Pan Piotrowski o Borownicy

[wiahor]

www.bircza.pl/asp/start.asp?page=artykul&tytul=Aktualności&dzial=Aktualnosci&menu=&nr=45

Co za język, i co za odporność na fakty. Szerszą odpowiedź napisałam
na forum Birczy.

[piotrzr]

"butni Ukraińcy podnosili głowy" hmmmm a gdyby tak rykoszetem odpisać "o butnych
Polakach podnoszących głowy we Lwowie", "niosących płomień zagłady w
Pawłokomie", "żagwie mordu w Zawadce Morochowskiej" czy "rzeź niosący wśród
niewinnych Ukraińców podleżąjskich" ???

o sposobie opisywania wydarzeń

[mariusz9959]

Nie o Borownicy ale tez o sposobie opisywania wydarzenia.
Kpt. Szczepan Mateja członek AK tak opisuje w książce "W ich
pamięci" wyd. 2004 r. pewne wydarzenie z walk polsko-ukraińskich w
marcu i kwietniu 1944 roku.

„W sobotę przyszedł goniec z meldunkiem, że na naszą placówkę ma być
organizowany napad przez bandę UPA od strony miejscowości Ulhówek.
Dowódca nasz wyznacza mnie i Karpińskiego na dowódców plutonu grupy
operacyjnej, do której przydziela 20 ochotników. O świcie w
Niedzielę Palmową wyruszamy na walkę z bandami UPA. Szczęśliwie
odparliśmy atak UPA bez własnych strat. Zadowoleni z udanej akcji
wracamy do naszej placówki…” (Zachowałem ciągłość opisu , bez
skrótów)
Pytanie: kto tu był bandą (używając terminologii autora), kto
atakował a kto był atakowany, Dlaczego atakowani Ukraińcy ponieśli
klęskę a żaden z „bohaterskich obrońców” z AK nie zginął. Czyżby w
Ulchówku nie było „bandy UPA” a „bohaterowie” z AK wystrzelali
cywilna ludność tej wioski.

[piotrzr]

mariusz9959 napisał:


> Pytanie: kto tu był bandą (używając terminologii autora), kto
> atakował a kto był atakowany, Dlaczego atakowani Ukraińcy ponieśli
> klęskę a żaden z „bohaterskich obrońców” z AK nie zginął. Czyżby w
> Ulchówku nie było „bandy UPA” a „bohaterowie” z AK wystrzelali cywilna
ludność tej wioski.

To o czym mówisz to typowy sposób opisywania tamtych niewątpliwie tragicznych
wydarzeń ze strony polskiej (ale też i myślę, że w części po stronie ukraińskiej).
Ze strony polskiej - Ukraińcy, UPA to krwawi najeźdźcy których jedynym celem
jest zabijanie Polaków i jeśli ich nawet my Polacy zabijamy to dlatego aby
uniemożliwiać im, Ukraińcom realizację krwawych planów. Zapomina się przy tym,
że tylko część upowców pochodziła z ukraińskiej części "zakierzonia" patrząc od
strony polskij. Po wiekszej części byli to przecież tutejsi Galicjanie którzy
bronili się przed wysiedleniami ,napadami i agresją strony polskiej.
Mit o rzekomej obcości Upowców w Bieszczadach - powtarzał m.in. Gerhard i w
książce i w filmie "Ogniomistrz Kaleń" gdzie Zubryd grany przez Janusza
Kłosinskiego negocjując z Hryniem granym przez L.Niemczyka... wypomina mu że
przyszedł na polskie tereny bo mu Rosjanie na wschodzie skórę przetrzebili.
A przecież walka UPA na polskim "zakierzoniu" to była walka nie o zabór tych
terenów , a raczej obrona rodaków - tutejszych Ukraińców przed wysiedleniami
trwającymi od 1945 roku, rabunkiem mienia, napływem Polaków na zrabowane mienie
i polskim odwetem.
Bowiem jaki mógłby to byc zabór gdy doborowe wojska rosyjskie stały nad łabą a
na terenach polskich gęsto było od powracających z frontu obytych w walce
oddziałów WP i nowotworzonych formacji UB,KBW itp

