Jak przyuczyć do nocnika?

[Gość: Adia]

Jak przyuczyć do nocnika? Zupełnie nie mam pomysłu.
Ktoś poradził, żeby szybko sadzać na nocnik, gdy Dzidzia wyraźnie robi kupkę.
Próbowałam - Dzidza patrzyła na mnie ze zdziwieniem co ta matka nagle rzuca
się na nią i zszarpuje rzeczy? Zresztą zanim przebiłam się przez te wszystkie
spodenki, rajtuzki, pieluszki to raczej musiałam myć a nie na nocnik sadzać.
Ktoś inny poradził, żeby nie zakładać pieluch, tylko puścić w samym ubranku,
by Dziecko zobaczyło, że to o wiele wygodniejsze, ale i jaka za to jest cena.
Nic z tego, mojej Dzidzi nawet mokre gacie by nie przeszkadzały. Poza tym
zimą i w małym mieszkaniu z wykładziną?
Ktoś jeszcze inny radził, by co jakiś czas, nawet w ubranku Dzidzie sadzać na
nocnik. Próbowałam nawet, gdy ja szłam do toalety, że razem posiedzimy -
zazwyczaj Dzidzię fascynuje to, co ja robię i też chce. Ona chciała tylko
wodę spuszczać albo jeść papier toaletowy.
Ogólnie Dzidzia nigdzie, na niczym siedzieć nie chce-ciągle biega, no chyba,
że coś ją zaciekawi, ale to tylko na chwilę, albo trzyma się ją na kolanach.
Gdy próbowałam ją posadzić na nocniku i czymś zainteresować wystarczyło na
minutę- dwie i złaziła, siadała obok, ze zdziwieniem patrzył na porzycony
sprzęt i szła dalej.
A może ja za dużo wymagam, w końcu nie ma jeszcze roku. Ale poza tym sama
siedzi, biega w chodziku i na czworaczka, bez asekutacji jeszcze ostrożnie
stąpa, potrafi piś z kubeczka i jeść łyżeczką (jak chce, generalnie nią
pogardza, bo za wolno i je garściami).
Może Wy, drogie Forumowiczki coś wypraktykowałyście?

[Gość: anma]

W jakiejś mądrej książce przeczytałam, ze dziecko przed ukończeniem 18 m-ca
życia nie jest w stanie kontrolować zwieraczy a co za tym idzie kontrolować
potrzeb fizjologicznych. Więc jeśli udaje się wysadzać dziecko wcześniej to
tylko dlatego ze to rodzic potrafi przewidzieć kiedy dziecko chce kupkę czy
siku. Dzieci "uzywające" pampersów raczej opanowują tę sztukę później niż
wcześniej ) Mój synek definitywnie pożegnał się z pieluchą a zaprzyjaźnił z
nocnikiem kiedy miał 2 lata i 8 m-cy. I myślę ze dziecko musi do tej decyzji
po prostu dijrzeć. Nic na siłę.
Pozdrawiam

[Gość: Insomnia]

Zgadzam się z anmą w zupełności. Nie ma co pospieszać, moja starsza córka
nauczyła się używać nocniczka mając 2,5 roku, bo właśnie wtedy wypadło lato.
Wcześniejsze próby nic nie dały, więc z młodszą córeczką nie zamierzam sie
spieszyć. Poczekam aż będzie się zbliżać do drugich urodzin i rozpocznę akcję w
wakacje, bo to najlepszy czas. Szybko można dzidzię rozebrać, a jak zdarzy się
wpadka to mniejsze prawdopodobieństwo podziębienia pęcherza gdy jest ciepło niż
zimno.

[malgosia87]

A w imię czego chcesz sadzać na nocnik roczne dziecko?????

[Gość: dodo]

sorry, ze sie wtracam choc juz doprawdy nie pamietam jak przyuczyc dziecko do
nocnika
tak tylko sie czasem zastanawiam, ze my to jednak bylismy innymi dziecmi
i innymi rodzicami niz dzieci i rodzice dzisiejsi (i prosze mnie zle nie
zrozumiec - inni to inni - ani gorsi, ani lepsi).
z opowiesci rodzinnych wiem, ze z pieluch wyroslam w wieku rok i 4 miesiace,
podobnie moj brat; moje dzieci mialy pieluchy do roku i pol (najmlodszy syn
najdluzej) i w ogole nie bylo dyskusji - nocnik i po sprawie. patrze teraz na
znajomych, ktorzy maja juz wnuki i owe wnuki czesto nosza pieluchy do 3 roku
zycia! to ma byc podobno lepsze dla psychiki tych dzieci. moze i jest, nie mnie
o tym sadzic aczkolwiek dziwie sie nieustajaco jak to sie stalo, ze moje
pokolenie wyroslo sobie calkiem ok siadajac na nocnikach w okolicy roku,
podobnie nastepne i nastepne. a teraz ktos tu zadaje pytanie dlaczego autorka
watku chcialaby aby jej dziecko bylo juz relatywnie samodzielne nocnikowo
wlasnie w okolicy roku.
to ja odwroce to pytanie - skoro roczne dzieci moga korzystac samodzielnie
z nocnika (jak wskazuja przyklady pokolen ), to czemu ich tego nie uczyc
wlasnie wtedy? dobrze jest dzieci uczyc nowych umiejetnosci...

[Gość: Adia]

No dobrze - ale jak?
Nie mam pojęcia. I chyba przemówiły do mnie argumenty za tym, żeby poczekać.
Zresztą nie mam wyjścia. Przecież nie będę dzieciaka przywiązywać do nocnika.
Może zbyt uwierzyłąm książkom, w którym wyczytałam, że trzeba dziecko sadzać na
nocnik zaraz jak zacznie samodzielnie siadać, bo inaczej mogiła: pieluchy do 2.
a nawet 3. roku życia. Ale - też ciekawe - żadna z nich nie podała innego
sposobu, jak "wysadzanie w porach załatwiania się dziecka". I tyle. A jak ono
nie ma takich stałych pór?
A przynajmniej poczekamy do lata.

