pies ze schroniska

[vaganta]

A tak korzystając z tematu - mała dygresja.
Namiary żarskiego schroniska :
ul. Żurawia 32
tel. [phone]

Wydaje mi się, że jest mało znane i popularyzowane, chyba nie ma też strony
internetowej. Szkoda, bo przydałyby się bieżące informacje, dział adopcji, dział
pomocy realnej i wirtualnej, darowizny itp.
Są na forum osoby, które prowadzą własne strony internetowe o tematyce żarskiej.
Jest też ktoś, kto chętnie fotografuje Żary i udostępnia swoje prace do obejrzenia.
Gdyby taki ktoś zechciał zrobić taki fotoreportaż z żarskiego schroniska i
udostępnić go odwiedzającym żarskie forum, być może pomógłby niektórym
zwierzakom znaleźć nowy dom.
Temat za zgodą moderatorów mógłby zostać na stałe przyklejony/podwieszony i co
jakiś czas uaktualniany, może pracownicy schroniska mogliby zgłaszać w nim
potrzeby schroniska, propagować sterylizację, uświadamiać konieczność walki z
bezdomnością zwierząt.

[majenkir]

mozesz miec link do ich strony w sygnaturce....

[uczula]

chodzi o to?
www.gazetalubuska.pl/apps/pbcs.dll/tngallery?Site=GL&Date=20090320&Category=PUPILE33&Artno=68416178&Ref=PH

to z gazety.

(..)

[carolla8]

a czy mozlwie jest bycie z kimś w zwiazku kto ma traumatyczne przezycia, jest
rozwodnikiem? przeciez taki ktoś tez nie rokuje, a przecież kazdy chce być
szczesliwy.

Mozliwe. Od razu gratuluję odpowiedzialnosci, empatii i dojrzałości.

Wymaga to czasu.Sama znam przypadki, gdzie pies 3 mce, nie szczekał (bał sie po
prostu), posikiwał.

Nalezy być spokojnym, zabierać go wszędzie, poznawac ze zanjomymi, pozwolic
chodzić swoimi drogami np. jak woli siedziec pod stołem, to niech siedzi,dotad
dok kiedy chce, nie wyciagac go na siłę (bo znowu sie bedzie bał)- innymi słowy
robić wszystko aby zbudowac zaufanie- bo tego pieskowi brakuje.
W końcu, zacznie sam wychodzić, bedzie bardziej odważniejszy, bo bedzie wiedział
że NIC złego mu nie grozi, a wręcz przeciwnie.
Dobre zachowania nagradzac smakołykiem.Nie krzyczec (w rodzinie nawzajem do
siebie tez).

Jest mnóstwo ksiazek, gdzie opisywane sa sytuacje min.to co ja przytoczyłam a
wcześniej przeczytałam.:))
Warto sie skontaktowac tez z jakimś weterynarzem z powołania.

Znajda znajomych tez sie tak bała mezczyzn straasznie, ale teraz to ma zaufanie
do swojego Pana (innych sie boi)- trwało to trochę,a le jednak mozna, wystarczy
cierpliwość.

Tak zal mi tych psiaków, bo to normalne hospicjum, tak mało psów ma szanse na
normalny dom.Widac jak tam jest skoro takie spustoszenie w psychice.

Dlatego trzymam za Ciebie kciuki i zyczę powodzenia. Bedzies zmiała wspaniałego
przyjaciela.

dygresja

[carolla8]

słyszałam o przypadku pieska, który miał być adoptowany, przyszli po niego nowi
własciciele- ten wziął ze sobą swoją miseczkę.

i konie, które potrafia być bardzo opiekuńcze dla siebie nawzajem.Jak jeden ze
starości oslepł, drugi nie odstępował na krok i wszedzie prowadził.

i koty, gdzie jeden został przejachany, to inne koty sie na nim położyły i
strasznie jęczały. Na srodku ruchliwej drogi.

[marslo55]

carolla8 napisała:
"i koty, gdzie jeden został przejachany, to inne koty sie na nim
położyły i strasznie jęczały. Na srodku ruchliwej drogi."
W schroniskach podobno co drugi kot zdradza objawy depresji po
śmierci znajomego kota (czyli odmawia jedzenia, picia, zabawy i w
ogóle czegokolwiek poza leżeniem i gapieniem się w ścianę).

[teba18]

Bicie i krzyki sprawią, że pies będzie się jeszcze bardziej bał i dopiero wtedy
może zaatakować ze strachu.

