square.

Someone knocked at the door.

"Avanti," George said. He looked up from his book.

In the doorway stood the maid. She held a big tortoise-shell cat pressed tight
against her and swung down against her body.

"Excuse me," she said, "the padrone asked me to bring this for the Signora."

[mamarcela]

LE CHAT
Le chat

Je souhaite dans ma maison:
Une femme ayant sa raison,
Un chat passant parmi les livres,
Des amis en toute saison
Sans lesquels je ne peux pas vivre.

Guillaume Apollinaire

[mamarcela]

ZIMOWY POGRZEB NA CMENTARZU W BOLIMOWIE

Za jej trumną szły koty - ale niewidzialne
Koty ułomne oraz koty parafialne

Śnieżek kładł się na grobach bez większej ochoty
Szedł niewidzialny orszak - same zmarłe koty

Zapchlony Żółtek oraz szalony kot Bończa
Z jego ramion zwisała dziurawa opończa

Kot księżej gospodyni za nim kot poety
Niewidzialnie pachniały mielone kotlety

Kot w ostrogach kot Frajszyc w żółtym kapeluszu
Kot Połowa Ogona oraz kot Bez Uszu

Niesiono garnek z kaszą i wilgotne pranie
Kto umiera ten nie wie - co po nim zostanie

Półżywy kot Nazista oraz kot garncarza
Kto umiera ten nie wie - co mu się przydarza

I nie wie kto umiera - czy się przyda Bogu
Szedł kot Skurwiel i ten który sika mi na progu

Kot Utopiony w Worku kot Idź do Cholery
Niesiono niewidzialne papieskie ordery

Kot podmiejskiej kolejki stary kot Eliota
Na końcu jeśli chcecie - szła połowa kota

Koleżka naszej Psotki biały kot Pólgłówek
Tu u nas każdy chciałby mieć taki pochówek


Jarosław Marek Rymkiewicz

[mamarcela]

"Ta, skoro tylko zobaczyła włażącego do tramwaju kota, wrzasnęła dygocąc z
wściekłości:
- Kotom nie wolno! Z kotami nie wolno! Psik! Wyłaź, bo zawołam milicjanta!
Ani konduktorki, ani pasażerów nie zdziwiło to, co było najdziwniejsze - nie to
więc, że kot pakuje się do tramwaju, to byłoby jeszcze pół biedy, ale to, że
zamierza zapłacić za bilet!
Kot okazał się zwierzakiem nie tylko wypłacalnym, ale także zdyscyplinowanym.
Na pierwszy okrzyk konduktorki przerwał natarcie, opuścił stopień i pocierając
monetą wąsy usiadł na przystanku. Ale gdy tylko konduktorka szarpnęła dzwonek i
tramwaj ruszył, kocur postąpił tak, jak postąpiłby każdy, kogo wyrzucają z
tramwaju, a kto mimo to jechać musi. Przeczekał, aż miną go wszystkie trzy
wagony, po czym wskoczył na tylny zderzak ostatniego, łapą objął sterczącą nad
zderzakiem gumową rurę i pojechał, zaoszczędziwszy w ten sposób dziesięć
kopiejek."

[brunosch]

Kiedy Bóg stworzył świat...

Kiedy Bóg stworzył świat i umieścił w nim zwierzęta, postanowił, że da każdemu z
nich to, o co poprosi. Wszystkie zwierzęta ustawiły się w długą kolejkę do Jego
tronu, a kot grzecznie stanął na samym końcu. Bóg dał siłę słoniowi i
niedźwiedziowi, królikowi i sarnie - szybkość, sowie dał zdolność widzenia w
nocy, piękno ptakom i motylom, lisowi - spryt, inteligencję małpie, psu
wierność, lwu odwagę, wydrze skłonność do zabawy. O wszystkie te rzeczy
zwierzęta prosiły Boga. Dotarł wreszcie do końca kolejki, tam, gdzie siedział
kot, czekając cierpliwie.