[Gość: mamusia]

u nas przebieglo to tak (w skrocie):
- okolo 2 3/4 roku pojawil sie problem, ze pampersy nie wytrzymywaly a mala
nie lubila przewijania, poniewaz jada sporo to i sporo trzeba bylo umyc, wiec
jej po ktoryms wierzganiu objasnilam, ze skoro nie lubi przewijania to dajmy z
tym spokoj
- przestalam jej zakladac pieluche i uzbroilam sie w cierpliwosc
- przez 2 dni sprzatalam jak po szczeniaku, mala po fakcie chciala isc na
nocnik, wyrzucilam dwie pary majtek z kupa
- w dzien 3 probowala, czasem nie zdazyla
- a potem juz bylo spokojniej, czesto biegla z jedna kropelka, dwa razy
zesikala sie na spacerze/zakupach i musialysmy wrocic do domu (w tym drugim
przypadku nie bylo obiadu, bo jak)

w sumie jakies 10 dni zabiegow, potem odrzucila pieluche do spania sama. teraz
ma 3 lata, jak to maluch: jak sie rozbawi to zdarzy sie, ze sie zesika w
drodze na kibelek, w nocy: wazne zeby nie byla przemeczona i nie padla zaraz po
kolacji, musi jeszcze troche "pobyc", odsikac sie i wtedy nie ma ryzyka. ale i
tak zdarza sie to rzadko, raz na 6 tygodni.

[malgosia87]

Witaj DODO,
Jako, że to ja napisałam słowa "w imię czego itd.." chciałabym wyjaśnić,iż;
1) sadzanie niespełna rocznego dziecka na nocnik, chociaz ono w ogóle nie wie
o co chodzi i nie kojarzy co to kupka i siusiu uważam za bezsensowne marnowanie
czasu
2) 4-6 miesięcy to w zyciu takiego malucha bardzo dużo i o ile nie znam
dziecka, które w wieku 12 m-cy sygnalizowałoby swoje potrzeby fizjologiczne to
wśrod 16-18 miesięcznych tak owe się spotyka (aczkolwiek rzadko).Sama to
niejako potwierdziłaś na przykładach swojej rodziny, widzisz zatem, ze nawet
detrminacja rodziców i większa motywacja "dzieci przedpampersowych" nie
pozwalała na zejście poniżej pewnej granicy.
3) nie wiem skad pogląd, ze korzystanie z pieluchy do 3 roku zycia ma wpływac
dobrze na psychikę dziecka, wyjasnij jeśli mozesz

Co do uczenia nowych umiejetnosci to, oprócz pragnien mamy warto brać pod uwagę
mozliwosci dziecka. Pobudzac, zachęcać jak najbardziej, ale nie zmuszac, tylko
dlatego, że ja (mama) tak chcę, chociaż dziecko protestuje ze wszystkich
swoich dziecięcych sił.

Pozdrawiam
Malgosia

cierpliwe wyjasnianie rzeczy oczywistych :-)

[Gość: dodo]

ja sie nie wtracam, ja obserwuje i wyciagam swoje
wnioski, ktorymi sie podziele, bo na to jest forum,
prawda? od razu jednak zaznaczam, ze w zyciu codziennym
milcze jak grob i nikt z moich znajomych nie ma pojecia,
co mysle na tematy nocnikowe, bo swoje dzieci wychowalam
jak wychowalam, przy tym jeszcze pare setek innych w
roznych warunkach ale kazdy czlowiek jest inny itd.
aby dziecko w wieku1,5 roku moglo spokojnie siusiac i
kupac na nocniku, trzeba zaczac je przyzwyczajac odkad
wlasnie umie siedziec. co zas do por, to po prostu co
godzine, dwie zdejmuje sie delikwentowi majty i sadza na
nocniku, chocby na krotko. za kazdym razem, gdy siedzenie
uwienczone jest sukcesem , nalezy mlodego czlowieka
pochwalic i razem z nim bardzo sie ucieszyc. i tak to
trwa, dzien po dniu, godzina po godzinie przez 2-3 czasem
4 miesiace. raz sie uda, 2 razy (albo i wiecej) nie az
przyjdzie dzien, gdy dziecko samo siegnie po nocnik albo
cie do niego zaprowadzi, albo (jak umie cos powiedziec)
zasygnalizuje swoja potrzebe werbalnie. jest to powolny
proces wymagajacy cierpliwosci i poczucia humoru ale
wbrew pozorom (dodo uwaza ) dajacy rodzicom i dzieciom
wieksza szanse na wspolne dopracowanie sie czegos
pozytywnego. ta sama metoda dziala swietnie, gdy sie
3-latka zaczyna uczyc wiazac buty czy 5-6 latka zmywac
naczynia. nie mozna oczekiwac sukcesu overnight, trzeba w
to wlozyc duzo spokoju i konsekwencji, ktore zreszta
przydaja sie w calym procesie wychowania cudow nie
ma, zadna szybka i perfekcyjna metoda nie istnieje,
wszystko to praca i cierpliwosc. moge sie tylko domyslac,
ze wszystkie teorie o tym, ze dziecko jeszcze nie rozumie
albo ze jest spitytualnie przywiazane do swoich odchodow
(takie teorie tez sa!) sa pewnym usprawiedliwieniem dla
wielu rodzicow, ktorym brak czasu, cierpliwosci,
konsekwencji i czego tam jeszcze... jest to, oczywiscie,
podsycane przez firmy produkujace suche pieluchy, ktore
staraja sie utwierdzic rodzicow w przekonaniu, ze nawet
5-latek sikajacy w pieluche (pull -ups!) jest ok -
normalne - w ich interesie byloby gdybysmy wszyscy przez
cale zycie korzystali tylko z pampers, always i depends
ale to jest juz kwestia indywidualnych wyborow jak
czlowiek chce wychowywac swoje dzieci.
pisze to nie po to zeby kogos krytykowac. jest to w sumie
nie moja sprawa, ze ludzie wydaja setki dolarow na
kompletnie im niepotrzebne pieluchy, platki do
podcierania itd. jest to rowniez nie moja sprawa, ze
ludzie wychowuja swoje dzieci nie stawiajac ani sobie,
ani tym dzieciom wymagan. konsekwencje ogolnego
wzajemnego rozpieszczanie sie w spoleczenstwie
zdecydowanie wykraczaja poza dylemat nocnika
z ciekawostek -tam, gdzie jestem wolontariuszem w jednym
bardzo duzym szpitalu dla dzieci, uczymy maluchy sikania
na nocnik wlasnie odkad moga same siedziec (oczywiscie,
dotyczy to tych, ktore sa w stanie siedziec). jest to dla
wielu z nich jedna z nielicznych mozliwosci bycia
kompletnie samodzielnym. i dotyczy to dzieci, ktore
wielokrotnie i tak sa skazane... i dla samych rodzicow
jest to czesto takie wazne,to poczucie, ze ich maluchy sa
takie same jak zdrowe dzieci. hmmm... jak widac, czesto
sa bardziej samodzielne niz zdrowe dzieci ale to juz bylo
powyzej

