czy nie nalezałoby izolowac dzieci niektóre??

[arioso1]

sytuacja wygladała tak-dwie dziewczynki w wieku ok 20-24 miesięcy-
jedna malutka chudzinka ledwo chodząca spokojna stoi sobie na
uboczu bo zwykle boi sie innych,ma piłkę trzyma ją w rączkach-
podchodzi ta druga wielka grubaśna dziewucha starsza ,chce piłkę i
ja zabiera odchodzi.przy niej mama mówi nie zabieraj piłki
dziewczynce a fee a fee-na co dziewucha podbiega do tej chudzinki a
raczej podchodzi bo zrobiła gwałtownie 3 kroki i z całej siły z
agresja i zacisnietymi zebami rzuca sie na chudzinke ,dziecko tak
popchniete uderza się pada bezwładnie na ziemie zanosi sie nie
tyle płaczem co stłumionym krzykiem,tamta rwie sie do bitki matka
powstrzymuje- a fe a fe tak nie robio się wcale a fe,po czym zabiera
dziewuche nie przepraszając mamy chudzinki a jedynie z ignoranckim
usmiechem no nic sie nie stało ona tak ma.zabiera dziewuche w inne
miejsce gdzie dziewucha napastuje inne dziecko.
Do czego zmierzam- plac zabaw jest niby dla wszystkich ale uważam
że takie dzieci powinno sie najpierw wychowac a potem puszczac
między ludzi- albo inaczej matkę sie powinno wytresowac zeby
nauczyła swe dziecko zachowania-ona mogła zrobic krzywdę -rozumiem
że ok 2 letnie dziecko nie rozumie sytuacji ale to nie
przyprowadzam takiego łobuza między inne dzieci a jezeli juz to na
smyczy i w kagańcu-zbulwersowało mnie to okropnie , zabolało mnie ze
moje dziecko nie moze bawic sie bezpiecznie w piaskownicy bo jakiś
bachor nieokrzesany lub tez chory umysłowo zagraza zyciu innym
dzieciom a co bedzie za rok za dwa za cztery???
czy nalezy powiedziec matce dziewuchy aby się wyniosła z naszego
ogródka??? i wróciła jak jej dziecko przestanie mieć takie
zachowanie?czy czekac az dojdzie do poważnego urazu

[alpepe]

sama sobie odpowiedziałaś. Należałoby tresować dorosłych, dzieci nie są winne,
że mają porąbanych rodziców, którzy nie potrafią nad nimi zapanować.
Następnym razem ja opieprzyłabym matkę tej agresorki, zresztą nie byłoby
następnego razu, bo matka by podkuliła ogon i nie wróciła po mojej reakcji.

[arioso1]

ja byłam w szoku- nigdy moje dziecko tak bardzo nie płakało, nie
mogłam reagowac kiedy roztrzęsiony maluszek poprostu tak krzyczy-
dziecko zanosiło sie długo , rozumiem ze dzieci sie popychaja
szturchaja i bija ale az tak? moja córka zawsze stoi z boku chodzi
dopiero od niedawna porusza sie baardzo wolno jest słabiutka wazy
9 kilo jest chyda ze zebra widac i taki potwór rzucil sie na moje
dzieciatko-odwróciłam sie tylko i krzyknełam jesteś brzydką
niegrzeczna dziewuchą -wiem ze to nic nie dało ale musiałam
odreagowac-ta kobieta od kilku dni przychodzi na nasz plac , pewnie
z innych ja wyrzucili-zastanawiam sie czy nie podejśc jutro i jej
poprostu nie wyprosić

[moniamm]

arioso1 napisała:

> ja byłam w szoku- nigdy moje dziecko tak bardzo nie płakało, nie
> mogłam reagowac kiedy roztrzęsiony maluszek poprostu tak krzyczy-
> dziecko zanosiło sie długo , rozumiem ze dzieci sie popychaja
> szturchaja i bija ale az tak? moja córka zawsze stoi z boku
chodzi
> dopiero od niedawna porusza sie baardzo wolno jest słabiutka
wazy
> 9 kilo jest chyda ze zebra widac i taki potwór rzucil sie na moje
> dzieciatko-odwróciłam sie tylko i krzyknełam jesteś brzydką
> niegrzeczna dziewuchą -wiem ze to nic nie dało ale musiałam
> odreagowac-ta kobieta od kilku dni przychodzi na nasz plac ,
pewnie
> z innych ja wyrzucili-zastanawiam sie czy nie podejśc jutro i jej
> poprostu nie wyprosić

jezeli plac zabaw jest publiczny to raczej wyprosic jej nie mozesz.