— A czego TY sobie życzysz? — zapytał Bóg.

Kot skromnie wzruszył ramionami:

— O, cokolwiek ze zbywających resztek. Wszystko jedno.

— Ależ jestem Bogiem. Nadal możesz wybierać ze wszystkiego.

— W takim razie poproszę po trochę wszystkiego.

Bóg roześmiał się, ubawiony sprytem tego małego zwierzątka i dał mu wszystko, o
co prosiło, przydając wdzięk i elegancję, oraz - tylko dla niego - delikatne
mruczenie, które zawsze przyciągnie ludzką uwagę, zapewniając mu ciepły i
wygodny dom.

Ale odebrał mu fałszywą skromność.

Lenore Fleischer - The Cat's Pajamas

[3promile]

"Często uważa się za najważniejszego i najciekawszego kota literackiego postać
Behemota z powieści Michaiła Bułhakowa „Mistrz i Małgorzata”. Przynajmniej
częściowo jest to sąd krzywdzący, jako że literatura obfituje w inne, bardzo
ciekawe kocie postaci. Jednak powieść Bułhakowa jest dzisiaj tak znana i
rozpowszechniona, a przy tym uważana za jedną z najważniejszych powieści XX
wieku, że zyskało też na tym bezczelne czarne kocisko, utrwalając swój wizerunek
w świadomości czytelnika. Jaki jest Behemot, czym nas bawi, jakie funkcje
przyszło mu odegrać w ateistycznej Moskwie, gdzie trafia ze świtą Szatana?
Widzimy Behemota w kilku wcieleniach, raz jest czarnym beretem zamieniającym się
w kota, innym razem „kotopodobnym” facetem, „grubasem w sfatygowanym kaszkiecie”
o okrągłej głowie porośniętej ”gęstym włosem przypominającym sierść”. Na końcu
powieści ukazuje się w swej prawdziwej postaci- milczącego młodego pazia .
Jednak najczęściej towarzyszy bohaterom powieści jako czarny, ogromny kocur.
Bułhakowskiego kota poznajemy, gdy ten usiłuje wepchać się do tramwaju, to
„kocur, który nie wiadomo skąd się wziął, wyposażony w zawadiackie wąsy
kawalerzysty, olbrzymi jak wieprz, czarny jak sadza lub gawron.” Właściwie
wszędzie gdzie się pojawia, Behemot wzbudza zdumienie pomieszane ze strachem.
Nie tylko zadziwia swymi wyjątkowymi gabarytami, ale też zachowuje się jak
człowiek! „Dziwny ów kot”, chodzący na tylnych łapach i gadający ludzkim głosem,
bezczelnie usiłuje zapłacić konduktorce za bilet tramwajowy. „Okazał się
zwierzakiem nie tylko wypłacalnym, ale także zdyscyplinowanym” - wypchnięty z
tramwaju („Kotom nie wolno!”) zaczaja się i wskakuje na tylną część pojazdu,
zaoszczędzając przy tym dziesięć kopiejek. Już ta pierwsza scena z kocim
udziałem wywołuje uśmiech na twarzy czytelnika. Czy bawi nas spryt kocura i fakt
obdarzenia go przez autora ludzkimi cechami? A może śmiejemy się i wykpiwamy
człowieka, który tutaj tylko ukrywa się pod postacią kota? Behemot postąpił
przecież tak, jak zachowałby się przeciętny obywatel, nie tylko mieszkaniec
Moskwy... Właściwie w każdej kolejnej scenie z jego udziałem ujawniają się inne
ludzkie zachowania Behemota. Gdy trzeba- kłania się i szurga łapą, potrafi też
zrobić oko, gdy wymaga tego sytuacja. Nicpoń ten łże, „swoim zwyczajem udając
głupiego” , obraża się („kot zaś tak się obraził, że aż miauknął”, „obrażony
kocur tak się nadął, że zdawało się- jeszcze sekunda, a pęknie”), oszukuje w
szachy. Tak, tak, czarne kocisko i w szachy grać potrafi. Inteligencji i
wrodzonego sprytu odmówić mu nie sposób. Behemot śmieszy, śmieszy straszliwie,
bo autor obdarzył go tymi wadami, które w kocim wydaniu bawią czytelnika. W
tradycji demonologicznej Behemot to demon pragnień żołądka, stąd żarłoczność
Bułhakowskiego kocura. O zawrót głowy przyprawić mogą ilości jedzenia, jakie
pochłania Behemot. Oto „przerażających rozmiarów czarny kocur z kieliszkiem
wódki w jednej łapie i z widelcem - na który zdążył już nadziać marynowany
grzyb- w drugiej.” "

