Jak daleko od plagiatu?

[Gość: Michał]

Ale syf. Profesor czuje się współautorem pracy, bo był jej promotorem. Jego
zwierzchnik niewinnie stwierdza, że "promotor pomaga, dopisuje fragmenty. Jak
odmówić mu praw autorskich do pracy studenta?"

To w Polsce promotorzy PISZĄ STUDENTOM FRAGMENTY MAGISTEREK???
Wow. To wobec tego albo rzeczona studentka nie powinna była dostać dyplomu,
bo profesor za nią napisał część pracy - albo, co bardziej prawdopodobne,
profesor jest obrzydliwym plagiatorem i jeszcze do tego człowiekiem bez
żadnych jaj i honoru. Co za oślizgła obrzydliwość. I jeszcze ci jego
przełożeni co go bronią. A fe.

[Gość: Autor]

nie odnoszac sie do tego konkretnego przypadku.
Wielu studentow jest okradanych przez promotorow, ktorzy wykorzystuja ich prace
Ale rownie wielu studentow, powinno jako wspolautorow swoich prac
magisterskich podac opiekunow seminariow. Bez pomocy profesorow, bez poprawek,
dopiskow ich, studenckie dziela, bylyby "pozal sie Boze"...

[jhbsk]

To jest niestety powszechne. Magister się narobi profesor się pod tym
podpisuje. I nie tylko na uczelniach. W instytutach naukowych również.

Rewizja "dorobku naukowego" !

[Gość: ms]

Zbliża się czas, żeby zrobić rewizję "dorobku naukowego" wszystkich
pseudonaukowców posiłkujących się pracami swoich studentów. Z tego co obserwuję,
jest to obecnie plaga większa od plagiatu prac magisterskich i licencjackich. Im
gorszy wykładowca, tym więcej zleca prac pod swoje potrzeby.

[Gość: OK]

Doskonały pomysł!A przy okazji odebrać tytuły magistra wszystkim którzy
napisali prace pod ich kierunkiem!

Jak daleko od plagiatu? odległóść 0

[Gość: zainteresowany]

Takie plagiaty to obraz porażającej patologii nauki i edukacji w Polsce więcej
na www.nauka-edukacja.p4u.pl/
Jesli prof plagiatuje swojego mgr to chyba znaczy , że jego poziom jest na
poziomie mgr ? Czemu zatem jest wynagradzany wg stawek prof ?

[Gość: aaaa]

Ale przecież sprawę całkowicie załatwiłoby, gdyby gość po prostu podał pracę
studentki jako źródło... Nic by mu się nie satło, jego dorobek nie byłby przez
to mniejszy... Ale takich "profesotów" mamy...

Nie wystarczy podanie źródła

[itakdalej.itakdalej]

Gość portalu: aaaa napisał(a):

> Ale przecież sprawę całkowicie załatwiłoby, gdyby gość po prostu podał pracę
> studentki jako źródło...

Podanie źródła nie wystarczy jeżeli ktoś umieszcza u siebie żywcem połowę pracy
opublikowanej przez kogoś innego, kilkadziesiąt stron. Jest to nienormalna
sytuacja. Jeżeli studentka spisywała w ponad 50% swej pracy przemyślenia
profesora, to jej się nie należy dyplom, a jeżeli profesor w swoim dziele
cytował studentkę to jest kiepskim profesorem, który ma tylko jakieś wstępne
pomysły, ale ich nie doprowadza do końca, zostawia innym, jest powierzchowny i
dlatego jego pozycja na uczelni jako osoby którą powinno być stać na jakąś
głębszą refleksję budzi wątpliwości. Ktoś taki może jest dobrym managerem ale
nie jest już osobą aktywną intelektualnie.
Taka sytuacja jaka zaszła na SGGW jest całkowicie chora i patologiczna. Jest to
jeszcze jednen przykład, że na polskich uczelniach trwają układy z czasów
komunistycznych, kiedy prawa się nie szanowało, a osoby niższe w hierarchii
lekceważyło i cynicznie eksploatowało.

