Dlaczego go chcecie? Ja nie wiem...

[majamontauk]

Cześć, czy ja zwariowałam? Mam 23 lata, za 3 miesiące skończę studia, i nie
mogę myślec o niczym innym tylko o dzecku, o rodzinie! Jeszcze rok temu miałam
plany: podróże, kariera wielki świat. Ale teraz panicznie się boję takiego
życia. Chcę mieć maleństwo do kochania, mojego faceta, nasze mieszkanko
malenkie i nic więcej.
Nie moge porozmawiać o tym ze znajommi, bo pomyślą że zwariowałam (generalnie
to takie bardzo ambitne, przebojowe, modne towarzystwo)czy ktoś jeszcze czuje
się tak jak ja? Czasami myślę, że mój facet też by tego chciał, ale ile razy
zaczynam coś mówić, to przestraszam się i obacam to w żart. Nie mamy stałej
pracy, ale sobie radzimy, od pół roku mieszkamy sami, rodzina pomaga itd.
Powiedzcie, czy powinnam się zdecydować????

[matylda301]

[serek.topiony]

IMO to stanowczo za wcześnie, ale to IMO Pzrede wszytskim, to dziecka musicie
chcieć OBOJE. Gdyby twoj facet chcial go w wieku 23 lat to byłby wielkim
ewenementem Przemyśleć, czy dacie radę się utzrymać na dłuższą metę a nie
dorywczo. Czy naprawdę nie żal wam będzie straconych możliwości np. wyjazdfu w
siną dal albo zabawy do białego rana. Mi by było. Dlatego z dzieckiem czekałam
na tyle długo, by mieć za sobą takie dylematy.

[myszka785]

Jak miałam 23 lata to nawet nie myślałam o dziecku, nie wspomninając o tym, że
nie byłam z nikim na stałe związana, ale potem wszystko potoczyło się expresowo:
-maj 2002r - początek związku (znałam Grzesia wcześniej około 10lat!)
-sierpień 2003r - ślub i od razu próby zajścia...
-marzec 2004r - ciąża!!!,
-grudzień 2004r - narodziny Amelci!!!
-grudzień 2005r - druga ciąża!
-i na sierpień 2006 jest termin więc oczekujemy!!!
Bogusia
p.s. a wszystko zaczęło się od rozmowy, hehehe...
więc musisz ze swoim mężczyzną jak najwięcej rozmawiać o planach! - bo plan to
połowa sukcesu!!!
życzę podjęcia właściwej decyzji!!!

[wiolkak]

jak miałam 23 lata to dziecko było dla mnie gorsze niż tsunami (ależ byłam
przewidująca), nie dosć ze nie ma o czym pogadać z czymś takim, to ani wyjść
nigdzie nie można, plagi egipskie przy takim dziecku to wakacje na Hawajach
zmieniło mi sie dopiero koło trzydziestki (oczywiście, chodzi o to, ze jak Xemm
konczyła trzydziestke, to ja zaczynałam myśleć), a teraz nigdy bym się nie
zamieniła na pełne przygód, wolne i bez zobowiązan życie

[mmala6]

a ja chcialam o facetach...tak z reka na sercu, to zanim zaszlyscie w ciaze Wasi
mezowie/partnerzy powiedzieli:"tak, jestem gotowy na dziecko"?.
Bo moim zdaniem przecietny facet jest gotow na dziecko dopiero, jak to dziecko
pojawi sie na swiecie.I wiek nie ma tu zadnego znaczenia, raczej dojrzalosc
emocjonalna (ktora czesto idzie w parze z wiekiem metrykalnym ale
niekoniecznie).Znam dojrzalych dwudziestolatkow i calkiem niedojrzalych
trzydziestoparolatkow.
Ja podobnie jak dziewczyny w wieku 20-stu paru lat nie myslalam w ogole o
dziecku, wprost przeciwnie.
Ale jezeli Ty i Twoj mezczyzna oswoiliscie sie z ta mysla, nie jest chwilowy
kaprys tylko przemyslana decyzja i mysl, ktora towarzyszy Wam od dawna, to ze
szczerego serca POLECAMdziecko zmienia wszystko, lacznie z jego
rodzicami.Pozytywnie, rzecz jasna
Aha, nie napisalas tego ale ja sie tylko upewniam, ze mysl o dziecku nie jest
jakas 'latka' czy 'opatrunkiem' na np zlamane serce albo nieudana kariere?

