Prosba o dane

[Gość: Sceptyk]

Mozecie mi podrzucic jakis link do opracowan ekonomicznych dotyczacych
bilansu kosztow i przychodow w wypadku przystapienia do uni. Moze gdzies
znajdzie sie info o potencjalnycm wzroscie deficytu budzetowego itp.

Dzieki za pomoc.

[Gość: K.J.]

Gość portalu: Sceptyk napisał(a):

> Mozecie mi podrzucic jakis link do opracowan ekonomicznych dotyczacych
> bilansu kosztow i przychodow w wypadku przystapienia do uni. Moze gdzies
> znajdzie sie info o potencjalnycm wzroscie deficytu budzetowego itp.
>
> Dzieki za pomoc.

Koszty aneksji do UE, prof. Włodzimierz Bojarski

naszawitryna.pl/europa_753.html
Wielkie oszustwo!!!, Carl Beddermann

naszawitryna.pl/europa_602.html
Raporty unijnych ekspertów. Krzysztof Janiewicz

naszawitryna.pl/europa_804.html
Również wiele innych danych pod adresem:

Czy członkostwo w UE jest dla nas opłacalne?

naszawitryna.pl/index_europa_29.html

[Gość: Sceptyk]

Dzieki, moze ktos jeszcze cos dopisze. Te wszystkie pochodza z jednego seit'u.
Po za tym ich forma przerasta tresc. Ja nie chce kolejnego ideologicznego bla,
bla, tylko proste wyliczenia:

po jednej stronie:
skladki czlonkowskie, koszty obciazen zwiazane z wprowadzeniem cel na np. na
produkty spoza UNI itd, potencjalne obciazenia wynikajace z koniecznosci
posiadania wlasnych funduszy na realizacje projektow wspieranych przez unie,

a po drugiej:
ile unia dolozy sie, co da "za darmo", jesli da cokolwiek ;), uwzglenijmy
potencjalne zyski z exportu jesli mamym co exportowac itd.

Pozdrawiam

[Gość: K.J.]

Gość portalu: Sceptyk napisał(a):

) Dzieki, moze ktos jeszcze cos dopisze. Te wszystkie pochodza z jednego seit'u.
) Po za tym ich forma przerasta tresc. Ja nie chce kolejnego ideologicznego
bla,
) bla, tylko proste wyliczenia:
)
) po jednej stronie:
) skladki czlonkowskie, koszty obciazen zwiazane z wprowadzeniem cel na np. na
) produkty spoza UNI itd, potencjalne obciazenia wynikajace z koniecznosci
) posiadania wlasnych funduszy na realizacje projektow wspieranych przez unie,
)
) a po drugiej:
) ile unia dolozy sie, co da "za darmo", jesli da cokolwiek ;), uwzglenijmy
) potencjalne zyski z exportu jesli mamym co exportowac itd.
)
) Pozdrawiam

Hmm... Myślę, że się Pan z podanymi przeze mnie artykułami nie raczył zapoznać.
No bo jak można stwierdzić, że w poniższym przypadku „forma przerasta treść”?

Koszty dostosowań i straty w rolnictwie

Znaczną pozycję kosztów i strat związanych z przygotowaniami integracyjnymi z
UE stanowią koszty dostosowań polskich przedsiębiorstw, administracji rządowej
i samorządowej, a w pewnym stopniu i gospodarstw domowych do wymagań i warunków
UE. Część tych dostosowań, np. w zakresie poprawy stanu sanitarnego i ochrony
środowiska, jest użyteczna. Ale i w tym zakresie nadmiernie zaostrzone normy i
przyspieszone wymagania obliczone są bardziej na niszczenie polskich
konkurencyjnych wytwórców niż na rzeczywistą poprawę sanitarną. Ogromna liczba
dyrektyw i norm UE, nie zawsze lepszych od dotychczasowych polskich norm,
wymaga dodatkowej rzeszy pracowników w administracji państwowej, w przemyśle,
usługach i w rolnictwie. Minister D. Huebner stwierdziła, że samo przygotowanie
i obsługa wniosków o środki z UE wymaga wzrostu zatrudnienia w administracji o
18 tys. osób. Trzeba też uwzględnić znaczne koszty zmiany oprzyrządowania w
produkcji, koszty ochrony środowiska, koszty organizacji, kontroli i inne. Brak
dotychczas pełnego obliczenia tych wszystkich kosztów. Do naszego szacunku
przyjmujemy ostrożnie, że dotychczasowe koszty dostosowań krajowych do
specjalnych wymagań Unii Europejskiej wyniosły do końca 2001 r. co najmniej 10
mld USD i w dalszych latach będą wynosiły minimum 1,5 mld USD rocznie.

