Alik

[iwa_ja]

Szczegóły na "Mój zwierzak nie żyje".
Ryczę...

[1_am]

Chyba Cię rozumiem… To znaczy rozumiem ten smutek, bezsilność i wyrzuty
sumienia, bo teoretycznie można było zrobić coś więcej nawet dla nie
swojego psa.

Ja mam psa zupełnie „swojego”, ale od roku patrzę jak odchodzi.
Odwiedziliśmy wszelkich możliwych specjalistów w Polsce, ale nikt tak do
końca nie wie na czym polega problem. Leczenie sprowadza się do łagodzenia
objawów (kroplówki 3 – 4 razy w miesiącu i zawsze natychmiast po
wymiotach, bo każda godzina jest ważna). Dla mojego psiaka
przeorganizowałam praktycznie całe życie, łącznie z przeprowadzką kilku
osób z miasta do miasta, zamianą mieszkania etc. Niby zrobiłam wszystko,
co tylko było można, ale wciąż mam wątpliwości, czy aby nie można było (i
nie można nadal) zrobić więcej… Od takich wątpliwości nie uciekniesz.
Zawsze, kiedy odchodzi mój pies, pocieszam się, że – jeżeli cierpiał – to
wszędzie mu będzie lepiej niż między bezradnymi (lub głupimi, cynicznymi,
okrutnymi itd. itp.) ludźmi…

Znam historię Twoją i Alika. Wiem, dlaczego nie mogłaś go wziąć do siebie
i jak Ci to nie dawało spokoju. Ale nie mogłaś po prostu, w życiu i tak
bywa niestety… Zrobiłaś dla Alika, co mogłaś w swojej sytuacji. Ale teraz
on już jest w lepszym świecie, gdzie na pewno nie cierpi. Może nawet bryka
sobie z moimi psami, które odeszły…?

Trzymaj się dzielnie

[iwa_ja]

Dziękuję, ale nie mogę zapomnieć tych jego wyszczerzonych zębów i wywalonego
języka. Jak u Rudolfa, który też został otruty...
Cóż, a dzisiaj, kiedy byłam na mszy na Wawelu nie wiedziałam, przepraszam na
herezję, za kim bardziej płaczę.