[phantomka]

Wez pooddychaj i zastanow sie co piszesz?! Jak mozna wyzywac 2
letnie dziecko? Po wielu twoich postach, stwierdzam, ze powinnas
sobie sprawic jakis worek treningowy, bo masz naprawde nadmiar
agresji.
Bicie dzieci jest zle, natomiast takich sytuacji nie jestes w stanie
uniknac, szczegolnie u dzieci w takim wieku. Powinnas opieprzyc
matke dziecka, a nie wyzywac dziecko. Mojej kolezanki corka
popchnela ostatnio moja corke (moja jest chuda, jej wazy kilka kg
wiecej) w rezultacie miala guza na tylku. I czy uwazasz, ze ta mala
rozumiala, ze ma wiecej sily niz moja corka i dlatego zrobi jej
krzywde?
Reagowac na bicie, ale kulturalnie do dziecka, a rozmawiac z
rodzicem tej przestepczyni

[arioso1]

moja córka jest chudzinka akurat faktycznie- jest zdrowa chodzi od
niedawna ma 19,5 miesiaca, chodzi bardzo wolno nigdy sie nie pcha
miedzy dzieci raczej boi sie obcych- stała z boku tamta podeszła i
wyrwała jej piłke i ta dziewucha jestnaprawde wielka niska ale
olbrzymia z reka w gipsie-moje dziecko nie zareagowałao na te piłke
ukryła twarz w rekach wtedy tamta matka chciała piłkę oddać i to
dziecko z zemsty mimo iz powiedziałam nie-niech sie pobawi piłką
rzuciła sie na moje dziecko-w zyciu bym nie spodziewała sie ze
dziewczynka tak postapi- a matka to juz wogóle-wiem ze dzieci nie
zdaja sobie sprawy ale matka powinna trzymac takie dziecko w domu.
mój syn w wieku 3 lat miał manię sypania piaskiem -poprostu nie
przychodziłam do piaskownicy kiedy były tam dzieci. krzyknełam bo
akurat tak mnie poniosło- kiedy spodziewałam sie ze matka inaczej
rozwiaze sprawe -mysle ze nawet tego dziewczynka nie usłyszała bo
była juz na drugim końcu placu zabaw i tłukła inne dziecko w tym
czasie. Zastanawiam sie czy jutro nie podejśc do tej kobiety i jej
poprostu powiedziec zeby bardzoej uwazala na zachowanie swojego
dziecka albo żeby nie przychodziła na nasz plac zabaw- moja córka
niejest jedynym dzieckiem poszkodowanym-ta babka od trzech dni
przychodzi i zawsze jej dziecko komus krzywde robi

[alika77]

> krzyknełam bo akurat tak mnie poniosło

czyli Ciebie, dorosla kobiete moglo poniesc tak, ze zwyzywalas
jakies obce dziecko, ale dwulatka nie moze poniesc na tyle, zeby
jakies inne dziecko popchnal?

[alika77]

> wiem ze dzieci nie zdaja sobie sprawy ale matka powinna trzymac
takie dziecko w domu.

a moze najlepiej dzieci chore i kalekie tez pozamykac w domu, bo
takie jakies brzydkie i inne, moga zaburzyc w dziecku poczucie
estetyki albo nie daj boze zaczepia i beda chcialy sie bawic i
dopiero wtedy co tu zrobic...?

[pola782]

Wydaje mi sie, że małe dziecko nie zna co to zemsta i jeśli
skrzywdziła twoje dziedzko to nieświadomie. Tamta na pewno nie zdaje
sobie sprawy ze swojej siłe. Z drugiej strony ciebie mogło ponieść
żeby na dziecko nakrzyczeć? Zastanów sie kobieto co ty piszesz.
Mówisz, że tamta matka powinna bardziej się do wychowania dziecka
przyłożyć a ty czasem tez nie? Jeśli twoja jest taka bojaźliwa i
słabiutka to chyba czas coś z tym zrobić a nie czekać az pujdzie do
przedszkola czy szkoły i bedzie popychadłem dla wszystkich.

[koza_w_rajtuzach]

Podpisuję się pod postem phantomki!!
Moja córka jest bardzo dobrze usposobiona do innych dzieci, zazwyczaj nawiązuje
kontakty od uśmiechania się szeroko do innych. Nigdy nie okazała żadnej agresji
w stosunku do innych dzieci, natomiast zdarzyło się, że została zaatakowana
przez inne dzieci, popchnięta, przewrócona, a niedawno chłopczyk strącił ją z
drabinki jak wchodziła na zjeżdżalnię. Rodzice dzieci reagowali na to. Nawet
jeśli mało skutecznie radzili sobie z zachowaniem własnych dzieci, to jednak coś
robili ku temu, aby zmienić tą sytuację. Nigdy nie miałam potrzeby, aby wyzwać
czyjeś dziecko, czy rodziców.
Takie niestety jest życie. Jeśli Twoja córka pójdzie do przedszkola to nieraz po
łbie dostanie. Przecież nie będziesz chyba chodzić i wyzywać dzieci, ani żądać
tego, by rodzice tych małych łobuziaków wypisali z przedszkola swoje maluchy.
A powiedzenie do małego dziecka, że jest brzydkie itd. jest przejawem jakiejś
choroby psychicznej.