W 1990 r. było w Polsce 2,14 mln gospodarstw rolnych, a w 2000 r. - 1,9 mln.
Przyjmujemy w uproszczeniu, że corocznie 2 mln gospodarstw rolnych doznawało
negatywnych skutków transformacji na życzenie i pod presją UE. Uwzględniamy
straty w produkcji i sprzedaży, niekorzystne zmiany cen i spadek w dochodach
oraz niszczenie zabudowań gospodarczych i sprzętu. Szacujemy, że straty te
wzrastały stopniowo od 2 tys. zł na średnie gospodarstwo w 1992 r., do 15 tys.
zł na gospodarstwo w 2001 r. W okresie 1991-2001 suma tych strat wynosiła zatem
168 mld zł. Do przeliczeń na dolary przyjmujemy tutaj średnią wartość 3 zł/USD
pomiędzy kursem bankowym a kursem wynikającym z siły nabywczej. Daje to
sumaryczną wartość strat w rolnictwie w rozważanym okresie w wysokości 56 mld
USD. W kolejnych latach straty te będą się powiększały, wynosząc co najmniej 11
mld USD rocznie.

Wpłaty do budżetu Unii Europejskiej i inne

Z wcześniejszych rozmów dotyczących włączenia Polski do UE, potwierdzonych
ostatnio, wynika, że w najbliższych latach polska składka do budżetu UE będzie
wynosić 2,4 mld USD (euro) rocznie. W ramach tej kwoty Polska została
zobowiązana m.in. do zapłacenia w ciągu trzech lat 620 mln euro tzw. rabatu
brytyjskiego, to jest części składki unijnej przypisanej Wielkiej Brytanii,
której ona jednak nie wpłaca do budżetu UE. Inne kraje Unii zostały też wezwane
do solidarnego pokrycia brakującej kwoty brytyjskiej, ale Niemcy, Austria,
Holandia i Szwecja uzyskały ulgę w tym obowiązku.
Koszty rosnącej biurokracji unijnej wzrastają wykładniczo i co parę lat władze
UE wprowadzają nowe dodatkowe formy opodatkowania budżetów państw
członkowskich. Oprócz wcześniejszych wpływów celnych i opłat za import
produktów rolnych spoza UE, od 1970 r. wprowadzono odpis (1,6 proc.) od sumy
krajowych podatków VAT. Przyjęto również, że w państwach członkowskich podatek
VAT nie może być niższy od 15 proc. To częściowo wyjaśnia trudne negocjacje o
obniżenie podatku VAT dla polskiego budownictwa. Warto jednak wiedzieć, że
pomimo tych ogólnych zasad w wielu państwach członkowskich UE nadal występuje
stawka zerowa VAT: w Belgii, Danii, Finlandii, Irlandii, Szwecji, Wielkiej
Brytanii i Włoszech. Dotyczy ona książek, żywności, lekarstw, sprzętu
medycznego i ortopedycznego, odzieży i obuwia dla dzieci oraz usług budowlanych
związanych z budową domów mieszkalnych. Myśli się też o kolejnym podatku
ekologicznym, od ilości zużywanego węgla, który znowu najbardziej dotknie
Polskę.
Do wymienionych powyżej naszych wpłat budżetowych dojdą jeszcze kwoty
przygotowania projektów dofinansowywanych przez UE oraz kwoty na
prefinansowanie dopłat. Według danych Ministerstwa Finansów wyniesie to średnio
rocznie 2,1 mld zł, to jest w przybliżeniu 0,5 mld USD. Poszerzenie stosunków z
UE i ewentualna integracja łączy się ponadto z wniesieniem składki do banków
europejskich oraz do innych organizacji i funduszy. Ponadto trzeba ponosić
koszty polskich przedstawicielstw, uczestnictwa i licznych delegacji
zagranicznych. Szacujemy, że koszty te wyniosły dotychczas 1 mld USD i będą
występowały w przyszłości w wysokości około 0,3 mld USD rocznie.
Unia Europejska wymaga dodatkowo od Polski usprawnienia obsługi granicznej i
tzw. uszczelnienia naszej granicy wschodniej, która stanie się ewentualnie
granicą UE. Ponadto mamy spełniać ostre wymagania Schengen dotyczące specjalnej
obsługi i kontroli osób przybywających spoza UE. Związane z tym dodatkowe
koszty poniesione dotychczas szacujemy na 1 mld USD, a w przyszłości na 0,5 mld
USD rocznie. Nie zwolni to nas jednak w najbliższych latach od kontroli na
granicy z Niemcami.
W ostatnich latach naszą granicę wschodnią przekraczało rocznie około 12 mln
osób, w tym znaczna część Polaków, co przyczyniało się do uaktywnienia obszarów
przygranicznych. Uszczelnienie tej granicy spowoduje poważną stratę gospodarczą
w handlu przygranicznym oraz w pośrednim spadku aktywności gospodarczej.
Dotychczasowe straty z tego tytułu szacujemy minimum na 2 mld USD, a w
przyszłości na 1,5 mld USD rocznie.
Wszystkie wyliczone powyżej koszty i straty zostały zestawione razem w
przedstawionej tabeli.

