Do Kochanicy jest....

[a000000]

W pierwszym dniu po 219 rocznicy zburzenia Bastylii
przyjmij Kochaniczko droga moje wyrazy sympatii i życzenia, abyś w zdrowiu i
zamożności doczekała rocznicy trzechsetnej...

[maria421]

Dolaczam sie z moimi najserdeczniejszymi zyczeniami.

[isma]

Klep, klep (po przyjacielsku, w ramie).
Wszystkiego dobrego.

przecież to rocznica tragiczna jest!

[hiperrealizm]

rewolucja francuzka wiaże się niebywałym ogromem cierpień!
niech tylko wspomnę
terror jakobinów
pl.wikipedia.org/wiki/Jakobini
oraz
los wandei
pl.wikipedia.org/wiki/Wojny_wandejskie

[a000000]

hipciu, TA rocznica, którą Kochaniczka świętuje dzisiaj, jest nieco mniej
tragiczna hehehe

[hiperrealizm]

a000000 napisała:

> hipciu, TA rocznica, którą Kochaniczka świętuje dzisiaj, jest
nieco mniej
> tragiczna hehehe
=========================
Autor: a000000☺ 15.07.08, 09:31 Dodaj do ulubionych
Odpowiedz cytując Odpowiedz

W pierwszym dniu po 219 rocznicy zburzenia Bastylii
===
A TO PO WYŻEJ TO NIBY CO JEST, JAK NIE POCZATEK KOSZMARU?

[a000000]

Hipciu, pierwszy dzień PO 219 rocznicy zburzenia bastylii to jest że tak powiem
dzień dzisiejszy.
No i naprawdę to nie moja wina, że w tym dniu Kochaniczka obchodzi swe szesnaste
urodziny...

oj Hipek, Hipek.... skądeś się waćpan urwał....

hmmmm

[hiperrealizm]

tylko po jakie licho odwołujesz sie do tak tragicznego wydarzenia
jak wybuch rewolucji w kontekście urodzin kochanicy?
Czy uczyniła byś to rownież gdyby kochanica urodzila się np. 2 dnia
września (odwojując się do daty wybuchu II wojny śwatowj)?
PS
To ty namotałaś, jakbyś nie mogła napisać wprost:
"wszystkiego najlepszego z okazji 35 rocznicy urodzin kochanico!"

[a000000]

to proste. Kochanica - FRANCUZA. Urodziła się dzień PO wielkim francuskim
święcie narodowym.

II Wojna Światowa nie ma żadnych wspólnych skojarzeń z Kochanicą.

Gdybym napisała wprost, nie miałbyś motywu na zastanawianie.

[hiperrealizm]

a000000 napisała:

> to proste. Kochanica - FRANCUZA. Urodziła się dzień PO wielkim
francuskim
> święcie narodowym.
>
> II Wojna Światowa nie ma żadnych wspólnych skojarzeń z Kochanicą.
=====================
Jak to!?
Przecież miłujący pokój Francuzi nie mieli ochoty umierac za Gdańsk!
=====================
> Gdybym napisała wprost, nie miałbyś motywu na zastanawianie.
====
No tak, wychodzi na to że życzenia dla kochanicy były sprawą
drugorzedną....

[a000000]

a właśnie, że nie.... Kochanica jest zawsze pierwszorzędna...

drugorzędne i przypadkowe jest święto narodowe Francji...

Co z tego, że nie chcieli umierać za Gdańsk, skoro
świętują razem z Kochanicą?

[hiperrealizm]

a000000 napisała:

> a właśnie, że nie.... Kochanica jest zawsze pierwszorzędna...
=============
Sama sobie przeczysz...
=============
> drugorzędne i przypadkowe jest święto narodowe Francji...
=============
Świętowanie zbrodni to jakiś rodzaj perwersji jest.
=============
> Co z tego, że nie chcieli umierać za Gdańsk, skoro
> świętują razem z Kochanicą?
=====================================
Tyle samo z tego co ze wspólnego świętowania kochanicy i Francuzów!

[marcinlet]

Ale już nie musisz tak krzyczeć. Terror jakobinów i Wandea były po
zburzeniu Bastylii.

[hiperrealizm]

marcinlet napisał:

> Ale już nie musisz tak krzyczeć. Terror jakobinów i Wandea były po
> zburzeniu Bastylii.
=========================

[hiperrealizm]

marcinlet napisał:

> Ale już nie musisz tak krzyczeć. Terror jakobinów i Wandea były po
> zburzeniu Bastylii.
============================
Hmmmmm.... Kpisz, czy o drogę pytasz?

[marcinlet]

hiperrealizm napisał:

> marcinlet napisał:
>
> > Ale już nie musisz tak krzyczeć. Terror jakobinów i Wandea były
po
> > zburzeniu Bastylii.
> ============================
> Hmmmmm.... Kpisz, czy o drogę pytasz?
A kiedy były? Przed?

