Grzybowe epigramaty

[madohora]

[b][color-green]MARYNOWANE GRZYBKI[/color][/b]

3 szklanki wody
1 szklanka octu
1 łyżka soli
1 łyżka cukru
6 sztuk ziela angielskiego
Pieprz ziarnisty – 10 ziarenek
Cebula pokrojona w piórka – 1 sztuka
Gorczyca biała

Grzyby oczyścić, opłukać, włożyć do wrzątku i gotować 15 minut.
Zalewa: wodę i ocet zagotować razem z solą, cukrem, pieprzem i zielem angielskim.
Następnie dodać pokrojoną cebulę i ponownie zagotować.
Do wyparzonych słoiczków wsypać gorczycę (po pół łyżeczki), włożyć grzyby wraz z cebulą (warstwowo) i zalać wrzącą zalewą.
Słoiki odwrócić do góry dnem i pozostawić do całkowitego ostudzenia.
Przechowywać w suchym i chłodnym miejscu.

[madohora]

DYNIA FASZEROWANA

3 niewielkie dynie
2 saszetki ryżu
500 g mięsa wieprzowego
500 g pieczarek
cebula
Olej
Sól
Pieprz
kilka plasterków sera żółtego
ostra papryka mielona

Z dyń odcinamy czubki i wydrążamy miękki środek z pestkami
Wnętrze dyń delikatnie solimy i oprószamy pieprzem i wstawiamy do piekarnika nagrzanego do 200 stopni na ok 30 minut
W czasie, jak dynia się piecze, przygotować farsz: ryż ugotować w osolonej wodzie prawie do miękkości ( ok 12 minut ). Odsączyć. Mięso zmielić, cebulkę posiekać.Pieczarki obrać i drobno pokroić.
Na patelni rozgrzać olej i zeszklić na nim cebulę. Następnie dodać zmielone mięso i smażyć kilka minut do odparowania. Wszystko posolić i doprawić pieprzem.Pieczarki posolić i popieprzyć i podsmażyć na oleju do odparowania płynu
Wszystkie składniki: ryż, mięso i pieczarki wymieszać
Dynię po pół godziny wyjąć z piekarnika i wylać z niej zgromadzony w niej płyn. Następnie napełnić farszem i wstawić całość do piekarnika na kolejnych 20 - 25 minut. Kilka minut przed końcem pieczenia na dyni ułożyć ser żółty, a wierzch oprószyć mieloną papryką. Zapiekać, aż ser się rozpuści
Dynię można podawać z sosem pomidorowym lub pieczarkowym

[madohora]

NAJLEPSZE GRZYBY DO MARYNATY - Gazeta - 06.11.2025

[madohora]

TRAGEDIA NA GRZYBOBRANIU - Interia - 08.11.2025

[madohora]

ZUPA PIECZARKOWA Z LANYMI KLUSKAMI

375 g świeżych pieczarek, 3 łyżki bulionu warzywnego, 1 mała, młoda cebulka, 1 marchewka, 3 ziemniaki, 1 łyżka masła, 1 jajko, 1 łyżka mąki, sól morska, natka pietruszki, sok z cytryny

Cebulę drobno siekam, podduszam w rondlu na maśle około 5 minut, na małej mocy płyty. W tym czasie pieczarki oczyszczam i kroję w kawałki. Dodaję do rondla z podduszoną cebulką pieczarki, duszę jeszcze 10 minut pod przykryciem, od czasu do czasu mieszając.
W tym czasie obieram marchewkę i ziemniaki i kroję w kostkę. Wywar podgrzewam, podlewam nim pieczarki, dodaję do rondla marchewkę i ziemniaki, doprawiam solą, gotuję 15 minut.
Chwilę przed końcem gotowania przygotowuję ciasto na lane kluski. Jajko wbijam do kubeczka, dodaję kopiastą łyżkę mąki i szczyptę soli. Mieszam energicznie do uzyskania jednolitej masy. Wylewam ciasto na lane kluski do gotującej się zupy, mieszam, gotuję chwilę od wypłynięcia kluseczek na powierzchnię.

[madohora]

TEN GRZYB ROŚNIE ZIMĄ - Interia - 09.11.2025

[madohora]

[madohora]

Grzyby psylocybinowe lub grzyby halucynogenne („grzybki halucynki” lub „magiczne grzybki”) – grzyby o działaniu psychoaktywnym zawierające związki psychodeliczne, które po spożyciu w małych dawkach wywołują u człowieka głównie zaburzenia percepcji, zmienność myśli lub nastroju, przy zachowanej świadomości i minimalnym wpływie na pamięć czy orientację, natomiast rzadko wywołują prawdziwe halucynacje.

