Płeć dziecka

[Gość: Woda]

Moją idee fix jest urodzenie dziewczynki. Na razie nie jestem w ciąży, ale
powoli będę się przymierzać ( o ile natura pozwoli). Czy macie jakieś sposoby
na spłodzenie dziewczynki?
Proszę...

[Gość: Ola]

Ja mam dwie dziewczynki i bardzo chciałam właśnie dwie dziewczynki. Za
pierwszym razem niczego nie liczyłam i udało się. Za drugim razem naczytałam
się dużo o planowaniu płci. Słyszałam też o diecie np. na dziewczynkę dużo
fosforu i magnezu. Starałam się jak najwięcej jeść takich rzeczy np. bananów,
ale nie przesadzałam. Kiedy usłyszałam,że dieta taka może być wręcz szkodliwa,
bo zbyt jednorodna i nie dostarczająca innych składników dałam sobie spokój.
Potem było liczenie dni na zasadzie, że X żyje dłużej, czyli stosunek musi być
na 4-2 dni przed jajeczkowaniem. Przez kilka miesięcy wcale nie zachodziłam w
ciąże, chyba tak wcześnie się starałam, że po prostu było za wcześnie przed
jajeczkowaniem (a ono też może się opóźnić). Kiedy zaszłam w ciąże liczyłam,że
stosunek miałam trzy i jeden dzień przed jajeczkowaniem i jest dziewczynka.
Czyli udało się. Słyszałam też coś o pozycjach ale nie zwracałam na to uwagi,
bo stwierdziłam, że ja też choroba muszę mieć z tego trochę przyjemności, a nie
tylko "insrtukcji robienia dziewczynki".

[anma]

Ja z kolei od zawsze chciałam mieć synka )
Ale jak się okazało ze w ogóle mam problem z zajściem w ciążę to zaczęło mi
być wszystko jedno, no i jak po 8 latach zmagań (szczegóły pominę bo nie o
tym jest ten wątek)wreszcie się udało to okazało się ze jest...chłopiec. Więc
mam na życzenie. Dziś ma już trzy latka. Ale jeśli chodzi o metody planowania
płci to jedyną sensowną wydaje mi się właśnie ta która zakłada, ze plemniki X
(czyli te na dziewczynkę) zyją dłużej i do stosunek powinien być właśnie 3-4
dni przed jajeczkowaniem. Natomiast zeby począć chłopca stosunek powinien być
w dniu jajeczkowania bo z kolei plemniki Y są szybsze i ruchliwsze i szybciej
docierają do celu.
Próbować można, ale trzeba pamiętać ze ta metoda (jak i inne) nie gwarantuje
płci dziecka na ządanie a jedynie zwiększa prawdopodobieństwo (gzieś czytałam
ze to jest mniej więcej 60%)poczęcia dziecka wybranej płci.
Więc lepiej zbytnio się nie nastawiać )

Pozdrawiam i życzę sukcesu )

[Gość: Miki]

Mam dwuletniego chłopca. Planuje drugie dziecko i chciałabym aby była to
dziewczynka. Niestety nie ma na to żadnego sposobu. Zaprzyjaźniony ginekolog,
b. dobry specjalista powoedział mi, że kiedyś powna rodzina w Niemczach miała 8
dzieci. Na zmianę rodziły sie a to dziewczynak, a to chłopczyk. Przypadkowo,
nie planowali tak. Lekarze zainteresowali sie ich przypadkiem. Badano,
analizowano jak to się dzieje. I nie wiadomo jak. Jedyne co udało się ustalić
to to, że wiele zależy od genów mężczyzny. Więc nia ma sensu planować i
stosowac jakieś wydziwiane diety. Tutaj natura jest silniejsza.

Pytanie do Anmy

[Gość: Ola]

Powiedz co przeżywałaś przez te 8 lat, gdy nie mogłaś zajść w ciążę. Powiem, że
Cię podziwiam, bo ja przez kilka miesięcy nie zachodziłam w ciąże i byłam w
wielkim szoku. Nie mogłam o niczym innym myśleć tylko o dziecku; marzyłam,że
karmię piersią, patrzyłam z zazdrością na szpital, bo chciałam tam być i
rodzić. To było okropne, coś jakby obsesja. Co miesiąc wydawało mi się, że
jestem w ciąży, na testy wydałam majątek, a gdy byłam przeziębiona lub coś mnie
bolało w drugiej części cyklu byłam przerażona, bo nie byłam pewna czy już nie
zaszłam w ciążę i bałam się wszystkich leków. Na koniec kazałam mężowi iść na
badania czy jesteśmy nadal płodni(mamy już jedno dziecko). Mąż oczywiście
postukał się w czółko. To były jakieś 4-5 miesięcy. Potem zmniejszyłam sobie
etat w pracy, poszłam na urlop, odstresowałam się i zaszłam w ciążę. Podziwiam
kobiety, które latami czekają na dziecko, ja bym chyba wykończyła się
psychicznie.

Do Oli....