[kasiulka82]

Mój mąż bardzo pragnął dziecka, mieliśmy z tym poczekać do ślubu. Zaszłam w
ciążę wcześniej. Mam teraz 23 lata, On 26. Za szesć tygodni rodzimy razem. Nie
czujemy, że coś tracimy, ale to może dlatego, że ogólnie jesteśmy typem
domatorów. Ciąża bardzo nas do siebie zbliżyła, z każdym dniem czuję, że nasza
miłość jest jeszcze większa. Zaś sama świadomość, że urodzę dziecko mężczyźnie
mojego życia jest czymś najwspanialszym na świecie.

[wiolkak]

w naszym przypadku, to Piotrek był pierwszy, ja zdecydowałam sie później

[z1mka]

Mmala, mój facet też pierwszy zechciał. Śmiałam się z niego, bo on bardzo szybko
jak się poznaliśmy, pragnął mieć rodzinę a dla mnie to była czysta abstrakcja.
Na dziecko to też on mi pomógł się zdecydować. Bez przerwy w kółko, żebym mu
dzidziusia urodziła... no i ja "głupia" dałam się namówić

[dzemma]

u mnie to akurat właśnie mąż nie mógł się doczekać dzidzi i to z jego
inicjatywy doszło do rozmowy i decyzji o dziecku, wydawało mi się ze to za
wczesnie i troszkę sie bałam ale wszystko cudownie się ułożyło, mamy
wspaniałego synka i niczego nie żałuję, nasze zycie zmieniło sie na lepsze,
pełniejsze, nie musimy z niczego rezygnować , udaje nam się pogodzić dziecko ze
wszystkimi obowiązkami i rozrywkami - nie wyobrazam sobie już teraz jak to było
bez naszego syneczka?!

[kubona]

bo dziecko jest promyczkiem słońca na zachmurzonym niebie..... częścią Ciebie
która zostanie na długo, radością, poczuciem spełnienia. dlatego chcemy mieć
dzieci. i dlatego się na nie decydujemy. by dac upust swej potrzebie dawania
miłości. a potem choć wszystko wygląda inaczej niż bys chciała, kochasz je
miłością bezwzględnie wspaniałą, dbasz o nie lepiej niż o siebie, i z ufnością
patrzysz w przyszłośc, by dała twemu dziecku to co najlepsze.......

a jeśli nie wiesz dlaczego...to.... być może nie jesteś jeszcze na to gotowa?

[pampeliszka]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=567&w=37895962
cos dla Ciebie, poczytaj sobie co mysla dziewczyny, ktore zostaly mamami w
młodym wieku
a na naszym forum pogadaj z Hipcia, jej wczesne macierzynstwo wyjatkowo sluzy,
moze tez nalezysz do tych wyjatkow...

[kasiulka82]

Dziewczyny, nie przesadzajmy. 23 lata to nie jest znowu aż tak młody wiek. W
porównaniu do 28 czy 30-latek na pewno, ale to nie jest znowu jakoś wcześnie.
Dlatego nie rozumiem jeśli ktoś pisze o takich osobach jako "wyjątki"))Ja
sama wyjątkowo się nie czuję.

Kasiulka,

[pampeliszka]

pewnie, ze to rzecz wzgledna. Dla mnie, pamietajac siebie sprzed tych 7 lat, 23
to baaardzo młody i baaardzo niedojrzały wiek. Jak to Mooh kiedys okresliła-
taki kisiel, niedookreslony i niepewny.
Pewnie to troche zalezy od srodowiska, w jakim sie jest. Pomijajac jedna
kolezanke z LO, ktora zaraz po maturze zaszla w ciaze, nie znam nikogo, kto sie
zdecydowal na zakladanie rodziny przed 27 rokiem zycia. Dlatego dla mnie takie
osoby to "wyjatki".
Ale to nie znaczy, ze to oceniam negatywnie, czy cos.Kazdy sam podejmuje decyzje
i tyle. Mnie sie do dzieci nie spieszylo, teraz dopiero jest TEN mój czas.