[madohora]

Smardze to grzyby wyjątkowe pod każdym względem. Niezwykła, bajkowa wręcz morfologia idzie w parze z wyjątkowo szlachetnym smakiem oraz rzadkim w Polsce występowaniem. Smardze są również zaskakująco wartościowe pod względem odżywczym i na dodatek wykazują dość ciekawe połączenie saprotrofowego trybu życia z częściową skłonnością do symbiozy z korzeniami drzew.

[madohora]

Co ciekawe, na świecie, smardze rosną w niebywałych koncentracjach na obszarach lasów, które w ostatnim czasie ucierpiały umiarkowanie intensywny pożar. Uważa się, że ma to związek z alkalicznym charakterem popiołu preferowanym przez rodzaj Morchella.

[madohora]

Pomimo tak oryginalnego wyglądu smardzów istnieją dwa gatunki grzybów, które mogą podszywać się pod smaczne oryginały. Mowa przede wszystkim o piestrzenicy kasztanowatej (Gyromitra esculenta), która w Polsce jest dość powszechna na terenach nizinnych. Jej główka również odznacza się pofałdowaną strukturą, ale przypomina raczej zwoje mózgowe niż plaster miodu i w dodatku nie jest tak wyraźnie wydłużona w górę. Pomyłka jest o tyle groźna, że piestrzenica jest trująca do tego stopnia, że może powodować trwałe uszkodzenia wątroby, śledziony, wzroku, a nawet szpiku kostnego!

[madohora]

Najbardziej atrakcyjnie rodzaj Morchella prezentuje się jednak pod względem obecności antyoksydantów, szczególnie cennych w kontekście prewencji chorób serca i nowotworów. Zdaniem naukowców smardze chronią też wątrobę, obniżają stany zapalne w organizmie, wzmacniają układ odpornościowy, a ponadto posiadają właściwości antybakteryjne. Dotychczasowe badania udowodniły skuteczność związków czynnych zawartych w miąższu smardzów w walce z pałeczką okrężnicy (E. coli) oraz patogenami z rodziny drożdżaków.

[madohora]

Smardze można spotkać w lasach liściastych, na łąkach i w ogrodach, szczególnie wiosną, ale ich występowanie jest rzadkie.

[madohora]

ZIEMNIAKI FASZEROWANE PIECZARKAMI

5 średniej wielkości ziemniaków
300 g pieczarek
cebula
150 g sera żółtego
garść natki pietruszki
jajko
sól
pieprz
słodka papryka

Wybieramy ziemniaki mniej więcej równej wielkości, żeby podczas pieczenia uzyskały taką samą miękkość.
Surowe ziemniaki oczyszczamy i dokładnie myjemy. Gotujemy w mundurkach na półmiękko. Następnie odcedzamy i studzimy. Górę każdego ziemniaka ścinamy nożem. Łyżką wydrążamy część miąższu (robimy miejsce na pieczarkowe nadzienie).
Cebulę obieramy z łupin, kroimy w kostkę i podsmażamy na maślę. Pieczarki płuczemy, kroimy w kostkę i dorzucamy do zeszklonej cebuli. Całość doprawiamy solą, pieprzem i słodką papryką.
Ser żółty ścieramy na tarce.
Podgotowane ziemniaki faszerujemy pieczarkami z cebulą. Danie posypujemy żółtym serem.
Ziemniaki faszerowane pieczarkami przekładamy do naczynia żaroodpornego i wstawiamy do piekarnika. Pieczemy w temperaturze 180 stopni przez około 20 minut. Na koniec faszerowane ziemniaczki posypujemy natką pietruszki. Podajemy na ciepło z zestawem ulubionych sosów.

[madohora]

ROLADA SEROWA

Ser Gouda - 40 dag
majonez domowy - pół szklanki
jajka - 3 sztuki
pieczarki - 50 dag
cebula
suszone pomidory z zalewy - 7 sztuk
kapary z zalewy - kilka sztuk
pieprz
sól

Ser ścieramy na grubych oczkach tarki. Majonez mieszamy z jajkami i całość łączymy ze startym serem. Uzyskaną masę wylewamy na wyściełaną papierem do pieczenia blachę (z piekarnika). Pieczemy przez 20 minut w temperaturze 180 stopni
Pieczarki siekamy drobno. To samo robimy z cebulą. Przesmażamy oba składniki na patelni z dodatkiem odrobiny masła. Dusimy aż odparuje większość wody z grzybów. Do pieczarek i cebuli dodajemy posiekane drobno pomidory z kaparami.
Wyjmujemy z piekarnika placek serowy i szybko zdejmujemy z papieru na blat żeby do niego nie przylgnął stygnąc. Wykładamy na placku masę pieczarkową i zwijamy całość w rulon. Wkładamy ponownie do piekarnika na kolejne 20 minut. Po tym czasie wyjmujemy roladę, studzimy i odkładamy na godzinę do lodówki.