cierpliwe wyjasnianie rzeczy oczywistych :-)

[Gość: dodo]

ja sie nie wtracam, ja obserwuje i wyciagam swoje
wnioski, ktorymi sie podziele, bo na to jest forum,
prawda? od razu jednak zaznaczam, ze w zyciu codziennym
milcze jak grob i nikt z moich znajomych nie ma pojecia,
co mysle na tematy nocnikowe, bo swoje dzieci wychowalam
jak wychowalam, przy tym jeszcze pare setek innych w
roznych warunkach ale kazdy czlowiek jest inny itd.
aby dziecko w wieku1,5 roku moglo spokojnie siusiac i
kupac na nocniku, trzeba zaczac je przyzwyczajac odkad
wlasnie umie siedziec. co zas do por, to po prostu co
godzine, dwie zdejmuje sie delikwentowi majty i sadza na
nocniku, chocby na krotko. za kazdym razem, gdy siedzenie
uwienczone jest sukcesem , nalezy mlodego czlowieka
pochwalic i razem z nim bardzo sie ucieszyc. i tak to
trwa, dzien po dniu, godzina po godzinie przez 2-3 czasem
4 miesiace. raz sie uda, 2 razy (albo i wiecej) nie az
przyjdzie dzien, gdy dziecko samo siegnie po nocnik albo
cie do niego zaprowadzi, albo (jak umie cos powiedziec)
zasygnalizuje swoja potrzebe werbalnie. jest to powolny
proces wymagajacy cierpliwosci i poczucia humoru ale
wbrew pozorom (dodo uwaza ) dajacy rodzicom i dzieciom
wieksza szanse na wspolne dopracowanie sie czegos
pozytywnego. ta sama metoda dziala swietnie, gdy sie
3-latka zaczyna uczyc wiazac buty czy 5-6 latka zmywac
naczynia. nie mozna oczekiwac sukcesu overnight, trzeba w
to wlozyc duzo spokoju i konsekwencji, ktore zreszta
przydaja sie w calym procesie wychowania cudow nie
ma, zadna szybka i perfekcyjna metoda nie istnieje,
wszystko to praca i cierpliwosc. moge sie tylko domyslac,
ze wszystkie teorie o tym, ze dziecko jeszcze nie rozumie
albo ze jest spitytualnie przywiazane do swoich odchodow
(takie teorie tez sa!) sa pewnym usprawiedliwieniem dla
wielu rodzicow, ktorym brak czasu, cierpliwosci,
konsekwencji i czego tam jeszcze... jest to, oczywiscie,
podsycane przez firmy produkujace suche pieluchy, ktore
staraja sie utwierdzic rodzicow w przekonaniu, ze nawet
5-latek sikajacy w pieluche (pull -ups!) jest ok -
normalne - w ich interesie byloby gdybysmy wszyscy przez
cale zycie korzystali tylko z pampers, always i depends
ale to jest juz kwestia indywidualnych wyborow jak
czlowiek chce wychowywac swoje dzieci.
pisze to nie po to zeby kogos krytykowac. jest to w sumie
nie moja sprawa, ze ludzie wydaja setki dolarow na
kompletnie im niepotrzebne pieluchy, platki do
podcierania itd. jest to rowniez nie moja sprawa, ze
ludzie wychowuja swoje dzieci nie stawiajac ani sobie,
ani tym dzieciom wymagan. konsekwencje ogolnego
wzajemnego rozpieszczanie sie w spoleczenstwie
zdecydowanie wykraczaja poza dylemat nocnika
z ciekawostek -tam, gdzie jestem wolontariuszem w jednym
bardzo duzym szpitalu dla dzieci, uczymy maluchy sikania
na nocnik wlasnie odkad moga same siedziec (oczywiscie,
dotyczy to tych, ktore sa w stanie siedziec). jest to dla
wielu z nich jedna z nielicznych mozliwosci bycia
kompletnie samodzielnym. i dotyczy to dzieci, ktore
wielokrotnie i tak sa skazane... i dla samych rodzicow
jest to czesto takie wazne,to poczucie, ze ich maluchy sa
takie same jak zdrowe dzieci. hmmm... jak widac, czesto
sa bardziej samodzielne niz zdrowe dzieci ale to juz bylo
powyzej

[tempus]

Gość portalu: Adia napisał(a):

> A może ja za dużo wymagam, w końcu nie ma jeszcze roku.

