Mamo nie odchodź!!!

[Gość: Insomnia]

Co zrobić z 9-miesięcznym dzieckiem, które nawet na chwilę nie pozwala mi od
siebie odejść, bo jak oddalę się na metr (ciągle będąc w zasięgu jej wzroku)
podnosi dziki wrzask. Jak dotąd moja córeczka była bardziej samodzielna,
potrafiła się sama zabawić, mogłam zostawić ją ze starszą córką. Od kilu dni
zmieniła się nie do poznania. Ponieważ mam starszą córkę, która ma 5 lat i też
potrzebuje mojej obecności i zainteresowania (nie wspominając o obowiązkach
domowych, takich jak gotowanie, zmywanie itp), dlatego nie mogę poświęcać
maluszkowi 100% mojej uwagi nawet jakbym chciała. Z drugiej strony żal mi jej
okropnie kiedy krzyczy tak głośno i łzy jak grochy płyną jej po policzkach. Czy
mieliście drodzy rodzice podobny problem? Jak go rozwiązaliście?

[Gość: AniaSK]

A jakże, problem ten sam, tylko jedno dziecko! Nic nie zrobiłam, przeczekałam.
Dzieci czasem tak mają (zwłaszcza 8-10 miesięczne).
pozdrawiam

[Gość: maja]

MOZE TO I TAKI OKRES ?ALE I DLA CIEBIE I DLA NIEJ BEDZIE LATWIEJ GDY SIE NAUCZY
ZYC NIECO SAMA.MOZE NA POCZATEK KROTKIE,NAWET CHWILOWE WYJSCIE Z DOMU.NIE
CHODZI O TO BY JA ODRZUCAC,ALE BY NAUCZYC ROZLAKI.I PRZEDE WSZYSTKIM
TLUMACZYC,ROZMAWIAC.NIGDY NIE JEST ZA WCZESNIE NA ROZMOWE,NAWET GDY MAMY
WRAZENIE ,ZE JESZCZE NIC NIE ROZUMIE.DZIECI DUZO POTRAFIA ZROZUMIEC

[Gość: Iza]

Przeczekaj. To taki okres w życiu malucha, który sam minie pewnie najpóźniej w
okolicy 11 miesiąca (w psychologi nazywa się to lękiem 8 miesiąca - oczywiście
trzeba brać indywidualną poprawkę). Dziecko na nowo odczuwa silną potrzebę
bycia z mamą, boi się, że gdy mama znika to nie na chwilę, ale na zawsze. U
nas trwało to ok. 5 tygodni od 9 miesiąca. I minęło samo. Jak najmniej
rozstawałam się z córeczką (tylko gdy szłam do pracy), każdą chwilę
poświęcałam będąc z nią (wspólne kąpiele), zabawy. Obowiązki domowe po
zaśnięciu małej. I minęło. Cierpliwości i pozdrawiam.

[zlotyrybek]

Ćwiczyć, ćwiczyć i jeszcze raz ćwiczyć. I im wcześniej tym lepiej. Powolutku,
zaczynając od 5 minut w innym pomieszczeniu aż do wieczornego wyjścia "na piwo
i ploty". Pewnie kiedyś chcesz iść do pracy ? Znam przypadek dziewczyny,
której 9 letnia córka dostawała histerii jak mamusia szłą do pracy. I trudno -
czasem trzeba przetrwać nawet najbardziej rozpaczliwy płacz. Ale nie łam się -
bo wszystko będziesz zaczynać od początku.
Trzymaj się.

[Gość: Insomnia]

Serdeczne dzięki za wszystkie rady! Minęło już trochę czasu kiedy moje dziecię
się tak ode mnie uzależniło, ale póki co nic jej nie mija. Na szczęście mogę
sobie wyjść z domu do fryzjera, na basen czy rower i maluszek nie płacze pod
warunkiem, że jest z nią tatuś. I z tatusiem zachowuje się zupełnie inaczej.
Tatuś może iść sobie do kuchni zrobić herbatę, poczytać gazetkę itp, a córcia
sobie spokojnie siedzi i się bawi. Kiedy ja jestem z nią sama to w
błyskawicznym tempie raczkuje za mną z jednego końca domu na drugi, wrzeszcząc
przy tym przeraźliwie. Kiedy mnie w końcu dogoni to siada u mych stóp wciąż
łkając i wspina się po mnie. Czasem ją biorę na chwilkę i tłumaczę, że muszę
coś zrobić i odkładam spowrotem na podłogę, albo po prostu robię coś dalej
przemawiając łagodnym ciepłym głosem. Nic to niestety nie pomaga(( Ale
pocieszam się, że może już bliżej końca niż dalej ))

[zlotyrybek]

Nie poddawaj się. Jest też druga strona medalu - niedługo nie będziesz jej
potrzebna , w wręcz czasami będziesz przeszkadzać. Czas mija baaardzo szybko,
więc może warto cieszyć się również z tego, że tak bardzo cię potrzebuje ?...
Wszystkiego dobrego.

[Gość: Insomnia]

Hurrrra! Dzisiaj moja córcia pozwoliła mi ugotować obiad. Co prawda było to
szybkie danie, ale jednak. Kiedy ja to robiłam, ona się sama ślicznie bawiła w
pokoju wciskając swój mały nosek w każdy kąt. Dobrze, że mam aneks kuchenny i
dziecię cały czas na oku! Dzięki serdeczne za wszystkie miłe słowa pocieszenia.
A co do drugiej strony medalu to masz zupełną rację))