Spokój i konsekwencja są najważniejsze. Z psem zmieniającym dom jest jak z
niemowlakiem- trzeba go wszystkiego powoli nauczyć, pokazać co jest dobre i
nagradzać to, pies będzie chciał usłyszeć to magiczne słowo "dobrze", będzie
chciał zapracować na to czego mu brakowało.

Poleciłabym dosłownie 1-2 spotkania z dobrym behawiorystą- zobaczy psa i
podpowie jak z nim pracować, żebyś jak najszybciej odczuli satysfakcję z
uratowania mu życia.

Życzę Wam wszystkiego dobrego i trzymam kciuki :)

[xxxxxx666]

Nigdy nie zrozumiem takich ludzi. Co, cierpisz na nadmiar empatii, czy jak? To
weź pomóż dzieciom, pomóż w hospicjum, alkoholikom, głodnym, komukolwiek -
ludziom...

To co prezentujesz to jest chyba tylko i wyłącznie obłuda, aby się pochwalić
znajomym. Tego pieska to trzeba by uśpić i zrobić z niego parówki.

Weź się zgłoś tu:
hospicja.pl/
www.wosp.org.pl/
www.caritas.pl/

[blue.berry]

a ty gdzie pomagasz?
pozwól ludziom pomagać tak jak uważają za stosowne. i nie rozliczaj ich z tego.
nikt nie dał ci prawa do tego aby oceniać komu jest lepiej pomagać.
takie osoby jak ty co to głośno krzyczą żeby ludziom pomagać a nie zwierzętom,
zazwyczaj nie pomagają nikomu.
wiec, co? w której fundacji działasz? gdzie jesteś wolontariuszem?

Maglove77

[carolla8]

I jak się piesek chowa??
odpisz nam, przynajmniej ja jestem b.ciekawa.:))

[maglove77]

Witam wszystkich :)
Jestem i byłam cały czas tutaj - jednoczesnie analizując KAŻDY post od Was!Dziękuję za głosny odzew. Jestem równocześnie "podniesiona na duchu" i poczułam 65 razy "poklepanie" po ramieniu jako wyraz otuchy i zrozumienia:)
Marlon ma sie dobrze.

Marlon jest bardzo łagodny,przestraszony, spanikowany, z depresja i lękami. Jednoczesnie bardzo ciekawy świata i przejawiający ochotę przebywania z nami. Nigdy nie przejawił ani namiastki agresji, jest potulny jak baranek.

Mimo,że postępów nie widać "gołym okiem" - my je widzimy i z każdego bardzo sie cieszymy. Czeka nas dłuuuuga droga, ale wiem,że warto a teraz po Waszych postach wiem to na 200 % że warto!

Przygarnęłam juz w życiu pare psów, ale nigdy nie spotkałam się z takim obrazem jaki przedstawia soba Marlon. Jest to wyzwanie dla Nas i muszę powiedzieć,że nie jest "Łatwo" ale my chcemy bardzo mu pomóc:)
Proszę od razu wybaczyć mi ten brak skromności, ale ja naprawde mam potrzebę pomagania tym najbardziej potrzebującym :)

Problemy nasze i Marlona:
-boi się nas
-ucieka przed nami
-zdarza się mu załatwić w mieszkaniu (biorę jednak wine na siebie, gdyz nie robi tego co chwila, tylko wtedy jak juz nie może wytrzymać)
-nie pomagają zachety typu kiełbaska i inne łakocie, gdyż jef\go strach jest większy
-boi się panicznie psów, mimo,że zna tylko i wyłącznie schronisko z psami ....

...i wiele innych podobnych problemików...

Nasze postępy:
- nie boi się juz aut (mieszkam w wielkim mieście, ale rzut beretem mamy do piewszej łaki ;)
- mniej boi się przechodzących ludzi, rowerzystów...
- przychodzi zawsze do mnie (ale niestety wtedy,gdy mój Mąz jest w domu i szuka u mnie schronienia)

Z przyczyn odemnie niezaleznych ( mysle jednak,że jednak dobrze że się tak stało) musiałam "moich chłopaków opuscić na 14 dni. Marlon jest więc skazany na męża, a boi się go panicznie.
Dzwonie codziennie kilka razy by omówić postępy Marlona ... i juz pies chodzi z nim na spcery, załatwia się na łące ( na bardzo długiej smyczy) i poprostu uczy sie z nim przebywać. Jednak zawsze w osobnym pokoju i nigdy w tym samym..