[mamarcela]

"Bóg stworzył puszysty kłębek, który z braku lepszego pomysłu nazwał Kotem.
Przyjrzał się Swemu dziełu i pokręcił głową. To nie było dokładnie to, co
zamyślił.
Uniósł stworzenie wysoko w powietrze, a ono zwisło bezwładnie z Jego dłoni.
Wypuścił je z ręki, a ono plasnęło o ziemię i rozpłaszczyło się niczym
naleśnik. Kiedy Bóg skrzyżował przednie łapy kota na jego piersiach, a tylne
splótł w pozycję lotosu, stworzenie nawet nie drgnęło.
Zaciekawiony Bóg przewracał kota z boku na bok, rozciągając jego ciało tak, że
stało się prawie dwa razy dłuższe. Potem zwinął je w małą kulkę, skręcając,
zginając i ugniatając. Stworzenie nawet nie otworzyło oczu.
Bóg podrapał się po brodzie z niedowierzaniem. Nie był pewien, czy ma się
śmiać, czy płakać. Wiedział, oczywiście, że to, co właśnie stworzył, trudno
zaliczyć do cudów.
Ale nie miał już czasu na żadne zmiany - ostateczny termin siedmiu dni był tuż-
tuż.
- No trudno. - Wzruszył ramionami. - Nie wszystko zawsze musi się udać.
Kot, nie poświęcając ani chwili uwagi swemu pojawieniu się na ziemi, zwinął się
w kłębek i znowu zasnął."

Stephen Baker "Jak żyć z neurotycznym kotem"

[brunosch]

Jeszcze

…więc jak się już ma psa i kota, miłe mieszkanko spółdzielcze,
I wszystko się w naszym życiu układa tak plus-minus znośnie,
I gdy się w tym życiu już miało tę pewną ilość dziewczyn,
A właśnie jest popołudnie, i słońce świeci skośnie,

To dobrze jest usiąść w fotelu, a kot niech się zwinie obok,
I żeby w zasięgu ręki było koniecznie pół czarnej,
A radio niech gra Gershwina, a my, kiwając nogą,
W ten skośny promień puszczamy dym z papierosa Carmen.

Na półkach piętrzą się książki, i pył z nich wiruje w słońcu,
I wszystko jest złotobrunatne, a tylko rapsodia błękitna,
I trochę smutno, że trzeba to będzie zostawić w końcu,
I że już się nie siądzie w fotelu, żeby Trzech Muszkieterów poczytać,

Bo może się kiedyś tak zdarzyć, że patrzysz — a ciebie już nie ma,
Chociaż jest kawa i fotel, i słońce na kociej sierści,
I chociaż wciąż jeszcze w powietrzu snuje się dym z Carmena,
I równie jak dym błękitny wciąż snuje się ten mister Gershwin.

Pies podniósł głowę i warknął, ale na razie nikt nie wszedł,
Choć ktoś stał jakby za drzwiami, i jakby zamykał parasol.
Kot otwarł oko, popatrzył i spytał — Jesteś tu jeszcze?
— Jeszcze tu jestem, mój kocie. I staram się trzymać fason.

