Juszczenkoza

[liberum_veto]

To już jakieś kompletne szaleństwo. Mogę zrozumieć – co nie
znaczy „zgodzić się” – że w imię racji stanu, czy nawet bieżących
politycznych korzyści, polskie elity postanowiły nie upominać zbyt
mocno o rozliczenie zbrodni, jakich dokonał na Polakach ukraiński
nacjonalizm. Zależy nam na tym, żeby Ukraina była niepodległa i
niezależna od Rosji. Wielu uważa, że gwarancją tej niezależności
jest demokracja. Demokracja ma swoje skutki uboczne – jednym z nich
jest to, że dla zbudowania większości przeciwko prorosyjskiemu
Janukowyczowi demokrata Juszczenko musi liczyć się ze zdaniem partii
nacjonalistycznych, a my, żeby nie utrudniać mu gry, musimy zacisnąć
zęby i milczeć, kiedy za naszą wschodnią granicą urządza się pod
jego patronatem uroczystości na cześć zbrodniarzy z UPA, stawia im
pomniki i nazywa na ich cześć ulice.
Powtarzam, żeby ktoś nie odniósł mylnego wrażenia: to nie jest mój
punkt widzenia. Wręcz przeciwnie: uważam, że po pierwsze, upominanie
się o pamięć o okrutnie wymordowanych rodaków i prawdę o historii
ważniejsze jest od politycznych gier, i po drugie, że powyższe
rachuby są z wielu względów bezsensowne. Ale, nie wchodząc w
szczegóły, użyjmy słowa „nawet” – nawet, jeśli się ze streszczonym
powyżej sposobem myślenia zgodzić, nawet jeśli uznać polityczną
potrzebę milczenia, to jest różnica pomiędzy milczeniem a gorliwym
przyłączaniem się do prowadzonej przez spadkobierców Doncewa i
Szuchewycza kampanii zakłamywania historii.
Polska tę granicę przekracza. Zbrodnie na Wołyniu nie były wynikiem
żadnych spontanicznych zamieszek, żadną „wojną domową”, były
zaplanowanym na wiele lat wcześniej przez przywódców ukraińskiego
nacjonalizmu i dokonanym na rozkaz przez ich siły zbrojne, przy
współudziale ukraińskiej jednostki SS, ludobójstwem. Co do tego nie
ma wątpliwości. Prezydent Juszczenko, który od czasu powitanej przez
naiwnych Polaków wielkimi nadziejami „pomarańczowej rewolucji” coraz
bardziej przesuwa się w stronę odradzającego się nacjonalizmu,
uczestnicząc w licznych ceremoniach na cześć jego przywódców, także
tych szczególnie odpowiedzialnych za masowe zbrodnie na bezbronnej
polskiej ludności, dopuszcza się barbarzyństwa, jakiego współczesny
cywilizowany świat nie toleruje i jakiego nam także, rzekłbym nawet –
nam zwłaszcza, tolerować nie wolno. (I, nawiasem, poparcia
nacjonalistów potrzebuje bynajmniej nie przeciwko Janukowyczowi, ale
przeciwko rywalce z obozu „pomarańczowych).
Tymczasem Polska już nie tylko milczy – Polska go za rehabilitowanie
faszystów nagradza! Honorowy doktorat Katolickiego Uniwersytetu
Lubelskiego dla patrona zbrodniarzy z OUN/UPA i SS to coś więcej niż
skandal, to coś gorszego niż skrajna głupota. Nie potrafię
wytłumaczyć podobnie horrendalnego pomysłu inaczej, niż jakąś
umysłową chorobą, na którą zapadły polskie elity – chorobą, której
objawem jest przekonanie, że na Ukrainie nie ma nikogo innego, niż
Juszczenko, i trzeba go popierać zawsze, za każdą cenę i wbrew
wszystkiemu.
(Rafał Ziemkiewicz)
www.temi.pl/archiwum/2009/2009-05-06/05_felieton3.php

Dziadowskie państwo polskie

[liberum_veto]