[mariusz9959]

Tak, ten bzdurny zarzut o przybyciu UPA z terenów obecnej Ukrainy
powtarzany jest do dzisiaj. Szczególnie śmiesznie brzmi to w
odniesieniu do II Odcinka Taktycznego „Bastion” obejmującego swoim
działaniem pow. Jarosław, Lubaczów i część Tomaszów Lub.
Działał tam kureń „Zalizniaka” który mjr.I.Szpontak stworzył od
pierwszej sotni do ostatniej z mieszkańców tych powiatów.
Dziwne przy tym, że jakoś nikt nie zarzuca 27 Wołyńskiej Dywizji AK
że przyszła na Lubelszczyznę a przecież jej żołnierze pochodzili z
Wołynia.
Tak naprawdę dziwne by było gdy jakiś oddział UPA wybrał się do
Wielkopolski, ale że oddział UPA przybył na teren Bieszczadów, gdzie
od wieków mieszkali Ukraińcy, dziwić może tylko ciężko kojarzących
fakty i okoliczności

O sposobie opisywania wydarzeń

[cudowianek]

mariusz9959 napisał:

> Tak, ten bzdurny zarzut o przybyciu UPA z terenów obecnej Ukrainy
> powtarzany jest do dzisiaj.

Nie bujaj Mykola:

"Zarowno w areszcie sledczym w Rzeszowie, jak i w trakcie procesu Szpontak czesto manifestowal swoja "slowackosc". Nawet wlasne nazwisko, ktorym podpisywal sie kazdorazowo pod protokolami przesluchan czy tez pozniej pod oficjalnymi pismami skierowanymi do sadu, zapisywal w jezyku slowackim ........ W liscie tym Szpontak powiadamial rodzine ogrozacej mu karze smierci , ktora jednak gotow byl przyjac z godnoscia. Wyraznie podkreslal swoja niewinnosc i fakt , ze walczyl za "cudza sprawe", za krzywde innych, okreslajac sie mianem Janosika, legendarnego bohatera slowackiego , czym niewatpliwie po raz kolejny dal wyraz swego przywiazania do slowackiej tradycji, historii i kultury.... oswiadczenie , w ktorym odzegnywal sie od ukrainskosci, wywolalo konsternacje wsrod przemyskich Ukraincow."

M. Zajaczkowski, Kulisy procesu Jana Szpontaka "Zalizniaka" ,w: Sluzby bezpieczenstwa Polski i Czechoslowacjiwobec Ukraincow, Warszawa 2005, str. 161 i dalsze

Kilka uwag do tekstu Pana Piotrowskiego

[tawnyroberts]

"63 rocznica mordu mieszkańców wsi Borownica"

Z inicjatywy rodzin pomordowanych, władz samorządowych Gminy Bircza,
ks. proboszcza parafii Borownica, w dniu 20 kwietnia br. w
miejscowym kościele parafialnym odbyła się Msza św. poświęcona
pomordowanym mieszkańcom Borownicy.

Pod pomnikiem upamiętniającym bestialski mord 20 kwietnia 1945 roku
przez nacjonalistów Ukraińskich spod znaku UPA, rodziny
pomordowanych, mieszkańców Borownicy, władze samorządowe Gminy
Bircza w osobach: Przewodniczący Rady Gminy Zbigniew Urban, Wójt
Gminy Bircza Józef Żydownik zapalili znicze, złożyli wieńce i
wiązanki kwiatów oddając hołd pomordowanym.

Z kart historii wiemy, że w 1939 roku sama wieś Borownica posiadała
wówczas 135 numerów. Wieś cicha i spokojna - w okresie okupacji
stała się terenem zaciętych walk (wrzesień 1939 r.), ponosząc przy
tym dość duże straty materialne.