Andrzej Waligórski

[gatta13]

"ten kot nie lubi
aby mu głaskać metafizyczne futro
pod włos

on zjadł już wszystkie światy
teraz tłuszczem obrosły
zasypia

śni mu się wielki czarny niebyt
bo pomrukuje
i porusza końcami wąsów"

H. Poświatowska

[mamarcela]

On a Cat Ageing

He blinks upon the hearth-rug,
and yawns in deep content,
accepting all the comforts
that Providence has sent.

Louder he purrs, and louder,
in one glad hymn of praise
for all the night's adventures,
for quiet, restful days.

Life will go on for ever,
with all that cat can wish:
warmth and the glad procession
of fish and milk and fish.

Only-the thought disturbs him-
he's noticed once or twice,
the times are somehow breeding
a nimbler race of mice.

Alexander Gray

[mamarcela]

Co godzinę wiadomości

Radio podaje co godzinę wiadomości.
Spikerzy wiedzą wszystko; niemożliwe,
Zdawałoby się, żeby każda godzina
Zabijała, kradła i oszukiwała. A jednak
Tak jest, godziny jak lwy pożerają
Zapasy życia. Rzeczywistość przypomina
Sweter przetarty na łokciach. Kto
Słucha wiadomości, nie wie, że
W pobliży, po ogrodzie mokrym od deszczu
Spaceruje mały szary kot i bawi się,
Mocuje z twardymi łodygami traw.

Adam Zagajewski

[gatta13]

"spiczastoucha
w pręgi
ponad którymi oczu
konstelacja zielona świeci
wybacza ci się okrucieństwo
i świergot
w twoim gardle milknący
wybacza ci się egoizm
przerastający najwyższe drzewa
i daje we władanie wieczne
bo także dla twej opornej duszy
która kiedyś bez sierści
przeciągnie się w szybkim wietrze
płot i kolana
podołek miękki
żebyś mogła trącać paznokciem
trzepot i ciepło
dwie struny
na których wydrywasz
swój kosmiczny niedosyt
amen"

[mamarcela]

CZARNY KOT

Na podwórku, tuż za bramą -
czarnej sieni czarny wlot.
W sieni dzień i noc tak samo
rezyduje Czarny Kot.

Uśmiechając się pod wąsem
czai się w ciemności, łotr.
Drą się koty wniebogłosy,
ale milczy Czarny Kot.

Myszy dawno już nie łowi,
stroszy wąs i śmieje się -
łapie wszystkich nas za słowo
i kiełbasę naszą je.

Ani żąda, ani prosi,
Kryje w ślepiach żółty blask.
Każdy sam mu coś wynosi,
jeszcze mu się kłania w pas.

Nie zamiauczy ani razu,
ale z sieni - ani rusz;
o framugę ostrzy pazur,
jakbyś miał na gardle nóż!

Stąd też wszyscy przygnębieni,
wszystko w domu - byle jak...
Światło by założyć w sieni...
Ale jakoś chętnych brak!

BułaT Okudżawa

[gatta13]

Bożek wschodu, gdzie z twarzy wschodzą bez wyrazu
dwie krople oceanu - dojrzałe owoce wody,
zastyga przy kominkach i trójkątną twarzą
prowadzi sny puszyste w wilgotne ogrody.
Przez kasztanowy zapach i jesienną wilgoć
kołysze noc wysmukłą jakby widmo łowów
i długo śpiewa pieśni nad zabitą wilgą
wywołując upiory krążące nad głową.
A potem ogień ciągnie złotych iskier struny,
bulgocą oczy, to woda, zenitalne deszcze,
i wieje duszny samum sypkim piaskiem dreszczy,
gdy otworzą się oczy jak martwe pioruny.
Wtedy nagle urosną miękkie łapy kota
i ogromnym tygrysem wyfrunie przez okno
do wygiętej w księżycu samicy ze złota.
Zostanę ja i ogień, i moja samotność.