Uczciwe rozwiązanie

[itakdalej.itakdalej]

Tylko współautorstwo. Współautorem pracy dyplomowej jest z definicji promotor i
widnieje na pierwszej stronie (zakłada się, że ten udział jest jednak dużo
mniejszy niż 50%; inaczej dyplom się studentowi nie należy), a prace które
później powstaną, i będą wykorzystywać tak obszernie wyniki pracy dyplomowej,
muszą już być wspólne. Mogą to być tylko współne rozdziały, gdy cała książka
jest profesora. Podobają mi się wypowiedzi prof. Kaźmierskiego oraz prof.
Błeszyńskiego, którzy dokładnie wyjaśniają o co chodzi:
miasta.gazeta.pl/warszawa/1,34862,2681512.html
Jeżeli będą to artykuły opierające się na wynikach prac dyplomowych, musi być
dwóch autorów. Student powinien brać udział w ich przygotowaniu. Jeżeli nie
wyrazi zainteresowania, albo kontakt z nim się urwie, promotor powinien mieć
prawo opublikowania tych wyników, ale oczywiście pod wspólnym autorstwem.

[Gość: Adam]

Wielkie mi mecyje! Tajemnicą Polyszynela było, że promotorzy wykorzystują
studentów do zbierania za nich materiałów, narzucją konkretny temat. Mój
promotor poprosił nawet o wersję elektroniczną pracy, aby - jak się domyślam -
nie musiał nawet wklepywać tekstu. Nie wiedziałem tylko, że mogę zarządać
tantiemy do niego.

[Gość: MZ]

[Gość: kynolog]

Pan Sciesiński jest znany z tego że nie ma honoru,ambicji.Kradnie nie tylko
prace magistrantom ale i inne publikacje.Jest to człowiek moim skromnym zdaniem
który juz dawno z uwagii na jego harakter i podejscie do człowieka nie powinien
pracowac na Uczelniach-moim skromnym zdaniem jest to tylko wstyd dla uczelni
ktora zatrudnia tak malo moralnego człowieka

[fugazin]

Przytocze opinie profesora ze USA: Earl Babbie twierdzi, ze plagiatem jest
kazde cytowanie slowo w slowo jesli ma wiecej niz 8 (slownie osiem!!!) slow.
Do przemyslenia :)

Zwierzchnik ma trochę racji

[itakdalej.itakdalej]

Gość portalu: Michał napisał(a):

> Ale syf. Profesor czuje się współautorem pracy, bo był jej promotorem. Jego
> zwierzchnik niewinnie stwierdza, że "promotor pomaga, dopisuje fragmenty. Jak
> odmówić mu praw autorskich do pracy studenta?"

Mimo mojej krytycznej oceny postępowania profesora z SGGW (pisałem o tym
wcześniej; tutaj - powyżej), uważam że trochę racji ten zwierzchnik jednak ma.
Praca dyplomowa nie jest samodzielną wypowiedzią, znaczący wpływ miał na nią
(tzn. powinien mieć) promotor. Na pewno praca ta nie jest własnością
intelektualną jedynie studenta. Problem polega na tym, że specyficzne role
promotora i jego podopiecznego odnosi się do prawa autorskiego, a ono dotyczy
twórczości samodzielnej. Więc nie jest prawdą, że promotor jest autorem, ale
podejście że całkowitym autorem i właścicielem wszystkich praw do dzieła jest
student, też nie jest sprawiedliwe. Może w ustawie o prawie autorskim trzeba
poświęcić jakiś fragment dziełom naukowym oraz pracom dyplomowym? To jest
jednak specyficzna dziedzina, trochę coś innego, niż pisanie książki
beletrystycznej, piosenki, malowanie obrazu czy rzeźbienie.

[khmara]

Nie ma racji. Są prace magisterskie, w których promotor poprawia jedynie
przecinki. Wrzucanie ich do jednego wora z wypocinami, za które tytuł magistra
się nie należy i obejmowanie tego jakąś odrębną regulacją prawną to pomyłka.
Potem okazuje się, że każdy plagiator miał samych dennych magistrantów, za
których trzeba było wręcz pisać prace.

Nie zgadzam sie

[Gość: Michal]

Pomoc merytoryczna promotora, pomoc w sprofilowaniu tematu, ewentualnie doborze
lektur, sugerowaniu poprawek do "brudnopisow" nie mozna nazwac wspolautorstwem
pracy. Wspolautorstwo to by bylo gdyby promotor i student razem ustalali, jaka
ma byc argumentacji i wnioski pracy, i razem pisali jej tekst.
No chyba, ze w Polsce rzeczywiscie

a) Studenci pisza w swoich pracach nie to, co mysla, tylko to, co im
profesorowie kaza, co byloby bardzo przykrym przypadkiem intelektualnego
ubezwlasnowolnienia studentow przez profesorow

b) Profesorowie rzeczywiscie siedza po nocach i pisza studentom i redaguja ich
prace magisterskie. Ale w to raczej nie wierze, bo slyszalem raczej, ze w
Polsce profesorowie maja pod opieka nawet i dwudziestru seminarzystow na rok, i
czasem nawet nie wiedza, o czym sa ich prace.