[fammpirella]

moja córka zawsze stoi z boku chodzi
> dopiero od niedawna porusza sie baardzo wolno jest słabiutka wazy
> 9 kilo jest chyda ze zebra widac i taki potwór rzucil sie na moje
> dzieciatko

to może karm dziecko lepiej, żeby więcej siły miało i nie było takie
słabiutkie oraz skutecznie stawiało fizyczny opór takim brzydkim
niegrzecznym potworom?

ubolewam...

[kow_katarzyna]

ubolewam nad Twoją postawą. Njapierw powinnaś zacząć radzić sobie ze
swoimi emocjami, a potem zabierać się za wychowanie innych... Jesteś
niedojrzała i agresywna. Jak można o 2-letniej dziewczynce
powiedzieć tłuścioch i dziewucha?! A przy tym Twoja to maluszek i
bidusia... Wybacz, ale nie masz pojęcia o dzieciach -raz to samo
dziecko będzie sie grzecznie dzielić zabawkami, a raz wyrwie innemu
jego zabawkę. Na tym polega socjalizacja, a taka nadwrażliwość i
jawna agresja zapędzą Cię w końcu w kozi róg - kup sobie kawałek
działki, zbuduj własną piaskownicę, ogrodź drutem kolczastym i
uważaj, żeby żadna tłusta dziewucha się nie prześlizgnęła....

[mm.3]

Ja też jestem mamą i moje dziecko raz z innymi dziećmi jest grzeczne a raz .I to
nie chodzi o wychowanie ale o charakterek małego człowieka.Znam wiele rodzin
gdzie rodzice są bardzo spokojni i swoje dzieci wychowują na bardzo dobrze ale
nie zawsze im to wychodzi bo dzieci tak jak dorośli mają czasem gorsze dni a
czasem też muszą odreagować i to nie zawsze w normalny sposób czasem to właśnie
popchnięcie innego dziecka sprawia im wiele satysfakcji.A izolacja takich dzieci
jest poronionym pomysłem bo agresywnych i bezczelnych dorosłych nikt nie izoluje.

[alika77]

> sytuacja wygladała tak-dwie dziewczynki w wieku ok 20-24 miesięcy-
> jedna malutka chudzinka ledwo chodząca spokojna stoi sobie na
> uboczu bo zwykle boi sie innych,ma piłkę trzyma ją w rączkach-
> podchodzi ta druga wielka grubaśna dziewucha starsza ,chce piłkę i
> ja zabiera odchodzi.

Rozbawila mnie strasznie narracja Dla matek pokrzywdzonych dzieci
ich malenstwa to zawsze ledwo chodzace, spokojne chudzinki, a
napastujace je dzieci to spasione bachory Moje dziecko zawsze
najbiedniejsze, najchudsze, najnieszczesliwsze, ktore trzeba bronic
przed calym zlem tego swiata
Rozumiem, ze jestes w szoku, ale... Jakos do mnie to nie przemawia.
Tzn. moja corka - 2 lata 2 miesiace - wazy niecale 10 kg i ma 85 cm,
ale jakos na "malutka chudzinke" nie wyglada i w zyciu nie wpadlabym
na to, zeby takich okreslen uzywac w stosunku do swojego dziecka. Po
drugie, jesli to sa dzieci w wieku 20-24 miesiecy to oznacza, ze
chodzenie opanowaly juz pare miesiecy temu, nawet jesli zaczely
chodzic pozno. Wiec jesli Twoje dziecko jest bardzo slabe i sie
wolno porusza to moze po prostu jest chore i w takiej sytuacji
nalezaloby skonsultowac sie z lekarzem, a takze bardziej na nia
uwazac na placach zabaw.
Poza tym zachowanie matki jest jak najbardziej karygodne, jej
dziecko uderzylo drugie, powinna przeprosic, zapytac czy malej nic
sie nie stalo, a poza tym powinna zainterweniowac wczesniej. Tyle ze
nie zawsze da sie wszystko przewidziec. Moja corka do innych dzieci
raczej agresywna nie jest, nie rozpycha sie lokciami, a tu nagle
ostatnio przywalila kubkiem z woda swojej najlepszej kolezance, tak
po prostu, gdy ta przechodzila obok niej. I co? Nie zdazylam
cokolwiek zrobic, nie wiem, czemu ona ja uderzyla. Corka przeprosila
kolezanke, ja sobie z nia pogadalam i tyle. Ale gdyby sytuacja nie
byla w domu tylko na placu zabaw i zamiast kolezanki walnelaby obce
dziecko to pewnie tez zostalaby nazwana grubym wstretnym bachorem...
Pomimo tego, ze nigdy wczesniej zadnego dziecka nie udezyla.

