pierwszy poród w późnym wieku

[lothos]

Witam,
jestem w 26 tyg. ciąży, pierwsze dziecko. Dodam, że mam już 41 lat i mieszkam
poza PL, w Holandii.
Znajomi doradzają różne opcje, ja - ponieważ zupełnie nie wiem, co przede mną
- sama nie wiem, co postanowić.
Tu na miejscu chodzę na kontrole, chcę urodzić w szpitalu (choć nawet mogłabym
w domu, ale boję się, jak coś będzie nie tak). Nikt mi tu nie zrobi na
życzenie ot tak cesarki, więc niektórzy namawiają mnie na powrót do Polski i
załatwienie sobie tam cc.
Jednak holenderski mąż musiałby zostać w Holandii, może mnie przywieźć i zaraz
wracać.
Co więc lepsze - cesarka na życzenie w Polsce bez ojca dziecka czy też poród
naturalny tu na miejscu, ale z mężem? Ze względu na wiek boję się też, że mogę
nie dać rady urodzić naturalnie. Z drugiej strony brak bliskiej osoby przy
boku to też tak sobie.

Może ktoś mądry i doświadczony doradzi.

[katarzynaoles]

Nie demonizowałabym wieku. Pisałam już nie raz, że ważniejszy jest
wiek biologiczny niż ten metrykalny. Jeśli nie ma Pani kłopotów
zdrowotnych w ciąży to naprawdę nie ma się co obawiać porodu sn. Ja
zdecydowanie wybrałabym poród sn z mężem. Pozdrawiam serdecznie :)

[lothos]

Pani Kasiu, dziękuję za odpowiedź, choć po czasie trochę.
Kłopotów zdrowotnych nie mam, jedynie dokucza mi zgaga i stwierdzili za mało
żelaza we krwi, więc biorę tabletki, ale poza tym czuję się dobrze.


katarzynaoles napisał:

> Nie demonizowałabym wieku. Pisałam już nie raz, że ważniejszy jest
> wiek biologiczny niż ten metrykalny. Jeśli nie ma Pani kłopotów
> zdrowotnych w ciąży to naprawdę nie ma się co obawiać porodu sn. Ja
> zdecydowanie wybrałabym poród sn z mężem. Pozdrawiam serdecznie :)

[edytadk]

Pozwolę sobie dopisać komentarz, bo ostatnio byłam na ciekawych warsztatach
dotyczących przygotowania do porodu, prowadzonych przez dr Agrawal i
uczestniczyła w nich również mama oczekująca pierwszego dziecka w wieku bodajże
43 lat. Komentarz dr Agrawal odnośnie jej obaw odnośnie oczekiwanego negatywnego
wpływu wieku na możliwość urodzenia naturalnie był taki, że z jej (Pani Dr)
praktyki zawodowej wynika, że wiek nie ma większego znaczenia - w
przeciwieństwie do wiedzy, nastawienia psychicznego i ogólnie świadomości
przyszłej mamy. Przede wszystkim nie ma się co poddawać ogólnie wywieranej
presji otoczenia medycznego czy społeczeństwa (może nie w Holandii, ale w Polsce
i owszem) i dać sobie wmówić, że fakt przekroczenia 40-ki nagle wszystko zmienia
i nie pozostaje nic poza cesarką. Fakt, że w Holandii nie widzą problemu nawet w
kwestii przyjęcia porodu w domu, jest bardzo pozytywny - ciąży "ryzykownej" nikt
nie podejmowałby się kończyć w domu.