Wyluzuj się. Dorośnie, to samo będzie wołać że chce na nocnik! Po co robić
sobie dodatkowe kłopoty i stresować dziecko?

[malgosia87]

Ten proces jest dlatego taki długi 2-3 miesiące (a ja znam nawet przypadek
gdzie trwał 6 m-cy i był bardzo dramatyczny), bo rodzicom nie chce się czekać,
aż dziecko naprawdę bedzie gotowe, a pcha ich do tego albo presja bo inne
dzieci już korzystaja albo chęć ograniczenia wydatków. A u nas było tak;
córka nie chciała siadać na nocnik i ja jej nigdy siłą na nim nie posadziłam.
Co jakis czas go tylko wyciągałam, pokazywałam, przypominałam do czego służy i
nic,:" ja robię siusiu do pieluszki, załóż mi pieluszkę". Aż pewnego dnia na
moja propozycję dziecko powiedziało:"tak, chcę zrobic siusiu do nocniczka".
Nauka trwała JEDNO POPOŁUDNIE, kupkowych wpadek nie było wcale a i siusiowe
zdarzały się sporadycznie, musiałam tylko w poczatkowym okresie czesto zadawać
pytanie "czy chcesz siusiu".I tyle, ewenement na skalę światową?, nie sądzę.
Aha, córka miała wtedy 2 lata i 4 miesiące.
Pozdrawiam

[Gość: anma]

Z moim synkiem było tak, ze moja mama, podobnie jak DODO uważała, ze skoro ja
miałam niewiele ponad rok i korzystałam z nocnika, to mój synek też powinien.
I kiedy dziecko miało jakieś 7 m-cy zaczęła go sadzać na nocnik, kiedy u nas
akurat była. I owszem czasem coś sie udało złapać, ale raczej kupkę a nie
siusiu. Było to o tyle łatwe, ze synek miał raczej zaparcia i widać było,
kiedy ma zamiar się "skupić". Ale ja nie byłam zwolenniczką tego rodzaju
działań. Kiedy synek umiał już wstawać a potem chodzić nie było mowy zeby
nakłonić go siedzenia na nocniku. I babcia skapitulowała nie szczędząc mi przy
tym uwag, ze powinnam coś z tym zrobić. Ale ponieważ uważałam jak już
wcześniej napisałam, że nic na siłę, nie zmuszałam synka do korzystania z
nocnika. Nocnik był, stał w widocznym miejscu, czasem pytałam czy chce usiąść,
ale jak nie chciał to nie. W wakacje kiedy synek miał dwa latka czasem chodził
w samych majteczkach, ale najczęśćiej kończyło się to "wpadką" mimo moich
pytań czy nie chce siusiu. Nie udało się wtedy pożegnać pieluchy i ponowną
próbę podjęliśmy wiosną następnego roku, kiedy synek miał 2 lata i 8 miesięcy.
I tak jak poprzedniczka napisała odbyło się to bez problemu, praktycznie w
jeden dzień. Oczywiście na początku musiałam pytać czy nie chce siusiu, ale to
trwało krótko. I jestem zadowolona z takiego przebiegu "sprawy". Obyło się bez
nerwów, stresów z obu stron, bezboleśnie. No...tylko babcia miała powód do
uwag, ale jak nie ten to inny by się znalazł....))
Więc nadal uważam, że należy poczekać aż dziecko świadomie odrzuci pieluszkę.
U jednych dzieci może to być 1,5 roku u innych 3,5. No i co z tego?
Dzieci rozwijają się w różnym tempie i dojrzewają do pewnych umiejętności też
w róznym czasie. Są dwulatki mówiące pięknymi zdaniami a są dzieci takie jak
moje, ze w wieku ponad 3 lat mówią niewiele.... To jest jakiś problem, a nie
to kiedy zacznie sikać na nocnik.

[Gość: anma]

Z moim synkiem było tak, ze moja mama, podobnie jak DODO uważała, ze skoro ja
miałam niewiele ponad rok i korzystałam z nocnika, to mój synek też powinien.
I kiedy dziecko miało jakieś 7 m-cy zaczęła go sadzać na nocnik, kiedy u nas
akurat była. I owszem czasem coś sie udało złapać, ale raczej kupkę a nie
siusiu. Było to o tyle łatwe, ze synek miał raczej zaparcia i widać było,
kiedy ma zamiar się "skupić". Ale ja nie byłam zwolenniczką tego rodzaju
działań. Kiedy synek umiał już wstawać a potem chodzić nie było mowy zeby
nakłonić go siedzenia na nocniku. I babcia skapitulowała nie szczędząc mi przy
tym uwag, ze powinnam coś z tym zrobić. Ale ponieważ uważałam jak już
wcześniej napisałam, że nic na siłę, nie zmuszałam synka do korzystania z
nocnika. Nocnik był, stał w widocznym miejscu, czasem pytałam czy chce usiąść,
ale jak nie chciał to nie. W wakacje kiedy synek miał dwa latka czasem chodził
w samych majteczkach, ale najczęśćiej kończyło się to "wpadką" mimo moich
pytań czy nie chce siusiu. Nie udało się wtedy pożegnać pieluchy i ponowną
próbę podjęliśmy wiosną następnego roku, kiedy synek miał 2 lata i 8 miesięcy.
I tak jak poprzedniczka napisała odbyło się to bez problemu, praktycznie w
jeden dzień. Oczywiście na początku musiałam pytać czy nie chce siusiu, ale to
trwało krótko. I jestem zadowolona z takiego przebiegu "sprawy". Obyło się bez
nerwów, stresów z obu stron, bezboleśnie. No...tylko babcia miała powód do
uwag, ale jak nie ten to inny by się znalazł....))
Więc nadal uważam, że należy poczekać aż dziecko świadomie odrzuci pieluszkę.
U jednych dzieci może to być 1,5 roku u innych 3,5. No i co z tego?
Dzieci rozwijają się w różnym tempie i dojrzewają do pewnych umiejętności też
w róznym czasie. Są dwulatki mówiące pięknymi zdaniami a są dzieci takie jak
moje, ze w wieku ponad 3 lat mówią niewiele.... To jest jakiś problem, a nie
to kiedy zacznie sikać na nocnik.

