czy przesadzam?

[sulamita]

Ciężko i długo pracuję(pewnie jak większość), więc każdą wolną chwilę spędzam
z rodziną.Nie mam ochoty na spotkania towarzyskie, choć kiedyś je
lubiłam.Ostatnio na babskim spotkaniu(udzielam się kilka razy do roku)
usłyszałam, że przerobiłam się na mamuśkę- Polkę.Zatraciłam swoją kobiecość,
jestem dziwaczką.To opinia znajomych pań.
Ja tego nie czuję.Mąż też woli kieliszek winka we dwoje wieczorem, a dzieci
mam ułożone, dobrze się uczące i rodzinne.Razem nam dobrze.Czego te kobitki
na mnie tak napadły? Zatkało mnie.Mnie dobrze, a one atak.

[agnieszka_azj]

Jesli Tobie jest z tym dobrze, to to chyba jest najwżniejsze ? One zyją
inazcej - ich sprawa.

[justi54]

Jak bym czytała o sobie. Ja też nie mam ochoty na towarzystwo wolę rodzinę, po
prostu robię to z czego czerpię wiekszą radość. A tak na marginesie można być
doskonałą matką Polką a przy tym nie zatracić nic ze swej kobiecości. Dla mnie
bilans czasowy jest prosty w pracy 8 godzin plus po pół godziny na dojazd i
przyjazd z pracy to 9 godzin. Z dzieckiem od 16 do 19 bo potem idzie spać wiec
to tylko 3 godziny. Potem wieczorem normalne zajęcia pani domu. Nie mam zamiaru
tracić czasu na koleżanki.

[megan26]

sluchajcie mam oleżanki które mają dzieci w wieku mojej córki 7 lat i one
bardzo czesto mają ochotę gdzieś wychodzić wieczorami i dokładnie tak samo
dziwnie na mnie patrzą bo ja poprostu wolę posiedzieć z małą w domu gdy spi
wole sie do niej przytulic i tyle a nie włóczyc sie po nocach. Wychowuje ja
sama, pracuję w domu więc cały czas spedzamy razem i mimo tego nie mam potrzeby
wyjścia gdzieś wieczorem poprostu tego juz nie lubie już się wyszalałam a teraz
mam swoją córcie której musze dawać dobry przykład. Słuchajcie ja poprostu
uwielbiam siedzieć z nią w domu nawet jak ona spi. Pozdrawiam

[joa66]

na pewno nie nalezy się zmuszac do czegoś na co nie mamy ochoty.
Wiadomo, że jak się pracuje to "traci się" dużo czasu, który w innym przypadku
można spedzic z dziećmi. Ale nie uważam, że wyjście raz czy dwa na miesiąc
jest zbrodnią i nie nazwałabym tego włóczeniem się po nocy...a co do dobrego
przykładu....no własnie , chciałabym dać dziecku przykład, że potrzeby rodzica
tez są ważne.

[myszmusia]

zdecydowanie nie przesadzasz - szczególnie jeżeli cała rodzina akceptuje taki układja bym powiedziała,ż nawet takie podejście jest normalniejsze niż dziecko - babcia - przedszkle - świetlica - opeikunka - kolonia - a rodzice "kariera" znajomi i "ja potrzebuje czas dla siebie - zajmij sie czyms"

[joa66]

ale wybór nie polega na tym, że albo spędzamy z dzieckiem KAŻDĄ wolną chwilę,
albo je olewamy i oddajemy na "przechowanie" do przedszkola czy babci , nie
mówiąc o tym, że czesto istnieje taka osoba jak ...tata.

jeżeli w jedną lub dwie soboty w miesiącu WIECZOREM dziecko zostanie z tatą lub
babcią (po całym dniu spędzonym z mamą)..nic się nie stanie. Moim zdaniem.

Oczywiście, że inna sprawa, jeżeli po prostu nie ma sie ochoty na wyjścia z
kolezankami - nie ma się co zmuszać, ale na pewno nie można tego tłumaczyć
dobrem dziecka.

Przesadzasz

[sir.vimes]

Rozważanie takich problemów na forum "Starsze dziecko" to zdecydowanie przesada.

Zresztą , wątpię czy koleżankom chodziło o "atak". Może po prostu mają ochotę
spędzać z tobą więcej czasu? A to przecież bardzo miłe.

[sulamita]

Jestem mamą starszych dzieci - mam trzy córki, więc tu piszę.Dlaczego nie mogę?
A chodzi właśnie o to, że czas tym dzieciom wolę poświęcać.

