Geneza nazwy państwa Ukraina?

[donawan]

Nazwa Polski wywodzi sie od Polan a skąd nazwa Ukraina, Ukrainiec w
społeczeństwie rusińskim.

[liberum_veto]

znalazłem w necie dość wyczerpującą analizę
www.kki.pl/pioinf/przemysl/dzieje/rus/ukraina.html
Wiele interesujących informacji na temat pierwotnego znaczenia
terminu ukraina można znaleźć w pracy prof. Henryka Paszkiewicza
pt. "Początki Rusi". Jak pisze prof. Paszkiewicz, często niektórzy
historycy, opisując wydarzenia dotyczące okresu IX-XIV wieku
nieustannie używają terminu "Ukraina" dla oznaczenia rozległego
terytorium południowo-wschodniej Europy, a ludność tego kraju
nazywają narodem ukraińskim. Co więcej badacze ci twierdzą, że
Ukraina jako nazwa kraju ma za sobą starą tradycję, gdyż pojawia się
ona przykładowo w źródłach z XII wieku. Tymczasem rzuca się w oczy
fakt, iż wśród tysięcy zapisek kronikarskich omawianej epoki,
pochodzących od "Ukraińców", słowo ukraina pojawia się zaledwie
kilka razy. Do tego wszystkiego w tych kilku przypadkach nie
znajduje potwierdzenia teza o istnieniu "Ukrainy" jako imienia
pewnego, ściśle określonego terytorium. Jakie więc informacje na ten
temat można znaleźć w ówczesnych źródłach? Gdy w 1187 r. zmarł
książę południowego Perejasławia, Włodzimierz, syn Gleba, wówczas
to "po nim też ukraina wielce bolała." W 1189 r. mieszkańcy Halicza
powołali na tron przebywającego w Smoleńsku księcia. Ten zgodził się
i "przyjechał ku ukrainie halickiej". W 1213 r. książę Daniło
odebrał Polakom szereg położonych w rejonie rzeki Bug grodów "i całą
ukrainę". Wspomniani historycy na podstawie powyższych wzmianek
kronikarskich przyjmują, że Ukraina w XII-XIII wieku obejmowała
ziemie od Perejasławia na wschodzie po rejony Dniestru (ziemia
halicka) i Bugu na zachodzie. Jednak tak rozumujący badacze nie
uwzględniają innych wzmianek kronikarskich. W roku 1271 rycerze
Zakonu inflanckiego zagarnęli "z ukrainy kilka pskowskich wsi". W r.
1348 Andrzej, syn wielkiego księcia Litwy Olgierda, książę połocki,
wyruszywszy z wojskami „ze swojej ukrainy", złupił szereg wsi
pskowskich. Słowo ukraina występuje też szereg razy pod koniec XV i
w XVI w. przy omawianiu ziem należących do Wielkiego Księstwa
Moskiewskiego. Gdyby "Ukraina" była pojęciem geograficznym,
obejmowałaby nie tylko ziemie od Perejasławia do Dniestru i Bugu,
ale również i Połock, i Psków, i Polskę, i państwo moskiewskie. Tego
rodzaju interpretacja słowa ukraina jest więc, oczywiście, błędna.
Że słowo to nie zawierało również treści etnicznej, wskazuje fakt,
że Kronika halicko-wołyńska mówi o "ukraińskich Polakach" (lachowie
ukrainianie), co by dowodziło, że Polacy uchodzili za Ukraińców. A
to jest znowu nonsens. W istocie termin "lachowie ukrainianie"
oznaczał bowiem Polaków zamieszkałych na pograniczu swego państwa.
Analizując teksty źródłowe, w których występuje interesujący nas
wyraz, a zwłaszcza tereny, z którymi był on wiązany, widać więc, że
w języku słowiańskim ukraina oznaczała ziemię pograniczną, kresową,
poszczególnych państw. Stąd i Kijów, i Halicz, i Psków, i Połock, i
Moskwa, i inne księstwa miały swoją ukrainę, czyli że był to
rzeczownik pospolity, nie zaś własny. W tym kontekście ukraina to
jak podaje Zygmunt Gloger: "każda ziemia na kraju czyli na krańcu,
u granicy, u kraju państwa położona." Hipoteza o istnieniu "Ukrainy"
jako nazwy jednego, ściśle określonego terytorium i o narodzie
ukraińskim, na tej ziemi zamieszkałym, automatycznie upada. W
zgodzie z powyższym pozostaje fakt, że słowo ukraina, jeśli chodzi o
część południową wschodniej Europy, po XIII wieku na długo znika ze
źródeł. Imieniem własnym staje się dopiero na przełomie XVI—XVII
stulecia; oznaczać będzie województwa kijowskie, bracławskie,
czernihowskie, które to ziemie w XVII wieku stanowiły kresy państwa
polsko-litewskiego. Ale i wtedy, i później, Podole, Wołyń, ziemia
halicko-lwowska, a tym bardziej ziemia przemyska imieniem Ukrainy
nie były objęte. Jak stwierdza Zygmunt Gloger:
Nazwa u k r a i n y , stosowana do ziem Kijowskich od czasu
ostatecznego ich wcielenia (w roku 1471) do Litwy, nie miała nigdy
charakteru oficjalnego i oznaczała jedynie tyle, co "ugranicze",
południowy kraniec, kraj Wielkiego księstwa Litewskiego od
strony „ordyńców". Urzędownie po raz pierwszy została ona użytą w 20
lat po wcieleniu Kijowszczyzny do Korony w tytule głośnej ustawy z
r. 1589 "Porządek z strony Niżowców i Ukrainy", chociaż i tu jak
tylko imię pospolite, a nie nazwa polityczna, urzędowa prowincji.
Wereszczyński, biskup kijowski, za Zygmunta III pierwszy chyba (w
znanej swej przestrodze Rzeczypospolitej) używa nazwy "Ukraina" w
nieco ściślejszym znaczeniu. A.Jabłonowski powiada, że od owych
czasów pod nazwą Ukrainy, w rozległem tej nazwy znaczeniu, poczęto w
głębi Korony i Litwy rozumieć szeroki, prawie bezbrzeżny obszar
ziem, roztaczający się za Słuczą i Murachwą, to jest granicami
przyrodzonymi Wołynia i Podola na dorzeczu Dniepru i Bohu aż do
szlaku "murawskiego" i "pól oczakowskich", a który aktem unii 1569
r. przyłączono do Korony. Obszar nie tylko stepowy, ale obejmujący i
Polesie naddnieprowe, urzędownie rozpadający się na dwa województwa:
Kijowskie i Bracławskie.
Jak widać nawet wtedy gdy termin "Ukraina" staje się imieniem
własnym, posiada on jedynie znaczenie geograficzne, a nie
polityczno-państwowe, nie można bowiem nazywać koszów kozackich
państwem ukraińskim. Do jakich błędnych rezultatów prowadzi fałszywe
użycie terminu ukraina, wskazuje choćby tytuł wielotomowego dzieła
M. Hruszewśkiego — Historia Ukrainy-Rusi. Oba pojęcia: Ukraina i Ruś
(patrz: "Znaczenie terminu "Ruś"), nie pokrywały się ze sobą ani w
czasie, ani w przestrzeni, nie mogą więc być traktowane
równorzędnie. Uczony powyższy omawia obszernie dzieje południowo-
wschodniej Europy w czasach, kiedy słowo ukraina oznaczało
terytorium pograniczne.