> że takie dzieci powinno sie najpierw wychowac a potem puszczac
> między ludzi-

a przepraszam jak chcesz uczyc zasad wspolzycia nie biorac dziecka
miedzy ludzi? trzymajac w odosobnieniu? to tak jakbys dziecku
zrobila wyklad na temat poslugiwania sie sztuccami, po czym
oczekiwala super sprawnosci za pierwszym podejsciem.

Niewatpliwie nalezaloby porozmawiac z ta kobieta, zwrocic uwage i
trzymac corke z daleka od jej corki. Ale bez przesady z ta
walecznoscia godna lwicy...

[anja0123]

Arioso, a moze powinnas sobie poczytac jakas ksiazke o psychologii
malego dziecka? Dwulatki czesto sa agresywne w stosunku do innych, i
jest to najzupelniej normalne. Owszem, trzeba ich uczyc, ze nie
wolno, ale to, ze ta dziewczynka bije inne dzieci nie oznacza, ze
wyrosnie na przestepczynie. Ok, mama tej dziewczynki nie jest w
porzadku, ale jak czytam Twoje posty, to mam watpliwosci co do
Twojej obiektywnosci. Twoja reakcja na zachowanie dwuletniego
dziecko jest, no coz, niezbyt dorosla....

[arioso1]

wiem ze dzieci sie przepychaja jak juz wczesniej zaznaczyłam ale ta
dziewczynka zuca sie na inne dzieci nie popycha nie szturcha tylko
podbiega ot tak i rzuca sie na nie- to nie jest normalne- takie
dzieci powinny byc pod szczególnym nadzorem rodzica

[arioso1]

gdyby moje dziecko miało az takie napady agresji wobec innych
napewno nie biegało by wolno po placu zabaw- ta dziewczynka bije
kazde dziecko jakie sie jej nawinie - moze nie radzi sobie z
emocjami moze cos tam nie wiem moze jest chora moze zdrowa ale to
nie jest powód aby zagrazala innym- mieszkam na bardzo patologicznym
osiedlu i sa tutaj rózne dzieci ale z czyms takim spotkałam sie
pierwszy raz.
moja córka nie jeden raz była pchnieta, uderzona patykiem,
kamieniem, zabawka ale tobyły zupełnie inne sytuacje- nie robiłam
afery córka popłakała i tyle- ale to były sytuacje normalne- dzień
jak kazdy na placu zabaw- nie mam i nie miałam pretensji -tylko ze
ta dziewczyna na oko 2 moze 2,5 letnia nie przejawia normalnego
zachowania dla tego wieku. zadne dziecko nie rzuca sie na inne w
ten sposób

[arioso1]

alika- ja wychowuje troje dzieci z czego dwoje jest
niepełnosprawnych wiec nie chrzań i nie dorabiaj mi ideologii-
jezeli moje dziecko nie umie powstrzymac sie od bicia to go miedzy
ludzi nie posyłam, sa reakcje rodziców i ich nie ma w tym przypadku
nie było- gdyby sytuacja odbyła sie na betonie to nie wiem czy moja
córka nie spała by we własnym łozeczku czy nie lezała w kostnicy-
podzas kapieli na ramionach córki zobaczylam że sa odbite slady
jakby przyszczypane- zaczyna sinieć wiec to nie była dziecieca
przepychanka napewno

[alika77]

Arioso, nie chrzanie, tylko mowie, jesli juz. Skoro jesli dzieci nie
umieja wspolzyc z innymi to nie powinny z nimi przebywac, to moze
skoro Ty nie umiesz rozmawiac kulturalnie, to nie powinnas
rozmawiac w ogole. Nie powiedzialam, ze nic sie nie stalo, ze to w
porzadku, ze czego sie wlasciwie czepiasz. Powiedzialam, ze rozumiem
Twoje oburzenie, bo ja tez bym byla zla, gdyby ktos potraktowal tak
moje dziecko. Ale uwazam, ze mocno przesadzasz z tym zamykaniem w
domu - skoro Ty dorosla baba nie potrafilas pohamowac sie, zeby nie
zwyzywac dziecka, to czego oczekujesz od dwulatka?

[oli.nek]

myślę, że arioso jest trochę znerwicowana sytuacją rodzinną - jak napisała, ma
dwójkę niepełnosprawnych dzieci. może to stąd ten wybuch, gdzieś emocje muszą
ujść...

[alika77]

rozumiem, bo jestem naprawde wyrozumiala osoba mowie tylko, ze
skoro sama nie potrafi w pelni kontrolowac swojego zachowania to
dlaczego wymaga tego od dwulatka...?

