Haruki Murakami

[basilisque]

To taki ostatnio modny pisarz po-nowoczesny. Przeczytałem "Sputnik Sweetheart". Właściwie piękna historia, pełna tajemniczości, niespełnienia. Jej bohater zakochał się w dziewczynie, która - ku również swemu zdziwieniu okazała się lesbijką. I ona - równie beznadziejnie - zakochała się w innej kobiecie. Padają pytania egzystencjalne: kim jestem, jaki mam wpływ na samego siebie i swój los, czy nawet na swoją duszę. Najbardziej fascynujący fragment to opowieść o Miu (to ta druga kobieta), która - w pewnym magicznym momencie - ujrzała samą siebie, z oddali... Co miało dramatyczne konsekwencje. Właściwie - pieśń o samotności. Niemożności porozumienia z drugim człowiekiem - monadą. Czyli powrót do literatury egzystencjalistycznej, ale z dodatkiem magii i metafizyki.

[zawle]

czytałam prawie wszystko tego autora. Z każdą książką było nudniej i przewidywalniej...-

[krol-czy-krolik]

zawle napisała:

> czytałam prawie wszystko tego autora. Z każdą książką było nudniej i przewidywa
> lniej...-

Ja nie czytałem wszystkiego, ani nie czytałem "Sputnika, ale przeczytałem IQ 84 i nawet dość zabawne, bez aż takich egzystencjalnych smętów, o jakich pisze Bazyli. Oczywiście przy tym wszystkim okrutne, na swój sposób.

[ilnyckyj]

Nie pamiętam, z której to powieści pochodzi historia o pękniętej osobowości, że jakby jedna twoja połowa oddziela się od ciebie i idzie własną drogą. To mi przypomina taki stary polski film krótkometrażowy "Droga" (animacja), gdzie ten bohater dochodzi do rozstajów i nie wie, w która stronę iść - i pęka na dwie połowy. Każda idzie swoją drogą, ale potem - spotykają się i... Jest dramat!

[essor]

Wyobcowanie, niezrozumienie. Odwieczne tematy. W tym kontekście mnie interesuje zjawisko podobne, ale bardziej jeszcze dramatyczne. Kiedy ci których wydaje ci się, że znasz i są ci bliscy, nagle zmieniają się nie do poznania, nie wiesz dlaczego. Temat trochę schizofreniczny, ale to się też zdarza naprawdę a nie tylko w czyimś chorym umyśle. Albo i tu i tu. W rzeczywistości i w umyśle. Nie wiem, czy ktoś o tym kiedykolwek napisał. Może Kafka.

[zawle]

essor napisał:

> Wyobcowanie, niezrozumienie. Odwieczne tematy. W tym kontekście mnie interesuje
> zjawisko podobne, ale bardziej jeszcze dramatyczne. Kiedy ci których wydaje ci
> się, że znasz i są ci bliscy, nagle zmieniają się nie do poznania, nie wiesz d
> laczego.

Chyba każda książka o dwojgu ludzi taka jest? O kończących się miłościach, o dużych kłopotach, o chorobie. Zawsze wtedy poznajemy następną, prawdziwą-nieznaną twarz.

[trzcinka78]

A może też tak się zdarzyć, że to ty się zmieniasz i nawet tego nie zauważasz, albo nie rozumiesz i przez to relacja ludzi do ciebie się zmienia. W krańcowej postaci przedstawił to właśnie Kafka ("Przemiana").