Ja nie studiowalem w Polsce, skonczylem jeden z najlepszych uniwersytetow w
USA, wiec moze nie powinienem sie tak autorytatywnie wypowiadac. Ale ta
sytuacja wydaje mi sie chora. Na mojej uczelni profesorowie oczywiscie
doradzali swoim studentom przy precyzowaniu tematu, doborze lektur etc. ale
nigdy nie ingerowali w tresc pracy. Studenci sa tu od pierwszego roku uczeni
samodzielnego poszukiwania zrodel i rozwijania wlasnej argumentacji, a
profesorowie sluza jako intelektualni partnerzy, ktorzy sluza krytyka naszych
pomyslow. Nigdy by im nie przyszlo do glowy przypisywanie sobie wspolautorstwa
pracy. Zreszta prosze zauwazyc, ze w anglosaskich ksiazkach naukowych przyjete
jest pisanie w podziekowaniach, ze autor pragnie podziekowac X, Y i Z za
mozliwosc przedyskutowania z nimi tez zawartych w pracy, uwagi krytyczne etc.
but "they are in no way responsible for the views expressed in the book or the
errors that might remain."
Poza tym jak ja oddawalem swoja prace dyplomowa, to nawet nie wolno mi bylo
umiescic na stronie tytulowej nazwiska promotora, zeby moi recenzenci nie mogli
swiadomie czy podswiadomie kierowac sie ta wiadomoscia przy ocenie mojej
pracy...

Z szacunkiem, nie zgadzam sie

[Gość: Michal]

Pomocy merytorycznej promotora, pomocy w sprofilowaniu tematu, ewentualnie
doborze lektur, sugerowaniu poprawek do "brudnopisow" nie mozna nazwac
wspolautorstwem pracy. Wspolautorstwo by bylo gdyby promotor i student razem
ustalali, jaka ma byc argumentacji i wnioski pracy, i razem pisali jej tekst.
No chyba, ze w Polsce rzeczywiscie

a) Studenci pisza w swoich pracach nie to, co mysla, tylko to, co im
profesorowie kaza, co byloby bardzo przykrym przypadkiem intelektualnego
ubezwlasnowolnienia studentow przez profesorow

b) Profesorowie rzeczywiscie siedza po nocach i pisza studentom i redaguja ich
prace magisterskie. Ale w to raczej nie wierze, bo slyszalem raczej, ze w
Polsce profesorowie maja pod opieka nawet i dwudziestru seminarzystow na roku,
i czasem nawet nie wiedza, o czym sa ich prace.

Ja nie studiowalem w Polsce, skonczylem jeden z najlepszych uniwersytetow w
USA, wiec moze nie powinienem sie tak zdecydowanie wypowiadac. Ale ta sytuacja
wydaje mi sie chora. Na mojej uczelni profesorowie oczywiscie doradzali swoim
studentom przy precyzowaniu tematu, doborze lektur etc. ale nigdy nie
ingerowali w tresc pracy. Studenci sa tu od pierwszego roku uczeni
samodzielnego poszukiwania zrodel i rozwijania wlasnej argumentacji (i bardzo
duzo pisza, nawet jeden esej na tydzien) a profesorowie sluza jako
intelektualni partnerzy, ktorzy sluza krytyka naszych pomyslow. Nigdy by im nie
przyszlo do glowy przypisywanie sobie wspolautorstwa pracy. Zreszta prosze
zauwazyc, ze w anglosaskich ksiazkach naukowych przyjete jest pisanie w
podziekowaniach, ze autor pragnie podziekowac X, Y i Z za mozliwosc
przedyskutowania z nimi tez zawartych w pracy, uwagi krytyczne etc. but "they
are in no way responsible for the views expressed in the book or the errors
that might remain."

Poza tym jak ja oddawalem swoja prace dyplomowa, to nawet nie wolno mi bylo
umiescic na stronie tytulowej nazwiska promotora, zeby moi recenzenci nie mogli
swiadomie czy podswiadomie kierowac sie ta wiadomoscia przy ocenie mojej
pracy...