Początkowo wieś przeżywała okupację sowiecką, od 1941 roku okupację
niemiecką, by znów latem 1944 roku powrócić pod okupację sowiecką.

W tych warunkach politycznych nasilały się różnice na tle
narodowościowym, a butni Ukraińcy podnosili coraz bardziej głowy,
czując nienawiść do mieszkańców Borownicy, jako oazy polskości na
tym terenie. Wzajemna nienawiść osiągnęła punkt kulminacyjny na
przełomie roku 1944-1945.

Wówczas to o świcie 20 kwietnia 1945 roku banderowcy otoczyli wioskę
ze wszystkich stron i na dany sygnał rozpoczęli strzelaninę, paląc
jednocześnie domy i mordując mieszkańców. W ten sposób zginęło ok.
70 osób. Żywcem w oborach spłonęło 60 krów, 50 jałówek i cieląt, 12
koni oraz znaczna ilość drobiu, prosiąt, zboża i odzieży. Spłonęło
całkowicie ponad 100 domów i tyle samo stodół. Wieś praktycznie
przestała istnieć, a dzieła zniszczenia dokonali Ukraińcy spod znaku
UPA, pozostawiając do dzisiaj widoczne ślady swego mordu i
barbarzyństwa.

Na pomniku upamiętniającym pomordowanych mieszkańców wsi Borownica
widnieje napis:
"Zginęli - bo byli Polakami"
"Potomni: Winniście im pamiętać i modlitwę"
Pamięć o tych mieszkańcach nigdy nie powinna zaginąć, winna być
wiecznie żywa. Myślę, że takie czasy nigdy nie wrócą. Czas leczy
rany, ale nie może przechodzić w zapomnienie. Należy mówić prawdę.

Redaktor Naczelny
"Wiadomości Birczańskie"
Józef Piotrowski

*****

Właściwie do tekstu Pana Piotrowskiego można mieć te same uwagi co
do autora podobnego artykułu, dotyczącego ataku UPA na Witryłów,
Hłomczę i Łodzinę. Brakuje tutaj jakiegoś szerszego kontekstu,
dotyczącego stosunków między Polakami i Ukraińcami na tym terenie w
tamtym czasie. O działalności bandy Kotwickiego "cicho sza", a
przecież wiadomo, nawet z publikacji polskich historyków, że ludność
Borownicy niezasłużenie ucierpiała z powodu wyczynów "Ślepego" i
jego, nie mniej zaślepionych w nienawiści do Ukraińców, towarzyszy.
To był odwet za mordy i grabieże na ludności ukraińskiej w
Pawłokomie, Brzusce, Bachowie, Sufczynie. Zemsta nie była ślepa, ale
została skierowana konkretnie w to gniazdo antyukraińskiego
bandytyzmu. Przy okazji zginęli niewinni ludzie, mieszkańcy
Borownicy, którzy zginąć nie powinni. Im z pewnością należy się hołd
i wieczna pamięć, dlatego uważam, że takie obchody, jak te w
Borownicy, mają sens. Szkoda tylko, że przy tej okazji powstają
takie "kwiatki", jak te Pana Piotrowskiego, ze stwierdzeniami w
stylu: "butni Ukraińcy podnosili coraz bardziej głowy". Na koniec
artykułu pada sentencja: "Należy mówić prawdę". Szkoda, że Pan
Piotrowski mówi tylko prawdę połowiczną. Bo żeby pisać prawdę o
tamtych wydarzeniach trzeba patrzeć na nie z pozycji pradawnego
mieszkańca tych ziem, szanującego prawa innych bez względu na
narodowość, a nie przez pryzmat pseudonarodowych ambicji. Ziemia
Birczańska była także, a właściwie przede wszystkim, ojczyzną
Ukraińców. O tym Pan Piotrowski, redaktor naczelny "Wiadomości
Birczańskich", chyba zapomniał.

P.S. Już niedługo spotkam się ze świadkiem tamtych wydarzeń, dawnym
mieszkańcem Borownicy i spróbuję dowiedzieć się kilku ciekawych
rzeczy. O owocach spotkania poinformuję na forum.