Dokładnie tak, Ukraińcy=mieszkający na skraju

[lokis1271]

Witam !
Podaję link do dyskusji na ten temat z ubiegłego roku. Myślę, że zamieszczone tam wpisy nie straciły na aktualności, zob.:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=48782&w=67871814&a=67930137
Pozdrawiam
L. Bodio

[liberum_veto]

Dokładnie tak, Panie Leszku.
Śmieszne są twierdzenia, że to naród o 1000-letniej jakoby historii
www.kki.pl/pioinf/przemysl/dzieje/rus/ukraina.html
Reasumując można stwierdzić, iż w okresie IX-XIV w. nie istniała
Ukraina jako imię własne (imieniem własnym staje się dopiero na
przełomie XVI-XVII stulecia), pojęcie geograficzne, i nie istniał
naród ukraiński. Naród ten powstał w czasach wykraczających daleko
poza ramy chronologiczne tego okresu. Ponadto faktem jest, że
ludność obrządku wschodniego zamieszkała na omawianych terenach
nigdy, przez cały ciąg dziejów (aż do końca XIX w.) nie nazywała
się, ani nie była określana mianem ukraińskiej. Źródła uważają ją
stale za Ruś, albo określają nazwami grodów (Haliczanie,
Włodzimiercy itp.). Tak więc używanie terminów Ukrainiec czy
ukraiński w odniesieniu do omawianego wyżej okresu dziejów jest
zabiegiem ahistorycznym i dużym nadużyciem.

[donawan]

Co ciekawe dokładnie taka geneza tej nazwy przyszła mi do głowy zanim
przeczytałem te opracowania czyli de facto nazwę wymyślili dla Ukraińców sąsiedzi.

[liberum_veto]

Doszło nawet do tego, że cesarz austriacki Karol I w porozumieniu z
niektórymi ukraińsko-galicyjskimi politykami i pod ich wpływem wydał
reskrypt nakazujący wszystkim bez wyjątku grekokatolikom
zamieszkałym na terenie monarchii austriackiej używać na określenie
swojej narodowości, terminu "Ukrainiec". Termin ten był sztuczny i
przekreślał dotychczasową wielowiekową, historyczną nazwę ludu
ruskiego.
www.kki.pl/pioinf/przemysl/dzieje/rus/ukraina.html
Po raz pierwszy z programem odrębności ukraińskiej wystąpił w 1795
r. Jan Potocki, polski hrabia i polityk. Z kolei jego rodzony brat
Seweryn Potocki pracował długie lata nad wcieleniem w życie tej
koncepcji. Jak się przypuszcza działali oni na tym polu z inspiracji
masonerii, gdyż obaj bracia byli wolnomularzami. Natomiast
określenie "naród ukraiński" zostało wprowadzone do historiografii
dopiero na przełomie XIX i XX wieku, po raz pierwszy bodaj przez
ukraińskiego historyka, wolnomularza i polityka Mychajłę
Hruszewskiego. Do tego czasu ludność wyznania grekokatolickiego
nazywała siebie i była nazywana Rusinami. Hruszewski w
swojej "Historii Ukrainy-Rusi" wyrażał między innymi pogląd,
że "Ukraina" była wyraźnie zarysowaną jednostką historyczną,
narodową i geograficzną, która wykazywała ciągłość rozwoju od czasów
Wielkiego Księstwa Kijowskiego. Jednak jak pokazują wcześniejsze
rozważania dotyczące znaczenia terminów "Ruś" i "Ukraina", jest to
pogląd mylny. Wprawdzie proces formowania się narodu ukraińskiego
był długotrwały i skomplikowany, opierając się częściowo na
skłonnościach samorodnych, to jak się wydaje głównym motorem
przekształcania Rusinów na Ukraińców była administracja austriacka,
która stosowała w Galicji zasadę "dziel i rządź" oraz masoneria.
Ruch ukrainofilski zapoczątkowany został w połowie XIX w. i był
celowo popierany przez rządy austriackie, które w ten sposób starały
się osłabić polski ruch niepodległościowy, przy równoczesnym
zwalczaniu sympatii moskalofilskich wśród ludności staroruskiej
obrządku greckokatolickiego. W ten sposób doprowadzono do rozbicia
społeczeństwa ruskiego na dwa obozy: ukrainofilski i moskalofilski.
Moskalofile-Wielkorusi negowali istnienie odrębnego narodu
ukraińskiego, Małorusini - stali na gruncie ukraińskiego
separatyzmu narodowego. Co ciekawe początkowo ruch "narodnicki",
rozbudzony przez hr. F. Stadiona w połowie XIX w., nazywał swoich
przedstawicieli Rusinami, a ich pierwsza organizacja nosiła nazwę
Głównej Rady Ruskiej. Zachęcano przy tym ich, aby zwrócili się do
cesarza o ochronę przed "uciskiem polskim", jak również obiecywano
im podzielenie Galicji i mianowanie dla Galicji Wschodniej
namiestnika Ukraińca. Doszło nawet do tego, że cesarz austriacki
Karol I w porozumieniu z niektórymi ukraińsko-galicyjskimi
politykami i pod ich wpływem wydał reskrypt nakazujący wszystkim bez
wyjątku grekokatolikom zamieszkałym na terenie monarchii
austriackiej używać na określenie swojej narodowości,
terminu "Ukrainiec". Termin ten był sztuczny i przekreślał
dotychczasową wielowiekową, historyczną nazwę ludu ruskiego. Ponadto
wspomniany reskrypt kwalifikował automatycznie wszystkich
grekokatolików jako Ukraińców, choć pod względem narodowościowym
wielu z nich nadal uznawało się za Rusinów. Ponadto pewna, choć
niewielka, ich część uznawała się za Polaków. Świadczyć o tym może
opublikowany w 1904 roku list pasterski metropolity lwowskiego
obrządku grekokatolickiego Andrzeja Szeptyckiego skierowany
do "Polaków obrządku grekokatolickiego." Metropolita ten zaznaczał
iż choć sam jest biskupem-Rusinem, to jest także ich arcypasterzem,
którego nie można podejrzewać o brak "życzliwości i miłości dla
polskiego narodu". Ponadto podkreślał, że szanuje ich polskie
przekonania i nie ma najmniejszego zamiaru narzucać Polakom-
grekokatolikom "patriotyzmu ruskiego". W liście tym czytamy między
innymi:
"Między wiernymi, duchownej mej władzy podlegającymi, mając i Was,
którzy choć z ruskich rodzin pochodzicie w domu jednak tylko po
polsku mówicie i poczuwacie się do polskiej narodowości, od dawna
pragnąłem odezwać się do Was osobnym pasterskim listem, napisanym w
języku polskim, by tym sposobem dać wam dowód pieczołowitości i
dbałości o wasze zbawienie. (...) W waszych przekonaniach
patriotycznych mogę Was tylko utwierdzić, o ile patriotyzm jest
chrześcijańską miłością Ojczyzny i z miłości Boga i bliźniego
pochodzi. Chrześcijanin bowiem obowiązanym jest miłować ojczyznę i
dbać o dobro swego narodu"