[kasiulka82]

Pampeliszka, domyśliłam się, że właśnie o to chodzi. W naszych czasach
rzeczywiście dużo kobiet decyduje się na dziecko tuż przed 30, albo trochę
później. Nie ma co się na ten temat rozpisywać, wszyscy wiemy w jakich czasach
żyjemy. Wiem, że nie oceniasz takich ludzi negatywnie, wcale tak nie
pomyślałam.
W każdym z nas jest chyba trochę z dziecka. Wiadomo, że dojrzewa się z każdym
rokiem do pewnych decyzji, a czasami nawet w późniejszym wieku można nie czuć
się na siłach. Ja, w porównaniu do mojego męża czasem zachowuję się dziecinnie,
ale taka już pewnie pozostanę.
Najważniejsze, żeby decyzja o dzidzi była przemyślana, ale też nie ma co tego
odkładać w nieskończoność. Pozdrawiam serdecznie.

[mmala6]

hmmm, wynika z tego,ze w sumie nie powinnam miec dziecka, bo kompletnie sie nad
tym nie zastanawialam i nie analizowalam dlaczego i po co.Raczej post factum
czyli juz z dwoma kreseczkami w reku.
Czyzby tylko moja ciaza nie byla wczesniej przemyslana i 'zrobiona' z
zegramistrzowska precyzja?

[magdalena_dem]

U mnie było całkiem podobnie, tyle, że test ciążowy stwierdził brak ciązy

Mój młodszy ode mnie mąż już chciał mieć dziecko, a ja ciągle nie. Miałam cały
czas jakieś rzeczy do zrobienia. W końcu przystałam na termin powakacyjny jako
początek naszych starań (w nadziei, że może jeszcze to się trochę odwlecze).
Chciałam jeszcze tylko pojechać na Krym (moje ciągle niespełnione marzenie). No
ale życie pisze własne scenariusze, bo wakacje minęły mi na szczęśliwej zmianie
pieluch. Ciąża była niespodziewana (chociaż oczywista jako ciąg
przyczynowo-skutkowy), a ja nigdy wcześniej nie miałam jakiegoś specjalnego
nastawienia pro macierzyńskiego. Dzieci nie robiły na mnie wielkiego wrażenia.
Ale do czasu Teraz stwierdzam, że bycie rodzicem to najwspanialsza rzecz jaka
może człowieka spotkać. Jest CUDOWNIE!!!!
A na Krym myślę pojechać gdy Mikołajek bedzie miał 2 latka

[z1mka]

majamontauk napisała:

> Cześć, czy ja zwariowałam? Mam 23 lata, za 3 miesiące skończę studia, i nie
> mogę myślec o niczym innym tylko o dzecku, o rodzinie! Jeszcze rok temu miałam
> plany: podróże, kariera wielki świat. Ale teraz panicznie się boję takiego
> życia. Chcę mieć maleństwo do kochania, mojego faceta, nasze mieszkanko
> malenkie i nic więcej.

To nie jest objaw choroby - czyt. zwariowania, a wręcz przeciwnie - zdrowego i
mądrego podejścia do życia.
To, że dziewczyny piszą, że w wieku 23 lat nie były gotowe i nie chciały nie
znaczy, że to taka reguła.

Ja mniej więcej w Twoim wieku zaczęłam sobie snuć plany o rodzinie, ale od
snucia do realizacji troszkę czasu upłynęło, między innymi musiało się
ustabilizować nasze życie finansowo, albo przynajmniej zacząć się stabilizować...
Ale ja nie jestem typem - zaprosić dziecko na świat i jakoś to będzie.
Jeśli nie jesteś pewna - skoro zadajesz pytania, znaczy że nie jesteś - to na
siłę niczego nie próbuj, to przyjdzie samo.