[madohora]

Na uniwersytecie Harvarda w latach 60. zostały przeprowadzone eksperymenty z psylocybiną, którymi kierował psycholog Timothy Leary

[madohora]

W Polsce najbardziej popularne grzyby psylocybinowe to łysiczki lancetowate.

[madohora]

Doświadczenie psychodeliczne występuje u osoby dorosłej po spożyciu około 4 do 12 miligramów substancji czynnej, przy czym dawka 8 mg może wywoływać u osób wrażliwych, nieprzyjemne, często trudne do opanowania doznania. Trwa od 2 do 6 godzin, po czym następuje okres powrotu do „normalności”, trwający także od 2 do 6 godzin

[madohora]

Powyższe nieprzyjemne objawy są często określane przez użytkowników jako tzw. bad trip i mogą obejmować także uczucie depersonalizacji, napady paniki i stany zbliżone do psychozy

[madohora]

Efekty fizyczne po zażyciu dawki grzybów psylocybinowych mogą być przyjemne lub niemiłe i mogą obejmować:
rozluźnienie mięśni
ból mięśni
chęć śmiania się
uczucie zimna i chłodu
dreszcze
ból żołądka
ból brzucha
lekkie zawroty głowy
problemy z koordynacją
lekkie skurcze mięśni twarzy
nudności
rozszerzenie źrenicy
pragnienie
„nogi jak z gumy”
łagodną lub średnią tachykardię
łagodnie lub średnio przyspieszone oddychanie
podniesienie ciśnienia tętniczego krwi
wymioty
biegunkę
osłabienie
nieprzyjemne uczucie następnego dnia
Temperatura ciała pozostaje z reguły normalna.

[madohora]

Inne czynniki ryzyka związane ze stosowaniem grzybów psylocybinowych
możliwość pomylenia grzyba psylocybinowego z gatunkiem trującym podczas zbioru z siedlisk naturalnych

[madohora]

Postępowanie kliniczne w przypadku bardzo ostrego lęku obejmuje właściwą formę psychoterapii oraz leczenie objawowe, jeżeli zachodzi taka konieczność. Podaje się lek przeciwlękowy lub uspokajający (zaleca się diazepam), przy czym nie istnieją oficjalne wytyczne ze względu na niewystarczającą ilość danych w literaturze naukowej oraz mocno zindywidualizowane objawy, które są zależne od osobniczej wrażliwości pacjenta oraz warunków zewnętrznych. Leki przeciwpsychotyczne powinny zostać użyte tylko wtedy, gdy zawiodły inne sposoby i zaburzenie ma niezwykle ostry przebieg. Wydaje się, że czasami lepiej jest pozwolić na całkowite wydziałanie i usunięcie grzybów z organizmu oraz osiągnięcie stanu katharsis

[madohora]

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1801 r. Christiaan Hendrik Persoon, nadając mu nazwę Agaricus squamosus. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadali mu w 2008 r. Paul Dennis Bridge i Brian Martin Spooner, przenosząc go do rodzaju Leratiomyces. Niektóre synonimy naukowe

[madohora]

Szerokie, do trzonu szeroko przyrośnięte, o białych, płatkowatych ostrzach. Są rzadkie lub średniogęste, oprócz blaszek kompletnych występują po 1-3 międzyblaszki. Początkowo blaszki są jasnoszarobrązowe, potem niebieskoszare, w końcu szaroczarne

[madohora]

Rośnie na ziemi i ściółce leśnej, wśród liści i opadłych gałązek pod drzewami liściastymi, czasami także pod modrzewiem

[madohora]

Agaricus aureus Bull. 1782
Agaricus junonius Fr. 1821
Fungus aureus (Gray) Kuntze 1898
Gymnopilus junonius (Fr.) P.D. Orton 1960 var. junonius
Gymnopilus spectabilis var. junonius (Fr.) Kühner & Romagn. 1953
Lepiota aurea Gray 1821
Pholiota grandis Rea 1903
Pholiota junonia (Fr.) P. Karst. 1879
Pholiota spectabilis var. junonia (Fr.) J.E. Lange 1940
Tricholoma aureum (Gray) Sacc. 1911

[madohora]

Twardy, żółty. Ma przyjemny, grzybowy zapach, ale w smaku jest gorzk

[madohora]

Blaszki (blaszki):
Przyczep przyrośnięty do zatokowatego do prawie zbiegającego. Jasnożółty do rdzawopomarańczowego, staje się rdzawobrązowy po osiągnięciu dojrzałości zarodników. Blisko lub gęsto.