[donawan]

W linku podanym przez pana Lokis natchnąłem sie na rozmowę pana birczanin102 i
wianuszek_kresowy, jaki oni mają sentyment do Rzeczpospolitej))) przyznam ze
nie przeczytałem całego forum ale ciekaw jestem czy są jeszcze jakieś kwiatki
tej nieukrywanej miłości do Polski tych panów. Zastanawiam się nad ich
pochodzeniem, czy są to potomkowie Ukraińców którzy pozostali po wojnie w
Polsce? musi być im ciężko na co dzień żyć wśród tych Lachów podawać im rękę w
pracy, uśmiechać się a w domu realizują się na forum taki swoisty Dr Jekyll and
Mr Hyde.

[liberum_veto]

Zdaje się, że wianuszek wyemigrował do Ameryki i stamtąd pluje jadem
nienawiści do wszystkiego co polskie. A powinien przecież
nienawidzić raczej swoich ukraińskich przodków, którzy zdecydowali
się pozostać w tak ZNIENAWIDZONEJ Polsce zamiast repatriować się na
UKOCHANĄ Ukrainę.

[wianuszek_kresowy]

liberum_veto napisał:

> Zdaje się, że wianuszek wyemigrował do Ameryki i stamtąd pluje
jadem
> nienawiści do wszystkiego co polskie.

Nie na wszystko, uwzial sie tylko na polski falsz i oblude, z tego
szydzi co nie znaczy, ze Polski i Polakow nienawidzi.

A powinien przecież
> nienawidzić raczej swoich ukraińskich przodków, którzy zdecydowali
> się pozostać w tak ZNIENAWIDZONEJ Polsce zamiast repatriować się
na
> UKOCHANĄ Ukrainę.

Juz ja sam wiem co powinienem,a i nienawisc nie jest tutaj opcja

[wianuszek_kresowy]

Nie wiem czemu, ale zakladasz, ze prowadze jakies tam podwojne zycie.
To nie jest zgodne z prawda....

ta dobra niemiecka mapa

[pole78]

obrazuje to wszystko o czym pisali lokis i mat
de.wikipedia.org/wiki/Bildoland_under_Jagello.jpg

[wianuszek_kresowy]

Alez tu kombinacja odchodzi

Ukrainiec? Bo sie nie wszystkim Malorus podobalo.
Czemu nie Rusin?
Bo sie niektorym dostawiania drugiego s zachcialo, bo w koncepcji
narodowej dzierzawczy charakter nazwy Rusin nie odpowiadal,
bo nawet dzisiaj w Rosji(tak jak kiedys w ksiestwie moskiewskim)
odpowiednik Rosjanina nie istnieje, jest tylko dzierzawczy russkij
czjelowiek (chociaz ja jeszcze inna nazwa operuje, ale l_v jej nie
akceptuje),
bo trzeba bylo czegos lepszego,czegos na miare epoki
I wyszlo Ukrainiec i Ukraina.

Moze i ziemie ukrainne, bo w sumie Ukraina i Ukraincy, to ruskie
ziemie i ruscy ludzie wchodzacy kiedys w sklad RP.

Nie rozumie jaki ma tu sens cytowanie skazonych rusofilia
przedwojenych endekow, Ukraina jako panstwo istnieje, narod tez sie
wolno, ale ciagle tworzy,mam nadzieje, ze kiedys caly ten okres
okacapienia sie skonczy.
No, ale Przemysl ze strony o ktorym te fragmenty pochodza to cos w
rodzaju Moniek, tylko, ze na Podkarpaciu.

