Zmiana szkoły

[agagr]

Mam 8 - letniego syna. Zastanawiamy się z mężem nad zmianą szkoły. Chodzi o
nauczyciela (za duzo by pisać). czy ktoś ma doświadczenia związane ze zmianą
szkoły . Jak zareagowało dziecko?

[agatka_s]

ja - dwa razy

raz z polowa klasy bo otwarto nowa szkole
drugi raz z powodu przepelnienia i drugiej zmiany, z publicznej do spolecznej

Reakcji syna specjalnej nie bylo, syn sie zawsze wszedzie swietnie aklimatyzuje-
niemniej , gdy w zeszlym roku wspomnialam o ewentualnej przeprowadzce (i
potencjalnej nastepnej zmianie...)zaprotestowal i musialam mu obiecac ze juz
szkoly nie bedziemy zmieniac....

[nooleczka]

Zmieniałam szkołę mojemu dziewięciolatkowi własnie w tym roku - było to
związane z naszą przeprowadzką do nowego mieszkania.
Przyznam szczerze, że balam się sie bardzo, jak dziecko sobie z tym poradzi.
Najgorszy był dzień ropoczęcia roku szkolnego, kiedy wszyscy uczniowe łączyli
się w grupki po wakacjach, a mój syn nie miał do kogo podejść. Na szczęście
potem w klasie usiedli w ławkach i do syna dosiadł sie jakis chłopiec. A potem
juz zawsze siedzieli razem, bo szybko się zaprzyjaźnili Nie wierzyłam, że
syn tak szybko znajdzie sobie kolegę, a tu proszę - zintegrował sie szybko
Ostatnio zaczął sie także kolegować z dziewczynkami, co nieustannie wprawia
mnie w zdumienie, zważywszy na jego wcześniejsze poglady na temat dziewczynek

[5_monika]

u nas zmienił się nauczyciel , mimo że jeszcze rok powinien ich uczyć.Dziecko
mam odmienione i sama też spotykając nową panią już się nie stresuję i
większość rodziców też.Więc to akurat nie była zmiana szkoły.

[koip56]

Takie małe dzieci łatwo przyjmują zmianę środowiska i szkoły,
o ile jest ona dla nich na korzyść (bliższa szkoła, lepszy nauczyciel).
Łatwo się aklimatyzują wśród nowych kolegów, długo pozostają "nowymi" uczniami
(rok, dwa), ale bez negatywnych cech tego znaczenia.
Poznają dużo nowego : szkoła, pani, koledzy inna droga do i ze szkoły.
To im wychodzi na dobre.
Wydaje mi się , że można to nawet przyrównać do "pikowania" roślinek.
Dzieci zapuszczają nowe korzenie,
a przy pomocy dorysłych mogą nie stracić starych.
Oczywiście trzeba dziecku w pierwszych dniach pomóc: przerobić 1, 2 kartki do
przodu względem programu, łądnie ubrać. Bo pierwsze wrażenie jest bardzo ważne.
Reszta w rękach dziecka.
Oczywiście, zawsze się może nie udać, ale myślę, ze to jest rzadkość w tym
wieku.

2-3 lata póżniej już jest całkiem inaczej.
Znajomosci nawiązuje sie coraz trudniej.

[koip56]

I jeszcze:
Jeśli się dziecku uda, co jest bardziej prawdopodobne niż, że się nie uda,
dziecku zostanie na całe życie silne przekonanie, ze poradziło sobie samo w
nowej sytuacji, ze może ma możliwości i wewnętrzną siłę na zmianę (miasta
szkoły , pracy).
Nawet , jeśli potem mu się czegos nie uda zmienić,
nie będzie to dla niego dużą porażką,
pomyśli : raz się nie udało, ale to jest możliwe, i może się udać.