Wpływy z Unii Europejskiej

Do końca 2000 r. Polska otrzymała z UE, w ramach różnych funduszy, 0,5 mld USD.
W latach 2000-2003 kwota tzw. środków przedakcesyjnych dla Polski powinna
wynieść 2,4 mld euro. Przyjmując, że w pierwszych dwóch latach będzie to 1,0
mld USD, otrzymujemy łączną kwotę tzw. wsparcia przedakcesyjnego w latach 1991-
2001 w wysokości 1,5 mld USD. Warto kwotę tę skonfrontować z sumaryczną
wartością ujemnych sald naszego handlu zagranicznego z krajami UE z tego samego
okresu, która wyniosła 62 mld USD. Owo wsparcie w wysokości 2,4 proc. tej sumy
jest więc na poziomie prowizji handlowej.

Od 2002 r. wzrastają środki uzyskiwane z UE. Ze wspomnianej powyżej sumy
środków przedakcesyjnych na lata 2002 i 2003 pozostała do wykorzystania kwota
1,4 mld euro. Do tego po ewentualnej aneksji do UE powinny dojść w latach 2004
do 2006 tzw. środki akcesyjne, tzn. przewidywane fundusze strukturalne i
dopłaty rolnicze w łącznej wysokości 11,4 mld euro (USD). Tak podobno
uzgodniono w grudniu 2002 r. w Kopenhadze, ale nikt nie wierzy, że uda się te
pieniądze z UE uzyskać. Planów UE nie można traktować poważnie, ponieważ dla
Polski na lata 2004-2006 UE przewidywała w październiku 2000 r. - 15,92 mld
euro, w połowie 2001 r. - 14,37 mld euro, w połowie 2002 r. - 13,85 mld euro,
na jesieni - 12,8 mld euro, a w Kopenhadze w grudniu 2002 r. uzgodniono już
tylko 11,4 mld euro. Również wysocy przedstawiciele władz UE powtarzają
przekonanie, że Polsce nie uda s

[Gość: Sceptyk]

Gość portalu: K.J. napisał(a):

> Hmm... Myślę, że się Pan z podanymi przeze mnie artykułami nie raczył
> zapoznać.
>
> No bo jak można stwierdzić, że w poniższym przypadku „forma przerasta tre
> ść”?

prosze o to cytat:
"Obcy agresorzy znaleźli w Polsce doświadczonych kolaborantów i agitatorów
żerujących na psychice Narodu. W ramach tzw. poprawności politycznej (wobec
zagranicznych mocodawców) również komunistyczna "nowomowa" została poddana
szybkiej transformacji oraz większemu jeszcze wypaczeniu i zakłamaniu"

To nie jest jezyk ekonomii to jest belkot. Mocodawcy, agresorzy to nie dla mnie.

> Koszty dostosowań i straty w rolnictwie
>
> Znaczną pozycję kosztów i strat związanych z przygotowaniami integracyjnymi z
> UE stanowią koszty dostosowań polskich przedsiębiorstw, administracji
rządowej
> i samorządowej, a w pewnym stopniu i gospodarstw domowych do wymagań i
warunków
>
> UE. Część tych dostosowań, np. w zakresie poprawy stanu sanitarnego i ochrony
> środowiska, jest użyteczna. Ale i w tym zakresie nadmiernie zaostrzone normy
i
> przyspieszone wymagania obliczone są bardziej na niszczenie polskich
> konkurencyjnych wytwórców niż na rzeczywistą poprawę sanitarną. Ogromna
liczba
> dyrektyw i norm UE, nie zawsze lepszych od dotychczasowych polskich norm,
> wymaga dodatkowej rzeszy pracowników w administracji państwowej, w przemyśle,
> usługach i w rolnictwie. Minister D. Huebner stwierdziła, że samo
przygotowanie
>
> i obsługa wniosków o środki z UE wymaga wzrostu zatrudnienia w administracji
o
> 18 tys. osób. Trzeba też uwzględnić znaczne koszty zmiany oprzyrządowania w
> produkcji, koszty ochrony środowiska, koszty organizacji, kontroli i inne.
Brak
>
> dotychczas pełnego obliczenia tych wszystkich kosztów. Do naszego szacunku
> przyjmujemy ostrożnie, że dotychczasowe koszty dostosowań krajowych do
> specjalnych wymagań Unii Europejskiej wyniosły do końca 2001 r. co najmniej
10
> mld USD i w dalszych latach będą wynosiły minimum 1,5 mld USD rocznie.