[liberum_veto]

wianuszek_kresowy napisał:

> nawet dzisiaj w Rosji(tak jak kiedys w ksiestwie moskiewskim)
> odpowiednik Rosjanina nie istnieje, jest tylko dzierzawczy russkij
> czjelowiek

To oczywiście nieprawda. Słowo "Pоссиянин" jak najbardziej występuje
w języku rosyjskim i jest używane. Przykład:
www.korrespondent.net/ukraine/events/334244
Mońki proszę zostawić w spokoju. To zacne miasteczko na Podlasiu.
Urodziła się tam prof. Maria Janion, a honorowym obywatelem powiatu
monieckiego jest arcybiskup Sławoj Leszk Głódż
pl.wikipedia.org/wiki/Mo%C5%84ki
A publikację na stronie Przemyśla uważam za bardzo wartościową.
Pokazuje m.in. rolę cesarza Austrii i kleru grekokatolickiego w
sztucznym kreowaniu tzw. narodu ukraińskiego. Swoją drogą i tak
macie szczęście, bo przecież cesarz Karol I mógł wydać edykt,
nakazujący aby wszyscy grekokatolicy w Galicji określili się na
rozkaz jako Mongołowie albo Australopitecy
www.kki.pl/pioinf/przemysl/dzieje/rus/ukraina.html
Niestety z upływem czasu następowała powolna metamorfoza Cerkwi
grekokatolickiej, która stawała się w coraz większym stopniu
ukraińskim kościołem narodowym. Stało się tak między innymi dlatego,
iż niektóre środowiska nacjonalistyczne zaczęły nadużywać obrządek
wschodni dla celów polityki ukraińskiej. 21 lutego 1918 roku, gdy
traktat brzeski nazwany wówczas przez Polaków „czwartym rozbiorem
Polski", przyznawał Ukraińskiej Republice Ludowej pokaźne połacie
rdzennie etnicznych polskich ziem, został opublikowany wspólny list
pasterski biskupów unickich na czele z metropolitą A.Szeptyckim.
Wówczas to padły twarde słowa na głowy Polaków-grekokatolików, gdyż
biskupi ci orzekli, że jeżeli ktoś jest grekokatolikiem, to
automatycznie musi być Ukraińcem, a już bezwzględnie musi nim być
duchowny unicki. W liście tym napisano między innymi:
"Musimy żądać od całego duchowieństwa jednej pracy i jednego
ducha ... Duchowni, którzy by mieli inne przekonania narodowe,
aniżeli nasz naród, w sumieniu swym obowiązani są przystosować się w
całej zewnętrznej robocie do całego ogółu, swoich osobistych
przekonań muszą w pracy zaniechać... My takiej pracy żądaliśmy od
każdego... któremu powierzylibyśmy duszpasterstwo nad narodem
ukraińskim, my nie moglibyśmy pozwolić na jakąkolwiek agitację
polityczną czy też narodową - sprzeczną z poczuciem narodowym
ukraińskiego narodu... Zgodnie z przekazaniem Apostoła: Bóg
wszystkich dla wszystkich - cudzoziemiec pracujący jako duszpasterz
wśród ukraińskiego narodu i dla niego - musi wyrzec się osobistego
patriotyzmu, wziąć krzyż Jezusa Chrystusa i z miłości dla Niego i w
imię swego posłannictwa stać się wszystkim dla swojej gromady -
Ukraińcem dla Ukraińców, dla ich zbawienia."

[wianuszek_kresowy]

> To oczywiście nieprawda. Słowo "Pоссиян
> 80;н" jak najbardziej występuje
> w języku rosyjskim i jest używane. Przykład:
> www.korrespondent.net/ukraine/events/334244

Aha, a liczba mnoga? Russkije ljudi?

> Mońki proszę zostawić w spokoju. To zacne miasteczko na Podlasiu.
> Urodziła się tam prof. Maria Janion, a honorowym obywatelem
powiatu
> monieckiego jest arcybiskup Sławoj Leszk Głódż
> pl.wikipedia.org/wiki/Mo%C5%84ki

A czy ja mowie, ze nie zacne? Przemysl tez zacny
Poza tym chyba nie bylo ujma dla Moniek przyrownanie do bylego
miasta wojewodzkiego, z pomnikiem wianuszka i stokiem narciarskim?


A metamorfoza w cerkwi grekokatolickiej(odejcie od moskalofistwa)
ciagle jednym i tym samym przeszkadza,co tu ukrywac, troche sie to
od caroslawja roznilo.
> A publikację na stronie Przemyśla uważam za bardzo wartościową.
> Pokazuje m.in. rolę cesarza Austrii i kleru grekokatolickiego w
> sztucznym kreowaniu tzw. narodu ukraińskiego. Swoją drogą i tak
> macie szczęście, bo przecież cesarz Karol I mógł wydać edykt,
> nakazujący aby wszyscy grekokatolicy w Galicji określili się na
> rozkaz jako Mongołowie albo Australopitecy

He.. he, he.. Pewnie pod carem ruchu ukrainskiego nie bylo?
Mongolowie, Australopitecy... coz bylaby jaka nazwa, przeciez nie
wszyscky mogli sie "tutejszymi" nazywac.

NIESŁYCHANY SZOWINIZM UKRAIŃSKI!!!

[liberum_veto]

1. Lekcja języka rosyjskiego:
"Pоссиянин" to w liczbie mnogiej "Pоссиянe". A słowo "russkij"
oznacza zarówno przymiotnik, np. "russkij jazyk", jak też narodowość.
"Ja russkij" znaczy "jestem Rosjaninem", podobnie jak "ja ukrainiec"
czy "ja biełarus". Wcale nie trzeba dodawać "russkij czjeławiek".
Próbujesz się tu popisywać znajomością rosyjskiego, a wychodzi z
tego tylko zwykła ignorancja.
2. "Wprowadzono nakaz by każdy Polak-grekokatolik, chcący zachować
swój dotychczasowy obrządek, stał się Ukraińcem".
NIESŁYCHANY SZOWINIZM UKRAIŃSKI!!!
www.kki.pl/pioinf/przemysl/dzieje/rus/ukraina.html
List ten stał się także załącznikiem do formularza deklaracji, którą
duchowny grekokatolicki zobowiązany został do podpisania pod
kanonicznym posłuchem. Tak więc wprowadzono nakaz by każdy Polak-
grekokatolik, chcący zachować swój dotychczasowy obrządek, stał się
Ukraińcem. Jak napisał Tadeusz Jagmin, list ten był:
"Płomienną odezwą patriotyczną episkopatu do duchowieństwa i narodu
ukraińskiego z okazji traktatu brzeskiego... Określone w niej
zostało zadanie kościoła grekokatolickiego, jako narodowego kościoła
ukraińskiego, a równocześnie wypowiedziana została bezwzględna
walka... innym narodowościom w łonie kościoła (...) Ta niesłychana w
swej treści i formie deklaracja tchnąca duchem wschodniego
niewolnictwa, stała się odtąd podwaliną wychowania i dyscypliny
kleru greckokatolickiego. Zamknięty został dostęp do seminariów
greckokatolickich dla młodzieży polskiej i ruskiej. Zaczęła się
prawdziwa martyrologia duchowieństwa polskiego i ruskiego [...] W
jaki bowiem sposób duchowny greckokatolicki mógł zabronić wyznawać
swoje poglądy narodowe najbliższemu otoczeniu i domownikom?
Równocześnie z Cerkwi greckokatolickiej zniknęły kazania, a ze szkół
nauka religii w języku polskim [...] W niepodległym Państwie Polskim
już nie ma kazań i religii greckokatolickiej w języku polskim dla
polskiej ludności, a Polak nie ma wstępu do seminarium
greckokatolickiego bez wyrzeczenia się swej narodowości. Obrządek
greckokatolicki już przestał nazywać się katolickim, a Polak
grekokatolik wyznanie swoje musi nazywać rusińskim."