cos sie dzisiaj mnozą posty :-) (n/t)

[Gość: anma]

[Gość: dodo]

Gość portalu: anma napisał(a):
Są dwulatki mówiące pięknymi zdaniami a są dzieci takie jak
> moje, ze w wieku ponad 3 lat mówią niewiele.... To jest
jakiś problem, a nie
> to kiedy zacznie sikać na nocnik.

no i tu sie nie zgadzamy
moja corka zaczela mowic gdy miala dobrze ponad 3,5 roku
- tym sie zdecydowanie nie nalezy przejmowac - jesli
dziecko slyszy i nie ma uszkodzen mechanicznych - zacznie
mowic, gdy przyjdzie na nie czas. nie wierzylam mojemu
mezowi, gdy mnie o tym przekonywal (pediatra), bo jaka
zona wierzy mezowi? ale mial racje i odszczekuje tu
publicznie moje marudzenie
natomiast owego nieszczesnego sikania na nocnik mozna i
trzeba uczyc ale mnie to juz szczesliwie dotyczy
wylacznie w mojej dzialnosci spolecznej wiec moge sobie
miec moje poglady i metody ile mi sie zywnie podoba
anma, a twoj syn chodzi do przedszkola?
pewnie sie znow post pomnozy, sorry - nie mam na to
wplywu

Do DODO

[Gość: anma]

Mój synek nie chodzi do przedszkola (jak narazie) i pewnie jeszcze jakiś czas
nie pójdzie. Nie będę się tu rozpisywać o powodach bo nie o to chodzi. Ale
domyślam się (albo mi się wydaje ze się domyślam ) dlaczego o to pytasz....
Pewnie chodzi o to ze gdyby chodził do przedszkola to zacząłby mówić. No więc
niekoniecznie. Mój synek ma problemy neurologiczne, a dokładnie mówiąc
epilepsję (petit mal) i w/g neurologów ta sama przyczyna, która wywołała
chorobę może odpowiadać za opóźnienie mowy. Nie ma problemów ze słuchem,
rozumienie ma bardzo dobre, badający go psycholog i logopeda ocenili
rozumienie na poziomie 4 latka (synek ma 3 lata i 3 m-ce). Natomiast mowa jest
bardzo słaba. On się oczywiście świetnie porozumiewa, jest kontaktowy, wesoły,
do perfekcji opanował przekazywanie całym sobą tego czego nie umie powiedzieć.
Od marca tego roku jest leczony, napady nie występują, więc jest nadzieja ze
się to wszystko jakoś wyrówna. Mózg małego dziecka jest bardzo plastyczny i
jeśli nawet choroba spowodowała jakieś uszkodzenia to są one niewielkie i mają
szansę wytworzyć się nowe połączenia....To powtarzam za specjalistami. I nie
potrafię się nie martwić ) A poza tym synek ma kontakt z dziećmi, chociaz
oczywiście nie tak intensywny jak byłby w przedszkolu.
Pozdrawiam

[malgosia87]

I wyszło szydło z worka, z tego co napisałaś miałas dokładnie zaplanowany
rozwój Twojej córki, tylko z tą mowa nie wyszło.Oj, musiał to być dla Ciebie
stres nie mieć wpłwu na dziecko, a jakby się tak dało nauczyć nowej umiętności
(mowy) w okolicy 18 m-ca, to by dopiero było cos. A tu nic "oporna" córeczka
kazała czekać aż do 3,5 roku. Tak jak napisałaś w jednym z poprzednich postów,
nie o nocnik tu idzie, ale o ogólny stosunek do dziecka.

Pozdrawiam
Małgosia (mama Julki, która w wieku 2 lat budowała piekne zdania, ale żadna w
tym moja zasługa)

[Gość: anma]

To było do mnie? Ja nie mam córki )

[malgosia87]

Przepraszam ANMA, oczywiście, że nie do Ciebie tylko do DODO.

Pozdrawiam

[malgosia87]

Przepraszam ANMA, oczywiście , że nie do Ciebie tylko do DODO.

Pozdrawiam

[Gość: anma]

nie ma sprawy, tak właśnie myslałam )

[Gość: dodo]

hey, malgosia - mysle, ze nie masz problemu z
odroznianiem tego, co nam daje mama-natura a czego uczy
dziecko mama-malgosia albo mama-dodo? mama-natura,
jakkolwiek duzo daje, sporo jednak zostawila mamom
-malgosiom i mamom-dodom, i wszystkim innym mamom do
zrobienia zanim pisklaki wyfruna z gniazd. m.in. to my
musimy ich nauczyc tego nieszczesnego sikania na nocnik
(bo tak sobie wymyslilismy jako spoleczenstwo, gdybysmy
zyli np. w mozambiku, ten problem w ogole by nie istnial
) tudziez zapinania guzikow, mnozenia 3 przez 4 i 100
tysiecy innych rzeczy rownie waznych. mam nadzieje, ze
nie odkrywam tu przed toba zadnej tajemnicy!
tak wiec bardzo prosze nie porownuj tego, co mozemy
dzieki naturze (ssanie, siadanie, chodzenie, mowienie,
miesiaczka, rodzenie dzieci, wzwod, unoszenie sie na
wodzie itd.) z tym czego uczymy sie stopniowo na
przykladzie i z pomoca tych, co juz umieja (jedzenie
lyzka i widelcem, jezdzenie na rowerze, programowanie
komputerowe, taniec w balecie...).
ide sie uczyc kolejnych stopni tai chi - tak dlugo
jestem mloda, jak dlugo sie czegos ucze