Dlaczego skad te wyliczenia, jak zostaly wykonane?



> W 1990 r. było w Polsce 2,14 mln gospodarstw rolnych, a w 2000 r. - 1,9 mln.
> Przyjmujemy w uproszczeniu, że corocznie 2 mln gospodarstw rolnych doznawało
> negatywnych skutków transformacji na życzenie i pod presją UE. Uwzględniamy
> straty w produkcji i sprzedaży, niekorzystne zmiany cen i spadek w dochodach
> oraz niszczenie zabudowań gospodarczych i sprzętu. Szacujemy, że straty te
> wzrastały stopniowo od 2 tys. zł na średnie gospodarstwo w 1992 r., do 15
tys.
> zł na gospodarstwo w 2001 r. W okresie 1991-2001 suma tych strat wynosiła
zatem
>

Powyzszy przyklad jest demagogia, dane z wyjatkiem liczby gospodarstw rolnych
sa wyssane z palca.

Byc moze wsrod tych tekstow dalej znajde cos co poszukuje, niestety na pierwszy
rzut oka to tylko kolejna propagandowka, a nie rzetelne opracowanie. Ani
jednego dowolania sie do innych zrodel na poparcie swoich tez. Nie mge takim
opracowaniom ufac.
Sorry.
Pozdrawiam
Sceptyk

Albo to?

[Gość: K.J.]

Przecież to jest właśnie przeprowadzeniem takiego bilansu o jaki Pan pyta.

W dniu 23 kwietnia 2003r ukazał się w Gazecie Wyborczej artykuł Konrada
Niklewicza pt. IBnGR: raport o skutkach integracji z UE .

Z treścią tego artykułu można, a nawet należy podjąć polemikę, ponieważ opinie
zawarte w samym raporcie są niezwykle optymistyczne, a w dodatku jest to
optymizm nie oparty na żadnych faktach.

Po pierwsze, rzuca się w oczy brak jakiegokolwiek bilansu strat i zysków które
staną się udziałem Polski w wypadku wstąpienia do UE. Tzn. pewne pozycje tego
bilansu są podane, jednakże bez podawania ich wartości monetarnej. Wygląda to w
ten sposób, jakby ktoś sporządzając swój prywatny bilans, napisał w nim o
kosztach energii elektrycznej lub czynszu, jednocześnie nie podając, ile te
koszta faktycznie wynoszą. Wszak taki bilans jest zupełnie bezużyteczny,
ponieważ w efekcie nie wiadomo, czy rozchody nie przewyższą przychodów, a więc
sporządzanie takiego bilansu całkowicie mija się z celem.

Ale zacznijmy od początku. Oczywiście zakładam, że Gazeta Wyborcza, jako pismo
popierające integrację, wiernie cytuje ten raport.

"47 mld złotych - aż o tyle trzeba ściąć wydatki (albo zwiększyć dochody)
budżetowe, jeśli Polska chce do 2007 r. spełnić kryteria przyjęcia euro, a
jednocześnie w maksymalnym stopniu wykorzystać unijne fundusze strukturalne. -
Reforma finansów publicznych musi więc rozpocząć się teraz, w tych tygodniach -
alarmują ekonomiści Instytutu Badań nad Gospodarką Rynkową ".

Ciekawe stwierdzenie: "ściąć wydatki, albo zwiększyć dochody". 47 mld, to suma
niebagatelna, prawie 11 mld euro. Dochody do budżetu (rok 2003) mają wynieść
155, 677 mld. Deficyt budżetowy ma wynieść 38,7 mld. Przeznaczona do "sciecia"
kwota 47 mld - stanowi ponad 30% budzetowych dochodow i wyraznie przewyzsza
cały nasz obecny deficyt. No i fajnie.

Jak państwo może "zwiększyć dochody"? Ano, przez podniesienie podatków. I
podatki będą podniesione, np. VAT i akcyza, a wprowadzony będzie nowy podatek
katastralny. Nastąpią też cięcia świadczeń socjalnych, i to drastyczne.
Rezultat tego będzie taki, że społeczeństwo, które i tak ledwie zipie pod
ciężarem fiskusa, będzie płacić za marzenia euroentuzjastycznych pseudo-elit.
Podnoszenie podatków jest również niezwykle ciekawym sposobem na zwiększenie
wzrostu gospodarczego. W tym celu wszystkie gospodarki rynkowe podatki
zmniejszają, a nie zwiększają. Jesteśmy krajem naprawdę biednym, budżet z roku
na rok ledwie się dopina, a więc w efekcie wyduszenie z niego 47 mld zł jest
właściwie niemożliwe. Prawdopodobnie sumy, które w ten sposób uda się ze
społeczeństwa panu ministrowi Kołodce wydusić, będą w stosunku do potrzeb
doprawdy niewielkie.