Urzędnicy państwowi zbojkotowali odbywającą się pod patronatem
Rzecznika Praw Obywatelskich sesję poświęconą ludobójstwu dokonanemu
na polskich (ale także żydowskich, ukraińskich i czeskich)
mieszkańcach Wołynia przez ukraińskich nacjonalistów z OUN/UPA i
organizacji ich wspierających, a także przez ukraińskich SS-manów z
dywizji "Galizien".
Przedstawiciel MSZ odwołał swą obecność w przeddzień spotkania,
kilka godzin później odmówił uzgodnionego wcześniej wystąpienia
odpowiedzialny za państwową ochronę pamięci o walce i męczeństwa
narodu Andrzej Przewoźnik, który mówić miał o problemach związanych
z upamiętnieniem zbrodni i jej ofiar.
Nie wiem, jakie podano oficjalne powody (a co to ma za znaczenie?),
na dziennikarskiej giełdzie szybko pojawiła się informacja, że siłą
sprawczą był ambasador Ukrainy w Warszawie, który wykonał kilka
telefonów z groźbą, że jeśli w obecności wysokich urzędników
państwowych będzie się w Warszawie mówić o zbrodniach ukraińskiego
nacjonalizmu, to on się obrazi.
Wierzę, że tak było - pamiętam, jak w rocznicę zbrodni samo
pojawienie się tegoż samego ambasadora w Sejmie wystarczyło, by
marszałek lękliwie schował pod sukno zgłoszony przez część posłów
projekt upamiętniającej ofiary rzezi rezolucji.
To nie jest skandal. Skandal byłby wtedy, gdyby w taki sposób
szarogęsił się w Warszawie ambasador ruski, niemiecki albo
amerykański. To byłby skandal, bo w skandalu jest jeszcze jakiś
sens, nawet jeśli to sens oburzający. Wiadomo, że jesteśmy
cieniasami, a wymienione kraje to mocarstwa, więc pozwalamy im się
kopać w tyłek w imię polityki realnej ("Tutaj można zrobić /
historyczny przytyk / że co drugi volksdeutsch / był real-politik",
jak śpiewał Kelus).
Ale kiedy dajemy się ustawiać ambasadorowi państwa miotającego się
na krawędzi istnienia, reprezentantowi opcji skrajnie
nacjonalistycznej, przez miażdżącą większość narodu ukraińskiego
odrzucanej, i wysłannikowi promującego nacjonalistyczną tradycję
prezydenta, którego, wedle najnowszych sondaży popiera 2 (słownie:
dwa!) procent ukraińskich wyborców - to sam nie wiem, jak to nazwać.
To jakaś parodia, nonsens, paranoja. Ponure żarty, żałosne kpiny.
Przyrodzona padalcowatość i służalczość naszej postkomunistycznej
klasy politycznej, łącząca totalny zanik godności z odruchem
korzenia się przed obcymi, zyskała tu wymiar surrealistyczny.
Ba! My przecież Rosji, mocarstwu wprawdzie tylko regionalnemu, ale
jednak mocarstwu, regularnie się za sprawą prezydenta stawiamy (w
gębie, oczywiście, bo to wszak jedyne, co umiemy). I za sprawą tegoż
samego prezydenta (nie tylko jego, ale w dużym stopniu) dopuszczamy
się podłości, jaką jest współudział państwa w zakłamywaniu, a co
najmniej zamilczaniu jednej z najokrutniejszych zbrodni II wojny
światowej, w której ofiarą obłąkańczej, bliskiej nazizmowi ideologii
OUN padło około stu tysięcy naszych rodaków.
To wszystko do tego stopnia nie ma sensu, że tłumaczyć się daje
tylko na sposób medyczny. Otóż polska elita polityczna, i to w
równym stopniu jej część platformerska jak i pisowska,
postkomunistyczna i michnikowa, słowem, prawie cała - zapadła na
schorzenie, które czas pewien temu pozwoliłem sobie
nazwać "juszczenkozą".
Schorzenie to objawia się obsesyjnym popieraniem prezydenta
Juszczenki w przekonaniu, że jest on jedynym gwarantem demokracji na
Ukrainie. Popieraniu tym bardziej obsesyjnym i uporczywym, im
bardziej Juszczenko zdradza swych "pomarańczowych" wyborców i
ideały, które głosił, i im bardziej się uzależnia od skrajnie
radykalnych partyjek pogrobowców SS-Galizien i UPA. Jednym z efektów
tej epidemii juszczenkozy jest, że gdy niby "pomarańczowy", a w
istocie od dawna już brunatny Juszczenko stawia pomniki
zbrodniarzom, to przedstawiciele państwa polskiego ochoczo w tym mu
pomagają, wierząc, że przez recydywę faszyzmu wiedzie droga do
zdemokratyzowania Ukrainy i ciągnięcie jej do Europy.
To skutek najbardziej oburzający, bolesny, ale i tak, jako
przynależny do sfery symboli, w sumie nie najbardziej zgubny w
skutkach. Z punktu widzenia polityki najgorsze jest to, że -
podobnie zresztą jak w wypadku Litwy, choć tam skala problemu jest
daleko mniejsza - ugłaskiwanie nacjonalistów poprzez entuzjastyczne
popieranie ich antypolskich szaleństw dało ten skutek, iż ukraińscy
politycy uważają, że poparcie Polski należy im się jak
przysłowiowemu psu buda, że jest niezmienne, a skoro tak, to nie
trzeba się z Polską liczyć zupełnie i niczym jej za to poparcie
płacić.
Plują więc na nas z piątego piętra i wręcz się z głupich Lachów
śmieją. Kibice tej żałosnej "real-politik" nie przestają
przekonywać, że ustępowanie przed coraz bardziej rozzuchwalonym
ukraińskim nacjonalizmem to wymóg geopolityczny, ale co niby tym
ustępowaniem udało się załatwić, nikt nie umie powiedzieć. Bo nie
załatwiono niczego. Tchórzostwo nikomu nie imponuje, niczego nie
załatwia, tylko rozzuchwala.
Powtórzę - boli mnie, gdy Polska płaszczy się przed wielkimi tego
świata. Ale gdy płaszczy się przed żałosnym bankrutem i jego
rzezimieszkami, to już jest więcej niż ból. To się po prostu chce
wyć, patrząc, do jakiego stopnia zeszło na dziady państwo dumnie się
określające mianem "III Rzeczpospolitej".
Rafał A. Ziemkiewicz, 22 maja 2009 r.
fakty.interia.pl/felietony/ziemkiewicz/news/dziadowskie-panstwo-polskie,1310982