[budzik11]

arioso1 napisała:

> gdyby moje dziecko miało az takie napady agresji wobec innych
> napewno nie biegało by wolno po placu zabaw-

tak, z pewnością chodziłaby na łańcuchu i w kagańcu.
Zastanów się, co piszesz! To także jest mała dziewczynka, może jest
nadpobudliwa, może ma problem z agresją, ale z pewnością jej matka kocha swoje
dziecko, i chce je socjalizować i uczyć współżycia z innymi dziećmi. I tamta
mała dziewczynka (jak można o małym dziecku mówić "potwór, dziewucha, bachor"
itp? Jak to o tobie świadczy??) też ma prawo korzystać z placu zabaw. Z całym
szacunkiem, ale jeśli twoje dziecko nie "nadaje się" do przebywania w grupie
rówieśniczej, w której zdarzają się różne dzieci, także agresywne, to może ty
nie powinnaś chodzić z nią na plac zabaw, tylko trzymać w domu? I to właśnie ty
powinnaś mieć swoje dziecko pod szczególnym nadzorem wśród innych dzieci, jeśli
jest szczególnie delikatne, kruche i wrażliwe.

-tylko ze
> ta dziewczyna na oko 2 moze 2,5 letnia nie przejawia normalnego
> zachowania dla tego wieku. zadne dziecko nie rzuca sie na inne w
> ten sposób

No to może powinnaś poinstruować tę dziewczynkę, w jaki sposób ma się rzucać na
twoje dziecko, żebyś uznała to za normalne?

[travka1]

co Ty piszesz?

[beatazet]

Są dzieci agresywne po prostu, i takie mnie denerwują, ale tu niestety rola
rodziców tych dzieci. Rzadko, ale zdarza mi się zwracać uwagę takim dzieciom
(2-4 lata) "uważaj, nie syp tak mocno piaskiem", albo "nie wolno bić".
Są też sytuacje konfliktowe wśród znajomych dzieci i tu jak na razie rodzice
spisują się, chociaż niektóre sytuacje kończyły się nie sińcem na pupie, ale
spadkiem ze ślizgawki. Na szczęście nic się nie stało. Rodzic dziecka
agresywnego zareagował, ukarał itp.
Moim zdaniem plac zabaw to właśnie nauka postaw społecznych, nauka świata i
ludzi. Jak mi jakiś plac nie odpowiada (osoby na nim), to tam nie chodzę.

[karawana123]

Arioso, zastanów się nad sobą. Najpierw piszesz na forum, że jak Twoje dzieci
powiedziałyby do Ciebie per "ty" to "plasłabyś w mordziuchnę tak, by zęby
zbierały z podłogi". Potem wyzywasz dwulatkę. Nie wypowiadasz się o niej inaczej
jak spasiony bachor. Może Ty powinnaś znaleźć się w izolatce, a nie małe
dziecko, które nie zdaje sobie sprawy, że uderzając inne dziecko może mu zrobić
krzywdę. I od razu wyrośnie przestępca.... Jak chcesz wyprosić inną mamę z placu
zabaw to najpierw go postaw na WŁASNEJ posesji, bo na osiedlowym nie jesteś szefową.

[arioso1]

bo widzisz zawsze nazywam rzeczy po imieniu a od moich dzieci
oczekuje szacunku - jezeli np ty lubisz jak dziecko mówi do ciebie
jak do kolezanki spod bloku to twoja sprawa ja na mówienie na ty
nie pozwolę - o chodzi mi tutaj o mówienie po imieniu przez dzieci
moje do mnie

[karawana123]

Ok, ale szacunek wymuszony agresją to wątpliwa sprawa. Dziwisz się, że dziecko
poniosły emocje, bo nie mogło pobawić się piłką. Wiadomo, matka powinna
zareagować, ale pewnie się nie spodziewała. Ale Ty, matka trójki dzieci, miałaś
prawo wyzywać dwulatkę i Twoje emocje są ważniejsze od emocji dziecka? No
wybacz, ale u dziecka to nie była agresja tylko odruch, którego się oduczy przy
pomocy rodziców i obcując z rówieśnikami, ale Ty zareagowałaś agresją. Nie
rozumiem, jak można wypowiadać się o małym dziecku "spasiony bachor" i je wyzywać.

[oli.nek]

za mocne słowa w twoich ustach do dziecka, które popchnęło twoją córkę. jestem
ciekawa jakbyś tu pisała, gdyby to twoje dziecko było grube, agresywne, coś tam
nie tak umysłowo jak to pisałaś... zareagowałaś tak, bo twoje dziecko jest liche
fizycznie. a gdyby oddało? opluło? ugryzło? po dziecku można się różnych rzeczy
spodziewać. ale, żeby od razu wykrzykiwać, że tamtą dziewczynkę to trzeba
izolować... no cóż. chciałabyś by tak mówili o twoim dziecku/dzieciach?