14 lipca 1789 r. Nic.

[diabollo]

wyborcza.pl/1,75480,5449273,14_lipca_1789_r__Nic.html
14 lipca 1789 r. Nic
Włodzimierz Kalicki 2008-07-15, ostatnia aktualizacja 2008-07-11 20:50:00.0

Gubernator zamku Bastylia na paryskim przedmieściu Saint Antoine Bernard René
Jourdan Delaunay oddycha z ulgą - dziś ataku nie będzie. Monarchia grzęźnie w
kryzysie finansowym i politycznym. Bierny, ospały król Ludwik XVI od dawna nie
panuje nad sytuacją. Od paru tygodni na jego rozkaz pod Paryżem koncentruje się
wojsko, bo król zamierza rozpędzić Stany Generalne, Paryż zaś odciąć od dostaw
chleba. Gdy przed trzema dniami Ludwik XVI zdymisjonował popularnego ministra
finansów Jacques'a Neckera, lud Paryża wyszedł na ulice. Od dwóch dni pospólstwo
potyka się z oddziałami wojsk królewskich, pali komory celne, zbroi się, tworzy
milicję. Król się ruchawką nie przejmuje. Ale gubernator Delaunay ostatnimi
dniami rozkazał odkurzyć zabytkowe armaty i wymógł na zwierzchności uzupełnienie
załogi Bastylii - 95 starych, schorowanych inwalidów wojennych - 32 Szwajcarami,
żołnierzami z krwi i kości. Przewieziono też do Bastylii 250 beczek prochu
strzelniczego z Arsenału

0 9 rano na przedmieściu St. Antoine panuje spokój. Spokoju nie ma za to w
ogrodach Palais Royale. Camille Desmoulins, 26-letni dziennikarz, wzywa do
działania zrewoltowany tłum: "Obywatele! Tej nocy niemieckie i szwajcarskie
oddziały wyjdą z Pola Marsowego, by nas zmasakrować!". 30-tysięczny tłum rusza
na Arsenał na placu Inwalidów.

Gdy uzbrojony paryski plebs maszeruje na Arsenał, przed pierwszym mostem
zwodzonym na przedzamczu Bastylii pojawia się oficjalna deputacja stałego
komitetu paryskiej milicji, a za nią liczące kilkaset osób zbiegowisko
okolicznych mieszkańców. Wartownicy zatrzymują deputację. Po chwili zjawia się
gubernator w otoczeniu oficerów swego sztabu.

Delaunay zaprasza deputację do swego salonu, częstuje śniadaniem. Choć przybyła
ona z prowokacyjnym wobec królewskiego majestatu żądaniem, by armaty zdjęto ze
szczytów wież, podlewana obficie winem rozmowa jest bardzo miła. Gubernator
tłumaczy, że armaty zdjąć z murów może tylko na rozkaz króla, ale uprzejmie
obiecuje, że cofnie je na cztery stopy od blanek, by lud poczuł się bezpiecznie.
I rzeczywiście, o 11 lufy armat znikają.

Gdy w salonie gubernatora Bastylii delegacja milicji popija wino, 30-tysięczne
tłumy z Palais Royale docierają do placu Inwalidów i rabują z Arsenału ponad 32
tys. karabinów i kilkanaście armat. Tyle że bez prochu. Na wieść, że proch
przewieziono do Bastylii, część uzbrojonych zdobywców Arsenału rusza w jej kierunku.

Miejskie władze przedmieścia St. Antoine czują, że przybycie uzbrojonego tłumu
może skończyć się przypadkową strzelaniną, na którą odpowiedzą armaty z zamku -
a to oznaczałoby pożar dzielnicy. Wysyłają więc do Bastylii swoją deputację, na
czele której stoi popularny adwokat Thuriot de la Roziere. Zastaje pierwszą
deputację przy stole z Delaunayem, ale nie ma zamiaru przyłączyć się do
biesiady. Żąda zwołania całej załogi na dziedziniec. Tam de la Roziere wzywa
żołnierzy do kapitulacji, grozi straszliwymi konsekwencjami w razie stawiania
ludowi oporu. Inwalidzi wahają się - no, właściwie to można by się poddać.

Gubernator wreszcie wyzwala się spod uroku adwokata. - Nadużywasz pan tytułu
parlamentariusza! Zdradziłeś mnie! - krzyczy.