[darino]

No to z niecierpliwością czekam na informacje. Pozdrawiam !

[birczanin7]

Spotkałem się z takim wcześniej.
Dla zwykłych ludzi ,bez politycznego
kukuryku to był mord.

[piotrzr]

Prześledziłem cały wątek na Birczy związany z Borownicą i zamieszczane tam
fragmenty tekstów...i muszę powiedzieć ze Piotrowski zastosował dość powszechną
technikę kresowiacką - eksponowanie własnych krzywd bez obiektywanego określenia
związków przyczynowo-skutkowych pomiędzy działalnością Kotwickiego i spółki
(który działał przecież identycznie jak ów Wołyniak w Leżajszczynie) a odwetem
zmobilizowanych oddziałów UPA.

[mariusz9959]

Józef Piotrowski napisał : "butni Ukraińcy podnosili coraz bardziej
głowy". Zapewne nie podobało mu się to, że Ukraińcy w II RP
obywatele drugiej czy trzeciej kategorii przez lata chodzili
pokornie ze zgiętym karkiem a w okresie II WŚ mieli czelność unieść
głowę i poczuć się równymi z Polakami. No tak jacy ci Ukraińcy
bezczelni.

uwagi do tekstów

[piotrzr]

Wszystkie tu cytowane przez Mariusza i Tawny czy Darka teksty są bardzo ciekawe
- jeśli nawet obarczone wadą tendencyjności, zbędnymi epitetami.
Barwność tych tekstów i ich zaleta - to chęć przedstawienia atmosfery tamtych
dni. Stąd gdzieś to wymknęło mi się porównanie do "Dzikiego zachodu" i barwności
opowieści westernowych.
I mówiłem o tym wcale nie żartem. Ta krwawa malowniczość pogranicza
polsko-ukraińskiego lat 1930 - 1947 powinna być dziś rozpatrywana wyłącznie pod
kątem "oddawania atmosfery" a nie rozrachunków kto komu więcej wymordował. Ktoś
z was linkował do zdjęć Polaków - członków samoobrony której ze wsi. na zdjęciu
był m.in. młody chłopak z karabinem pod pachą, z granatami uwieszonymi u pasa, w
jasnej koszuli, upozowany na tle krzaków.
Dla mnie ten widok tego chłopaka to wcale nie przykład krwawego Polaka który
mógł zabijać Ukraińców czy to w obronie własnej czy odwecie.
To dla mnie nawpół romantyczny "bohater pogranicza" !!! :)
Ale nie nazywałbym go bohaterem polskim walk polsko ukraińskich - bo nie wiem
ilu Ukraińców wymordowal, ile dewczat pogwałcił.
Jego nie nazwałbym polskim bohaterem - raczej uczestnikiem pewnej historii w
której nie chciałbym się po każdej ze stron.
Gdzieś tam publikowane są zdjęcia chłopaków z wojsk KBW pacyfikujących ukraińską
wioskę - w czapkach -rogatywkach odwróconych daszkami do tyłu, z podwiniętymi
rękawami, bluz mundurowych, karabinami luzacko niesionymi pod pachami. I
oglądający się na strzechy ruskich hyż które pewno chwilę wcześniej podpalił. W
gruncie rzeczy wojak mógł się czuć fajnie - męska przygoda - no nie??
W tym przypadku taki wojak to uczestnik wydarzeń historycznych - ale w gruncie
rzeczy bandyta, podpalacz, terrorysta!!
Dlatego żądnej ze stron nie nazywałbym "bandami", "bandytami" "rezunami" - i
Polacy i Ukraińcy robili to do czego przymuszały ich okreslone sytuacje. I na
Wołyniu i na Podolu i na Zakierzonii.
A jakiś czas temu telewizja lokalna pokazała reportaż ze wspomnieniami
ówczesnych chłopcow z podrzeszowskich wsi - dzisiaj staruszków którzy
uczestniczyli na ochotnika w akcjach żniwnych w Bieszczadach - gdzie zbierali
zboże z pól zasianych przez Ukraińców (bojków czy łemków). Zero refleksji w ich
wypowiedziach że rabowali cudze!!! Jeden z nich wspominał że wszedł do
opuszczonej (jak mu sie wydawało) chaty i wyczuł zapach świeżego chleba , który
rzeczywiście był w piecu. i junak ów w panice uciekł .
A po akcji do domu zawieźli podarowane im worki z ziarnem. Rabusie czy
uczestnicy historii, bierni uczestnicy historii czy szabrownicy żerujący wraz z
ówczesną władzą na cudzej krzywdzie???