[tama-ris]

Dlaczego w Holandii nie mozesz mniec cesarki na zyczenie? Ja
mieszkam w Holandii, tutaj urodzilam dwojke dzieci (obydwoje w domu)
ale tutaj z zasady ty mowisz czego chcesz, nikt ci niczego nie
zabrania. Pamietam, ze lekarz od razu zadal mi czysto formalne
pytanie czy zamierzam rodzic w domu, w szpitalu a jesli w szpitalu
to czy naturalnie czy przez cc.
Lepiej zostan w Holandii bo w Polsce pewnie ci tam za skore zajda z
powodu przekroczenia 40 lat a w Holandii to normalne, ze kobieta po
trzydziestce dopiero zaczyna myslec o dziecku a bardzo czesto rodzi
okolo 40stki. Nie narazisz sie na wysluchiwanie chamskich docinkow
czy nietaktownych komentarzy.

[lothos]

Mnie holenderski lekarz spytał na samym początku ciąży, czy chcę rodzić w domu
czy w szpitalu, w moim wieku, lekko się zdziwiłam. Na poród w domu bym się nie
zdecydowała, choć może i fajnie u siebie, bo intymnie, jednak szkoda byłoby
czasu, jak coś nie tak.
Rozmawiałam z siostrą męża Holendra, ona rodziła w wieku 36 i 40 lat (w
szpitalu) i uważa, że nie warto się od razu nastawiać na cesarkę, a jak coś
będzie nie tak przy porodzie, to zdecydują najwyżej o tym już w szpitalu.
O tą cesarkę mogę zapytać lekarza, dzisiaj idę na kontrolę. Mąż jest przeciwny
wszystkim gdybaniom i jest za porodem siłami natury, ale to nie on będzie rodził.
Mam rodzić w szpitalu akademickim, są tam praktykanci, ale mogę się nie zgodzić
na ich obecność i chyba z tego skorzystam.

[kaeira]

lothos napisała:
> Rozmawiałam z siostrą męża Holendra, ona rodziła w wieku 36 i 40 lat

To dokładnie tak jak ja :-)

> i uważa, że nie warto się od razu nastawiać na cesarkę, a jak coś
> będzie nie tak przy porodzie, to zdecydują najwyżej o tym już w szpitalu.

OCZYWIŚCIE że nie warto planować cesarki ani się na nią nastawiać.
"Późny" wiek nie jest wbrew mitom żadnym wskazaniem do CC. Jeżeli z ciążą i
twoim ogólnym zdrowiem wszystko OK, masz taką samą sytuację jak wszelkie inne
"ródki", i takie same wskazania do CC - czyli ich brak :-) .

Owszem, starsze rodzące częsciej mają CC. Ale wynika to głównie z:
1) uprzedzeń lekarzy czy też (jak kto woli) ich większej ostrożności
2) częściej występujących chronicznych problemów zdrowotnych u matki (np.
nadciśnienie)
3) tego, że poród u starszych kobiet faktycznie posuwa się nieco wolniej i trwa
dłużej, a to może powodować albo faktyczne problemy i w związku z tym cięcie,
albo decyzję lekarzy o CC z powodu "nadostrożności" (patrz punkt 1)

Moje porody zakończyły się oba CC, ale w tej chwili w Polsce (i wielu innych
krajach) kończy się tak ok. 1/4 do 1/3 porodów, więc to nic nadzwyczajnego,
niestety.
[Pierwszy porod - CC z powodu upływu 48h od odejścia wód, bardzo wolnej akcji
skurczowej i mojego wycieńczenia (brak snu dwie noce, przeziębienie), drugi - z
powodu kiepskiego wstawienia się dziecka, no i dużej chęci lekarzy do kolejnego
cięcia "na wszelki wypadek), no i też mojej chęci - bo poród za drugim razem był
dość koszmarnie bolesny.]
Przy obu porodach z dzieckiem było wszystko cały czas kompletnie OK.

Wiele osób uzna, że to męczenie się bez sensu, ale ja jestem zadowolona, że
próbowałam SN; no i wielu lekarzy i położnych mówiło mi, że CC po akcji
porodowej (pierwszy raz rozwarcie do 8, drugi - do 9) jest o wiele lepsze dla
dziecka a także dla macicy i jej późniejszego gojenia się niz CC robione "na
zimno".