[wianuszek_kresowy]

liberum_veto napisał:

> 1. Lekcja języka rosyjskiego:
> "Pоссиянин" to w liczbie mnogie
> j "Pоссиянe". A słowo "russkij"
> oznacza zarówno przymiotnik, np. "russkij jazyk", jak też
narodowość.
> "Ja russkij" znaczy "jestem Rosjaninem", podobnie jak "ja
ukrainiec"
> czy "ja biełarus". Wcale nie trzeba dodawać "russkij czjeławiek".
> Próbujesz się tu popisywać znajomością rosyjskiego, a wychodzi z
> tego tylko zwykła ignorancja.

Znaczy, nie znaczy charakter dzierzawczy i tyle, nad czym sie tu
rozwodzic?

> 2. "Wprowadzono nakaz by każdy Polak-grekokatolik, chcący zachować
> swój dotychczasowy obrządek, stał się Ukraińcem".
> NIESŁYCHANY SZOWINIZM UKRAIŃSKI!!!

Sobie oczywiscie zartujesz... a co z POLAK-KATOLIK, to rozumie, ze
dalece posuniety patriotyzm?
Legenda II RP sie klania.

[liberum_veto]

wianuszek_kresowy napisał:

> Znaczy, nie znaczy charakter dzierzawczy i tyle, nad czym sie tu
> rozwodzic?

Nad tym, że wciskasz ludziom kit, myśląc że masz pojęcie o tym, o
czym piszesz. Ale rzeczywiście, nie ma się nad czym rozwodzić. Każdy
ma prawo wygłupić się na forum.
www.kki.pl/pioinf/przemysl/dzieje/rus/ukraina.html
W ten to między innymi sposób Cerkiew grekokatolicka włączyła się w
pewnym stopniu do polityki depolonizacyjnej Kresów Wschodnich.
Warto jednak podkreślić, że mimo to nie wszyscy duchowni uniccy
popierali ten nurt. Jak pisał w 1924 r. ks. Szczepan Szydelski,
wśród kapłanów unickich Małopolski Wschodniej jest wielu "ludzi
zacnych, pobożnych i szlachetnych, z którymi też kler polski
przyjazne stosunki utrzymuje i będzie utrzymywał". Z kolei unicki
biskup stanisławowski Grzegorz Chomyszyn przestrzegał, w wydanej w
1933 r. książce "Problem ukraiński", przed zgubnymi wpływami
ideologii nacjonalizmu ukraińskiego na niektóre warstwy swojego
narodu. Warto dodać, że książka ta została napisana z pozycji
Ukraińca (ani razu nie pada w niej słowo Rusin) i zawiera wiele
interesujących przemyśleń i rozważań na ten temat. Jak pisze
Zbigniew Małyszczycki:
(...)Autor wychodzi z założenia, że miłość swego narodu to nakaz
Boży, a - jak każda cnota - wymaga ofiar i trudu, wymaga cierpienia,
cierpliwości, wytrwałości i samozaparcia się. Takiemu pojmowaniu
miłości narodu przeciwstawia się nacjonalizm - „wymysł czasów
ostatnich" - który uważa naród za najwyższego suwerena, detronizując
absolutny autorytet Boga, przeczy nadprzyrodzonym zasadom wiary
objawionej, stawiając na ich miejsce swoje, przez ludzi wymyślone,
mylne hasła, wprowadzając gorączkę szowinizmu i nienawiści w
stosunku do tych wszystkich, którzy nie podporządkowują się temu
nacjonalizmowi. Na wielu stronach Biskup określa nacjonalizm jako
wadliwy, obłędny, wykorzystujący duchowieństwo do swych celów
(wsparcie materialne, agitacja), ateistyczny, wprowadzający pogańską
etykę nienawiści, wykazujący objawy satanistyczne. Określa
nacjonalistów jako gorszycieli dusz. Te i wszystkie inne określenia
uzasadnia rzeczowo i uwiarygadnia niezbitymi argumentami. (...)
Prorocze zdanie wypowiada Biskup „Jak dowodzi doświadczenie i rozwój
naszego nacjonalizmu, nie lewi ustąpią pod naszym (Kościoła)
naciskiem, lecz oni to kopną duchowieństwo, gdy wzrosną w siłę pod
dotychczasową egidą naszego duchowieństwa" (...)