"Skonstruowanie budżetu będzie bowiem nie lada łamigłówką. Będzie on obciążony
składką unijną (w sumie 29 mld zł przez trzy lata), a jednocześnie: straci
część dochodów z ceł;..."

To prawda, ale ładnie się podaje że "straci część dochodów z ceł". Ale ile
ta "część dochodów" wyniesie? Tego się oczywiście nie podaje.

Samo przyjęcie przez Polskę zewnętrznej taryfy celnej Unii Europejskiej
przyniesie spadek dochodów do budżetu państwa o ok. 6%. Jak wynika bowiem ze
zobowiązań Unii Europejskiej w ramach WTO (Światowej Organizacji Handlu),
średni poziom ochrony celnej w handlu towarami przemysłowymi ulega zmniejszeniu
z 5,7% do 3,6%. Natomiast ze zobowiązań Polski w stosunku do WTO wynika, że
taryfa celna ulega obniżeniu średnio z poziomu 16% do 9,9%. Obniżenie w ten
sposób stopnia ochrony rynku również przyniesie dalsze straty w i tak już
ogromnym deficycie handlowym. Należy także podkreślić, że wszelkie opłaty celne
(te, które jeszcze są) z krajami „15” ulegną zniesieniu. Będzie to suma
niebagatelna. Żeby pokusić się o stworzenie jakiegoś bilansu strat i zysków,
trzeba jakoś tę sumę określić. Niektóre źródła, takie jak Najwyższy Czas! czy
Carl Beddermann podają, że straty z tego tytułu wyniosą około 1 mld euro
rocznie. Tak dużego dodatkowego kosztu akcesji nie można lekceważyć w ogólnym
rozrachunku.

Dalej następuje właściwy euroentuzjastom optymizm, który jednakże można
zrozumieć w propagandowych, pełnych sloganów, przemówieniach prounijnych
polityków, ale który trudno zrozumieć u ekonomistów - a tacy chyba nad tym
raportem pracowali:

"Jeżeli reforma finansów publicznych nastąpi, a Polska wykorzysta w latach 2004-
06 wszystkie zapisane dla niej fundusze strukturalne - Polska w rozliczeniu z
UE będzie "na plusie" o 22 mld zł."

A jeżeli ta reforma nie nastąpi lub okaże się niemożliwa do przeprowadzenia (na
co wskazują wszelkie znaki na niebie i ziemi), czyli po prostu nie będzie skąd
tych pieniędzy wycisnąć? Czy wykorzystamy "wszystkie" fundusze strukturalne? To
jest również nader optymistyczne zważywszy na fakt, iż żaden kraj członkowski
nie wykorzystuje całych 100% kwoty przeznaczonej na fundusze strukturalne - i
nie sądzę, aby Polska miała być pod tym względem pierwsza i jedyna.

A co się stanie, jeżeli, co jest bardziej prawdopodobne, Polska będzie w stanie
wykorzystać jedynie 30% przyznanych jej pieniędzy? A co się stanie, jeżeli, jak
uczy doświadczenie z przyznawanymi na podobnych zasadach funduszami pomocy
przedakcesyjnej, będziemy w stanie wykorzystać jedynie 10-15%? To co wtedy???

Dalej artykuł stwierdza, zresztą całkowicie zgodnie z prawdą, że jedynie część
(i to niewielka) z tych unijnych pieniędzy będzie trafiać do skarbu państwa.
Znaczna część pieniężnych transferów z Unii wpłynie do różnych odbiorców, ale
koszty integracji pokryje budżet państwa, czyli my wszyscy za pomocą
zwiększonych podatków i utraty świadczeń socjalnych. A więc czy wszystkie te
transfery można tak przeliczać? Z kasy państwa wypłynie o wiele więcej niż do
niej wpłynie, ponieważ "wypłyną" z niej takie koszty jak cła, unijna składka,
koszty administracyjne unijnych "reform", itp., natomiast wpłynie
prawdopodobnie jedynie 1 mld euro kompensaty budżetowej, przyznanej Polsce na
szczycie w Kopenhadze.

Następnie autor artykułu zadaje bardzo istotne pytanie:

"Co będzie, jeśli nie wykorzystamy 100 proc. funduszy strukturalnych? Czy
wejście do Unii nadal będzie opłacalne? Na to pytanie nie odpowiadały
wcześniejsze raporty ekonomistów. A przecież średni stopień wykorzystania
funduszy strukturalnych przez obecnych członków UE (np. Hiszpanii) waha się w
granicach 70-80 procent..."

Na co odpowiada:

"Z raportu IBnGR wynika jednak, że nawet przy założeniu, że uplasujemy się w
unijnej średniej, Polska będzie nadal na plusie w sensie kasowym (czyli, jako
cały kraj, więcej dostanie niż będzie musiała dać). - Według naszych obliczeń
progiem jest 48-proc. wykorzystanie funduszy. Wówczas Polska finansowo wychodzi
na zero - powiedział "Gazecie" Misiąg."

