SYLWESTER, NOWY ROK, KARNAWAŁ

[madohora]

W 2003 z okazji setnej rocznicy urodzin Marka Rothko – amerykańskiego artysty pochodzącego z osiadłej w Dyneburgu rodziny Rotkowiczów – jego rodzina postanowiła wnieść swój wkład finansowy w renowację synagogi, obok pieniędzy wyasygnowanych przez Komisję Kongresu ds. ochrony dziedzictwa amerykańskiego za granicą. Prace rozpoczęły się na wiosnę 2003 i trwały trzy lata.

[madohora]

Swoje siedziby mają tutaj: Uniwersytet Pedagogiczny oraz wydział ogólnotechniczny Ryskiego Uniwersytetu Technicznego. W Dyneburgu funkcjonuje Państwowe Gimnazjum Polskie im. J. Piłsudskiego (J. Pilsudska Daugavpils valsts poḷu ġimnāzija).

[madohora]

W kościele Niepokalanego Poczęcia NMP odbywają się msze w języku polskim

[madohora]

Rawdon leży na skraju Tarczy Kanadyjskiej. Dzięki licznym jeziorom i rzekom stanowi cel turystyki w okresie letnim. Temperatura latem może wynosić 35 stopni, a zimą spadać do minus 30 stopni.

[madohora]

Międzynarodowy Festiwal Folkloru (Festival international de folklore de Rawdon), poświęcony muzyce folklorycznej,

[madohora]

Pokazy Wodne (L'Eaushow), spektakl Światło i dźwięk z efektami wody.

[madohora]

Na terenie Rawdon istnieją dwie szkoły prywatne, dwie publiczne francuskojęzyczne szkoły podstawowe i jedna publiczna francuskojęzyczna szkoła średnia oraz jedną publiczna anglojęzyczną szkoła podstawowa

[madohora]

Pochodził z książęcego rodu Czetwertyńskich. W 1702 został przełożonym monasteru Przemienienia Pańskiego w Starej Czetwertni. W 1707 dzięki interwencji cara Piotra I objął zarząd eparchii mohylewskiej, mścisławskiej i orszańskiej (białoruską). Przywilej królewski na katedrę otrzymał dopiero sześć lat później, także pod naciskiem dyplomacji rosyjskiej. Rok po objęciu urzędu, w 1708, znalazł się w ostrym konflikcie z metropolitą kijowskim Joazafem, pragnął bowiem podporządkować sobie stauropigialne monastery na terenie Wielkiego Księstwa Litewskiego i zaprowadzić w nich należną dyscyplinę. W szczególności obiektem jego zainteresowania były monaster Trójcy Świętej w Słucku i Monaster Kuteiński. Wieloletni spór o zwierzchność nad klasztorami zakończył się jednak zachowaniem status quo.

[madohora]

W domu zdobył gruntowne wykształcenie. Wielokrotnie towarzyszył również swojemu ojcu na zjazdach prawosławnej szlachty przeciwnej unii. Chociaż znaczna część rodziny Czetwertyńskich dokonała konwersji na katolicyzm, Stefan Czetwertyński zachował wyznanie prawosławne. Idąc za przykładem swojego stryjecznego brata Grzegorza, po złożeniu ślubów mniszych – Gedeona, wstąpił do monasteru Przemienienia Pańskiego w Starej Czetwertni, tam złożył wieczyste śluby mnisze z imieniem Sylwester i w 1702 został przełożonym wspólnoty. Współcześni określali go mianem „męża wielkiej nauki i gorliwości pasterskiej”. Liczne spotkania z prawosławną szlachtą umożliwiły mu także nawiązanie osobistych kontaktów z jej najbardziej wpływowymi przedstawicielami.

[madohora]

W momencie przyjęcia chirotonii biskupiej Sylwester (Czetwertyński) został mianowany biskupem mohylewskim, mścisławskim i orszańskim. Zobowiązał się także, że nie będzie siłowo rozciągał swojej jurysdykcji na obszary poza granicami eparchii. Miało to szczególne znaczenie w świetle faktu, iż jego poprzednik na katedrze, biskup Serapion, nosił tytuł egzarchy patriarchy Konstantynopola w Rzeczypospolitej oraz namiestnika metropolii kijowskiej. Uzyskiwał tym samym kontrolę nad tymi klasztorami prawosławnymi w Rzeczypospolitej, które z woli ich fundatorów podlegały metropolicie kijowskiemu mimo faktu, że jego rezydencja znalazła się poza granicami kraju. Metropolita kijowski Warłaam, domagając się wspomnianego zobowiązania, w szczególności miał na myśli status kanoniczny terytorium dawnego biskupstwa turowskiego. Struktury prawosławne na tym obszarze, pozostałe po utworzeniu w 1596 unickiej diecezji turowskiej, podlegały bowiem namiestnikowi metropolity kijowskiemu, którym był zwykle przełożony monasteru Trójcy Świętej w Słucku lub protopop słucki i kopylski. Mimo to biskup Sylwester samozwańczo dodał do tytułu biskupa całej Białej Rusi, mścisławskiego, orszańskiego i mohylewskiego także miano namiestnika metropolity w Wielkim Księstwie Litewskim, co oddawało jego prywatne ambicje, nie zaś rzeczywisty zakres kompetencji.