[tomekk46]

to samo mozna powiedziec o kosciele katolickim ze polonizowal ukraincow

[liberum_veto]

Kościół katolicki jest ponadnarodowy, w przeciwieństwie do cerkwi
grekokatolickiej. Rusini na Kresach polonizowali się sami, w sposób
naturalny, a zmiana wyznania była tego oznaką czy też czasem aktem
końcowym. Kościół katolicki nie narzucał swoim wiernym narodowości.
To, że ktoś przyjmował wyznanie katolickie nie oznaczało jeszcze
wcale, że automatycznie stawał się przez to Polakiem. Na Podlasiu
była np. liczna grupa Białorusinów wyznania katolickiego, głównie w
okolicach Sokółki. Na Ukrainie było zaś odwrotnie. Cerkiew narzucała
swym wiernym narodowość (grekokatolik=Ukrainiec), nawet jeśli się za
Ukraińców nie uważali. Musieli się określić jako Ukraińcy albo
wystąpić z kościoła. Kościół katolicki tego od wiernych nie wymaga.
www.kki.pl/pioinf/przemysl/dzieje/rus/ukraina.html
Z drugiej strony zdarzało się, że czasem niektórzy księża
grekokatoliccy o ukraińskich przekonaniach narodowych niechętnie
odnosili się do Polaków grekokatolików. Bywało, że celowo
przekręcali im nazwiska w metrykach, wpisując jednocześnie
narodowość ukraińską, a pamiętać należy, że w Austrii księża byli
jednocześnie urzędnikami stanu cywilnego. Oprócz tego około 30%
małżeństw chrześcijańskich było zawieranych między wyznawcami
obrządku łacińskiego i grekokatolickiego, co dodatkowo komplikowało
stosunki narodowościowe w Galicji. Według spisu powszechnego z 1931
roku Polacy-grekokatolicy stanowili około 13% wiernych Cerkwi
unickiej na obszarze województw lwowskiego, tarnopolskiego i
stanisławowskiego. Reprezentowali oni masę 480 000 ludzi tj. 6,9 %
ogółu mieszkańców Małopolski Wschodniej (Galicji pod zaborem
austriackim). Należy w tym miejscu zauważyć, iż na Kresach
Rzeczypospolitej występowali nie tylko Polacy-grekokatolicy, lecz
również Polacy prawosławni jak i Rusini "łacinnicy". Proces
przechodzenia części inteligencji ruskiej z obrządku
grekokatolickiego na łaciński był zdaniem niektórych autorów
spowodowany między innymi rozwojem narodowego ruchu ukraińskiego
oraz jego coraz większej agresywności w stosunku do Polaków. Warto
również wspomnieć o tym, że to również zręczna austriacka propaganda
namawiała Polaków-grekokatolików do występowania z cerkwi unickiej i
przechodzenia na obrządek łaciński. W wyniku tego wiele tysięcy osób
przeniosło się do kościoła łacińskiego, co nasiliło się szczególnie
po roku 1908, gdy Ukrainiec Siczyński (syn grekokatolickiego
księdza) zamordował hrabiego Andrzeja Potockiego, a później siłą
rozpędu powtórzyło się po wydarzeniach 1918-1919 r. Owe występowania
z cerkwi unickiej, mające cechę protestu przeciwko panującym w niej
stosunkom, były uważane za manifestację polskiego patriotyzmu. Wbrew
pozorom było to jednak na rękę rządowi austriackiemu pragnącemu
uczynić cerkiew grekokatolicką ukraińskim kościołem narodowym, do
czego z biegiem czasu rzeczywiście doprowadzono. Jak pisze
Florentyna Rzemieniuk:
"W okresie trwania zaboru austriackiego w Galicji duchowni uniccy
mieli o wiele lepsze warunki do pracy niż kapłani łacińscy, Austria
bowiem jednoznacznie popierała ludność ruską, pragnąc silniej
złączyć ją ze sobą, Polakom zaś odbierała stopniowo wpływy i siły.
Warto przy tym wspomnieć, że parafie i cerkwie greckokatolickie
istniały w wioskach, w których ludność polska stanowiła niekiedy
prawie połowę mieszkańców. Ludności polskiej władze austriackie nie
dawały zgody na tworzenie nowych parafii czy budowę świątyń
łacińskich, grekokatolicy otrzymywali ją bez trudu, co narażało
ludność polską na niebezpieczeństwo rusyfikacji. Lud polski po
wsiach, nie mając na miejscu własnego kościoła, udawał się np. w
sprawie chrztów własnych dzieci do cerkwi unickich, które były
blisko. Duchowni ruscy zaś wciągali nowo ochrzczone dzieci do
ewidencji ruskich parafii obrządku greckokatolickiego. Nie odsyłali
metryk ochrzczonych polskich dzieci do właściwych parafii
łacińskich. W ten sposób od chwili zawarcia Konkordii do 1909 r. w
800 wsiach łacińskich w diecezji przemyskiej i lwowskiej ubytek
łacinników na korzyść unitów wyniósł 45 360 osób."

UKRAINA - KRAJ I NAROD POGRANICZA

[pisz_pan_na_berdyczow]

A ja uwazam, ze Ukraincy to jest wlasnie NAROD POGRANICZA...i
wlasnie dlatego przyjela sie nazwa Ukraincy, historycznie malo
popularna...wczesniej nazywano Ukraincow Rusinami, Rusami,
Malorusami, Malorosjanami, Kozakami (nazwa stanu niekiedy rozciagana
na caly narod)Ale zwyciezyly nazwy UKRAINA I UKRAINCY...ziemia
pogranicza i narod pogranicza...i nie chodzi tu jeno o pogranicze
Polski i Rosji...jest to pogranicze roznych kultur, roznych
cywilizacji, roznych stylow zycia...

POLSKA- kraj przedmurza...

[wianuszek_kresowy]

Przedmurze chrzescijanstwa
Nie jestem pewien o Malorusow, znane mi jest raczej MalorOSsow,bo od
Rossiji, nie Rusi, a i Rusami na moje wyczucie nazywano wladcow, a
lud slowianski pod nimi Rusinami. Na zasadzie przynaleznosci:
Cyj es ty chlopie?
Rusin (w znaczeniu nalezacy do Rusa)

[pisz_pan_na_berdyczow]

No...Doncow uwazal, ze to Ukraina historycznie przejmuje role
Przedmurza ZACHODNIEGO chrzescijanstwa...gdyz Polacy "spierniczeli";-
)))
Co do okreslenia Rusini, to poczatkowo nazywano tak poddanych
Rurykowiczow, pozniej przez jakis czas wszystkich prawoslawnych
Slowian, niekiedy tzw. Slowian "wschodnich", czasem Ukraincow,
czasem rozne nieuswiadomione ludki, jak Poleszucy, Lemkowie, Huculi
itp...W sumie Rusin to znaczy wszystko i nic....