[warszawa17]

O jakiego Kotwickiego i jak spółkę
chodziło w czasie trzech napadów
na Birczę?

[piotrzr]

warszawa17 napisał:

> O jakiego Kotwickiego i jak spółkę
> chodziło w czasie trzech napadów
> na Birczę?

Oj chyba mylisz wydarzenia i postacie. Kotwicki i spółka to raczej napady na
szereg ukraińskich wiosek w Birszczaninie

szukaj.gazeta.pl/szukaj/0,52001.html?slowo=kotwicki
Bądź łaskaw sobie poczytać
to nie boli
a wyrobić opinię na tą postać
Tobie pozwoli

[piotrzr]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=23313&w=49011574&a=49900642

Do Pani Wiahor o Borownicy

[lokis1271]

Szanowna Pani Wiahor !
Za "Wiadomościami Birczańskimi" z Forum Bircza podaję relację i opinię członka rodziny Kozłowskich o eksterminacji mieszkańców wsi Borownica , cyt.:

"Witam na forum dotyczącym tematu Borownica. Mój Dziadek Jan
Kozłowski z najmłodszym 12 letnim Józiem zostali zwyczajnie zabici a
ich dom, zabudowania, cały inwentarz spalone, zrównane z ziemią, aby
nie mogli wrócić. Jestem pokoleniem, które zaczyna budzć się z
uśpienia i chce poznać prawdę, chce uczić iejsce pochówku. Jednak
nie chcę, aby poznawanie prawdy budziło emacje zła, nienawiści, czy
odwetu nawet słownego). Większości świadków tamtych tragicznych
wydarzeń już nie ma pośród nas żyjących. Przez wiele lat milczeli bo
wspomnienie tamtych dni bolesnej tragedii utraty najbliższych,
utraty domów, mienia, napawa ich bólem i przerażeniem. Rodzina moich
Dziadków była liczna 8-ro dzieci. Był to pierwszy atak na Borownicę.
Uratowani mieszkańcy Borownicy musieli uciekać, ponieważ Borownica,
która jak napisał Pan redaktor była "ostoją polskości" miała być
całkowicie zniszczona. Wielu, którzy wówczas zginęli nie zostali
pochowani. Min. mój Dziadek, w miejscu, w którym zginął ( przy swoim
domu), został zaledwie przysypany ziemią przez sąsiada, któremu
udało się ujść z życiem. Po wojnie władze PRL-u nie pozwoliły na
prezeniesienie zwłok na cmentarz. Pytam się DLACZEGO?! I dziś On i
myślę, że wielu Polaków nie a swojego grobu, swojego miejsca
pochówku, na którym ktoś zapaliłby znicz, odmówił modlitwę za tych,
którzy zginęli i za tych, którzy zbrodni się dopuścili. W latach 70-
tych, nie było Borownicy na żadnej mapie Polski, pomimo, że część
jej rdzennych mieszkańców wróciło, aby odbudować swoje domy, ale
wielu z nich pozostało w rozproszeniu w różnych częściach Polski i
Świata. Dziękujemy wszystkim, którzy przyczynili się, aby zachować
PAMIĘĆ o tych strasznym dniu 20 kwietnia 1045 roku spalenia i mordu
na mieszkańcach Borownicy, aby jak wypisano na tablicy Pomnika ku
czci pomordowanym, aby zachować PAMIĘĆ i MODLITWĘ. Uczyniono to
dopiero w roku 1996 !!! Na pewno było to możliwe dzięki innemu
tragicznemu wydarzeniu rocznicy bitwy 17 Pułku Piechoty z oddziałami
niemieckimi, która miała miejsce w Borownicy w dniu 12 września 1939