[madohora]

[madohora]

Kapelusz łysaka wspaniałego dorasta do 15 cm średnicy. Czasami osiąga większe rozmiary. Im starszy tym staje się bardziej rozpostarty. Kolor owocnika zmienny od żółtopomarańczowego do różnych odcieni brązowego. Powierzchnia skórki pokryta brązowymi wrośniętymi łuskami. Skórka omszona, sucha.

[madohora]

Łysak wspaniały zaliczany jest do grzybów psylocybinowych. Grzyby takie wpływają na świadomość człowieka powodując zmiany w odbieraniu bodźców. Psylocybina to substancja o właściwościach psychodelicznych. W większości krajów substancja uważana za nielegalny środek psychoaktywny

[madohora]

Pozycja w klasyfikacji: Boletus, Boletaceae, Boletales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi (według Index Fungorum

[madohora]

Średnica 3–15 cm, u młodych okazów półkulisty, potem łukowaty. Brzeg długo podwinięty. Barwa jasnobrązowa lub szarooliwkowa. Powierzchnia zamszowa

[madohora]

Występuje w Ameryce Północnej, Europie i Japonii. W Europie Środkowej jest dość rzadki. Ostatnio jednak jego liczebność wzrosła, prawdopodobnie dzięki zmniejszeniu się ilości związków siarki w powietrzu.

[madohora]

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1835 r. Carlo Vittadini nadając mu nazwę Agaricus rachodes. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadała mu w 2002 r. Else Vellinga przenosząc go do rodzaju Chlorophyllum

[madohora]

Białe, czasami są na nich krople cieczy, po wyschnięciu zmieniają barwę na oliwkowozieloną. Pod wpływem nacisku czerwienieją

[madohora]

czubajka kania (Macrolepiota procera). Ma trzon z zygzakowatym wzorem i jej miąższ nie zmienia barwy po uszkodzeniu, a łuski na kapeluszu nie są tak odstające

[madohora]

Naziemny grzyb saprotroficzny. Rośnie na brzegach lasów, w parkach i na polanach śródleśnych w lasach liściastych i iglastyc

[madohora]

„Supergrzyb” zamiast mięsa? Naukowcy stworzyli nową, zrównoważoną żywność przyszłości

Zapomnijcie o burgerach z probówki — na scenę wkracza supergrzyb. Chińscy naukowcy ogłosili przełom, który może odmienić produkcję żywności na świecie: stworzyli genetycznie zmodyfikowanego grzyba, który smakuje jak mięso, zawiera wysokiej jakości białko i wymaga aż 70% mniej ziemi niż hodowla kurczaków. A to dopiero początek jego możliwości.

[madohora]

bezwzględne przeciwwskazanie w ciąży (nie zostało zbadane ewentualne działanie teratogenne ani mutagenne)

[cusiew44]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Psathyrella, Psathyrellaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi

[cusiew44]

Trzon
Wysokość od 5 do 12 cm, grubość 1–2 cm. Jest cylindryczny, niekiedy maczugowato rozszerzony, przy podstawie zwężony, pełny, twardy. Skórka biaława, czasami z ochrowymi plamami, bywa głęboko wrośnięty w podłoże

[cusiew44]

Naziemny grzyb mikoryzowy. Jest niejadalny.

[madohora]

Rosnąca populacja — prognozy mówią o 9,8 miliarda ludzi w 2050 roku — wymusza poszukiwanie alternatyw dla mięsa. Tradycyjna hodowla zwierząt odpowiada za około 14% globalnych emisji gazów cieplarnianych, pochłania ogromne ilości wody i wymaga rozległych terenów rolnych.

[madohora]

W badaniach wykazano, że produkcja supergrzyba: wymaga 70% mniej ziemi niż hodowla kurczaków, może zmniejszyć zanieczyszczenie słodkiej wody o 78%, zachowuje swoje ekologiczne przewagi zarówno w krajach o niskiej, jak i wysokiej emisji energetycznej — od Finlandii po Chiny.

[madohora]

[madohora]

Zbieranie grzybów – zbieranie (i jedzenie) grzybów w lesie.
Podczas gdy większość obcokrajowców nigdy nie pomyślałaby o ryzyku śmiertelnego zatrucia, jedząc coś znalezionego w lesie, grzybobranie to polska świąteczna mania . Ludzie je uwielbiają, a ponieważ około 30% powierzchni Polski pokrywają piękne lasy, jest to jedna z najpopularniejszych form spędzania wolnego czasu na świeżym powietrzu. Polacy chętnie wstają wcześnie rano, aby zbierać grzyby przed innymi, i uczą dzieci nazw wszystkich gatunków grzybów, a także technik rozpoznawania, czy grzyb jest jadalny, czy śmiertelnie trujący. Zbieranie grzybów jest w Polsce bardzo ważne, a polskie potrawy z grzybów zazwyczaj cieszą się światową sławą.