[madohora]

Do 1715 biskup Sylwester przebywał na stałe w Starej Czetwertni. Do Mohylewa wrócił po ustaniu działań wojennych

[madohora]

W tym samym czasie procesował się również z zakonem karmelitów o majątek Pieczersk, w którym znajdowała się rezydencja biskupa białoruskiego (część majątku karmelici w 1703 zagarnęli bez podstaw prawnych)

[madohora]

Podobny gwałtowny konflikt biskup Sylwester toczył z Monasterem Kuteińskim. W 1723, po swoim przyjeździe do tego klasztoru, został uwięziony przez mnichów na jego terenie. W rezultacie w 1724 biskup ogłosił odłączenie od Cerkwi ośmiu związanych z nim duchownych, w tym przełożonego monasteru. W ocenie rezydenta carskiego w Mohylewie słuszność w sporze pozostawała po stronie biskupa białoruskiego, który według wysłannika Piotra I bezskutecznie usiłował wprowadzić w monasterach należną dyscyplinę, w szczególności wyeliminować wśród mnichów pijaństwo – te właśnie działania, nie zaś samo dążenie do zmiany jurysdykcji klasztorów, spotykały się z niechęcią wspólnot. Mimo przedstawionej opinii, która została przesłana carowi, metropolita kijowski zachował nadzór nad spornymi monasterami.

[madohora]

Po przybyciu do Mohylewa w 1715 biskup nawiązał bliską współpracę z prawosławnym bractwem mohylewskim. Wspólnie podjęta została decyzja o odbudowie soboru katedralnego, zniszczonego w czasie wojny północnej, jednak archidiakon Kalikst Zaleński-Ołowiaszko, któremu hierarcha powierzył kierowanie zbiórką środków na ten cel, zdefraudował uzyskane pieniądze. Spór w sprawie sprzeniewierzenia funduszy nie został rozwiązany za życia biskupa Sylwestra

[madohora]

Dwa lata później, 1 kwietnia 1720, sam hierarcha napisał memoriał do cara, w którym zwracał się z prośbą o udzielenie ostatniej eparchii prawosławnej w Rzeczypospolitej wszechstronnej pomocy. Prosił, by dyplomacja rosyjska uzyskała od króla gwarancje nielikwidowania eparchii białoruskiej, zezwolenia na konwersje z katolicyzmu na prawosławie, karania osób zakłócających nabożeństwa, dopuszczenie prawosławnych mieszczan do stanowisk w magistracie, a prawosławnych biskupów do senatu, jak również o zwrot 75 cerkwi odebranych przez unitów po 1700. Korzystając z osłabienia międzynarodowej pozycji Rzeczypospolitej, car już 28 lipca tego samego roku wymógł na królu wydanie przywileju, w którym August II nie tylko potwierdził prawa Sylwestra (Czetwertyńskiego) do katedry białoruskiej, ale i wszystkie wydane przez swoich poprzedników przywileje i uprawnienia ludności prawosławnej. Wydanie przywileju nie oznaczało jednak w praktyce pełnego zapewnienia swobód wyznaniowych ani realizacji postulatów biskupa białoruskiego zawartych w korespondencji za carem. Ponownie również treść przywileju stwarzała możliwość sporów kompetencyjnych między biskupem białoruskim a metropolitą kijowskim. Podobnie bowiem jak w analogicznym dokumencie z 1713, król określił ordynariusza eparchii białoruskiej jako zwierzchnika wszystkich cerkwi i monasterów w Wielkim Księstwie Litewskim, w tym stauropigialnych. Niezrealizowane postulaty biskupa białoruskiego stały się przedmiotem kolejnych interwencji dyplomacji rosyjskiej, w szczególności po synodzie zamojskim, po którym nastąpił szybki rozwój Kościoła unickiego kosztem prawosławnego. Na polecenie cara ambasador rosyjski w Warszawie osobiście wstawiał się u króla w obronie prawosławnych, zaś jego tłumacz udał się na ziemie białoruskie i litewskie w celu zbierania skarg na prześladowania ze strony katolików i popierających je dowodów.