[anma]

Co przez te 8 lat przeżyłam to się nadaje na dzieło w conajmniej 3 tomach )
Pomijając cały katalog badań, zabiegów medycznych i tony zjedzonych leków( w
99% hormonalnych) przeżyłam kolejno załamanie, nadzieję, poronienie, znowu
nadzieję, znowu załamanie...i gdyby nie wreszcie szczęśliwy finał w postaci
mojego synka nie wiem jakby się to skończyło... Ale to co Ty piszesz jest mi
doskonale znane ). Nie mogłam patrzeć na matki z wózkami na spacerach,
coraz mniej mnie cieszyły narodziny dzieci w rodzinie lub u koleżanek. Nawet
(co mnie męczy do dzisiaj) zerwałam kontakt z koleżanką jeszcze z podstawówki,
która w krótkim czasie urodziła dwoje dzieci. Pierwsze jakoś zniosłam, później
gdy była w ciąży jeszcze się z nią widywałam, ale jak się urodził jej drugi
synek, nie poszłam go nawet zobaczyć. Co miesiąc wydawało mi się ze jestem w
ciąży więc kupowałam co najmniej dwa testy ciążowe. Jak jeden wykazał brak
ciąży to za dwa dni robiłam drugi żeby się upewnić, po czym...dostawałam
miesiączkę Teraz śmiejemy się ze trzeba było zaopatrywać się w hurtowni,
byłoby taniej.
Po 4 latach leczenia zaszłam w ciążę, ale po dwóch miesiącach poroniłam. Co
przeżyłam wiedzą tylko te osoby, które to przeszły.
Tak jak Ty, bałam się zażywać jakiekolwiek leki w drugiej połowie cyklu, bo
przecież mogą zaszkodzić. Bałam się wykonywać niektóre badania, np. złamałam
palec u ręki i nie chciałam jechać na pogotowie, bo tam przeciez zrobią mi
prześwietlenie. W końcu pojechałam, założyli mi gips i jakoś mi przeszło...do
czasu kiedy opóźniła mi się miesiączka. Koszmar, no tak na pewno akurat teraz
zaszłam w ciążę! Okazało się ze nie, ale co przeżyłam, to moje. Stosowałam
różne mądre rady, typu "wyluzuj się, wyjedźcie gdzieś, nie myśl o tym".
Owszem, nie raz gdzieś wyjeżdżaliśmy, ale jak nie myśleć? Inna rada:" zostaw
to leczenie, to nic nie daje, organizm odpocznie to zajdziesz". Po 5 latach
rzeczywiście zrobiłam sobie przerwe w leczeniu na rok, bo już psychicznie nie
wytrzymywałam tego współżycia na komendę w wyznaczonym dniu, codziennych
kontroli wzrostu jajeczka przez około 5 dni w miesiącu, pilnowania zażywania
coraz to nowych leków, po których czułam się różnie... I co? I nic. Po roku
wróciłam do leczenia, ale już do innego lekarza, który wreszcie mi pomógł. Ale
zanim do tego doszło minęły kolejne 3 lata. Do tego wszystkiego trzeba dodać
wszystkie natrętne pytania o dziecko ciotek, sąsiadek i innych życzliwych, nie
wyłączając niektórych koleżanek z pracy. Na szczęście rodzice i teściowie byli
z nami w tej całej historii. Jedyna korzyść z tego wszystkiego jest taka, ze w
końcu zeby zająć myśli czym innym niż rozpamiętywanie braku dziecka poszłam na
studia. I skończyłam je już jako mama 1,5-rocznego synka.
Rozpisałam się trochę, ale tego się nie da w trzech zdaniach )
Teraz mogę mówić o tym już z pewnym dystansem, ale kiedyś...
Cóż, marzy nam się drugie dziecko, ale pomimo "wyluzowania", niestosowania
żadnych środków antykoncepcyjnych,licząc znowu co miesiąc na to, że może się
uda - nie udaje się... I znowu uważam na to, kiedy zażywam jakie leki, ale już
nie histeryzuję, już jestem spokojniejsza. Mam dziecko.
I co Ty na to wszystko?
Pozdrawiam

do Anmy

[Gość: Ola]

Jestem pełna podziwu dla Ciebie, naprawdę!

Tyle lat czekałaś i przez tyle przeszłaś. Ja jestem z charakteru bardzo prędka,
wszystko załatwiam szybko i kiedy coś nie da się załatwić w oznaczonym przeze
mnie czasie załamuję się i wydaje mi się, że świat się wali, że nigdy już tego
nie osiągnę. Ja w ciążę zachodziłam bardzo szybko. Zawsze myślałam, że jak się
nie stosuje antykoncepcji to się zachodzi w ciąże w pierwszym miesiącu jej
niestosowania. Gdy wyszłam za mąż stosowaliśmy antykoncepcję, gdy chciałam
zajść w ciąże z pierwszym dzieckiem po prostu ją odstawiłam i zaraz zaszłam.
Pamiętam jak chwaliłam się mojej siostrze, że jestem w ciąży, a ona na to - to
super,a jak długo nie masz miesiączki? A ja - no jeszcze nie nadszedł jej
termin.- To skąd wiesz, że jesteś w ciąży. Ja - jakto skąd przecież planowałam
na ten miesiąć. Ja naprawdę tak myślałam i tak było, byłam w ciąży. Z drugą
ciążą było tak samo zaszłam za pierwszym podejściem, ale niestety poroniłam. I
wtedy zaczęła się ta walka o dziecko. Mogłabym jeszcze o tym pisać i chętnie
posłuchałabym od Ciebie ale nie wiem czy na forum. Może podam Ci maila jak
chcesz możemy pogadać o tym ahaduch@poczta. onet.pl