[madohora]

[madohora]

ZUPA GRZYBOWA

Około 500g mrożonych grzybów leśnych
5-7 ziemniaków
1 cebula
1 duża marchewka
1 mała pietruszka
Kawałek selera
2 liście laurowe, Kilka ziarenek ziela angielskiego
0,5 l bulionu, Szklanka śmietany 18%, 1 łyżka mąki
Masło
Sól, pieprz
Natka pietruszki

Grzyby rozmrozić, pokroić w spore kawałki podobnej wielkości i włożyć do większego rondla z grubym dnem. Smażyć na maśle delikatnie mieszając, aż odparuje z nich sok. Dodać jeszcze trochę masła oraz posiekaną cebulę, smażyć razem przez chwilę, aż cebula się zeszkli. Wlać bulion (zupę można przygotować na wodzie) i gotować przez około 10 - 15 minut na małym ogniu.
Warzywa obrać, umyć, ziemniaki pokroić w kostkę, pozostałe zetrzeć na tarce o dużych oczkach. Dodać do zupy. Dodać też listki laurowe oraz kilka ziaren ziela angielskiego. Doprawić solą i pieprzem. Gotować do momentu, aż warzywa będą miękkie.
Śmietanę połączyć z mąką i przelać do garnka z zupą. Wymieszać. Gotować jeszcze przez 5 minut na małym ogniu. Posypać posiekaną natką pietruszki.

[madohora]

PIEROGI Z KAPUSTĄ I GRZYBAMI

(około 90 sztuk pierogów)
Ciasto:
800g mąki
500ml prawie gorącej wody (tyle, by się nie poparzyć)
1 łyżka masła
0,5 łyżeczki soli
Farsz:
ok. 700-800g kiszonej kapusty (kiszonej, nie kwaszonej)
3 garści suszonych grzybów (lub mniej, jeśli wolisz mniej grzybowe), u mnie prawdziwki
1 duża cebula lub 2 mniejsze
olej do smażenia
4 kulki ziela angielskiego
2-3 liście laurowe
sól, pieprz do smaku
1,5 łyżeczki kolendry w ziarnach (rozcieramy w moździerzu)
1 łyżeczka estragonu
0,5 łyżeczki rozmarynu
kilka gałązek świeżego tymianku
Na okrasę:
2 cebule
sporo oleju do podsmażenia (u mnie akurat wersja postna, ale jeśli chcesz, użyj innego tłuszczu)

Zaczynamy dzień wcześniej od namoczenia grzybów. Następnego dnia płuczemy starannie grzyby i gotujemy je około 20-30 minut.
Studzimy i w razie potrzeby odciskamy z wody.
Kiszoną kapustę przekładamy do sporego garnka, dodajemy ziele angielskie i liście laurowe. Zalewamy wodą do poziomu kapusty i zagotowujemy. Teraz na niedużym ogniu (żeby popyrkiwało) gotujemy około 30-40 minut. Po prostu do chwili, aż kapusta zmięknie. Następnie studzimy kapustę. Ostudzoną odciskamy i drobno kroimy.
Cebulkę kroimy w kostkę i podsmażamy na rozgrzanym oleju razem z porządną szczyptą soli. Robimy to w garnku o grubym dnie lub na głębokiej, dużej patelni.
W międzyczasie mielimy w maszynce grzyby.
Kapustę przekładamy do cebuli, mieszamy dokładnie i smażymy razem około 30-40 minut, w razie potrzeby podlewając olejem. Ja lubię dodawać tutaj wodę po gotowaniu grzybów, żeby pierogi były na maksa grzybowe )
Pod koniec smażenia dodajemy zmielone grzyby. Łączymy całość i smażymy razem kilka minut, uważając, by nic nam się nie przypaliło.
Doprawiamy do smaku solą i pieprzem. Dodajemy pozostałe przyprawy, czyli zioła i roztartą w moździerzu kolendrę. Moździerz w ogóle warto sobie kupić, można samemu robić różne mieszanki przypraw, poza tym świeżo roztarte przyprawy mają taki smak i aromat...
Przygotowujemy ciasto na pierogi: w wodzie rozpuszczamy masło. Na stolnicę wsypujemy mąkę, robimy w niej zagłębienie i w zagłębienie wlewamy wodę. Zagniatamy gładkie i elastyczne ciasto, które odkładamy pod ściereczką na 20-30 minut.
Teraz pozostaje nam już tylko powycinać kółka z ciasta i na każde z nich nałożyć porcję farszu.
Pierogi gotujemy w osolonej wodzie (ewentualnie z kropelką oleju) chwilkę od wypłynięcia.
W międzyczasie przygotowujemy okraskę: na rozgrzanym oleju po prostu smażymy na rumiano pokrojoną w większą kostkę cebulkę. Dodajemy do smażenia dwie solidne szczypty soli.
Podajemy na gorąco, z okraską lub odsmażane

