Swietnie napisane:

[nuit4]

tygodnik.onet.pl/30,0,47027,artykul.html

[kropkaa]

Genialnie!!!
Taki prezentowy kubeł prawdy na Dzień Matki

[hab_ek]

Dobry, aczkolwiek końcówka wydaje mi się z lekka dyskusyjna
pozdrawiam,

[deigratia]

A mi się nie podoba. Autorka jest feministką i zwyczajnie prowokuje.
Biedne bezdzietne kobiety robiące wspaniałą karierę. Ojej, jakąż to
się na nie wywiera presję, żeby rodziły szybko i dużo. Totalna
bzdura! Jakie szybko? Dziś każdy mówi: skończ studia, popracuj parę
lat, żebyś miała dokąd wracać po macierzyńskim. Dużo? Najlepiej, żeby
w tym celu zużyły cały swój zasób jajeczek Jak ktoś chce mieć
dużo, to niech jedzie do Afryki - usłyszałam niedawno. Kogo na to
stać? (nie na wyjazd oczywiście) Aspekt finansowy najlepiej zamyka
usta. NIE WOLNO mieć więcej niż dwoje dzieci (obowiązkowo parkę), bo
się uchodzi za burżuja, patologię, nieodpowiedzialnego rodzica,
przeludnia się ziemię itp. (bez parki za pechowca).

Osobiście będąc z dziećmi w domu odczuwam inną presję społeczną, otóż
żebym jak najszybciej oddała je komukolwiek i sama wróciła do pracy,
bo: potem jej nie znajdę, będę miała niską emeryturę, zdziecinnieję,
skończę z pensją 1,5tyś netto, no a na pewno nie zrobię kariery
(czyt. moje życie będzie bez wartości), mąż mnie zostawi, bo kto by
kochał kurę domową, dzieci będą się wstydzić itp. Na spacerach
spotykam same babcie z wózkami, które opowiadają jakie mają wspaniałe
synowe (czyt. robiące karierę) lub biedne córki, które musiały wrócić
do pracy bo coś tam. Dziś dzień Matki a ja czuję się jak jakiś
ufoludek

Urodziłam dzieci po to, żeby je sama wychowywać! i chciałabym mieć z
tego przyjemność, względnie radość. Niestety nie mam się czym
chwalić, bo prowadzenie domu i zajmowanie się dziećmi to pikuś i
każdy to potrafi. Nieważne, że jestem wykształcona i mam ciekawe cv.
Na co to komu, jak najlepsze lata siedzi w domu i zmienia pieluchy.
Co innego praca biurowa! najlepiej za te 1,5tyś do ręki robić komuś
kawę i kserować ważne dokumenty. No ale jest przynajmniej dla kogo
pomalować paznokcie, no i unika się obłędu, w jaki wpędzają własne
dzieci i cztery ściany pieczołowicie wykończonego mieszkania.

Nie znoszę określenia Matka-Polka. Chociażby dlatego, że je tak
wyświechtano, ośmieszono znaczenie i służy dziś jako obraźliwy
epitet. Co za obrzydliwy pomysł: chcieć się dla kogoś poświęcić! Po
prostu wstrętny i budzący silne mdłości. Co innego prawo do szczęścia
(którego notabene nie ma): np. zostawię męża dla kolegi z liceum. A
dzieci? Dzieci wprost marzą o nowym tatusiu.

Nie znam nikogo, kto kupowałby swojej córce odkurzacz-zabawkę,
kuchenkę-zabawkę itp. po to, żeby zrobić z niej kurę domową. Niedawno
widziałam jak córeczka koleżanki się bawi: bez przerwy w bycie mamą i
nikt jej do tego nie zachęca. Tak samo jak mój syn świata nie widzi
poza samochodami, koparkami, traktorami a lalki jakoś go nie ciągną.
Po prostu mamy inne mózgi i nie ma co się oszukiwać i próbować
wychować dziecko negując znienawidzone przez niektóre panie
tradycyjne role egzystencjalne.

Chyba za dużo czasu poświęciłam już artykułowi tej pani. Ale to
dlatego, że sama myślałam dziś o założeniu wątku o byciu mamą obecną
w życiu naszych malutkich potrzebujących nas dzieci.