[wianuszek_kresowy]

Nie wiem czy wszystkich prawoslawnych slowian, bo i Serbowie, i
Czarnogorcy i w jakiejs czesci Bulgarzy.
Obecnie ruch karpatoruski zaczyna wywodzic Rusin od rosy, z Rusia
tez zwiazek raczej elastyczny (wedlug tego co pisza) opieraja sie na
misji cyrylmetodianskiej wiec wschodniej, ale jeszcze nie
prawoslawnej, z Rusia chyba kulturowo tez zbyt wiel nie chca miec
wspolnego bo przejscie Arpada przez Karpaty i podbicie tej czesci
slowian to rok 890, co rowniez stawia prawoslawie po tamtej stronie
Karpat pod znakiem zapytania, bo panstwo madziarskie w wyniku
schizmy znalazlo sie pod papiezem.
Coz nazywac sie moga kim chca, ale dla mnie Rusin wiaze sie
przedewszystkim z Rusia i wtedy to cos znaczy.
Polacy niczego nie spierniczyli, zostali "nawroceni" przez Niemcow,
przez Czechy, a Rusini przez Bizancjum i tyle.

[pisz_pan_na_berdyczow]

wianuszek_kresowy napisał:

>dla mnie Rusin wiaze sie
> przedewszystkim z Rusia i wtedy to cos znaczy.
OK. Tylko co to jest Rus'?
> Polacy niczego nie spierniczyli, zostali "nawroceni" przez
Niemcow,
> przez Czechy, a Rusini przez Bizancjum i tyle.
Nie spierniczyli...tylko spierniczEli i przestali stanowic role
przedmurza zachodniej cywilizacji...wedlug Doncowa te role powinni
przejac Ukraincy...

"walki ludowi ruskiemu narzucone zostały gwałtem"

[liberum_veto]

Ze statystyki pochodzącej z 1931 roku wynika, że liczba Polaków
wyznających prawosławie i grekokatolicyzm na obszarze zasięgu języka
rusko-ukraińskiego wynosiła 680 000 osób, w czym około 480 000
Polaków grekokatolików i około 200 000 Polaków prawosławnych. Warto
dodać, że proces przechodzenia wiernych z jednego obrządku do
drugiego istniał już w czasach wcześniejszych. Jak wiadomo kultura
polska, dzięki swej atrakcyjności, przyczyniła się w czasach
przedrozbiorowej Rzeczypospolitej do polonizacji niektórych Rusinów,
zwłaszcza bojarów ruskich. Natomiast zdecydowanie mniej znany jest
fakt występowania procesu rutenizacji (ruszczenia) części polskiej
drobnej szlachty i chłopów. Jako jeden z przykładów można podać
drobną szlachtę mazowiecką osiadłą niegdyś w dobrach magnackich na
kresach wschodnich, która z biegiem czasu przyjęła obrządek
grekokatolicki, uległa zruszczeniu i schłopiała. Ponadto, nawet w
czasach II Rzeczypospolitej, nie wszyscy Rusini chcieli uważać się
za Ukraińców. Niektórzy nadal określali swoją narodowość
jako "ruską" bądź "rusińską", a inni nawet z pewną antypatią
odnosili się do "obozu ukraińskiego". Przykładem takiej postawy może
być, reprezentujący obóz staroruski, poseł BBWR Mychaił Baczyńskij,
który w swoim przemówieniu wygłoszonym w Warszawie w dniu 21
stycznia 1931 r. na posiedzeniu sejmowej Komisji Administracyjnej
powiedział między innymi:

Wysoka Komisjo! Jeżeli w przemówieniu swojem używać będę
terminu „ruski", to termin ten proszę rozumieć nie w
znaczeniu „rosyjski", lecz tylko „rusiński". Termin więc „ruski"
będę zastosowywać przy określeniu nacjonalnem narodu zamieszkującego
terytorjum byłej Galicji, dzisiejszej zaś Małopolski Wschodniej, a
więc terminem tym określam nie „Rosjan", lecz
grekokatolików „Rusinów". Tak samo, gdy będę używać
terminu „ukraiński", „Ukrainiec" to jedynie dla określenia tej
części narodu ruskiego, zamieszkującej Wschodnią Małopolskę, która
przyjęła tę nazwę dla swego nacjonalnego określenia. Gdy będę mówił
podczas mego przemówienia o Ukraińcach — to należy przez to rozumieć
wszystkich członków trzech galicyjsko - ukraińskich partyj oraz
członków UOW. Jako przedstawiciel lojalnego odłamu ruskiego narodu,
zamieszkującego południowo-wschodnie ziemie Rzeczypospolitej
Polskiej, pozwalam sobie także zabrać głos w tak ważnej sprawie,
jaką jest kwestja ruska oraz w związku z nią, wniesiona interpelacja
ze strony panów przedstawicieli obozu ukraińskiego. Przede
wszystkiem protestuję w tem miejscu i to jak najkategoryczniej
przeciwko twierdzeniu, zawartemu w poprzedniej interpelacji, pp.
posłów ukraińskich, jakoby połacie krajów zamieszkałych przez
ludność ruską siłą oręża do Państwa Polskiego przyłączone zostały. Z
takiego bowiem twierdzenia wynikałoby, że połacie te zostały
przyłączone do Państwa Polskiego wbrew woli narodu ruskiego.
Tymczasem naród ruski w r. 1918 o swoje zdanie w tym kierunku przez
nikogo wcale pytany nie był. Faktem historycznym jest, że walki z r.
1918 ludowi ruskiemu narzucone zostały gwałtem. Walkami temi
kierowała zatem nie wola ludu ruskiego, lecz wola jednostek, wola
niektórych polityków galicyjsko-ukraińskich, pozostających na
usługach Austrji. Walki te wywołała galicyjsko-ukraińska
inteligencja, przebywająca wówczas w Wiedniu, w szczególności zaś
część ówczesnej ukraińskiej reprezentacji parlamentarnej w
porozumieniu z rządem austrjackim i za zgodą tegoż.
www.kki.pl/pioinf/przemysl/dzieje/rus/ukraina.html

metropolita Szeptycki: "między nami Rusinami"

[liberum_veto]