[madohora]

MINI TARTY Z PIECZARKAMI

1 łyżka niesolonego masła
1 średnia cebula, grubo posiekana
1 szklanka grubo posiekanych pieczarek
6 do 8 uncji młodego szpinaku, grubo posiekanego
3 duże jajka
4 duże białka jaj
2 szklanki startego sera, np. cheddar lub mozzarella
1/4 łyżeczki świeżo zmielonego czarnego pieprzu
1/4 łyżeczki soli
1 szczypta świeżo startej gałki muszkatołowej

Rozgrzej piekarnik do 175°C. Nasmaruj tłuszczem lub spryskaj sprayem do pieczenia foremkę do muffinek o pojemności 12 sztuk.
Rozpuść masło na dużej patelni lub rondlu na średnim ogniu. Dodaj posiekaną cebulę i pieczarki i smaż, mieszając, aż cebula zmięknie, a pieczarki będą miękkie. Dodaj szpinak, po około 1/3 na raz, i smaż, mieszając, aż cała zielenina zwiędnie. Odstaw do lekkiego ostygnięcia.
W dużej misce ubij jajka i białka, aż się połączą. Dodaj starty ser, pieprz, sól i gałkę muszkatołową. Dodaj ostudzoną mieszankę szpinakową.
Nałóż masę do foremek na muffiny, wypełniając je mniej więcej do połowy.
Piecz przez około 25 minut, aż nóż wbity w środek będzie suchy. Quiche'y napęcznieją, ale opadną wkrótce po wyjęciu z piekarnika.
Pozostaw je na kilka minut do ostygnięcia, a następnie za pomocą szpatułki przełóż je na tackę lub talerz.

[madohora]

ZUPA PIECZARKOWA

1 kg pieczarek
1,5 l bulionu drobiowego lub warzywnego
2 łyżki masła
1 marchewka
1 mała cebula
1 por
50 g korzenia selera
1 łyżeczka tymianku
1 łyżeczka soli
1 łyżeczka pieprzu
kilka gałązek świeżego tymianku do dekoracji

Marchewkę i cebulę obierz. Wszystkie warzywa pokrój w kostkę o podobnej wielkości.

Pieczarki oczyść i pokrój w plasterki.

W garnku rozpuść masło. Dodaj marchewkę, cebulę, por i seler. Smaż przez ok. 10 minut.
Wmieszaj grzyby i tymianek. Gotuj do zmięknięcia pieczarek, przez ok. 5 minut.
Dodaj bulion, sól i pieprz. Garnek przykryj i trzymaj na małym ogniu przez ok. 30 minut.
Zupę pieczarkową podawaj na ciepło, udekorowaną gałązkami tymianku.

[madohora]

ZUPA GRZYBOWA Z KLUSECZKAMI Z GRYSIKU

100 g Wody
1 Jajko (małe)
4.5 łyżek Mąka pszenna
400 g Świeże grzyby leśne (lub mrożone)
15 g Średnia cebula
1 łyżka Olej rzepakowy
0.85 l Woda
15 g Bulion grzybowy z borowikami WINIARY (półtora kostki)
0.5 łyżeczka Lubczyk
0.5 łyżeczka Tymianek
1 łyżeczka Czosnek niedźwiedzi
1 pęczek Natka pietruszki
1 szczypta Sól do smaku
1 szczypta Pieprz świeżo mielony do smaku

Zaczynamy od przygotowania klusek lanych. Do miseczki wlewamy mleko i wbijamy jajko, mieszamy dokładnie trzepaczką lub widelcem i dodajemy po 1 łyżce mąki mieszając. Ciasto powinno być dosyć gęste, ale lejące i bez grudek.
Grzyby bardzo dokładnie oczyszczamy i usuwamy z nich wszystkie leśne pozostałości. Myjemy pod bieżącą wodą i kroimy w kosteczkę.
Cebulę obieramy i kroimy w drobną kostkę. Na głębokiej patelni rozgrzewamy łyżkę oleju i wrzucamy najpierw samą cebulkę, a po około 5 minutach dodajemy też grzyby. Smażymy do momentu aż grzyby puszczą wodę i lekko się przyrumienią.
Usmażone grzyby i cebulkę zalewamy bulionem (półtora kostki bulionu grzybowego WINIARY na 850 ml wody). Dodajemy suszony lubczyk i tymianek oraz czosnek niedźwiedzi ( można go zastąpić 1 ząbkiem zwykłego czosnku). Gotujemy pod przykryciem 20 minut.
Pod koniec gotowania zaprawiamy śmietanką. Do gotującej się zupy grzybowej wlewamy ciasto do kluseczek. Nalewamy je łyżką bezpośrednio do garnka (zupa musi się gotować). Co jakiś czas mieszamy.
Zupę grzybową podajemy z natką pietruszki.