[soldie]

> Osobiście będąc z dziećmi w domu odczuwam inną presję społeczną, otóż
> żebym jak najszybciej oddała je komukolwiek i sama wróciła do pracy,
> bo: potem jej nie znajdę, będę miała niską emeryturę, zdziecinnieję,
> skończę z pensją 1,5tyś netto, no a na pewno nie zrobię kariery
> (czyt. moje życie będzie bez wartości), mąż mnie zostawi, bo kto by
> kochał kurę domową, dzieci będą się wstydzić itp. Na spacerach
> spotykam same babcie z wózkami, które opowiadają jakie mają wspaniałe
> synowe (czyt. robiące karierę) lub biedne córki, które musiały wrócić
> do pracy bo coś tam. Dziś dzień Matki a ja czuję się jak jakiś
> ufoludek

mam to samo

[monicus]

no ja tez i jak mowie o kolejnych dzieciach to wywalaja gały. ale akurat
mowie o siedzeniu w domu, dzieciach tak twardo, ze nikt nie dyskutuje.
jakos traktuje wychowywanie dzieci (poza oczywistymi uczuciami) jako
odpowiedzialne zadanie do wykonania, ktorego sie podjelam i nie mam zamiaru
spychac na kogos. tak samo wazne jak przemielenia 100 tysiecznego budzetu na
jakies zlecenie.

[kropkaa]

> Autorka jest feministką i zwyczajnie prowokuje.

Taka rola dziennikarki. A że jest feministką to dobrze, gorzej,
jakby nie była

[buncia3]

Zgadzam się w zupełności!

Ja wręcz czuję jakąś niechęć w społeczeństwie do matek z małymi dziećmi. Jak
wejdę z wózkiem do tramwaju to mam wrażenie, że każdy się patrzy krzywo, a
przynajmniej ze zdziwieniem, jakby takiego cudaka dawno nie widział. A jak mała
płacze to już w ogóle! Sprzedawczyni w sklepie powiedziała - Niech pani zabierze
stąd to dziecko bo ja nie mogę słuchać tego płaczu!
I wszyscy wiedzą lepiej jak się nim zaopiekować. - Niech pani je rozepnie bo mu
gorąco! Niech pani go nie stawia przy klimatyzacji bo się przeziębi! itp., itd.
Najlepiej jakbym w ogóle zamknęla się z nim w czterech ścianach i się nie
przyznawała, że zechciało mi się realizować w macierzyństwie.

[goblin.girl]

deigratia napisała:

> A mi się nie podoba. Autorka jest feministką i zwyczajnie prowokuje.
> Biedne bezdzietne kobiety robiące wspaniałą karierę. Ojej, jakąż to
> się na nie wywiera presję, żeby rodziły szybko i dużo.

Odnosze wrażenie, że czytałyśmy dwa różne teksty.
Nie doszukałam się w artykule jakiegokolwiek słowa krytyki, prowokacji itp.
wymierzonego w kobiety, które decydują się na pozostanie z dziećmi w domu.
Według mnie tekst mówi natomiast o realnym i istniejącym problemie: bez
względu na to, jaki jest ich życiowy wybór, kobiety są poddawane presji,
krytykowane, wpędzane w poczucie winy. Nie masz dzieci? Coś z tobą nie tak.
Urodziłaś i siedzisz w domu? Nie dajesz z siebie wszystkiego, idziesz na
łatwiznę. Masz dzieci i pracujesz? Zaniedbujesz rodzinę i jesteś przy tym z
definicji niepełnowartościowa jako pracownica.
Niestety, taka jest prawda i dzieje się to w państwie, w którym politycy, władza
ustawodawcza, opinia publiczna oraz tzw. autorytety wynosza na piedestały
wirtualny byt pt. Matka-Polka, jednoczesnie mając w tyłku realne problemy i
potrzeby realnych kobiet, które pracują, rodzą, wychowują dzieci. W realnym
świecie.
Moim zdaniem przypięłaś autorce łatkę "feministka" i to juz wystarczyło Ci do
podsumowania całosci. A przecież Twoje doswiadczenia, presja na powrót do pracy,
o której piszesz, potwierdza moje spostrzeżenia. IMHO Feministki nie dązą do
tego i nie pragną tego, by wszystkie kobiety porzuciły dzieci i rodziny na rzecz
pędu ku karierze. Marzeniem i celem feministek jest to, aby każda kobieta mogła
świadomie, bez presji i krytyki dokonywać życiowych wyborów i aby nie była w
tych decyzjach krytykowana, lecz otrzymywała wsparcie, które sie jej nalezy. I
tyle. Takie jest moje rozumienie feminizmu i owszem, jestem feministką. Wydaje
mi się, ze wielu osobom na tym forum tez jest raczej bliżej niż dalej do takiej
postawy
A propos tradycyjnych ról egzystencjalnych: ostatnio mój 1,5 roczny synek w
sklepie z zabawkami wypróbowal kolejno ciezarówke, mini-kosiarkę do trawy,
taczki, a najbardziej spodobał mu sie wózek dla lalek w upiornym różowym
kolorze. Zadnej ideologii w tym nie ma: po prostujest na takim etapie, kiedy
lubi pchac przed soba cos, co sie toczy, a wózek najbardziej pasowal mu
wysokoscią i był najbardziej stabilny. Moja kuzynka z kolei miała okres
fascynacji samochodami, bo to były zabawki jej starszego braciszka. Zwykle na
tym etapie dzieciom jest wszystko jedno, czy ich zabawki sa tradycyjnie "męskie"
czy "damskie". Wpasowywanie w role życiowe zaczyna sie pozniej.