Dochodzi 14, gdy obie deputacje opuszczają Bastylię. Paryżanie stojący przed
zwodzonym mostem przedzamcza są przekonani, że załoga Bastylii poddaje się.
Thuriot de la Roziere przezornie oddala się, bez słowa wyjaśnienia, do ratusza.
Gdy członkowie pierwszej deputacji przyznają, że uzyskali tylko cofnięcie armat,
a nie kapitulację zamku, rozgorączkowani zdobywcy Arsenału tłuką ich, ile wlezie.

W chwilę potem ruszają do ataku na przedzamcze. Czterech śmiałków wdrapuje się
na dach stojącej przy murach przedzamcza perfumerii, stamtąd na dach kordegardy
i zeskakuje za murem. Nie mogąc znaleźć klucza do mechanizmu pierwszego mostu
zwodzonego, rąbią łańcuchy. Drewniany most z hukiem opada na kamienne łoże.

Gubernator przytomnie rozkazuje wszystkim inwalidom, by wycofali się do
właściwego zamku. Przedzamcze jest w rękach pospólstwa.

Napastnicy rabują siedzibę gubernatora, z poddasza wynoszą jedyną cenną rzecz w
Bastylii - kolekcję starej broni białej i dawnych sztandarów. Wymachując nimi,
tłum rusza w stronę mostów zwodzonych właściwego zamku. Wtedy gubernator
rozkazuje oddać kilka strzałów karabinowych na postrach.

Tłum rozprasza się, wszyscy krzyczą: "Zdrada!". Część pospólstwa strzela w
stronę zamku z bram okolicznych domów.

Tymczasem adwokat Thuriot de la Roziere w ratuszu wyjaśnia, że ze strony
Bastylii nie grozi żadne niebezpieczeństwo. W chwilę później słychać strzały.
Komitet wysyła do Delaunaya trzecią już tego dnia deputację z żądaniem
podporządkowania zamku. Ale deputacja nie ma dobosza ani chorągwi, więc
oblegający zamek w bitewnym zapale nie zwracają na nią uwagi. Delegaci cofają
się do ratusza.

Komitet wysyła czwartą deputację, jak należy, ze sztandarem i bębniącym z całych
sił doboszem. Oblegający przestają strzelać, inwalidzi na murach podnoszą
karabiny kolbami do góry na znak, że respektują rozejm. Gdy jednak deputacja
niosąca biały sztandar zjawia się tuż przed mostem zwodzonym do wysokiego zamku,
gubernator zauważa, że towarzyszy jej kilkudziesięciu uzbrojonych ludzi. To
podnieceni sytuacją gapie, ale Delaunay węszy podstęp i rozkazuje Szwajcarom
strzelać. Salwa rani kilku delegatów. Wszyscy w panice uciekają pod osłonę
domów. Wściekły tłum najpierw bije członków deputacji, w bezsilnym, absurdalnym
paroksyzmie gniewu oskarżając ich o zdradę i podstęp, potem rzuca się do
niszczenia domu gubernatora na podzamczu.

Gubernator widzi ze szczytu murów, jak pospólstwo rabuje jego dom. Wściekły każe
Szwajcarom strzelać. Od ich ognia pada kilkudziesięciu paryżan na przedzamczu.

Pod Bastylię dociera oddział gwardzistów wysłany przez paryski komitet milicji.
Dowodzeni przez ppor. Hulin i chorążego Elie gwardziści ciągną ze sobą pięć
starych armat, używanych już tylko do wiwatów. Hulin i Elie zaprowadzają trochę
porządku: odbierają butelki wina z rąk oblegających, w sporej części kompletnie
już pijanych, rozkazują odtoczyć z przedzamcza płonące wozy z sianem i gnojem i
ustawiać armaty. Obsługują je cywile. Jednemu koło miażdży nogę, inny, nie
wiedząc, że strzelające działo ma odrzut, zostaje przez nie przy pierwszym
strzale znokautowany. Dwie armaty ustawione na przedzamczu w odległości 60
metrów od murów zamku oddają kilkanaście strzałów, ale żaden pocisk nie trafia w
bramę wjazdową.

Chaotyczna i niegroźna strzelanina z armat załamuje morale inwalidów.
Gubernator, świadom, że pospólstwo nie daruje mu masakry pod murami, z zapalonym
lontem biegnie do bastionu, w którym złożono beczki z prochem. Pilnujący wejścia
strażnik Ferraud i inwalida Bécard bez ceregieli odpędzają swego dowódcę.
Inwalidzi wołają z murów: "Bastylia poddaje się!". Widząc, co się dzieje,
dowódca Szwajcarów por. de Flue oświadcza przez dziurę w uniesionym zwodzonym
moście, że załoga skapituluje, jeśli będzie mogła odejść z bronią. Oblegający
nie zgadzają się. W końcu jednak chorąży Elie woła: "Oficerskie słowo, zgadzamy
się!".