[cusiew44]

Gąska biaława to gatunek z rodziny gąskowatych, zaliczany do grzybów niejadalnych.

[cusiew44]

Trzon cylindryczny, nie ma pierścienia. Osiąga długość od 3 do 6 cm. Jednolicie biały lub lekko żółtawo-brązowy z plamami. Średnica do 1,5 cm. Może być zwężony u podstawy.

[cusiew44]

Gąska zielonożółta (Tricholoma sejunctum (Sowerby) Quél.) – gatunek grzybów należący do rodziny gąskowatych (Tricholomataceae)

[cusiew44]

Kapelusz
Średnica 3–8 cm, kształt początkowo półkolisto łukowaty podwiniętym brzegiem, później płasko łukowaty z wyprostowanym brzegiem. Często posiada na środku wybrzuszenie. Powierzchnia pokryta przylegającymi włókienkami. Ma barwę żółtawą, zieloną, oliwkową, czasami z brązowym lub szarym odcieniem. W warunkach wilgotnych jest lepki. Szczyt kapelusza zazwyczaj bywa ciemniejszy

[cusiew44]

Wysyp zarodników biały. Zarodniki o rozmiarach 5–7,5 × 4–6 μm, elipsoidalne lub owalne, gładkie, nieamyloidalne. Cystydy nie występują, na strzępkach brak sprzążek.

[cusiew44]

gąska zielonka (Tricholoma equestre). Ma blaszki intensywnie żółte i rośnie głównie na piaszczystym podłożu pod sosnami,

[cusiew44]

Aby więc dołożyć swoją cegiełkę, zawężę użycie nazwy sejunctum do kolekcji związanych z drzewami liściastymi, zielonkawożółtych, które nie mają silnie kontrastujących włókienek promieniście rozchodzących się od środka – choć środek często ma nieco ciemniejszy kolor. Możliwe, że kolekcje zawężone tą rubryką są filogenetycznie zgodne z europejskim gatunkiem Tricholoma sejunctum – ale jest to mało prawdopodobne, ponieważ transkontynentalne rozmieszczenie gatunków mikoryzowych związanych z dębami jest bardzo rzadko potwierdzane przez badania DNA (w przeciwieństwie do transborealnych i górskich gatunków związanych z drzewami iglastymi lub brzozami, które nie są rzadkością). Wyjątki od tej „reguły” zazwyczaj wiążą się z ingerencją człowieka (patrz przykład Amanita phalloides ). Niemniej jednak, przynajmniej moje podejście uwzględni obecne granice ekologiczne i morfologiczne gatunku i zapewni nieco więcej uwagi. Dla północnoamerykańskich gatunków podobnych do sejunctum związanych z drzewami iglastymi ,

[cusiew44]

Miąższ: Biały, nie zmienia koloru po przekrojeniu, gruby.

[cusiew44]

Gąska pieprzna (Tricholoma virgatum (Fr.) P. Kumm.) – gatunek grzybów należący do rodziny gąskowatych (Tricholomataceae

[cusiew44]

Jasnoszare, później ciemniejące, ścieśnione. Przy trzonie wycięte ząbkiem i nieco schodzące na trzon

[cusiew44]

Rośnie na ziemi w lasach iglastych i mieszanych, szczególnie w górskich świerczynach. Owocniki wytwarza od sierpnia do października

[cusiew44]

[cusiew44]

Oryginalna nazwa rodzaju botanicznego Tricholoma wywodzi się od dwóch starogreckich słów „tricho” czyli włosy oraz „loma” czyli krawędź. Nie jest to określenie bardzo trafne, bowiem zaledwie niewielka część gąsek charakteryzuje się postrzępionym brzegiem kapelusza. Ogólnie rzecz biorąc, jest to jednak rodzaj dość zróżnicowany morfologicznie, więc niewątpliwie trudno jest go opisać zbiorczo jednym słowem.