Jeszcze raz wszystkim Wam dziekuje za wszystkie rady i wskazówki i dzielenie się Waszymi doswiadczeniami...Nawet sobie nie zdajecie sprawy jak dodoały mi skrzydeł.

Ah, i coś jeszcze:
nasz Weterynarz zalecił "antydepresanty" i mu je podajemy...
czekamy az będą działać i może "praca" z marlonem będzie bardziej efektywniejsza...Kto wie...

Pozdrawiam Was i Wasze pociechy ;)

[franczeska12]

można takiego psa wytresować,dużo miłości i czułości-oczywiście czas
też potrzebny! Bardzo miło słyszeć,że jednak są ludzie,którzy
widzą,że te zwierzęta same takego losu sobie nie zgotowały!Życzę
powodzenia!Sama mam pieski po przejściach i wiem,że jest to możliwe!

[monisia900]

dopiero dzis przeczytalam twoj watek.
ale moge sie wypowiedziec jak to wygladalo u nas-tez wzielam doroslego psa (w
zasadzie suczke) ze schroniska (ok 5 letnia).
jest u nas od polowy kwietnia i w tej chwili juz nie ma zadnych cech, z ktorymi
przyszla ze schroniska. ale na poczatku bylo tragicznie:(. bala sie
wszystkiego-najbardziej samochodow (w tej chwili tylko patrzy zeby z nami jechac
samochodem i az piszczy z zachwytu:)), szerokim lukiem omijala inne psy (teraz
sama do nich biegnie i zaczepia wesolo merdajac ogonem), moja sunia dla odmiany
nie chciala w ogole jesc (teraz wcina ulubiona karme), byla b. nieufna w
stosunku do domownikow (teraz spedza pol dnia na kanapie, a drugie pol na
kolanach:).
napewno dluga droga przed toba, ale musisz wytrwac, bo wtedy okaze sie jak
wspanialego psa zyskalas. te psy sa bardzo wdzieczne. moja sunia jak siadzie mi
na kolanach, to patrzy mi w oczy z wielkim oddaniem i miloscia. jest do nas b.
przywiazana. syn obecnie wyjechal na wakacje i tak za nim teskni, az nie chce
jesc. dopiero pomogly lagodne leki na uspokojenie i wlozenie do kojca starej
bluzy syna. ale i tak co dzwonek do drzwi to sie zrywa i patrzy kto wchodzi. w
ogole jest bardzo madra i uczuciowa. ostatnio bylam chora, to wierz mi, nie
odstepowala mnie na krok. ja lezalam a ona na mnie (jakbym jej pozwolila to by
mi weszla doslownie na czolo)i tylko patrzyla i skamlala.
troche sie rozpisalam, ale chcialabym ci pokazc, ze pies ze schroniska moze byc
oddanym i sczzescliwym, tylko trzeba cierpliwosci (nie wiem co to za debil
napisal o stosowaniu przemocy wobec psa, zeby go ulozyc)i spokoju.
zycze powodzenia:)

[maadzik3]

Jest mozliwe, choc bedzie wymagalo duzo pracy. Prawdopodobnie niegdy nie bedzie
to otwarty na ludzi i chetny do kontaktow z wszystkimi pies, ale ma spore szanse
byc fajnym, ulozonym domownikiem. Nasza sunia (tez przygarnieta schroniskula)
bala sie mezczyzn, byla nieufna w stosunku do ludzi, ewidentnie nigdy wczesniej
nie jezdzila samochodem. Po tygodniu zaprzyjaznila sie z mezem (mysmy sie w
sobie zakochaly od pierwszego wejrzenia), samochod wkrotce stal sie synonimem
jezdzacej kanapy i byl ubostwiany, obcych bala sie zawsze i nie polubila nigdy
(nasi goscie byli w najlepszym wypadku tolerowani z pewnej odleglosci), ale
odruchy paniki i agresji (wynikajacej ze strachu) udalo sie opanowac.
Jednoczesnie byla niesamowicie nastawiona na wziecie udzialu w kazdym naszym
zajeciu, pracy, zabawie. Starala sie niemal odgadywac zyczenia. Nigdy nic w domu
nie zniszczyla. Nasz 4-letni syn mogl z nia robic co chcial i ta dwojka bawila
sie swietnie mimo ze psica nie lubila zasadniczo dzieci. Milosc jaka nas
obdarzyla byla niezwykla.