[sugarxxx]

Goblin girl, przypomniałaś mi, że miałam odpisać na ten wątek.
No i w zasadzie już nie muszę, bo chyba czytasz w moich myślach

Potwierdzam oczywiście że również jestem w duszy feministką, choć niezrzeszoną.
I mam dokładnie takie same rozumienie tej ideologii.

Od siebie dodam jeszcze jedną rzecz a propos postu deigratii:
Przyznam że trochę mnie zdołowała Twoja wizja kobiety: albo jako bohaterska,
nieakceptowana (by nie powiedzieć pogardzana) przez otoczenie matka albo
wyrobnica za 1,5 tys parząca kawę szefowi...
Czyli najpierw skarżysz się na krytykę swoich wyborów życiowych, a potem drwisz
z wyborów innych. Tak to zrozumiałam.

Nie ma tzw "trzeciej drogi"? Ja mam zupełnie inne doświadczenia. Na swojej
drodze spotkałam kobiety, które naprawdę odwalały kawał dobrej roboty w swojej
pracy i czerpały z tego dużą satysfakcję.
I nie mówię tu o zawodach typowo kobiecych, jak chociażby nasze ulubione położne
domowe , ale nawet manager w korporacji. Tak, poznałam kobiety na wysokich
stanowiskach, które swoich podwładnych traktowały traktowały bardzo ludzko i
uczciwie, niemalże jak swoje dzieci. Od razu nadmienię, że swoje dzieci też miały.

Chciałam przez to powiedzieć, że nie tylko wyścig szczurów, nie tylko wyrobnicza
praca, nie tylko pogardzana matka polka, ale jest jeszcze jakieś lepsze życie i
o to walczą feministki.

Tak to widzę

[kaakaa]

sugarxxx napisała:

> Chciałam przez to powiedzieć, że nie tylko wyścig szczurów, nie tylko wyrobnicz
> a
> praca, nie tylko pogardzana matka polka, ale jest jeszcze jakieś lepsze życie i
> o to walczą feministki.
>
> Tak to widzę