[ola_mi]

a karawanie123 chodzilo o agresywny ton Twojej wypowiedzi. Piszesz
ze mieszkasz na osiedlu gdzie jest duzo patologii i widac Tobie tez
sie ona udzielila....wybacz moja bezposredniosc ale cos sie we mnie
gotuje jak czytam Twoje okreslenia wobec innych dzieci. Uwazam ze to
Ty powinnas sie odizowowac i zapanowac nad swoimi emocjami...

[2katarina]

Po pierwsze dzieci nie należy izolować, bo to bez sensu co z nich wtedy wyrośnie dzikus totalny.
Po drugie nie winne jest dziecko tylko rodzic.
Po trzecie nie ładnie mówisz o dziecku dziewucha chyba nie chciałabyś alby twoje dziecko ktoś tak nazywał.
Dzieci w tym wieku traktują kolegę jako przedmiot, zabawkę nie potrafią współżyć z rówieśnikami, z czasem się nauczą co to kolega, towarzysz zabaw. To my dorośli jesteśmy od tego aby te wskazówki dawać i uczyć, niestety coraz więcej matek zapatrzonych jest w swoje dzieci jak w obrazek i nie potrafią przekazać dobrych wskazówek. Ja winię tylko i wyłącznie rodziców za brak konsekwencji i obiektywnego spojrzenia na swoją pociechę. Rozumiem twoją irytację bo chociaż słowo przepraszam od tamtej mamy ci się należało, a obecne wychowanie wygląda tak, że nic się nie stało moje dziecko nic przecież nie zrobiło. Życzę wszystkim mamom, takich dzieci jakie opisałaś zdrowego i konsekwentnego wychowywania swoich pociech, bo w młodym pokoleniu dalsze nasze losy.

arioso1

[lila1974]

Ty????
Ty "plasłabyś w mordziuchnę tak, by zęby zbierały z podłogi"?
I ty śmiesz mi zwracać uwagę, że nie szanuję swojego dziecka, bo
moglabym mu założyć kolczyki?
Co za hipokryzja!

[mama_kotula]

>zabolało mnie ze moje dziecko nie moze bawic sie bezpiecznie w >piaskownicy bo
jakiś bachor nieokrzesany lub tez chory umysłowo >zagraza zyciu innym dzieciom a
co bedzie za rok za dwa za cztery???

Weź dziewczyno zmień prochy, bo te co bierzesz, szkodzą ci zdecydowanie.
I w sumie masz rację!! Chore umysłowo dzieci powinny być odizolowane, a
zwłaszcza te z ADHD i zespołem hiperkinetycznym... co o tym sądzisz, Arioso,
może dla nich getto wybudować? Bo diabli wiedzą, co takiemu do chorego łba może
strzelić...

[fammpirella]

dajcie juz spokój, nie denerwujcie i tak zdenerwowanej, tez pewnie
byłybyście, trudno o dyplomatyczna wrecz poprawnośc mysli (a tymi
podzieliła sie znami autorka) w tak kryzysowych sytacjach jak atak
na własne dziecko.
przykre co z ta agresywna dziewczynką... skąd zna taki model
zachowań... to mnie bradziej zastanawia i smuci niz reakcja arioso
bulwersuje

Fampirella, no wybacz

[mama_kotula]

Na podwórku jestem codziennie. Moje dzieci oberwały setki razy, czasem również
same brały się do bicia.
Też zawsze należały do "chucherek", zwłaszcza młodsza - poniżej 3 centyla
wzrostu i wagi. Starszy ma Zespół Aspergera, jest wycofany, tzw. ciapka i miągwa
plus paradoksalnie zachowania agresywne.

Nigdy "atak" na moje dziecko nie doprowadził mnie do takich emocji, jak autorkę
wątku. Może dlatego, że odrobinę wiem o dzieciach, zwłaszcza dwuletnich, oraz
dlatego, że odrobinę więcej wiem o ich rodzicach.
Kiedy dziecko jest TAK agresywne, zwracam uwagę rodzicowi, a nie dziecku.
Szczerze - to mam gdzieś to dziecko i zajmuję się moim pokrzywdzonym, a nie
poświęcam uwagi obcej agresorce np. krzycząc za nią "ty brzydka niegrzeczna
dziewucho". Nie postuluję też zamykania agresora w domu, no sorry - to tak,
jakby ktoś powiedział, że mam zamykać mojego syna w domu, bo na powitanie
zamiast podać rękę, to pluje na ziemię i ucieka z okrzykami w niewiadomo jakim
narzeczu (inne dziecko może się przestraszyć, doznać traumy itd.).


Jedna już taka na emamie opisywała kiedyś, jak to dwuletni potwór zaatakował jej
dzidziusia i jak nawrzeszczała na dwulatkę - opisywała to, oczekując poparcia. A
co tu popierać? Przyganiał kocioł garnkowi. Jak się nie umie panować nad
emocjami - w wieku lat 30+, to nie w porządku jest oczekiwanie panowania nad
emocjami od dwulatka. Swoją drogą, jak się aż tak nie panuje nad emocjami w
wieku lat 30+ i się agresję wyładowuje na maleńkich dzieciach, to trzeba się
zastanowić nad wizytą u specjalisty.