> Nie moge porozmawiać o tym ze znajommi, bo pomyślą że zwariowałam (generalnie
> to takie bardzo ambitne, przebojowe, modne towarzystwo)czy ktoś jeszcze czuje
> się tak jak ja?

Olej towarzystwo - to ono zwariowało!!!
Od kiedy norma jest szaleństwem, zobaczysz, jak kiedyś im będzie łyso. Na temat
problemów z modnym, ambitnym towarzychem to pisałam w takim wątku:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=32911&w=36159731&a=36159731
i mądrze dziewczyny pisały, bardzo mądrze.

Czasami myślę, że mój facet też by tego chciał, ale ile razy
> zaczynam coś mówić, to przestraszam się i obacam to w żart.

Dobrze, że możecie przynajmniej o tym pogadać, choćby w formie żartu, jesteś
(jesteście) na bardzo dobrej drodze do mądrego ułożenia sobie życia i
zaproszenia do siebie dziecka... Mówię, poczekaj - przyjdzie czas, że będziesz
PEWNA musisz być pewna, możesz mieć wątpliwości odnośnie czy dasz sobie radę,
czy będziesz dobrą mamą i słuszne wątpliwości, bo to one prowadzą nas do
doskonałości. Ale musisz sama znaleźć odpowiedź, dlaczego go chcesz...

No a w końcu odpowiem na Twoje pytanie:
Dlaczego chciałam dziecko... może dlatego właśnie, że jestem normalną kobietą,
mam normalne instynkty i normalne dążenia do spełnienia siebie w tym świecie, bo
kocham życie i chcę nim kogoś uszczęśliwić, bo życie jest cudem i dziś patrząc
na Marysię stwierdzam, że wreszcie jest normalnie!!! Marysia jest
najcudowniejszym dziełem naszych "rąk" )) Jej życie jest nieocenionym darem!
Jeżeli ktoś tu zwariował, to na pewno nie Ty, nie ja, nie my.
Pozdrawiam serdecznie

[be-ko]

To ja zaczne odwrotnie niz Z1mka , czyli od tego czemu ja go chciałam -
- bo urodzenie dziecka wydaje sie byc dla mnie tym wydarzeniem, do którego
kobieta jest stworzona; poczułam więc pęd ku macierzyństwu,
- bo urodzenia dziecka okazuje się być dla mnie koleją rzeczy w życiu mężatki
(tak trochę religijnie ale i przymusowo "zajechało" ), chciałam czuć się
spełniona
- bo chcę mieć kogoś, kto nazwie mnie "mamą"(juz wkrótce), kto będzie mnie
bezwarunkowo kochać,komu będę potrzebna, kim będę mogła się opiekować itd.

Powinnaś zapytać może - dlaczego teraz a nie w innym czasie zdecydowałysmy się
na dziecko, bo jak widac (czytać ) wiek odgrywa tu znacząca rolę.
A czemu teraz?(rocznikowo - 28 lat )- bo teraz to wszystko co napisałam
wyżej poczułam. Przedtem było zawsze jakieś "ale", niepewność, obawa itp.

Może Ty "nakręciłaś" się na dziecko z... nudów? - pisałaś, o swoim
towarzystwie - może chciałabyś zasmakować czegoś innego, nietypowego (w swoim
kręgu)?
Wydaje mi się, że powinnaś z mężem szczerze porozmawiac o swoich planach,
zamiarach, wątpliwościach i obawach.
I nie pytaj się Nas czy powinnaś się decydować - to takie przedmiotowe
podejście do tematu (czyli posiadania dziecka). Ja na przykład jestem tego
zdania, że jak pojawia się dziecko (choćby w biednej rodzinie) to... musi się
udać - znajdzie się i na pieluchy i na mleko (przez przeszło 4 lata miałam w
pracy styczność z ubogimi ludźmi i do takiego właśnie wniosku doszłam)


-

[hipcia5]