[malgosia87]

Droga DODO

Nie mogę się z Tobą zgodzić bo:
1) nie napisałam, żeby nie uczyc dzieci korzystać z nocnika tylko żeby robic to
we właściwym dla danego dziecka czasie, tj. wtedy gdy rozumie ono i
podstawowe pojęcia: brudno-czysto; mokro-sucho, itd., a także potrafi
odczytywać sygnały własnego organizmu (np.ucisk w dole brzuszka - siusiu),
czyli opanowało to co dała mu matka-natura.
2) moim zdaniem, matka-natura nie dała ludziom umiejętnosci mowy, ale tylko
umiejetnosc porozumiewania się,( mozna porozumiwać sie pozawerbalnie). To w
jakim języku mówi dziecko i jaki ma zasób słów zależy od otoczenia w jakim
wyrasta. I o ile nie mieszamy się do tego naturalnego procesu rozwoju mowy o
tyle na siłe chcemy wytrenować dzieci w ich czynnosciach fizjologicznych.
Wydaje miesie jednak, zeby gdyby ktoś opracował metodę "przyuczenia do
mówienia" nie brakłoby chetnych do jej stosowania.
Nauka nowych umiejetnosci podnoszących sprawnosc manualna i intelektualną
dziecka też odbywa się wtedy gdy jest ono do tego gotowe , inaczej się po
prostu nie nauczy, nikt(?) przecież nie uczy 3 latka tabliczki mnożenia a
roczniaka jedzenia nożem i widelcem. I tylko o to mi chodzi, żeby rodzice dali
swoim dzieciom czas, jeśli te go potrzebują, żeby nie zmuszali ale zachecali i
czasem pogodzili sie z tym ,że ich dziecko czegoś jeszcze nie potrafi się
nauczyć, choć wiekszośc rówieśników już to opanowała.

Pozdrawiam

[Gość: anma]

Wprawdzie Twój post był kierowany do Małgosi i ona już na niego odpowiedziała,
ale pozwole sobie rowniez zabrac glos. Otoz uwazam, ze owszem to czy dziecko
zalatwia sie do nocnika czy do sedesu czy pod krzaczek to jest kwestia umowy
spolecznej, rodzinnej, itp. Ale tak samo jest kwesta umowy spolecznej, czy tez
sytuacji i okolicznosci w jakim jezyku dziecko mowi: po polsku, angielsku,
rosyjsku, czy tez posługuje sie jezykiem migowym. Natomiast umiejetnosc
sygnalizowania potrzeb fizjologicznych jak i zdolnosc mowy jest kwestą
dojrzalości mózgu (mówiąc najogólniej). Tę dojrzalosc dzieci osiagają w roznym
czasie. Jedne sygnalizują potrzeby jak mają 1 rok i 2 m-ce (chociaz przyznam
nie spotkałam się osobiście z takim przypadkiem) inne jak maja 3,5 roku. I tak
samo jest z mową. I tak samo jest z innymi umiejętnościami. Jakoś nie uczymy
sznurowania butów 10 miesięczne dzieci, bo nie są w stanie się tego nauczyć!
Ich zdolności manualne pozwalają jedynie na trzymanie zabawek, rzucanie
piłeczki (już z łapaniem gorzej), itd. Koordynacja wzrokowo-ruchowa też jest
jeszcze za słabo rozwinięta. Ale oczywiście jak posadzę 10 m-czne niemowlę i
zacznę rzucać mu piłeczkę która się przed nim zatrzyma to nie znaczy ze ono ją
złapało, prawda? I tak samo mózg musi dojrzeć do tego zeby dziecko potrafiło
odczuć a potem zasygnalizować potrzebę siusiania. To że udaje się babciom czy
mamom uchwycić moment kiedy dziecko chce się załatwić nie oznacza to ze
dziecko potrafi to zasygnalizować.
Do uczenia dzieci wszelkich umiejętności potrzebny jest odpowiedni moment w
rozwoju dziecka. Nie zapiszę na tenis 2-latka (i nie chodzi tu w ciężar
rakiety tenisowej tylko o koordynację ruchową, zrozumienie reguł gry idt.),
ale na basen już prędzej.
Przepraszam za przydługi wywód,ale chciałam jasno przedstawić swoje zdanie,
mam nadzieję ze mi się udało ))
Pozdrawiam ciepło.

[Gość: agat1]

Ja też dorzucę jeszcze jedną uwagę - można nauczyć (lub przyzwyczaić)dziecko do
korzystania z nocnika, jeśli da sie ono posadzić na nocnik na tak długo, aż
doczeka się siusiu. Znam taką dziewczynkę, którą ojciec sadzał przed
telewizorem np. na 1,5 godziny na nocniku i ona zazwyczaj zrobiła wtedy siusiu.
Ale do tej pory, a ma już 3 lata i 4 mies. zdarza jej sie zsikać w majtki.
Mój syn nigdy nie był w stanie usiedzieć tak długo na miejscu, odkąd nauczył
się chodzić, pieluchy nie nosi od drugich urodzin, ale NIGDY nie zdarzyło mu
się zlać w majtki. Nie wspominam o tym, ze nigdy bym nie pozwoliła, aby tak
długo siedział przed telewizorem. Także różnie się zdarza.