K.K.Baczyński

[gatta13]

KOT WAGONÓW SYPIALNYCH

Nocny Ekspres odejść ma
11.02,
A tu Pufcio gdzieś się zawieruszył!
Słychać szepty: "Gdzie on? Przyszedł?
Czy znów wyszedł na kieliszek?
Jak bez niego pociąg może ruszyć?"

Kolejarze i publika
Córki Stacji Naczelnika -
Każdy znaleźć go się na gwałt stara:
W górę idą semafory,
Jego nie ma do tej pory,
A tu pociąg czeka, bucha para!

Jedenasta i dwa zera -
Pierwszy sygnał dać czas teraz
I gdy nerwy tracą już pasażerowie,
Wtedy Pufcio się pojawia,
Z tym i z tamtym porozmawia,
Maszyniście dwa ostatnie słowa powie.

I zielonych jak szkło
Kocich oczu błysk
I już sygnał: gotowe!
Syk pary i gwizd.
Już ruszamy na koniec
Tym pociągiem nocnym
Ku północnym stronom
Hemisfery Północnej!

Pomyślałby, gdy nie wie kto,
Że to on jest Nadinspektor
W tym Ekspresie Sypialnych Wagonów;
Wiedzą, że z nim to nie żarty,
Bagażowi, co rżną w karty -
Nie przepuści niczego nikomu.

Spaceruje korytarzem
I egzaminuje twarze
Pasażerów, pasażerek oraz dzieci;
I od razu, od początku
Wie, gdy coś jest nie w porządku
W klasie pierwszej, w klasie drugiej, w klasie trzeciej.


W twarz ci patrzy bez zachwytu
I od razu zna ukryte
Myśli twe, a ich na pewno nie pochwala;
A ty wiesz już dobrze, że ci
Nie pomoże żaden sprzeciw,
Gdy spokojnie korytarzem się oddala.

O, bo Pufcio jest kotem,
Co wie o tym i o tem
Nie ignoruj go, bo to kot niezwyczajny,
I wszystko w dalszym ciągu
Jest w porządku w pociągu,
Kiedy czuwa Kot Wagonów Sypialnych.

Oczekuje cię twój przedział,
Będziesz spał, nie stał lub siedział -
Taka podróż i nie męczy, i nie nuży;
Kiedy sennie i śródnocnie
Ze snu w półsen się półockniesz,
Nie pamiętasz, żeś w dalekiej jest podróży.

Prześcieradła białe, świeże,
Jak przyjemnie będzie leżeć
I powierzyć się wełnianym, miękkim kocom...
Światło masz u góry, z boku
I niebieskie, gdy w półmroku
Lubisz marzyć tą podróżną cichą nocą.

Jeszcze zjawi się konduktor
I zapyta, jaką jutro
Chcesz herbatkę i jak długo chciałbyś leżeć.
A z nim Pufcio przyjdzie, bo on
Musi sprawdzić, czy zrobiono
Dla wygody twojej wszystko jak należy.

I przyjemnie jest wiedzieć,
Kiedy podróż trwa,
Że jest ktoś, kto o wszystkim
Pamięta i dba,
Żeby nic się nie stało nikomu;
I że żadna cię mysz
Nie ukąsi, gdy śpisz,
Kiedy czuwa Kot Sypialnych Wagonów.

W czasie długich godzin nocnych
Zawsze czujny i pomocny.
Jeśli spocznie, to na chwilę tylko krótką.
Czasem się na stacji wymknie
I herbaty trochę łyknie
Zakropionej może dobrą, mocną wódką.

Spałeś twardo w Ciechanowie
I już nigdy się nie dowiesz,
Że się widział tam z Dyżurnym samym Ruchu!
Śniłeś sobie słodko w Tczewie
I na pewno również nie wiesz,
Że z Milicją mówił o czymś tam na ucho!