Most zwodzony, skrzypiąc, powoli opada. Hulin i Elie wysyłają gwardzistów, by
zablokowali bramę i nie wpuścili tłuszczy do Bastylii, ale pospólstwo jest
szybsze. Tłum dobiega do przedostatniej zapory, zamkowej furty. Wszyscy walą w
nią kolbami. Po paru minutach judasz uchyla się.

"Czego to chcą?" - pyta stary inwalida.

"Aby poddano Bastylię!". Furta uchyla się, inwalidzi opuszczają ostatni most
zwodzony.

W zamku Szwajcarzy i inwalidzi stoją osobno, w dwóch szeregach. Inwalidzi liczą
na łaskę ziomków i sąsiadów. Ale rozgorączkowane pospólstwo bierze Szwajcarów za
więźniów twierdzy, a inwalidów

[diabollo]

W zamku Szwajcarzy i inwalidzi stoją osobno, w dwóch szeregach. Inwalidzi liczą
na łaskę ziomków i sąsiadów. Ale rozgorączkowane pospólstwo bierze Szwajcarów za
więźniów twierdzy, a inwalidów za ich oprawców. Paryżanie biją ich do
nieprzytomności. Bécarda, który uratował Bastylię przed wysadzeniem, zabijają.
Ktoś szablą obcina trupowi dłoń, ktoś inny ruszą z nią na ulice Paryża i
pokazuje przechodniom "rękę, która targnęła się na lud".

Dowodzący gwardzistami Elie i Hulin bronią gubernatora przed linczem i pod
eskortą wysyłają go do ratusza. Przed ratuszem tłum wrzeszczy: "Obciąć mu głowę!
Powiesić na latarni!". Delaunay nie wytrzymuje stresu. Krzyczy, by go dobić,
szarpie się. Niechcący kopie w przyrodzenie stojącego obok uczestnika szturmu
Bastylii kucharza Desnotsa. Ten wrzeszczy, że jest ranny. Tłum szlachtuje
gubernatora bagnetami i domaga się, by Desnots obciął mu głowę. Ktoś wręcza
kucharzowi szablę. Ten niewprawnie uderza nią w szyję zabitego. Bez skutku. Tłum
denerwuje się. Przerażony zdobywca Bastylii pracowicie urzyna głowę Delaunaya
nożem i nabija ją na usłużnie podsunięte przez kogoś trójzębne chłopskie widły.
Inne grupki gawiedzi mordują oficerów inwalidów i Szwajcarów.

Tymczasem w Bastylii pozostali zdobywcy uwalniają więźniów z cel. Wyzwolicieli
spotyka podwójna konsternacja: więźniów jest tylko siedmiu, zajmują pokoje, o
jakich większość wyzwolicieli może tylko pomarzyć, i są w dobrej formie, pięknie
odżywieni. Tłuszcza odzyskuje szybko kontenans, pośród wiwatów zabiera więźniów
na ratusz. Czterej z nich, fałszerze weksli, grzecznie wymawiają się od
zaszczytu i znikają w uliczkach St. Antoine.

Ludwik XVI przez cały dzień bawi pod Paryżem na polowaniu. Wieczorem rozmawia z
życzliwym mu diukiem de Liancourt, gdy przychodzi wieść o upadku Bastylii.

- To wielka rewolta - zauważa beznamiętnie król.

- Nie, Sire, to wielka rewolucja! - odpowiada de Liancourt.

Ale monarchy to nie porusza. Ludwik XVI zapisuje w dzienniku pod datą 14 lipca:
"Rien". Nic, nic się nie wydarzyło.

Włodzimierz Kalicki

[a000000]

Diabolciu, to co opisujesz to ZDOBYCZE Wielkiej Rewolucji Francuskiej, po
sztandarami której cwałują po Europie liberały i inne masony.

[diabollo]

a000000 napisała:

> Diabolciu, to co opisujesz to ZDOBYCZE Wielkiej Rewolucji Francuskiej, po
> sztandarami której cwałują po Europie liberały i inne masony.

Nie, czcigodna to co opisuje pan Kalicki, to przebieg wydarzeń.
Rewolucja jako taka była pasmem zbrodnii, z resztą Restauracja była możliwa w
wyniku wielu wojen, czyli wielu zbrodni.
Rewolucja, czy też Cesarstwo (Kodeks Napoleona), zmieniło Europę, jej Ducha,
która już nigdy nie mogła być taka jak przedtem.
A zmiana tego Ducha była w jak najbardziej dobrym kierunku.
W jakimś większym lub mniejszym stopniu to właśnie dzięki Rewolucji Francuskiej
Europa jest dzisiaj tym czym jest, czyli w większości związkiem państw o
demokracji liberalnej.

Kłaniam się nisko.

Hehe, dzięki!!!!!!!!!!!!!!!!! nt

[kochanica-francuza]