Jeżeli średnią wykorzystania unijnych funduszy jest owe 70%, to znaczy, że
niektóre państwa absorbują te unijne fundusze jedynie w niewielkim stopniu. A
są to wszystko kraje znacznie od nas bogatsze i z co najmniej kilkuletnim
unijnym stażem.

Powołuje się autor tego artykułu na przykład Hiszpanii. Wszak Hiszpania jest
już w UE od lat 16 (podkreślam, 16!!!) i jest krajem znacznie od nas bogatszym.
Należy również nadmienić, że według danych pochodzących z samej Unii, żadne
państwo "15" nie wykorzystuje tych funduszy w 100%, a są to kraje o wiele od
nas bogatsze, z rozbudowaną i przystosowaną do unijnych wymogów biurokracją.
Górnym pułapem, a nie średnim, jest 90%. Jakim cudem Polska, biedna i
nieprzystosowana do wymogów unijnej administracji, miałaby nagle wykorzystać
70%? Jeżeli już konsekwentnie powoływać się na przykład Hiszpanii, to do tych
70% dojdziemy dopiero gdzieś w roku 2020, i to jak dobrze pójdzie i nic się w
CAP (WPR) nie zmieni. Bo jak się zmieni (a wszelkie znaki wskazują na to, że
tak), to po 2007 roku może nie być ani funduszy strukturalnyc

[Gość: K.J.]

Powołuje się autor tego artykułu na przykład Hiszpanii. Wszak Hiszpania jest
już w UE od lat 16 (podkreślam, 16!!!) i jest krajem znacznie od nas bogatszym.
Należy również nadmienić, że według danych pochodzących z samej Unii, żadne
państwo "15" nie wykorzystuje tych funduszy w 100%, a są to kraje o wiele od
nas bogatsze, z rozbudowaną i przystosowaną do unijnych wymogów biurokracją.
Górnym pułapem, a nie średnim, jest 90%. Jakim cudem Polska, biedna i
nieprzystosowana do wymogów unijnej administracji, miałaby nagle wykorzystać
70%? Jeżeli już konsekwentnie powoływać się na przykład Hiszpanii, to do tych
70% dojdziemy dopiero gdzieś w roku 2020, i to jak dobrze pójdzie i nic się w
CAP (WPR) nie zmieni. Bo jak się zmieni (a wszelkie znaki wskazują na to, że
tak), to po 2007 roku może nie być ani funduszy strukturalnych (albo zostaną
znacznie obniżone), ani dopłat bezpośrednich. Natomiast nasze koszty, choćby
składka do unijnej kasy, nie ulegną zmniejszeniu. I co wtedy??? A co się
stanie, jeżeli będziemy w stanie wykorzystać jedynie 30%? Albo 20%, co -
wziąwszy pod uwagę wszystkie uwarunkowania - jest sumą bardziej realną niż owe
70%, które Hiszpania osiągnęła dopiero po 16 latach członkostwa?

Na podstawie cytowanego raportu IBnGR, artykuł podaje też, jako maksymalną
kwotę możliwą do uzyskania, sumę 58,5 mld zł, co w przeliczeniu na euro stanowi
13,5 mld.

"W latach 2004-06 Polska może otrzymać z budżetu UE maksymalnie 58,5 mld zł,
podczas gdy łączna wysokość składek, jakie będziemy musieli zapłacić, wyniesie
w tym czasie 29,7 mld zł."

Warto w tym momencie zwrócić uwagę na dwie sprawy. W swojej propagandowej
broszurze, prezydent Kwaśniewski wymienia 19 mld euro jako kwotę,
którą "będziemy mogli uzyskać z budżetu Unii". Kto tu ma rację? Bo jeżeli
wykluczyć złą wolę prezydenta, to w takim razie kiepsko poinformowane są kręgi,
które w Polsce powinny wiedzieć najwięcej o naszych warunkach akcesji - bo czym
tłumaczyć te 6 mld euro rozbieżności w danych, jakie do nas docierają? I jak tu
wierzyć informacjom płynącym, wydawało by się, z najbardziej miarodajnych
źródeł.