[fammpirella]

słuchaj, odreagowała (przepraszam arioso za 3 osobe), wygadala sie,
pewnie gdzies w duszy czuje (z reszta w któryms z postów dała temu
wyraz), że niepotrzebnie zaatakowała epitetami dziecko...
to jest jakis jej ból, strach o dziecko i przy tym z emocji przerost
formy nad treścia i zły adresat. nie wiemy co jeszcze lezy jako
przyczyna takiego a nie innego zachowania arioso.
agresja rodzi agresje, to na pewno, ale Wasze zachowanie tez jest
troche agresywne, przyznasz. Obiektywizm owszem, ale moze i odrobine
zrozumienia? jej dziecku moglo co sie stac....Reagujemy tak, jak
pozwalaja nam mocje z jakich sami jestemy utkani....To nic nie
usprawiedliwia, ale wyjasnia. A mi sie wydaje, ze o zrouzminie tu
chodzi,a nie pochwale i poklask....

[alika77]

> A mi sie wydaje, ze o zrouzminie tu
> chodzi,a nie pochwale i poklask....

A ja wlasnie mam wrazenie, ze o pochwale i poklask chodzilo... Bo
jak ktos szuka zrozumienia, to pisze, ze jest zbulwersowany czyims
zachowaniem i ze chociaz sam jest dorosly to nerwy mu puscily i
ewentualnie pyta co robic w takiej sytuacji, a nie postuluje, zeby
izolowac dzieci niegrzeczne i chore (!).

> Reagujemy tak, jak
> pozwalaja nam mocje z jakich sami jestemy utkani...

I w tym rzecz, pozwalamy sobie na emocje, ale dwuletniemu dziecku
juz nie? Cos tu nie gra... Poza tym sorry, ale dorosly czlowiek
jednak powinien byc nauczony panowania nad emocjami i kierowania
nimi, rozumiem, ze sa rozne sytuacje, bo nie jestesmy w stanie sie
kontrolowac zawsze i wszedzie w 100%, ale emocje trzeba bylo
skierowac pod adresem matki, a nie nawrzeszczec na dziewczynke, a do
matki ani du-du.

[pikum]

No niektórych rodziców powinno się tresowaćale tak
poważnie.Ostatnio także miałam niemiłą sytuacje w piaskownicy.W
skrócie-przyszedł chłopiec ok 10lat i zaczął burzyć nam całe
piaskowe twory.Zwróciłam mu grzecznie uwagę i wyszedł z piaskownicy
lecz po 5 minutach pojawił się z dwoma pokaźnymi kamieniami.Całe
szczęście,że na tą porę doszedł do nas małż i po męsku wyprosił
delikwenta z piaskownicy.Oczywiście posypały się pod naszym adresem
różne ku...... i takie inne.Za pare dni dowiedziałam się,że tenże
chłopiec będąc w piaskownicy przyłożył jakiejś dziewczynce nóż do
gardła.Policja,rodzice cały cyrk i co?Chłopiec nadal biega sam po
osiedlu,przesiaduje w piaskownicy a rodzice luz- blues.

[alika77]

No tak ale to sytuacja zupelnie innego kalibru. Nie mozna porownywac
10-latka do 2-latka. To co piszesz to jakis horror i koniecznie
trzeba by zainteresowac tym policje, jakas opieke spoleczna i nie
wiem co jeszcze, bo nastepnym razem moze sie skonczyc naprawde
tragicznie. Jesli raz nie poskutkowalo, to trzeba jeszcze jeden raz,
a potem drugi i dziesiaty. Bo znowu dojdzie do jakiegos dramatu i
okaze sie, ze wszyscy naokolo wiedzieli, ze jest cos nie tak, ale
nikt nie zareagowal na tyle, zeby tragedii zapobiec.

[pikum]

Ale to tak do tematu izolacji niektórych dzieci.Reagowałam.Byłam w
Ośrodku,zgłosiłam sprawe,inspektor z ośrodka był,bo rodzina znana
ale na temat postępowania nie mogą udzielać mi informacji,więc nie
wiem co zadeklarowali rodzice.