Do Michała a także khmary

[itakdalej.itakdalej]

Sądząc po tym co i jak napisał Michał (np. "uczeni [...] bardzo duzo pisza,
nawet jeden esej na tydzien) jest on reprezentantem nauk humanistycznych. Tam
rzeczywiście chodzi głównie o "rozwijanie wlasnej argumentacji" i można
stosować zasady własności intelektualnej takie same jak do twórczości dzieł
artystycznych czy książek beletrystycznych. Natomiast w naukach ścisłych,
przyrodniczych czy technicznych, gdzie postęp i konkurencja są szalone,
dodatkowo przyśpieszone przez Internet, a w wyścigu biorą udział firmy, nie ma
mowy o tym, żeby ktoś coś napisał nie znając ostatnich publikacji, a tylko
jakieś stare lektury, albo żeby student tracił przynajmniej kilka miesięcy na
poszukiwanie źródeł. Od tego są wyszukiwarki i bazy danych i to się robi w góra
kilka dni. Cudów nie ma: bez know-how promotora na wstępie nie będzie ciekawych
wyników! I żaden student nie napisze niczego istotnego bez pomocy i ścisłej
współpracy z promotorem. Oczywiście ja zakładam, że promotor czy opiekun jest
kompetentny i zna State of the Art w swojej dziedzinie, co w Polsce, gdzie
większość profesorów nie ma żadnej publikacji na Liście Filadelfijskiej, jest
niespełnione. Ala ja piszę o świecie normalnym, a nie o skansenie, bo do
normalności powinniśmy dążyć, a nie utrwalać w prawie to co chore. A
niewątpliwie to, że jakiś profesor ma dwustu magistrantów i 50 doktorantów i im
w ogóle nie pomaga, bo jest to NAWET fizycznie niemożliwe (o tym pewnie pisał
khmara) jest patologią. Ale w konkurencyjnej dziedzinie student, choćby stanął
na głowie, nie stworzy nic na poziomie LF.
Nie dajmy się zwariować, ja czytam wiele publikacji amerykańskich i potem
często sprawdzałem kto je napisał. Jest bardzo dużo artykułów profesorów i ich
podopiecznych z materiału M.Sc. Jakby udział profesora polegał tylko na
stawianiu przecinków, nie sądzę, że w wolnym i demokratycznym kraju, gdzie
ciekawe rzeczy szybko zamieniają się na pieniądze i prawnicy tylko czekają na
okazję, ta publikacja miała dwóch autorów.

To bardzo nieeleganckie tak kogos cytowac

[Gość: Grisza]

i mimo,ze dotyczy to dyplomantki pana profesora to jest w tym jakis posmaczek
dyskwalifikacji etycznej.Ale mnie to zupelnie nie dziwi ,bo wiekszosc
profesorow w uczelniach technicznych,akademiach medycznych,szkolach glownych
handlowych i tym podobne to bezczelni karierowicze dzieci PRL,gdzie
falsyfikaty,plagiaty,wymyslanie prac do bibliografii,naciaganie wynikow lub
wrecz wysysanie z brudnego palucha wynikow eksperymentow oraz inne sprawki po
linii i na bazie byly nagminne.Wystarczy chocby przyjrzec sie znajomosci
jezykow obcych w tym srodowisku-jak wiec kol. Iksinski piszac habilitacje i
cytujac obficie anglosaskie pismiennictwo mogl je czytac nie znajac
angielskiego?No chyba,ze swoistym brajlem.Najserdeczniejsze zyczenia wszelkiej
pomyslnosci wszystkim panom i paniom profesorom.

Jestem promotorem prac

[Gość: Iwona]

ale do głowy by mi nie przyszło cytowanie prac studentów bez ich wiedzy i
zgody, ja nie jestm autorem prac, a ich PROMOTOREM. To niepojęte i naganne
tłumaczenie. Wstyd

[Gość: Michal]

Fajnie, ze sie Pani wypowiedziala. W pewnym sensie Pani glos likwiduje czesc
niesmaku, ktory pozostaje po czytaniu wypowiedzi profesorow z SGGW. Mam
nadzieje, ze tacy ludzie, jak Pani w koncu przewaza na polskich uniwersytetach
i zaczna narzucac tam odpowiednie etyczne i intelektualne standardy. Serdeczne
pozdrowienia.

[Gość: Michal]

Fajnie, ze sie Pani wypowiedziala. W pewnym sensie Pani glos likwiduje czesc
niesmaku, ktory pozostaje po czytaniu wypowiedzi profesorow z SGGW. Mam
nadzieje, ze tacy ludzie, jak Pani w koncu przewaza na polskich uniwersytetach
i zaczna narzucac tam odpowiednie etyczne i intelektualne standardy. Serdeczne
pozdrowienia.