Napisałaś " Chcę mieć maleństwo do kochania, mojego faceta, nasze mieszkanko
malenkie i nic więcej."
Każdy chce byc kochanym i chce tę miłość przekazać dalej. Ja o macierzyństwie myślałam dosyć wcześnie - wogóle o założeniu rodziny, i praktycznie zrobiłam to od razu po ukończeniu szkoły średniej. Wiek nie ma nic do rzeczy, bo można mysleć dojrzale nawet dość wcześnie. Na ludzi nie patrz, bo to będzie (ewentualnie) twoje dziecko a nie ich, a jeśli uważają że zwariowałaś, to ja bym zmieniła towarzystwo, bo można się z kimś nie zgadzać, ale nie żeby od razu uważać za wariata)
Uważam że ta nagła twoja zmaiana to normalna kolej rzecyz. Byćmoże tak jest bo kończysz studia i rozpocznie się nowy etap w życiu i w takich momentach wieleludzi myśli co zrobić ze sobą dalej. Wiemy że o dziecku decyduje się wspólnie. Ty tego chcesz, a jeżeli rzeczywiście kochasz tego faceta i wiążesz z nim plany na przyszłość, to zwyczajnie mu o tym powiedz i wspólnie zastanówcie się czy może najpierw zacząć od ślubu, skoro już wspólnie mieszkacie.(jestem "zwolenniczką" kolejności że najpierw ślub potem dziecko)Jeżeli on cię kocha i mysli o życiu poważnie i o was poważnie to będzie chcial mieć z toba dziecko Ja nigdy nie mogłam zrozumieć jak można namawiać (w małżeństwie)partnera na dziecko. No ale jak widać różni sa mężczyźni i kobiety też
Pozdrawiam i życze powodzenia! Daj znać co dalej


Józiu ma
Zuzia ma
Dzidzia ma

[dusiek7]

Julka urodziła się jak miałam 24 lata i decyzja o jej przyjściu na świat nie
była podjęta świadomie. Zaraz po ślubie zakupiliśmy personę coby obliczała nam
dokładnie płodne i co? I stało sie tak, że akurat dostałam zapalenia pęcherza i
wszystko się poprzesuwało.. w związku z czym już miesiąc póżńiej dowiedziałam
się, że jestem w ciąży.. nie było to łatwe dla nas, ponieważ nie jesteśmy
domatorami a i sobą się jeszcze po śłubie(4 m-ce)nacieszyć nie zdążyliśmy. Więc
był płacz i takie tam różne. Jedyną moją podporą był właśnie Michał, który
zachował się cudownie,uświadomił mi że przecież to cud jakim zostaliśmy
obdarowani.. miałam wyrzuty sumienia że się nie cieszę..że wszystko się skończy.
Michał był przy narodzinach małej i pomaga mi do dziś we wszystkim! A Jula jest
kochanym naszym brzdącem..
Chociaż nie planowaliśmu tej ciąży jesteśmy teraz jednymi z najszczęśliwszych
rodziców na ziemi!!
Chciałam tylko powiedzieć, że skoro mając 23 lata masz takie plany to oznacza
tylko jedno - dorosłaś do tej decyzji i ja ją bardzo popieram! Nie można się
martwić, że nie osiągnęło się jeszcze tego o czym się marzyło.. z dzieckiem
naprawdę da się wiele zrobić, ja np. studiuję, Michał studiuje i pracuje a
mieszakmy od rodziców o 180 km. Więc, jeśli komuś zależy to da rade!! Jedyna
rzecz jaką możesz teraz zrobić jest szczera rozmowa z partnerem i do dzieła!
Dziecko jest widzialną miłością!
Powodzenia i głowa do góry!
ps. ktoś życzy sobie kawy?

[mmala6]

dusiek7 napisała:

> Dziecko jest widzialną miłością!

Bardzo ladnie powiedziane

p.s. latte plis

[dusiek7]

już się robi z ciasteczkiem?

[mmala6]

ja na diecie jestem co prawda ale wirtualnie zawsze!dziekuje.