roku. To Borowniczanie byli świadkami "trzyktotnego huuraa" polskich
żółnierzy, które oznaczałało, że aż trzy razy żołnierze 17 Pułku
szli na bagnety, walczyli do ostatniego tchu. Jakim prawem Panie
Wiahor stawiasz takie bezpodstawne oskarżenia mieszkańcom Borownicy,
którzy stali się ofiarami. Czy to Cię dziwi, że Borownica była
ostoją polskości w 1945? To okres, gdy los wojny był już
zprzesądzony - przypomijmy 9 maja 1945 roku podpisano kapitulację
Niemiec. To rodziny polskie w Borownicy, udzialały pomocy poskim
żołnierzom, polscy policjańci, wójtowie, sołtysi, to byli rdzenni
Polacy, patrioci, którzy strzegli dziedzictwa Polski, strzegli
polskości, ale nie mordowali kobiet w stanie błogosławionym, matek,
żon, dzieci, niemowląt. Dobrze, że są tablice pamiątkowe, ale nie ma
na nich wszystkich jeszcze nazwisk i wielu już mieć nie będzie,
dlatego trzeba pamiętać i modlić się. Trzeba poznawać prawdę ale z
miłością i przebaczeniem. Trzeba odaleźź świadków tamtych wydarzeń,
abyśmy kolejnym pokoleniom przekazali fakty a nie mity.
Pragnę podziękować redaktorowi "Wiadomości Birczańskich" Panu
Józefowi Piotrowskiemu za artykuł zatytuowany: "63 rocznica mordu
mieszkańców wsi Borownica" w imieniu Rodziny śp. Jana i Rozali
Kozłowskich z Borownicy."
Szanowna Pani !
Ma Pani (oraz kompanioni - Darino i Piotrzr) wyjątkowy dar zrażania i mieszania z błotem krewnych ofiar ukraińskich nacjonalistów. "Gratuluję" Pani języka, stylu i odporności na fakty.
Informuję, że wypowiedź Pana Terglo, spadkobiercy rodziny Kozłowskich jezt zamieszczona pod linkiem, zob.:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=23313&w=78766754&a=79073603
L. Bodio

[piotrzr]

Czytam i nie mam nic przeciwko tym slowom :

To rodziny polskie w Borownicy, udzialały pomocy poskim
> żołnierzom, polscy policjańci, wójtowie, sołtysi, to byli rdzenni
> Polacy, patrioci, którzy strzegli dziedzictwa Polski, strzegli
> polskości, ale nie mordowali kobiet w stanie błogosławionym, matek,
> żon, dzieci, niemowląt. Dobrze, że są tablice pamiątkowe, ale nie ma
> na nich wszystkich jeszcze nazwisk i wielu już mieć nie będzie,
> dlatego trzeba pamiętać i modlić się. Trzeba poznawać prawdę ale z
> miłością i przebaczeniem.

Koniec cytatu - oprócz jednego - ta ostoja polskości to było gniazdo kolejnego
obłakanego z nienawiści "Slepego" wołyniaka który "utrwalał polskość" wyprawami
łupeżczo - morderczymi na ukraińskie wioski nadsannia.
Nalezy współczuć rodzinom Polaków zabitym w Borownicy ale nalezy też pamiętac -
kto sieje wiatr ten zbiera burzę.
W warunkach wojny domowej i wszechobowiązującej zasadzie akcji
odwetowo-ofensywnych - los tych miszkańców Borownicy nie był niczym
nadzwyczajnym. Kolejny epizod z historii walk polsko-ukraińskich, wojen
pogranicza. Kto dziś poamięta o osadnikach anglosaskich zabitych na pograniczu
terytoriów indianskich