Kiedyś byłam osobą bardzo towarzyską - nie mylić z imprezowiczką.Uwielbiałam
tańczyć, spotykać się z ludźmi, poznawać nowości.
Nasyciłam się.
Teraz mam taki czas, że ostro pracuję, w dodatku uzupełniam kwalifikacje
(intensywny kurs języka).Czasu wolnego naprawdę niewiele, więc wszystkiego nie
ogarnę.
Poza tym pracuję z masą ludzi, więc po pracy mam ochotę na spokój.
Ładuje mnie spacer z rodziną po lesie albo wspólny wypad na narty.
Dzieciaki są w okresie, kiedy przejmują moje pasje - rozmawiamy o książkach i
muzyce, uczę je gotować, jeździmy na rolkach.
No i kursuję jako kierowca wożąc je na różne zajęcia.
Moja energia idzie na to.
Problem moich koleżanek(to licealne kółko) ze mną polega na tym, że one są
bezdzietne lub mają jedno dziecko, część z nich nie pracuje.Lubią umawiać się
na wspólne wyjścia na zakupy, spotykają się często w tygodniu, organizują
babskie wypady na weekend.
Ja spotykam się z nimi od kilku lat 5-6 razy do roku.
Zawsze było miło.
A teraz dwie z nich stwierdziły, że mam dziwaczny program życiowy, bo nie
inwestuję w swój rozwój jako kobieta.Że mam przedwojenne podejście do życia.Że
za bardzo wpatrzona jestem w mężą.
I takie tam z dużą złością wypowiedziane przytyczki.
Mój sposób życia je po prostu wkurza.
I doszłam do wniosku, że może po prostu nasze drogi za bardzo się rozeszły?
Szkoda, bo mnie ich poglądy na życie nie drażniły.Nie mam jednak ochoty, by
ktoś pouczał mnie jak żyć.

[monia145]

A może koleżanki mają spaprane życie i boli je widok szczęścia innych?
Cóż,to częste zjawisko w społeczeństwie.....

[joa66]

a jesteś samotną matką?

Bo rozumiem, że tata nie może zajmowac się dziewczynkami.

[ardzuna]

Jesteś zupełnie normalna - inwestujesz w rozwój zawodowy, jak przystało na
nowoczesną kobietę, pracujesz, potem masz ochotę odpocząć. To oczywiste ze
jeśli pracujesz z ludźmi, odpoczywasz w mniejszym gronie. One nie mają tylu
obowiazków i cię po prostu nie rozumieją.

[joa66]

Hhmmmm. ja tez pracuję, odprowadzam dziecko do szkoły, odbieram,rozmawiamy
godzinami, znam jego kolegów i kolezanki,robimy razem tysiace rzeczy, poza tym
przygotowuję posiłki, sprzątam, studiuję zaocznie, czytam, słucham muzyki..itd

i mam czas i OCHOTĘ spotkać się z koleżankami raz czy 2 w miesiącu, w domu jest
tata..

[ardzuna]

Ty masz ochotę, sulamita nie ma i to jest jej święte prawo.
Jedno dziecko to jakby trochę mniej, niż 3, poza tym. Byłaś kiedyś w domu,
gdzie jest 3 dzieci?

[joa66]

byłam

tylko zastanawia mnie, że większości postów nie "istnieje" tata.

poza tym - pojawiło się tu kilka spraw - jedna z pań pisze o "dobrym
przykładzie dla córki" (????)używając słowa "włoczenie się"

Kilka postów, w których sugeruje się, że matki alboi siedzą non-stop w domu,
albo dziecko , to babcie i przedszkola, a rodzice kariera i zabawa. Czyli albo
totalne poświęcenie, albo zniedbanie dziecka. Przykro mi kiedy to czytam.

po trzecie, jeżeli ktos pisze, że koleżanki "oskarżają" o zapatrzenie w męża ,
to może chodzić o zupełnie coś innego, niż to, że wolimy siediec w domu z
dziećmi.

większość moich uwag nie dotyczy postu autorki (ktora wprost pisze, że nie ma
ochoty wychodzić, nie dorabiając do tego ideologi, ba , nawet tata tam się
pokazuje) tylko do innych komentrzy.

[sir.vimes]

"po trzecie, jeżeli ktos pisze, że koleżanki "oskarżają" o zapatrzenie w męża ,
to może chodzić o zupełnie coś innego, niż to, że wolimy siediec w domu z
dziećmi."

Ciekawą rzecz zauważyłaś.

[ardzuna]

Być może chodzi po prostu o miłość do męża, której koleżankom brakuje. A być
może o coś zupełnie innego. Któz to wie...

[ardzuna]

joa66 napisała:

> tylko zastanawia mnie, że większości postów nie "istnieje" tata.

Na ogół jestem bardzo wyczulona feministycznie, ale tu problemu nie
dostrzegłam. Tata jest obecny - jeśli rodzina ponad wszystko lubi spędzać czas
razem ze sobą, to rozwiązanie w postaci wyjścia mamy, a opieki taty nad
dziećmi, jest złym rozwiązaniem, bo nie odpowiada potrzebom rodziny.

[sir.vimes]

Dlaczego nie mogę?

Ależ możesz... Ale ja wybrałabym inne forum.