Przyjechałeś już nad morze!
On wysiadać ci pomoże,
Sprawdzi, czy w porządku są walizki.
Szybko! Już na stopień skoczył,
Tylko błysną kocie oczy,
Trzasną drzwiczki, buchnie para, gwizdną gwizdki.

Machnie jeszcze z ukłonem
Swoim kocim ogonem
I to już jest gest pożegnalny...
Lecz przyjemnie, gdy wie się,
Że w tym Nocnym Ekspresie
Czuwa on - Kot Wagonów Sypialnych.

[stella25b]

Swiat roi sie od dziwakow. Przyklad? Prosze bardzo: kameleon, gadajaca papuga,
wielbiciel kozuchow na mleku...Albo jeszcze lepiej- kot w butach! Slyszeliscie
o czyms podobnym? No to posluchajcie!
Byl sobie mlynarz, ktory mial trzech synow: najstarszego, sredniego i
najmlodszego......

[mamarcela]

Czym jest kot

A czym jest kot?
Kłębuszkiem snu.
Za oknem deszcz jesienny pluszcze
I mruczy kot.
Zaufaj mu -
Zobaczysz przeszłość.
Tak jak w lustrze:

Serwety koronkowej brzeg
I lampę, co nad stołem płonie,
We włosach matki - czasu śnieg
I jej ruchliwe małe dłonie.

A na kolanach matki - kot
Otwiera oczy zielonkawe.
Łapką, co skora jest do psot,
Sen chwyta, odpychając jawę.

Biegniesz po schodach lat - ku drzwiom,
Szukając gorączkowo kluczy...

Mruczenie kota to jest dom,
Bo zawsze kot o domu mruczy

R.M.Groński

[beatanu]

Kiedy umiera kot, cieszą się tylko myszy.
Niemądre stworzenia o małych rozumkach!
Czyż nigdy nie pojmą, że KOT jest niezniszczalny?
Tak przecież powiedział Żywiący Się Mózgami...

Pocałuj, proszę mamarcelo KoTA w pysia. Ode mnie.

A ponieważ koty znają wszystkie języki świata... Próbka poezji szwedzkiej.

Katter

En katt är inte en människa,
säger du inte en kristen -
Jag har sett många!
De lekte med sorken
som sittande på svansen pep emot.

Sen lät de den gå att dö
för sig själv av chocken
utan annat men än små
klomärken , små kärleksbett.


Gunnar Ekelöf

[monikate]

"Był sobie raz kotek. Nie jakiś tam okazały, długowłosy kot o dziwacznym,
cudzoziemskim imieniu, lecz zwykły sobie, szwedzki, szaro nakrapiany kisiuś z
różowym noskiem. A gdy mu się podniosło łapki i obejrzało podeszwy, widać było,
że ma różowe poduszeczki. Jedno tylko było smutne, a mianowicie to, że ten
kotek wcale nie miał ogona".
Gosta Knutsson, Przygody Filonka Bezogonka

[mamarcela]

"Mówiłem, że kot Murder jest stary. Ale Murder nigdy nie umrze, w każdym razie
nie umrze ze starości jak te brzydkie, grube i nieruchawe psy, które trzeba
będzie w końcu uśpić u weterynarza. Murder nigdy nie umrze, chyba że ktoś go
zabije, albo przejedzie go samochód. Jeśli Murder nie umrze śmiercią gwałtowną,
to jego ciała nikt nigdy nie znajdzie. Nie pozostanie po nim ani jedna kostka,
ani strzęp futra. Murder po prostu zniknie. Pewnego dnia nie zobaczę go
siedzącego w okiennej wnęce, ani idącego powoli przez ogród. Żebym nie wiedzieć
jak wpatrywał się, nie zobaczę już tego miejsca, w którym materia świata jest
tak cudownie zagęszczona i tak doskonale uformowana w ruchomą, żywą, widzącą i
czującą istotę. W opustoszałym powietrzu będę widział tylko ziemię, kamienie,
trawę. Jeśli przestanę widzieć coś, co przedtem widziałem, to tak jakby mi
odebrano rzecz, którą przedtem miałem. I będzie mi smutno."