[cusiew44]

Gąski nie należą do grzybów trudno identyfikowalnych, ale zarazem nie jest łatwo rozróżnić jeden gatunek od drugiego. Owocniki za młodu mają zwykle kształt dzwonkowaty, ale z wiekiem stają się wypukłe, a dorastać mogą do średnicy 6 cm, jak w przypadku gąski białawej (Tricholoma album) o kremowobiałym kapeluszu, lub nawet do 25 cm, jak to się zdarza u gąsek wielkich (Tricholoma colossus) o czerwonobrązowej barwie. Paleta odcieni jest bardzo zróżnicowana i obejmuje również wyraziście żółtą gąskę siarkową (Tricholoma sulphureum) oraz ciemnoszarą gąską niekształtną (Tricholoma portentosum). Wszystkie gąski posiadają blaszki wycięte przy trzonie, a na tym ostatnim może, ale nie musi, występować pierścień bądź zasnówka, czyli pajęczynowata osłona. Ponadto kapelusze bywają gładkie (przeważnie), ale mogą być również pokryte łuskami, jak w przypadku czerwonobrązowej gąski krowiej (Tricholoma vaccinum).

[cusiew44]

Niektóre gąski, takie jak np. gąska siarkowa są trujące na surowo (zawiera toksyny rozpuszczające krew), ale po ugotowaniu stają się zaledwie… niejadalne, ze względu na nieatrakcyjny smak.

[cusiew44]

🍄🍄🍄

[cusiew44]

Aksamitkówka złota to grzyb szeroko rozpowszechniony na całej półkuli północnej, choć w wielu krajach nader rzadki. W Europie rośnie od Białorusi po Portugalię. W Azji od zach. Syberii po Chiny oraz Gruzję. W Ameryce Północnej trzyma się wybrzeży Pacyfiku, od Alaski do płn. Kalifornii. Opinie uczonych mikologów odnośnie ulubionych ekosystemów aksamitkówki złotej mocno się różnią. Obserwowano ją pojedynczo lub w małych grupach w lasach liściastych oraz mieszanych, a nawet na siedliskach antropogenicznych: parkach, cmentarzach, łąkach kośnych, pastwiskach, ugorach, poboczach dróg, rowach, przypłociach i przychaciach z kępami pokrzyw. Najwidoczniej lubi bardzo żyzne gleby.

[cusiew44]

Miąższ aksamitkówki złotej podobnie jak większości pieczarkowatych jest mięsisty, o trudnym do nazwania, ale raczej przyjemnym smaku. U młodych owocników biały, u dojrzalszych żółtawy, silnie też żółknie po uszkodzeniu. Woń bardzo wyraźna, raczej przyjemna. Smak lekko kwaśny, ale dość miły.

[cusiew44]

Aksamitkówka złota współcześnie nie posiada żadnych zastosowań i z racji rzadkości nie powinna mieć.

[cusiew44]

Główka jest dość mała (4-13 mm średnicy), okrągła, kremowe lub jasno siwe. Składa się z kilku warstw. Najmłodsze owocniki chroni specjalna, włóknista osłonka zwana egzoperydium. U tego gatunku nierzadko inkrustują ją ziarna piasku. Z czasem zanika, pozostawiając tylko delikatny kołnierzyk na styku główki z trzonem. Po jej zaniku najbardziej zewnętrzna staje się druga, cieńsza, a bardziej pergaminowa otoczka zwana endoperydium. W środku endoperydium kryje się warstwa rodzajna, zwana glebą. Gleba składa się ze spor (zarodników) oraz tak zwanych włośni czyli nitkowatych, sprężystych strzępek płonnych. Włośnia ma ułatwiać rozsiewanie zarodników na dalsze odległości. Niegdyś wszystkie grzyby posiadające owocniki z glebą łączono w jedną grupę tzw. wnętrzniaków, obejmującą m.in. purchawki, kubki, gwiazdosze oraz sromotniki.

[cusiew44]

Berłóweczkę czeską najłatwiej pomylić z berłóweczką rudawą (T. melanocyclum) i zimową (T. brumale). Różni się od nich jaśniejszym kapeluszem oraz brakiem ciemnego koloru przy ujściu zarodników.

[cusiew44]

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1818 roku Elias Fries, nadając mu nazwę Agaricus saponaceus. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1871 roku P. Kumm., przenosząc go do rodzaju Tricholoma. Niektóre synonimy:

[cusiew44]

Białawy, mięsisty, przy podstawie trzony czerwono nabiegły. Po pewnym czasie od zbioru czerwieniejący, o mydlanym zapachu i smaku (czasami) gorzkawo-mącznym.

[cusiew44]

Gąska mydlana jest grzybem o bardzo zmiennym wyglądzie owocników, występuje w wielu odmianach, zawsze jednak ma mydlany zapach i czerwienieje (często te cechy ujawniają się dopiero po kilku godzinach). Podobna jest np. gąska niekształtna (Tricholoma portentosum), odróżniająca się jednak kapeluszem o odcieniu szarobrązowym, a nie zielonkawym. Od gołąbków różni się włóknistym i niełamliwym trzonem.