[Gość: dodo]

Gość portalu: anma napisał(a):
Są dwulatki mówiące pięknymi zdaniami a są dzieci takie jak
> moje, ze w wieku ponad 3 lat mówią niewiele.... To jest
jakiś problem, a nie
> to kiedy zacznie sikać na nocnik.

no i tu sie nie zgadzamy
moja corka zaczela mowic gdy miala dobrze ponad 3,5 roku
- tym sie zdecydowanie nie nalezy przejmowac - jesli
dziecko slyszy i nie ma uszkodzen mechanicznych - zacznie
mowic, gdy przyjdzie na nie czas. nie wierzylam mojemu
mezowi, gdy mnie o tym przekonywal (pediatra), bo jaka
zona wierzy mezowi? ale mial racje i odszczekuje tu
publicznie moje marudzenie
natomiast owego nieszczesnego sikania na nocnik mozna i
trzeba uczyc ale mnie to juz szczesliwie dotyczy
wylacznie w mojej dzialnosci spolecznej wiec moge sobie
miec moje poglady i metody ile mi sie zywnie podoba
anma, a twoj syn chodzi do przedszkola?
pewnie sie znow post pomnozy, sorry - nie mam na to
wplywu

[Gość: dodo]

Gość portalu: anma napisał(a):
Są dwulatki mówiące pięknymi zdaniami a są dzieci takie jak
> moje, ze w wieku ponad 3 lat mówią niewiele.... To jest
jakiś problem, a nie
> to kiedy zacznie sikać na nocnik.

no i tu sie nie zgadzamy
moja corka zaczela mowic gdy miala dobrze ponad 3,5 roku
- tym sie zdecydowanie nie nalezy przejmowac - jesli
dziecko slyszy i nie ma uszkodzen mechanicznych - zacznie
mowic, gdy przyjdzie na nie czas. nie wierzylam mojemu
mezowi, gdy mnie o tym przekonywal (pediatra), bo jaka
zona wierzy mezowi? ale mial racje i odszczekuje tu
publicznie moje marudzenie
natomiast owego nieszczesnego sikania na nocnik mozna i
trzeba uczyc ale mnie to juz szczesliwie dotyczy
wylacznie w mojej dzialnosci spolecznej wiec moge sobie
miec moje poglady i metody ile mi sie zywnie podoba
anma, a twoj syn chodzi do przedszkola?
pewnie sie znow post pomnozy, sorry - nie mam na to
wplywu

[Gość: Gość1]

Cześć!
Moja mama twierdzi, że sikałam do nocnika w wieku 8 miesięcy /????/. Babcia
mnie podobno nauczyła w czasie wakacji na wsi. Nikt tam po prostu w czasie zniw
nie miał czasu prać w rękach moich pieluch./ 40 lat temu pralki na wsi nie
mieli/
Mojego pierwszego bratanka mama tez nauczyla, zanim skonczył rok.
Ale z drugim juz były problemy...
Otóż diabeł tkwi w papmersach. Pielucha tetrowa , zasikana albo gorzej -
powoduje dyskomfort . A w pampersie jest wygodnie i dziecku i rodzicom.
Z własnego doświadczenia powiem tak : mój brat nauczył sikać młodszego syna,
wychowanego w pampersie, zakładając mu , gdy mały skończył rok - zwykłe tetrowe
pieluchy. Po dwóch dniach mały zrowumiał związek przyczynowo-skutkowy miedzy
siku a pali i piecze. Ale sama nauka jeszcze trochę potrwała.
Moje dziecko w pampersie chodziło do 2 urodzin. Tesciowa powtarzała, żeby
dziecka nie męczyć nocnikiem, bo "sam zrozumie i sie nauczy" .A ja zas cały
czas miałam w pamięci moja przyjaciółke, której syn chodził w pampersie do 5
roku zycia, bo ona nie chciała go stresowac .
Więc po 2 urodzinach, w czerwcu po prostu włozyłam mu majteczki bez pampersa.
Zsikał sie biedny parę razy,a ja za kazdym razem powtarzałam cierpliwie -
nocnik. Po 2 dniach skojarzył : siku = nocnik. Jeszcze kolejne 2 dni trwała
walka aby wołac o nocnik PRZED sikaniem a po tygodniu nie było problemu.
Z "drugim" jest gorzej. Pracujemy nad tym.
Jesli masz czas - poczekaj do lata i trenuj. Jesli nie - spróbuj z tetrą.
Pozdrawiam.
Anka

[Gość: anma]

A jak 8 m-czne dziecko wołało ze chce siku? Bo jeśli po prostu babcia
wysadzała Cię w porach kiedy się spodziewała to potwierdza to to co juz
napisałamm wcześniej, ze to nie dziecko uczy się korzystania z nocnika ale
opiekunowie opanowuja sztukę odgadywania potrzeb. Oczywiście 5- latek w
pampersie to już duża przesada, ale myślę, ze to są sporadyczne przypadki i
nie wynikają z tego, ze dziecko nie potrafi, czy nie rozumie, ale na przykład
jest uparte albo mu z tym dobrze. Myślę, ze z 5 latkiem można już jakoś
logicznie porozmawiać na ten temat a nawet i z 4 - latkiem. Ale może się
mylę )

[fasolka3]

Czesc

z opowiadan rodzinnych dowiedzialam sie, ze wczesniej przetrzymywano dzieci tak
dlugo, az cos tam do nocnika splynelo. Moja babcia podono raz przywiazala moja
roczna wtedy mame, bo jej sie wydawalo, ze jest uparta i zlosliwa i nie chce
zrobic siku. Brzmi jak z horroru, przynajmniej dla mnie.

pozdrawiam

Ola

[agat1]