Drugą sprawą jest określenie przez Gazetę Wyborczą łącznej wysokości składek na
29,7 mld zł, które będziemy musieli Unii zapłacić. Skąd ta liczba? Co oznacza
zwrot "łączna wysokość składek"? Czy ma to oznaczać, że za jedyny koszt akcesji
uważają oni naszą składkę członkowską? Czy to sobie wydumał jedynie autor
artykułu, czy też oparł się w tym na wyliczeniach ekonomistów z IBnGR-u? Na
podstawie czego jest ta kwota 29,7 mld zł obliczona? Możemy tu jedynie
zgadywać: 29,7 mld zł to 6,8 mld euro. Nasza składka członkowska ma wynieść 2,4
mld euro rocznie, z tym że w pierwszym roku wyniesie ona odpowiednio mniej z
powodu niepełnego roku członkostwa. Wygląda więc na to, że jako koszt
integracji policzono samą tylko składkę członkowską (bez innych kosztów) i z
tego to powodu wyliczenie nie jest rzetelne ani prawdziwe.

Przy obliczaniu tego typu bilansów należy uwzględnić wszystkie koszty
transakcji, ponieważ akcesja Polski do Unii jest taką właśnie transakcją
polityczno-gospodarczą i rozpatrywanie jej w jakimś innym aspekcie nie ma
większego sensu. Jeżeli nie mielibyśmy zyskać na tej transakcji jakichś
wymiernych korzyści polityczno-gospodarczych, to akcesja mija się z celem.

Wprawdzie Gazeta Wyborcza usiłuje w tym artykule przeprowadzić taki niby
bilans, ale jest to bilans: raz, że niepełny, a dwa, nie ma w nim podanych
żadnych kwot.

Piszą:

"Czynniki wpływające na bilans przepływu gotówki:

- składka członkowska;
- transfery unijne dla Polski (fundusze, dotacja budżetowa, dotacja na granice);
- wydatki ponoszone w kraju w związku z programami unijnymi (prefinansowanie
oraz tzw. wkład własny);
- wydatki krajowe niepodlegające unijnej refundacji (do 5 proc. wartości
projektów);
- zmiany w dochodach budżetowych wynikające z odjęcia dochodów z ceł."

Ale ile nas to będzie kosztować??? Ile wyniesie np. ta "zmiana w dochodach
budżetowych wynikające z odjęcia dochodów z ceł"? Nie dość, że nie ma podanych
sum przy poszczególnych pozycjach, to jeszcze nie wymieniają wszystkich
kosztów, które poniesiemy w związku z integracją, jak np. koszty dostosowania
do unijnej administracji czy koszty związane z ochroną środowiska naturalnego.

Z tego powodu musimy sami przeprowadzić taki bilans w skali rocznej:

- Składka do Unijnej kasy - 2,4 mld euro.
- Straty na skutek utraty granic celnych - około 1 mld euro, o czym już pisałem
na początku mojego komentarza.
- Dostosowanie polskiej administracji do wymogów unijnych, kolczyki i paszporty
dla krów, personel itp. - około 1,5 mld euro.
- Transfery takie jak wpłaty do Europejskiego Banku Inwestycyjnego i
Europejskiego Banku Centralnego - około 0,5 mld euro.
- Koszty dostosowania do unijnych wymogów ochrony środowiska naturalnego -
około 2 mld euro.

Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska obliczył, że przez najbliższe 5 lat
będziemy musieli wydać na ten cel około 58,5 mld zł z czego około 25% pokryją
fundusze unijne, a resztę musimy wyłożyć z własnej kieszeni. Czyli daje nam to
sumę około 8,75 mld zł rocznie, a więc w przeliczeniu 2 mld euro.

Razem ta akcesja będzie kosztować nas około 6,4 mld euro rocznie. Są to
obliczenia nader powściągliwe.

Z budżetu Unii, jak podaje artykuł Gazety Wyborczej, mamy otrzymać maksimum
58,5 mld zł, co w przeliczeniu stanowi 13,5 mld euro, czyli rocznie 4,5 mld
euro.

Okazuje się, że uzyskanie tego 4,5 mld euro, będzie nas kosztować 6,4 mld euro!
I to jedynie w przypadku, gdyby udało nam się wykorzystać całe 100% unijnych
funduszy.

Te 4,5 mld euro jest kwotą, którą maksymalnie możemy od Unii uzyskać. Jeżeli
uwierzymy GW i raportowi IBnGR, i osiągniemy 70% stopień absorpcji funduszy tak
jak Hiszpania po 16 latach członkostwa (co jest w zasadzie niemożliwością, o
czym mówiłem powyżej), to ten bilans przedstawia się jeszcze gorzej.

I gdzie te złote góry? Skąd te wróżby o wspaniałym rozkwicie polskiej
gospodarki po przystąpieniu do UE, które pojawiają się w tych różnych raportach
tzw. "ekspertów" od UE? Jakim cudem obywatele państwa, którego rząd, celem
sprostania kosztom akcesji, musi podnosić podatki i którego koszty związane z
akcesją znacznie przewyższą korzyści możliwe do uzyskania w wyniku ewentualnej
integracji, mają tak świetlaną przyszłość? Jaka jest wymierna korzyść z tej
transakcji? Chyba tylko dla budżetu Unii...