[madohora]

Następcy zmarłego na początku 1725 cara Piotra I nie interesowali się sytuacją prawosławnych w Rzeczypospolitej i nie mieli na jej temat szerszej wiedzy. W kwietniu 1725, na żądanie króla polskiego, Mohylew opuścił rosyjski komisarz Ignatij Rudakowski. Biskup Sylwester został wprowadzony w błąd co do charakteru tego wyjazdu – także strona rosyjska zapewniła go, że wyjazd Rudakowskiego (aktywnie wspierającego jego działalność) jest czasowy. Już dwa miesiące po wyjeździe Rudakowskiego Sylwester (Czetwertyński) skierował do komisarza list, w którym prosił o przysłanie do Mohylewa przedstawiciela rosyjskiego, informował o kolejnych aktach wrogości ze strony katolików i próbach siłowego odbierania cerkwi w Mohylewie (w tym soboru katedralnego), Nowym Bychowie, Tajmanowie i Szkłowie. Na list ten nie otrzymał odpowiedzi. Mimo to w sierpniu 1726 po raz kolejny zwrócił się z prośbą o pomoc do carycy Katarzyny I, informując o próbie przejęcia przez unitów parafii prawosławnych w Mścisławiu i o zamachu na własne życie. Tym razem po jego apelu nastąpiła interwencja posła rosyjskiego, gen. Jaguszyńskiego. Była ona jednak nieskuteczna. Polska polityka wyznaniowa stawała się coraz bardziej nieprzychylna prawosławiu. Unicki metropolita Atanazy Szeptycki otwarcie żądał całkowitej likwidacji Kościoła prawosławnego w kraju

[madohora]

Ukończył kolegium mohylańskie w Kijowie, następnie kontynuował studia w Akademii Krakowskiej, którą ukończył jako jeden z najlepszych studentów. Od 1665 (lub 1669) do 1673 był ihumenem Brackiego Monasteru w Kijowie, zaś od 1669 do 1689 był rektorem kolegium mohylańskiego. Funkcję tę łączył z obowiązkami przełożonego monasteru św. Michała Archanioła o Złotych Kopułach (od 1673 do 1677 lub nawet 1680), a następnie Pustynnego Monasteru św. Mikołaja w Kijowie (od 1680 do 1684) i ławry Peczerskiej (1684–1689), którą kierował jako archimandryta. Urząd ten objął z nominacji administratora metropolii kijowskiej arcybiskupa czernihowskiego Łazarza, za zgodą patriarchy moskiewskiego i całej Rusi Joachima, a bez zezwolenia patriarchy Konstantynopola, któremu nadal podlegała metropolia

[madohora]

Zmarł w 1707 i został pochowany w ławrze Pieczerskiej.

[madohora]

Leon (Lew) Ślubicz-Załęski herbu Turzyma OSBM (ur. 1648, zm. 24 sierpnia 1708) – duchowny greckokatolicki, bazylianin, zakonnik monasteru w Supraślu, archimandryta dermański w 1694 roku

[madohora]

Był elektorem Augusta II Mocnego z ziemi lwowskiej i przemyskiej w 1697 roku

[madohora]

Woroneż (ros. Воронеж) – miasto obwodowe w Rosji, nad rzeką Woroneż (dopływ Donu). Znajduje się 486 km na południe od Moskwy, przy federalnej magistrali M4 „Don”. Aglomeracja woroneska liczy ponad 1,3 mln mieszkańców, a samo miasto (2020) 1 058 261 mieszkańców

[madohora]

W 1868 roku do miasta doprowadzono kolej. W roku 1919 w okolicach miasta miały przebieg ciężkie walki bolszewików z oddziałami białogwardyjskimi. Większość budynków miasta została zniszczona podczas walk radziecko-niemieckich w 1943 roku. W latach 50. XX wieku miasto odbudowano w stylu socrealistycznym.

[madohora]

Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej – prawosławna cerkiew w Woroneżu, w eparchii woroneskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Nazywana cerkwią Admiralicyjną z uwagi na szczególne związki z flotą rosyjską: w niej odbywały się nabożeństwa dziękczynne po budowie pierwszych rosyjskich okrętów wojennych.

[madohora]

W 1803 do cerkwi dobudowano trójkondygnacyjną dzwonnicę i obszerny przedsionek z ołtarzami bocznymi Objawienia Pańskiego oraz Świętych Antoniego i Teodozjusza Pieczerskich. W świątyni przechowywano pamiątki związane z udziałem mieszkańców Woroneża w wojnie francusko-rosyjskiej w 1812 – otrzymane przez nich medale i szpadę wiceadmirała Aleksieja Sieniawina, dowódcy flotylli azowskiej. Od 1844 w cerkwi wystawione były również sztandary woroneskich pułków grenadierów i jegrów. W latach 1880–1881 cerkiew została przebudowana, przemalowano również znajdujący się w niej ikonostas.

[madohora]

Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej w Woroneżu, z uwagi na czas powstania, reprezentuje styl eklektyczny. Najstarsza część obiektu – nawa i pomieszczenie ołtarzowe wzniesione zostały w stylu staroruskim, z niską absydą i pięcioma kopułami. Późniejszy styl klasycystyczny reprezentują przedsionek i dzwonnica. Nawa cerkiewna wznosi się na wysokość 13,1 m, natomiast dzwonnica – na 21,4