[karj-oka]

W zeszłym roku rodziłam pierwsze dziecko. Wtedy skończone 40 lat. Planowaliśmy
poród domowy, ale nie udało się - położna w ostatniej chwili się wycofała z
uwagi na streptokoki. Urodziliśmy więc w szpitalu. Poród cudownie naturalny
(licząc od regularnych skurczy i takich, które już trudno było znieść, trwał ok.
6 godz.). Już 2 godz. po urodzeniu synka wstałam, umyłam się, ubrałam siebie i
malucha, wzięłam go na ręce i pojechałam z mężem do domu. Funkcjonowałam od razu
zupełnie normalnie. Czułam się świetnie.

Teraz jestem w 37 tc i czekamy właśnie na rozwiązanie. Mam skończone 41 lat (w
grudniu skończę 42). Ciąża bezproblemowa. Mamy wielką nadzieję, że tym razem uda
się jednak urodzić w domu, bo nie uśmiecha nam się szpital. No i synek ma wszak
dopiero 13,5 msc. Jeszcze go karmię. Nie wyobrażam sobie go zostawić w domu na
czas pobytu w szpitalu... Jednak maluch, który jeszcze w brzuchu siedzi,
tymczasem ułożył się pupą do wyjścia... Wierzę, że się obróci i nie będzie
potrzeby jazdy do szpitala (ułożenie pośladkowe wyklucza poród domowy).

Nigdy, przez chwilkę nawet, nie zdominowała mnie myśl, że mój wiek może mieć
negatywny wpływ na ciążę bądź poród. I nigdy, będąc w pierwszej ciąży, bądź
teraz, gdy jestem w drugiej, nie spotkałam się także ze strony kogokolwiek ze
zdziwieniem, powątpiewaniem, obawą. Sama uważam, że ciąże znoszę świetnie i
pewnie lepiej od wielu dużo młodszych kobiet. Dlatego uważam, że wiek metrykalny
nie ma znaczenia. Ważniejszy jest ogólny stan zdrowia i świadomości. Własne
przekonania.

No i tyle mojej historii. Mam nadzieję, że moje doświadczenia posłużą Tobie lub
innym kobietom z podobnymi dylematami podjąć słuszną dla Was decyzję.

Pozdrawiam najserdeczniej!:)

Do kaeira i karj-oka

[lothos]

Dziękuję wam za odpowiedzi. Bardzo przydatne informacje.
Nie wiedziałam, że cesarka robiona ot tak na życzenie jest gorsza niż
poprzedzona normalną próbą urodzin. Myślę, że te informacje przydadzą się też i
innym kobietom w zbliżonym wieku.
Karj-oka, jesteśmy prawie dokładnie rówieśnicami, ja urodziłam się w
listopadzie, mam skończone 41 lat, pod koniec roku stuknie mi 42, ale wtedy już
bobas będzie z nami. Jestem w pierwszej ciąży.
Gratuluję Ci dobrego pierwszego porodu, bo te godziny które wymieniłaś to
naprawdę niedużo, a poza tym dobrego samopoczucia i drugiej ciąży też.
Ja, jeśli nie byłoby przeciwwskazań i się udało, chętnie miałabym podobnie jak
Ty dwoje dzieci, ale najpierw muszę poczekać na pierwszego bobasa.
Twoja historia potwierdza, że oprócz oczywiście warunków zdrowotnych ważne jest
nastawienie matki, jej samopoczucie, może nawet najważniejsze.
W ciąży czuję się dobrze, nie mam póki co takich przypadłości jak np.cukrzyca
lub nadciśnienie. W rodzinie wszystkie kobiety łącznie z moją mamą rodziły
dzieci wcześnie, stąd też pewnie ich podejście co wieku. Mama pielęgniarka
podsuwała mi myśl o cesarskim cięciu w Polsce (mieszkam teraz w Holandii).