"Juszczenkoza" przyczyną polskiego serwilizmu

[liberum_veto]

W felietonie napisanym dla portalu Interia.pl, Rafał Ziemkiewicz
stara się odnaleźć przyczynę zbojkotowania odbywającej pod
patronatem Rzecznika Praw Obywatelskich konferencji, poświęconej
zbrodni ludobójstwa dokonanej przez ukraińskich nacjonalistów (na
Polakach i innych mniejszościach narodowych Wołynia i Podola), spod
znaku OUN/ UPA i SS "Hałyczyna".
Oficjalnych przyczyn absencji przedstawicieli polskiego
establishmentu trudno się dopytywać, ponieważ udziela on jedynie
wymijających odpowiedzi.
W kuluarach, jak twierdzi Ziemkiewicz, wskazuje się na decydującą
rolę ambasadora Ukrainy, w spacyfikowaniu konferencji.
Co szczególnie absurdalne, w zaistniałej sytuacji, "szarogęsi się w
Warszawie" nie przedstawiciel Rosji, Niemiec, czy innego mocarstwa,
lecz ambasador Ukrainy, państwa słabego. Ziemkiewicz wskazuje
również na fakt, że główny "mecenas" banderowskich resentymentów, a
zarazem głowa państwa ukraińskiego, Wiktor Juszczenko, wcale nie
jest już reprezentantem Ukraińców. Mimo, iż nadal piastuje urząd
prezydenta, posiada poparcie społeczne oscylujące w granicach błędu
statystycznego, a więc dwóch procent.
Skąd się więc bierze serwilizm polskich elit, wobec Ukrainy w ogóle,
a szczególnie Wiktora Juszczenki? Poza zaszłościami z PRL jest inna,
równie ważna, a może nawet najważniejsza przyczyna. Aby ją
przedstawić, Rafał Ziemkiewicz stwarza nowy termin: „juszczenkoza”.
Przypadłość ta, niezwykle zaraźliwa, opanowała chyba większość
polskiej klasy politycznej. Objawia się ona w bezkrytycznym,
bezwarunkowym i iście służalczym popieraniu wszystkiego, co
ukraińskie, a zwłaszcza wtedy, jeżeli ma kolor pomarańczowy.
Wszystko w imię „przeciągania” Ukrainy w stronę państw zachodnich.
Owo „przeciąganie” wydaje się ideą słuszną, jednak czy jest
realizowane właściwie? Czy zaślepieni przez „real-politik” włodarze
naszego państwa nie dostrzegają, że pomarańczowa poświata wokół
Wiktora Juszczenki, dawno już zmieniła się w brunatny smog? Jeżeli
nie, to pozostaje przyłączyć się do Ziemkiewicza i powtórzyć za
nim: „to się po prostu che wyć, patrząc, do jakiego stopnia zeszło
na dziady państwo dumnie określające się mianem „III
Rzeczypospolitej”.
www.kresy.pl/idee?zobacz/juszczenkoza-przyczyna-polskiego-serwilizmu