Kornel Filipowicz




Już...

[daria13]

Wiem, że żadne słowa tu nie pomogą, ale jeśli świadomość, że są osoby, które
łączą się z Tobą myślami w tej chwili choć w minimalnym stopniu przyniesie Ci
ulgę, to pamiętaj, że tak jest.
Bądź dzielna, albo nie, wypłacz się do ostatniej łzy, zależy, co Ci bardziej
pomaga.
Mocno ściskam, bez całowania.
Daria

[mamarcela]

W KRÓLESTWIE KOTÓW

Gdzie dużo piwnic,
Strychów
I płotów
Tam się zaczyna Królestwo Kotów.
Świat tam na cztery łapy spadł,
Zaczarowany koci świat.

Przez cały tydzień,
Od poniedziałku,
Pełno tam mruczeń,
Psyczeń
I miauków,
Gonitw po gzymsach,
Skoków przez płot.
Różnych ząb za ząb,
I kot za kot.

W Królestwie Kotów wszystko jest kocie.
Koci wujkowie są,
Kocie ciocie,
Kocie przedszkola,
Kocie sklepiki,
W których sprzedają kocie łakocie.
W kinach zaś idą filmy kocie,
W kółko te same
Z Myszką Miki.
Bo w tym królestwie kocie jest wszystko,
Nawet muzyka w kocim disco,
A także doszły mnie takie słuchy,
Że w nocy straszą tam
Kocie Duchy.

Awantur różnych też bywa sporo,
Wszystkie się one z niczego biorą.
Najlepszy druh z najlepszym druhem
W konflikt popada o byle muchę,
Albo sierść im się jeży na grzbiecie
O miejsce na parapecie.

Największą jednak wzbudza tam trwogę,
Gdy kotu kot
Przebiega drogę.
Każdy się przed czymś takim wzdraga,
Taka zniewaga
Krwi wymaga.
Bo pecha wróży
I los marny,
Zwłaszcza, gdy kot był czarny.

No trudno,
Nigdzie nie brak kłopotów.
Nie brak ich także w Królestwie Kotów.
A mimo to, powiadam Wam,
Każdy z tych kotów, które znam,
Biec tam natychmiast gotów.

Ludwik Jerzy Kern


TY juz tam jesteś!!!

[braineater]

The way to Cat Heaven is a field of sweet grass,
where crickets and butterflies play.
A cat may be late getting to Heaven...
there is so much fun on the way!

But an angel will wait at the yellow front door,
wait till a kitty comes home.
And when she arrives, he'll give her a kiss
and some milk in a bowl of her own.

There are trees in Cat Heaven, trees made just for cats,
trees growing so green and so high.
But, no one gets stuck in a tree anymore--
if a cat wants down she will fly!

And, oh all the toys, kitty toys everywhere,
thousands and thousands go by.
There are buttons and baubles and
small catnip afloat in the sky!

There are angels, of course, with soft angel laps,
where kitties can purr loud and strong.
The angels will rub kitties noses and ears,
and sing them a Cat Heaven song.

And when cats are hungry, there is God's kitchen counter
all covered with white kitty dishes,
full of tuna and salmon and mounds of sardines
and wonderful little pink fishes.

The cats in Cat Heaven are so loved and spoiled
God lets them all lie on his bed...
He walks in his garden with a good black book
and a kitty asleep on his head.

Then when a cat needs to, she may simply ponder
and watch the blue world deep and wide....
she will watch the old house where she once lived and wandered,
and the people who loved her inside.

