Moje zlote mysli

[willli2]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=59&w=7937991

[Gość: niech]

popieram zniszczyć Warszawe

[Gość: niech]

Tylko gdzie ja będe mieszkał znów w Bieszczadach ??

[niech]

Ty akurat nie masz problemu z mieszkaniem. Kibli ci u nas dostatek.

[d.z]

Luki na których opiera się znajomość greckiej filozofii, zostały ostatnio nieco
zapełnione za sprawą odkrycia nieznanych fragmentów dzieła O przyrodzie, Zenona
z Elei. Tym razem znaleziono je u Plutarcha, który, pisząc o pracy Zenona, zdał
się na przekazy nieznanego dotąd starożytnego myśliciela, Akierkegaardenesa. W
ten sposób jakby rzucono odrobinę więcej światła na naszą niewiedzę o
najdawniejszej filozofii Europy.

Myśl grecka, wychodząc od stawiania podstawowych, kosmogonicznych pytań: skąd
powstał świat, bóstwa i na co idą podatki, oznajmiała, że nie każdy od razu
musi wiedzieć, o co chodzi. Pytając zaś o naturę rzeczy, częto unaoczniała jej
sprzeczność, wykazującą się w odmienności tezy i antylopy. (Ahegeles)

Nie wszyscy jednak popadali w skrajny nihilizm, utrzymując na przykład, że
niczego nie ma z wyjątkiem dziury. Fałsz takiego twierdzenia od razu wykazał
Efreudenides, mówiąc, że jeśli jest dziura, to musi być coś, w czym ta dziura
jest. Jako przykład podał swój własny ząb.


I tak dochodzimy do Zenona z Elei, ze szkoły parmenidejskiej, który swoją
wiedzę wywodził z czystej dedukcji, choć niekiedy mylił ją z winem gronowym.
Był pierwszym rasowym polemistą. Sztukę prowadzenia sporów ćwiczył i doskonalił
do tego stopnia, że przyjaciele często prosili go, by zechciał poświęcić chwilę
na rozmowy z ich żonami, na co chętnie przystawał. W ten sposób powstała
dialektyka.

Zenon zasłynął argumentem przeciw poznaniu zmysłowemu. Jedno ziarnko rzucone w
głowę nie pozbawi człowieka przytomności, nie powinien więc pozbawić go jej i
worek ziarna, bo skądże ma pozbawić przytomności całość, jeśli nie pozbawia jej
żadna z części? Tymczasem worek ziarna uderzony w głowę pozbawia przytomności.


A oto nowe, nieznane argumenty Zenona z Elei przeciw życiu:


1. Dychotomia
Istota, która żyje i ma jakiś czas pożyć, musi najpierw przeżyć połowę swego
życia, potem połowę części pozostałej, potem połowę reszty i tak w
nieskończoność. Jakkolwiek tedy krótkie jest to życie, które istota ma przeżyć,
zawsze musi przeżyć nieskończoną ilość odcinków, a tego w skończonym przeciągu
czasu dokonać niepodobna, życie więc jest niemożliwe.


2. Człowiek
Żyjący człowiek w chwili teraźniejszej spoczywa w pokoju i nie daje znaków
życia; i tak samo jest w każdej innej chwili. Ale życie składa się z chwil,
więc człowiek nie może żyć, lecz jest martwy.


3. Matuzalem
Najdłużej żyjący nigdy nie przeżyje żyjącego najkrócej, matuzalem nie przeżyje
umarłego w dniu narodzin, jeśli ten cokolwiek urodzi się wcześniej.
Długowieczny bowiem musi dożyć do chwili, którą przeżył krótko żyjący, ten zaś
znów coś przeżył i tak będzie zawsze.


A ja już się obawiałem, iż Zenon z Elei nie znajdzie swoich następców.
:)))