[kaeira]

lothos napisała:
> Nie wiedziałam, że cesarka robiona ot tak na życzenie jest gorsza niż
poprzedzona normalną próbą urodzin.

Uprzedzam, że niewątpliwie są lekarze, którzy będą mieli odmienne zdanie. Ja na
takich na szczęście nie trafiałam. (no i oczywiście bywają konkretne sytuacje, w
ktorych CC na zimno jest faktycznie wskazane).

[kaeira]

karj-oka, nie wiedziałam, że ty też z tych dojrzalszych i to nieco dojrzalsza
ode mnie. :-)


> Już 2 godz. po urodzeniu synka wstałam, umyłam się, ubrałam siebie i malucha,
wzięłam go na ręce i pojechałam z mężem do domu.

Zazdroszczę, kurczę.


> Nigdy, przez chwilkę nawet, nie zdominowała mnie myśl, że mój wiek może mieć
> negatywny wpływ na ciążę bądź poród. I nigdy, będąc w pierwszej ciąży, bądź
> teraz, gdy jestem w drugiej, nie spotkałam się także ze strony kogokolwiek ze
> zdziwieniem, powątpiewaniem, obawą. Sama uważam, że ciąże znoszę świetnie i
> pewnie lepiej od wielu dużo młodszych kobiet. Dlatego uważam, że wiek metrykalny
> nie ma znaczenia. Ważniejszy jest ogólny stan zdrowia i świadomości.

Się pod tym wszystkim podpisuję. :-)

(Co prawda, szczególnie druga ciąża nie była aż taka łatwa, często byłam bardzo
bardzo zmęczona, ale oprócz tego żadnych "ostrzejszych" ciążowych dolegliwości
typu wymioty, hemoroidy ani też komplikacji typu nadciśnienie, cukrzyca, czy
cokolwiek)

[karj-oka]

Wiesz Lothos...? Przypomniało mi się, że i teściowa, i żona mojego taty (jedna tuż przed, jedna tuż po 70tce), gdy dowiedziały się, że jestem w ciąży pytały czy "nie lepiej byłoby żebyś zapłaciła za cesarkę?" Zupełnie nie rozumiałam ich pytań. I dlaczego akurat one? Powiedziałam tylko, że chcę rodzić naturalnie, one się zdziwiły i więcej na ten temat nie było. Ja nie pytałam też dlaczego myślały że będę chciała cc, czy dlaczego same za tym optowały. Przyjęłam za pewnik, że kobiety w ich wieku musiały dopiero koszmar przy porodach przeżywać (lata 50te, 60te, łóżka z rynnami metalowymi na nogi, które przywiązywało się w nich szerokimi, skórzanymi pasami...) i stąd możliwość cc na życzenia wydawała im się jak najbardziej cywilizowaną i nowoczesną formą porodu. A fakt iż my możemy dziś z cc na życzenie (w Polsce) skorzystać wydał im się wyróżnieniem, którego nie sposób odrzucić...

[lothos]

Właśnie podobnie reagują chyba inne kobiety w tym wieku, czyli te starsze. Moja
mama i jej znajoma też. Mama ma lat 62, znajoma trochę mniej, ale to inne
pokolenie.

Przygotowuję się psychicznie do porodu sn, choć niepewność jest.
Nie boję się samego bólu, tylko tego, że bólu nie wytrzymam, czyli jakiegoś
załamania, ale w końcu jest znieczulenie.
Obawiam się też, żeby z dzieckiem przy porodzie było ok.
Może dlatego, że kiedyś parę lat temu ginekolog - lekarka w Polsce orzekła, że
mam tzw. haczące spojenie łonowe (tzn. kość trochę graniczy z wejściem do
pochwy) i jakbym zaszła w ciążę to będą musieli mnie ciąć. Nie wiem tylko, co
miała na myśli, bo wtedy w ciąży jeszcze nie byłam..a i teraz nie mam
doświadczenia. Czy że cesarka, czy że nacinanie krocza.