All cats love Heaven, they know the way there,
they know where the angel cats fly.
They will turn past the stars and the moon and the sun.....
to curl up with God in the sky.

Anonymous

[noida]

Cat! by
Eleanor Farjeon


Cat!
Atter her, atter her,
Sleeky flatterer,
Spitfire chatterer,
Scatter her, scatter her
Wuff!
Wuff!
Treat her rough!
Git her, git her,
Whiskery spitter!
Catch her, catch her,
Green-eyed scratcher!
Slathery
Slithery
Hisser,
Don't miss her!
Run till you're dithery,
Hithery
Thithery
Pfitts! pfitts!
How she spits!
Spitch! Spatch!
Can't she scratch!
Scritching the bark
Of the sycamore-tree,
She's reached her ark
And's hissing at me
Pfitts!Pfitts!
Wuff! Wuff!
Scat,
Cat!
That's
That!

W kociej koterii

[schabomil]

Sane, sane, they're all insane,
Fireman's blind, the conductor is lame
A cincinnati jacket and a sad-luck dame
Hanging out the window with a bottle full of rain
Clap hands, clap hands, clap hands, clap hands

Said roar, roar, the thunder and the roar
Son of a bitch is never coming back here no more
The moon in the window and a bird on the pole
We can always find a millionaire to shovel all the coal
Clap hands, clap hands, clap hands, clap hands

Said steam, steam, a hundred bad dreams
Going up to harlem with a pistol in his jeans
A fifty-dollar bill inside a palladin's hat
And nobody's sure where mr. knickerbocker's at

Roar, roar, the thunder and the roar
Son of a bitch is never coming back here no more
Moon in the window and a bird on the pole
Can always find a millionaire to shovel all the coal
Clap hands, clap hands, clap hands, clap hands

I said steam, steam, a hundred bad dreams
Going up to harlem with a pistol in his jeans
A fifty-dollar bill inside a palladin's hat
And nobody's sure where mr. knickerbocker's at

Shine, shine, a roosevelt dime
All the way to baltimore and running out of time
Salvation army seemed to wind up in the hole
They all went to heaven in a little row boat
Clap hands, clap hands, clap hands, clap hands
Clap hands, clap hands, clap hands, clap hands
Clap hands, clap hands, clap hands, clap hands

Tomasz Czekański

[pinos]

W drugą stronę też, bo ładne.

Wisława Szymborska

Kot w pustym domu

Umrzeć - tego się nie robi kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.
Wdrapywać się na ściany.
Ocierać między meblami.
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci.

Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,
także nie ta, co kładła.

Coś się tu nie zaczyna
w swojej zwykłej porze.
Coś się tu nie odbywa
jak powinno.
Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.

Do wszystkich szaf się zajrzało.
Przez półki przebiegło.
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.
Nawet złamało zakaz
i rozrzuciło papiery.
Co więcej jest do zrobienia.
Spać i czekać.

Niech no on tylko wróci,
niech no się pokaże.
Już on się dowie,
że tak z kotem nie można.
Będzie się szło w jego stronę
jakby się wcale nie chciało,
pomalutku,
na bardzo obrażonych łapach.
O żadnych skoków pisków na początek.

[yoma]

Mówi pani do pana:
- Wieści mam wspaniałe,
Będzie w domu wesoło,
Będziemy mieć małe.

Pan najpierw lekko pobladł
I otarł pot z czoła,
Ale uznał, że w końcu
Wiadomość wesoła,
I tylko jedno trochę
Zasmuciło pana,
Że pani była ździebko
Nieprzygotowana.

Ale że się zdarzają
Podobne przypadki,
Pan pocałował panią
I poszedł po kwiatki.

Kupił jeszcze pampersy,
Oliwkę i becik
I z dumą wręczył pani
Cały ten komplecik.

Pani na to z namysłem,
Popijając kawkę:
- Czy naszej kotce trzeba
Aż taką wyprawkę?

(-) Franciszek Klimek