Sugar, a jakie niby jest to "lepsze życie"? Bo ja nie mam poczucia, że jest
jakikolwiek model uniwersalnego lepszego życia. Ktoś lubi brać udział w wyścigu
szczurów, ktoś inny lubi być "matką polką" a jeszcze ktoś inny czuje się
najlepiej, gdy w żaden sposób nie wyróżnia się z otoczenia i funkcjonuje jak
"przeciętny Kowalski". Jednak czasem mam poczucie, że wielu ludzi (w tym również
feministki) uważa, że wie lepiej, jakie jest to "lepsze życie" i co inni ludzie
ze swoim życiem robić powinni, co da im szczęście.
Myślę sobie, że w tym wszystkim najważniejsze jest to, żeby każdy rozumiał, po
co robi w życiu różne rzeczy i żeby miał szanse wyboru tego, co dla niego
jest w życiu ważne i przynosi mu satysfakcję.
Ja to widzę tak, że z jednej strony, mamy problem z poszanowaniem wyborów
dokonywanych przez innych (takich wyborów, które dotyczą tylko tych osób i nic
nam do tego - np. czy kobieta chce pracować, czy zostać w domu z dziećmi, jak
liczną chce mieć rodzinę), a z drugiej, pewne środowiska (np. feministki)
przeginają w drugą stronę, domagając się prawa do nieograniczonego decydowania
we wszystkich sprawach, które dotyczą danej osoby, nawet, jeśli równocześnie
dotyczą też innych osób (np. prawo do aborcji).
Doceniam to, co feministki w historii wywalczyły dla kobiet ale z kierunkiem w
jakim obecnie zmierza ten ruch jest mi kompletnie nie po drodze

[goblin.girl]

kaakaa napisała:

Ja to widzę tak, że z jednej strony, mamy problem z poszanowaniem wyborów
dokonywanych przez innych (takich wyborów, które dotyczą tylko tych osób i nic
nam do tego

zasada jest prosta - moja wolnosc konczy sie tam, gdzie zaczyna Twoja. Niestety
realizowanie jej w życiu czesto juz nie jest takie proste, bo nie zyjemy w
izolacji, ale przeciwnie, w świecie, gdzie wszyscy jesteśmy ze sobą w jakiś
sposób powiazani i nasze wybory czesto mają pośrednio wpływ na innych. Niemniej
uważam, ze to i tak najlepsza zasada, jaką można się w życiu kierowac, a to, jak
ja realizujemy, jest wypadkową połaczenia naszej empatii, asertywności i kilku
innych cech.

z drugiej, pewne środowiska (np. feministki)przeginają w drugą stronę, domagając
się prawa do nieograniczonego decydowania we wszystkich sprawach, które dotyczą
danej osoby, nawet, jeśli równocześnie dotyczą też innych osób (np. prawo do
aborcji).

chyba widze, w jakim kierunku zmierza ta argumentacja i nie chcę podejmowac
dyskusji. Cieszę się, ze co do meritum (problemu z poszanowaniem wyborów) się
zgadzamy.

[kaakaa]

goblin.girl napisała:

> chyba widze, w jakim kierunku zmierza ta argumentacja i nie chcę podejmowac
> dyskusji. Cieszę się, ze co do meritum (problemu z poszanowaniem wyborów) się
> zgadzamy.
Eeee, raczej nie planowałam, żeby moja argumentacja zmierzała w jakimś
określonym kierunku. Może przykład podałam taki jaksrawy i "kojarzący się", ale
nie chodziło mi w nim o nadanie kierunku argumentacji tylko o podanie przykładu.
Nie jest moim zamiarem wkładanie kija w mrowisko i wywoływanie tutaj wojny
ideologicznej

[gos85]

w tygodniku są fajne artykuły

[fizula]

Deigrathia, też mam bardzo mieszane uczucia po przeczytaniu tego artykułu. Dużo
by pisać.

[soldie]

fizula napisała:

> Deigrathia, też mam bardzo mieszane uczucia po przeczytaniu tego artykułu. Dużo
> by pisać.

Ja podobnie...

[deigratia]

Jak miło, że nikt mnie nie potępił Jeszcze Trochę mi dziś lepiej.
Dzięki.
Z oceną szpitalnego porodu w Polsce Kubisiowskiej można się oczywiście
łatwo zgodzić i pewnie jeszcze z czymś tam, ale nie chce mi się już tam
zaglądać.
A przy okazji, czy szykuje się jakieś warszawskie spotkanie podobne do
tego poznańskiego? W zeszłych latach coś chyba było, ale przegapiłam..

[kropkaa]

> A przy okazji, czy szykuje się jakieś warszawskie spotkanie
podobne do
> tego poznańskiego? W zeszłych latach coś chyba było, ale
przegapiłam..

Myślałam o jakimś spotkaniu ostatnio, może się umówimy?

[gos85]

nooo...umówmy sięęę...

[deigratia]

Na to trzeba chyba założyć nowy wątek