Inny przykład dotyczy roku 1942 w okresie ewakuacji armii polskiej
ze Związku Sowieckiego na Środkowy Wschód. Wówczas to spośród jej
żołnierzy 714 osób określiło się pod względem narodowościowym jako
Ukraińcy, a 132 jako Rusini. Wszystkie te przykłady pokazują jak
trudną sprawą mogło być czasami określanie narodowości jedynie na
podstawie wyznawanego obrządku. Zresztą terminologia Rusin, ruski
itp. była powszechnie używana jeszcze przy końcu XIX i na początku
XX wieku. Na przykład pod koniec XIX wieku założono "Ruski instytut
dla dziewcząt" w Przemyślu (a nie "ukraiński"), jak również wydawano
w języku ruskim książki w serii zatytułowanej "Biblioteka dla
ruskiej młodzieży" (a nie "ukraińskiej"). Cytowany już wcześniej
metropolita grekokatolicki Andrzej Szeptycki zwracając się w 1904 r.
do swoich wiernych w liście pasterskim "do Polaków obrządku
grekokatolickiego" używa określenia "z ruskich rodzin" (a nie "z
ukraińskich"). Tenże metropolita w innym swoim liście pasterskim
skierowanym w 1902 r. "do przełożeństwa i kleryków seminarium
duchownego we Lwowie" pisze następująco: "Szczególnie zaś nie może
żadną miarą być tej głupiej nietolerancji i nienawiści, której jest
tyle między nami Rusinami", a więc "Rusinami" a nie "Ukraińcami". Po
raz pierwszy posłużył się on publicznie słowem "Ukrainiec" bodaj w
roku 1928, zaś do tej pory wszędzie i zawsze mówił o sobie, iż jest
Rusinem, a swoich ziomków nazywał Rusinami. Nawet w polskim
ustawodawstwie II Rzeczypospolitej oficjalna nazwa tej mniejszości
narodowej to "Rusin", "ruski". Wprawdzie
nazwa "Ukrainiec", "ukraiński" była używana w życiu publicznym ale
dotyczyła wyłącznie obozu ukraińskiego, nie obejmując szerokich
rzesz ludności uważającej się za Rusinów. Procent ludności ruskiej,
odcinającej się od ukrainizmu, był znaczny, o czym świadczy jej
udział w wyborach do sejmu i władz samorządowych w 1928 i 1930 r.
www.kki.pl/pioinf/przemysl/dzieje/rus/ukraina.html

zakłamywanie historii - starożytny naród ukraiński

[liberum_veto]

Z kolei według spisu z 1931 r. Rusinów, “ruskich", którzy
odżegnywali się od ukrainizmu, było w województwie lwowskim 46%, w
stanisławowskim - 31%, w tarnopolskim - 45%, w krakowskim - 99%.
Podobnych przykładów można by podawać znacznie więcej. Z czasem
jednak terminy "Ruś", "Rusowie", "Rusini" czy "ruski" stały się dla
niektórych bardzo niemiłe. Po II wojnie światowej nastąpiła nawet
zmiana w urzędowej terminologii kościelnej, co dokonało się
najprawdopodobniej pod wpływem życzeń pewnych środowisk ukraińskich.
W miejsce nazwy obrządku ruskiego i cerkwi ruskiej wprowadzono
nieformalnie określenia obrządek ukraiński i cerkiew ukraińska. W
niektórych przypadkach doprowadzono do niemal całkowitego
wyrugowania terminów "Rusin" czy "ruski", uznając je niekiedy
absurdalnie za coś wręcz obraźliwego. Obecnie zgodnie z obowiązującą
poprawnością polityczną przyjęto, że zawsze dla określenia każdego
bez wyjątku Rusina należy używać słowa Ukrainiec, nie patrząc jaka
jest prawda historyczna. Wiele takich przykładów podaje prof. E.Prus
w swojej książce: "Hulajpole - burzliwe dzieje kresów ukrainnych".
I tak z pracy pt. "Historia Ukrainy" A.Łotockiego (Lwów 1991) można
się dowiedzieć, iż cesarz bizantyjski żalił się w swoim liście,
że: "Ukraińcy pustoszą mi wybrzeża", gdy tymczasem oryginale
cytowanego dokumentu występuje wyraźnie słowo "Rusowie". W innym
miejscu tej lektury podano informację, iż pod traktatem zawartym z
Grekami w 911 r. władca kijowski miał się podpisać jako "Ołeh
wełykyj kniaź ukraińskyj", choć nikt wtedy nie słyszał o takim
państwie jak "Ukraina", a termin "ukraiński" nie mógł owemu księciu
w żaden sposób przyjść do głowy. Dalszymi przykładami mogą być
również fragmenty z innej książki pt. "Historia Ukrainy", autorstwa
czterech osób, wydanej we Lwowie w 1991 r.: "Ołeh też pragnął
uczynić Ukrainę wielkim państwem", "Cesarz bizantyjski zgodził się
na to, aby kupcy z Ukrainy...", "Rozkwit ukraińskiej
derżawy", "Ukraińscy pierwsi chrześcijanie" itd. Z kolei o. Kost'
Panas autor pracy pt. "Historia ukraińskiej Cerkwi" (Lwów 1992) nie
użył w niej ani razu słowa "Ruś". Od czasu do czasu, pojawiają się
też różne fantastyczne teorie usiłujące na siłę wyprowadzić rodowód
Ukrainy z bardzo zamierzchłej przeszłości. Przykładowo ukraiński
profesor z Kanady J.B.Rudnicki, powołując się na literaturę perską
doszukiwał się jej początków w IV wieku (!). Wtedy to
rzekomo "Ukraińcy" mieli być nazywani ludem pogranicza (perskiego?),
a "Ukraina" po persku nazywała się Antae. Poniżej przedstawiono
także dwa przykłady na to jak fałszuje się historię w odniesieniu do
Przemyśla, który w opinii niektórych środowisk ukraińskich nadal
uważany jest za część Ukrainy. W rzeczywistości przez cały ciąg
dziejów (poza okresem okupacji sowieckiej w czasie II wojny
światowej i przynależnością części miasta położonej po prawej
stronie Sanu do Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Sowieckiej)
nigdy nie był on jej częścią.
www.kki.pl/pioinf/przemysl/dzieje/rus/ukraina.html

[mat120]

Warto przypomnieć.