Twoje koleżanki mają jak widać duży żal, że nie uczestniczysz w ich spotkaniach.
To ile kto ma dzieci i co porabia poza tym chyba ma najmniejsze znaczenie.
Może twoje znajome sądziły, że jesteście grupą PRZYJACIÓŁEK, a dla przyjaciół
zawsze jakoś się znajduje czas.
Uwagi o "przedwojennym podejściu" mogły sobie darować.

[monia145]

Ale ich komentarz co do Twojej dziwaczności musiał byc rekacją na coś......
Samo domatorstwo jeszcze oznaką dziwności nie jest...P

[justi54]

Na coś powiem Ci na co. Otóż jak tylko trochę odstajesz od środowiska, w którym
żyjesz to jesteś dziwna. Wiem bo sama tego doświadczam w pracy tej obecnej i w
poprzedniej też. Ja jako jedna jedyna nie odprawiam urodzin w pracy, bo to
moja prywatna sprawa i prywatne życie i nie widzę powodu do "wciąganie" w nie
kogoś z mojej pracy. To samo miałam w poprzedniej pracy jak wychodziłam za mąż
i nie powiadomiłam o tym nikogo, bo niby czemu miałam to robić, współpracownicy
to tylko współpracownicy oni nie uczestniczą w moim życiu prywatnym.
Przychodzisz pracujesz 8 godzin i wychodzisz. Wracasz do swojego świata i tyle.

[liloom]

jak cie to meczy to moze jestes na tyle blisko z jedna z nich zeby zapytac???
jak ktos ma czas dla rodziny juz od 16 to zazdroszcze, bo my wracamy do domu o
18 dopiero, wiec ja gdy mam wybierac to tez wole rodzine. u mnie w rodzinie
wszyscy tak wola, ale oczywiscie rozrywka oddzielnie nie jest niedozwolona.
tylko wsrod moich znajomych jest tyle rozwodow i takie rozne sytuacje, ze
stabilna sytuacja domowa + zawodowa jest na wage zlota. jak sie rozejrze
dookola, to sporo ludzi jednak funkcjonuje tak jak piszesz. jak niby funkcjonuja
osoby, ktore zyja "lepiej" i co to znaczy?
rozwoj wlasny, hobbies itd to tylko i wylacznie twoja prywatna sprawa.
wchodzenie z butami w twoje decyzje i priorytety jest dla mnie delikatnie mowiac
niedelikatne. dosadniej mowiac chamstwo. to twoje zycie i rob swoje. one nie
maja racji. chyba ze jest cos o czym tu nie napisalas (?)
pzdr

[ginny22]

Wiesz, to faktycznie twoja sprawa, jak zyjesz i jak spędzasz czas wolny - jeśli
tak, jak chcesz, to jest OK. Ale moim zdaniem jest to dziwny model. Nie chcę i
nie porafiłabym ograniczyć życia towarzyskiego tylko do rodziny, bo to jest
ograniczające. Ale to moje zdanie.

[aniaczepiel]

Co to znaczy "rodzinne dzieci"?

[amoniak2]

Jeśli nie ma się poczucia straty - to faktycznie wieczorne wypady nie mają
sensu - mentalnie widać jesteś tam gdzie powinnaś być. Znalazłaś swoją półkę
skalną podczas wspinaczki życia.

Koleżanki pamiętają Cię widać z lat panieńskich - mówią że zatraciłaś swoją
kobiecość,jesteś dziwaczką, Matką Polką. Czy te wszytkie wyznania spowodowane
są tylko Twoją niechęcią do wspólnych spotkań? Może warto zastanowić się
dlaczego tak mówią?

Czasem w ferworze zdarzeń zapominamy kim byliśmy, jakie mieliśmy pragnienia.

[joa66]

czasami mi się wydaje, że dla niektórych przyjaźń to etap w życiu, z którego
się wyrsta...

[marudka1980]

moglas odpowiedziec im to samo co i nam napisalasJestem dumna z Ciebie nie
tylko dlatego ze poswiecasz sie dla rodziny ale przede wszystkim dlatego,ze
wiesz sama czego chcesz i robisz to na co masz ochote-niestety wiekszosc osob
zachowuje sie wbrew sobie aby stwarzac pozory przed innymi i nie sa z reguly
sobaJa 3mam sie Twojej strony powodzenia

[kaminski2]

Ja rozumiem Twój żal.
Wybrałaś pewien model życia - jak piszesz, jesteś z niego zadowolona i co
ważne - zadowolona jest Twoja rodzina. Krytyke przyjaciółek rozumiałabym wtedy,
gdybys sprawiała wrażenie nieszczęśliwej, niezadowolonej itp. Jeżeli faktycznie
na taką nie wyglądasz i do tego nie robisz nikomu krzywdy - nikt nie ma prawa
Cię pouczać i krytykować. Tak to widzę.
Tak się dziwnie porobiło, że z jednej strony wszyscy krzyczą o wolności
osobistej, o prawie wyboru, ale z drugiej strony uwielbiają krytykować,
oceniać.
Ja powiedziałabym wprost, co czuję, że tak mi odpowiada i jeżlei nawet w ich
oczach jestem dziwaczką - to trudno.