Wyliczenie bilansu pierwszych trzech lat:

[wolna_galicja]

Bilans:
www.nczas.com/?a=show_article&id=973

Konsekwencje dla budżetu:
www.nczas.com/?a=show_article&id=891
Polecam też książkę Miłosza Marczuka i Tomasza Sommera "Poza Unią jest życie".

[Gość: Sceptyk]

dzieki troche jakby lepiej to wygladalo, oczywiscie poza cyframi, ktore wesolo
nie wygladaja ;)

[Gość: ufoludzik]

-
www.ce.uw.edu.pl/ce/wydawnictwo/Kwart_1999_3/Nowak.pdf
216.239.39.100/custom?
q=cache:CM2h0AwVAWUJ:www.case.com.pl/upload/publikacja_plik/SA195.pdf+bilansu+ko
sztow++do+uni.&hl=en&start=7&ie=UTF-8

Czy to jest ten Nowak, ktory udziela sie w Radyju?

[marillion1]

I ktoremu ostatnio udowodniono, ze pisal bardzo interesujace publikacje za
komuny, popierajace i slawiace wladze ludowa?
No to rzeczywiscie wspaniale opracowania z rydzykowej witryny i od piewcy
komuny.
Moje gratulacje((:

[Gość: K.J.]

marillion1 napisała:

> I ktoremu ostatnio udowodniono, ze pisal bardzo interesujace publikacje za
> komuny, popierajace i slawiace wladze ludowa?
> No to rzeczywiscie wspaniale opracowania z rydzykowej witryny i od piewcy
> komuny.
> Moje gratulacje((:

O raaanyyy, Boże, ty widzisz i nie grzmisz. I ta osoba wypowiada się na tej
stronie.

No i to się nazywa być zaślepionym nienawiścią i dać na całego.... Ale, ale,
mówiąc o komunie, czy teraźniejsi rządowi euroentuzjaści przypadkiem też nie....

Tak, tak, ja tych osobników sam świetnie pamiętam z trybun i wieców, tych
różnych Millerów, Oleksych, Syryjczyków, Kwaśniewskich jak to mowy wygłaszali
i tak ładnie tymi łapkami pomachiwali z uśmieszkami a la Mona Lisa na
dostojnych twarzach i niedźwiedzia z braćmi zza Buga tańcowali. No a teraz się
jakoś tak o 180 stopni obrócili i to co wtedy było be, teraz jest cacy, a to co
było cacy teraz jest wprawdzie niekoniecznie be, ale już nie z taką
wiernopoddańczą miłością traktowane. I jakoś to sz. p. wcale nie razi. He, he,
he... Ja sobie całą tą konwersację muszę zapamiętać.

[Gość: ufoludzik]

marillion1 napisała:

> I ktoremu ostatnio udowodniono, ze pisal bardzo interesujace publikacje za
> komuny, popierajace i slawiace wladze ludowa?
> No to rzeczywiscie wspaniale opracowania z rydzykowej witryny i od piewcy
> komuny.
> Moje gratulacje((:

Jak bys czytal to bys wiedzial ze to jest nie ten co myslisz.....

[Gość: profesor]

marillion1 napisała:

> I ktoremu ostatnio udowodniono, ze pisal bardzo interesujace publikacje za
> komuny, popierajace i slawiace wladze ludowa?
> No to rzeczywiscie wspaniale opracowania z rydzykowej witryny i od piewcy
> komuny.
> Moje gratulacje((:

Alojzy Z.Nowak
www.ce.uw.edu.pl/ce/wydawnictwo/Kwart_1999_3/Nowak.pdf
Dylematy polskiej polityki gospodarczej wobec zmian
na światowych rynkach finansowych i integracji
z Unią Europejską (ujęcie jakościowe)

[Gość: profesor]

Gość portalu: profesor napisał(a):

> marillion1 napisała:
>
> > I ktoremu ostatnio udowodniono, ze pisal bardzo interesujace publikacje za
>
> > komuny, popierajace i slawiace wladze ludowa?
> > No to rzeczywiscie wspaniale opracowania z rydzykowej witryny i od piewcy
> > komuny.
> > Moje gratulacje((:
>
> Alojzy Z.Nowak
> www.ce.uw.edu.pl/ce/wydawnictwo/Kwart_1999_3/Nowak.pdf
> Dylematy polskiej polityki gospodarczej wobec zmian
> na światowych rynkach finansowych i integracji
> z Unią Europejską (ujęcie jakościowe)
Prof. dr hab. Alojzy Z.Nowak – dyrektor Centrum Europejskiego oraz prodziekan
Wydziału
Zarządzania, Uniwersytet Warszawski; kierownik Katedry Finansów, Wyższa Szkoła
Przedsiębiorczości i Zarządzania w Warszawie.