Ponieważ dopiero od niespełna roku nie mam tego problemu, więc tez postanowiłam
włączyć się do dyskusji.
Otóż ja również uważam, ze nie ma co dziecka stresować sadzaniem go na nocnik,
gdyż właśnie taka presja odstraszyła mojego synka od nocnika na tyle
skutecznie, ze do 3-go roku życia kupę robił w majtki. Z sikaniem poradzil
sobie rok wcześniej, kiedy zakładałam mu same majteczki tłumacząc przy tym, że
jeśli skorzysta z nocnika to będzie miał sucho. W dodatku skojarzyłam sposób
załatwiania tej potrzeby przez mężczyzn i nie sadzałam małego na nocniku do
sikania, lecz podstawialam mu nocnik bądź wysadzałam wprost do sedesu. Efekt
był błyskawiczny - w ciągu 4 dni mały nauczył się kontrolować pęchcherz i od
tamtej pory ani razu nie przydarzyła mu się wpadka, nawet nocna. Przez kilka
tygodni pilnowaliśmy,żeby zrobił siusiu, a potem sam zaczął to sygnalizować, a
następnie bardzo szybko sam się usamodzielnił.
Z kupką było gorzej i teraz wydaje mi się, iż z powodu presji babci (ciągle mu
tłumaczyła, że jest brzydki i niedobry, bo kupę robi w majtki). Mały się zaciął
i nawet jak usiłowaliśmy go przypilnować, to nie robił kupy nawet dwa dni, aby
wyczekać moment naszej chwilowej nieuwagi i zrobic to w majtki. To było czysto
psycholigiczne. Odbyłam z teściową poważną rozmowę, prosząc, aby nie straszyła
małęgo nie wiadomo jaką karą - i wtedy synek sie odblokował. Z dnia na dzień
sam zaczął siadać na nocnik i po kłopocie.
Wracając do tematu - nasi rodzice byli po prostu zdesperowani koniecznością
nieczęsto ręcznego prania pieluch, a i nam w tetrowych nie było zbyt wygodnie,
kiedy sie zasikały, więc wczesniej zaczynaliśmy używać nocników. Jednak nie
można moim zdaniem sadzać dziecka na nocniku na siłę (mój syn za punkt honoru
przyjął sobie, że na nocniku nie usiadzie i już), ale należy oczywiście
próbowac i można osiągnąć efekty. Pomocne są tetrowe pieluchy lub zakładanie
samych majtek, wtedy maluchy wiedzą, ze coś nie gra, ale to wszystko można
wykonać, jeśli mama opiekuje się dzieckiem w domu i nie pracuje - trudno babcie
czy nianię angażować np. w pranie zasikanych (lub jeszcze gorzej) majtek,
rzadko która się na to zgodzi. Także bardzo wiele czynników składa sie na to,
iż dzieci dwu-trzyletnie biegają jeszcze w "pampersach".
Swoją drogą, jestem teraz w ciazy po raz drugi i zamierzam spróbować przyuczyć
moje dziecko do nocnika o wiele wcześniej, sama jestem ciekawa, jak mi sie uda?
Pozdrawiam wszystkie mamy

[agat1]

Ponieważ dopiero od niespełna roku nie mam tego problemu, więc tez postanowiłam
włączyć się do dyskusji.
Otóż ja również uważam, ze nie ma co dziecka stresować sadzaniem go na nocnik,
gdyż właśnie taka presja odstraszyła mojego synka od nocnika na tyle
skutecznie, ze do 3-go roku życia kupę robił w majtki. Z sikaniem poradzil
sobie rok wcześniej, kiedy zakładałam mu same majteczki tłumacząc przy tym, że
jeśli skorzysta z nocnika to będzie miał sucho. W dodatku skojarzyłam sposób
załatwiania tej potrzeby przez mężczyzn i nie sadzałam małego na nocniku do
sikania, lecz podstawialam mu nocnik bądź wysadzałam wprost do sedesu. Efekt
był błyskawiczny - w ciągu 4 dni mały nauczył się kontrolować pęchcherz i od
tamtej pory ani razu nie przydarzyła mu się wpadka, nawet nocna. Przez kilka
tygodni pilnowaliśmy,żeby zrobił siusiu, a potem sam zaczął to sygnalizować, a
następnie bardzo szybko sam się usamodzielnił.
Z kupką było gorzej i teraz wydaje mi się, iż z powodu presji babci (ciągle mu
tłumaczyła, że jest brzydki i niedobry, bo kupę robi w majtki). Mały się zaciął
i nawet jak usiłowaliśmy go przypilnować, to nie robił kupy nawet dwa dni, aby
wyczekać moment naszej chwilowej nieuwagi i zrobic to w majtki. To było czysto
psycholigiczne. Odbyłam z teściową poważną rozmowę, prosząc, aby nie straszyła
małęgo nie wiadomo jaką karą - i wtedy synek sie odblokował. Z dnia na dzień
sam zaczął siadać na nocnik i po kłopocie.
Wracając do tematu - nasi rodzice byli po prostu zdesperowani koniecznością
nieczęsto ręcznego prania pieluch, a i nam w tetrowych nie było zbyt wygodnie,
kiedy sie zasikały, więc wczesniej zaczynaliśmy używać nocników. Jednak nie
można moim zdaniem sadzać dziecka na nocniku na siłę (mój syn za punkt honoru
przyjął sobie, że na nocniku nie usiadzie i już), ale należy oczywiście
próbowac i można osiągnąć efekty. Pomocne są tetrowe pieluchy lub zakładanie
samych majtek, wtedy maluchy wiedzą, ze coś nie gra, ale to wszystko można
wykonać, jeśli mama opiekuje się dzieckiem w domu i nie pracuje - trudno babcie
czy nianię angażować np. w pranie zasikanych (lub jeszcze gorzej) majtek,
rzadko która się na to zgodzi. Także bardzo wiele czynników składa sie na to,
iż dzieci dwu-trzyletnie biegają jeszcze w "pampersach".
Swoją drogą, jestem teraz w ciazy po raz drugi i zamierzam spróbować przyuczyć
moje dziecko do nocnika o wiele wcześniej, sama jestem ciekawa, jak mi sie uda?
Pozdrawiam wszystkie mamy