[alika77]

Agresywny 10-latek zdecydowanie powinien byc izolowany, nie mowie o
zamykaniu go w domu na cztery spusty (chociaz moze to niezle
rozwiazanie , ale na pewno powinien miec jakis dozor i to raczej
nie dozor rodzicow, bo ci jak widac sie nie sprawdzaja. Bo jak
dozoru nie bedzie to rzeczywiscie za pare lat go odizoluja - w
poprawczaku. A rodzice nie maja nic do deklarowania, trzeba pilnowac
tego, co robi osrodek spoleczny, policja, jak sie taka sytuacja
powtorzy to dzwonic, informowac, pytac ich jakie podjeli kroki,
gnebic jednym slowem

[joannaiwa]

A ja tam rozumiem Arioso i jej spontaniczną reakcję (chociaż to "brzydka i grubaśna dziewucho" powinno być skierowane do matki raczej) , bo bardzo fajnie tak komentować z boku po fakcie, a nie jak biją Twoje dziecko. Rozumiem to zwłaszcza dzisiaj, kiedy sama byłam w podobnej sytuacji. Chłopiec na oko 3,5 - 4 lata (mój syn 2,5) ciagle zaczepiał dzieci na placyku zabaw w knajpce (bynajmniej nie patologiczna okolica, wręcz przeciwnie). Jeden starszy chłopak nawet chciał mu przyłożyć, a ja jak głupia się wtrąciłam pouczajac że nie wolno się bić. I głupio zrobiłam, bo wtedy ten agresywny chłopak wziął się za mojego syna. Najpierw zjechał na niego ze ślizgawki, a gdy mały leżał płacząc to zaczął po nim chodzić i kopał w plecy. Stałam blisko, ale musiałam przepchnąć się przez dzieci - ciasno tam jest bardzo. Wyciągnęłam małego płaczącego wniebogłosy na ręce, a ten chłopiec jeszcze do mnie i syna z rękami próbując uderzyć.No to uderzyłam go po tej ręce wołając że tak nie wolno, żeby go w jakiś sposób odepchnąc co z synem na rękach nie było proste. I wiecie co się stało? Okazało się że jego ojciec stał w zasadzie tuż obok i przez cały czas nic- zero reakcji, ale jak uderzyłam tego chłopca po ręce to podniósł wrzask, że nie mam prawa bić jego syna i że on wezwie policję (a na sali znalazła się nawet blondynka - idiotka która powiedziała że go popiera, chociaż nic nie widziała co się działo). Odwrzeszczałam mu w twarz i tej blondynce też(mnie też niestety nerwy poniosły) że jego syn to zbój maltretujący dzieci i zeby się zajął wychowaniem syna. A na spokojnie oceniam, że to ja powinnam była postraszyć go policją i sądem za niewłaściwy nadzór nad dzieckiem za które odpowiada, i Wam też tak radzę reagować. Wiem, że dzieci się biją, niektóre mają ADHD i generalnie to nie wina dzieci tylko rodziców lub opiekunek, że niewłaściwie je nadzorują. Ale w przypadkach oczywistego znęcania się zwłaszcza dzieci starszych lub silniejszych nad młodszymi lub słabszymi uważam że powinniśmy reagować zwłaszcza w stosunku do rodzica-opiekuna.

[alika77]

No wiec ja powtorze po raz kolejny: rozumiem Arioso i jej
wzburzenie. Kazda normalna matka zareaguje emocjonalnie, jak ktos
atakuje jej dziecko. Ale... Po pierwsze jest roznica pomiedzy
dzieckiem 2-letnim, a 10-letnim czy nawet 4-letnim. Nawet
najbardziej porzadnie wychowywanym dwulatkom zdarzaja sie akty
agresji, ale nie jest to agresja stosowana z premedytacja, raczej
wynikajaca z nieumiejetnosci kontrolowania emocji. Natomiast uwazam,
ze dziecko 4-letnie czy starsze doskonale zdaje sobie sprawe z tego
co robi, a przynajmniej powinno. Jest juz na tyle duze, ze wie, ze
jak uderzy to zaboli. Dwulatek tej swiadomosci jeszcze w pelni nie
ma. Po drugie nasze emocje w przypadku sytuacji z malymi dziecmi
powinny byc kierowane tylko i wylacznie do rodzicow/opiekunow. Bo
jesli chodzi o starsze dzieci to uwazam, ze powiedziec im pare slow
do sluchu jest jak najbardziej ok, skoro z premedytacja bija to sa
na tyle duze zeby uslyszec co nieco. Co nie zmienia faktu, ze
powinno sie przede wszystkim porozmawiac z opiekunami.
Powtorze sie: rozumiem Arioso i jej zdenerwowanie, ale jestesmy
dorosli i jako tacy powinnismy byc rozsadni, nawet w nieprzyjemnych
sytuacjach i szukac rozsadnych wyjsc, a nie postulowac za
izolowaniem poszczegolnych jednostek.

[budzik11]

joannaiwa napisała:

>No to uderzyłam go po tej ręce wołając że tak nie wolno,

No to dałaś mu fantastyczny przykład, że nie wolno bić ))))

[megi74]

Mam nadzieję, że Twój post i inne Twoje wypowiedzi to tylko prowokacja. Nikt
przy zdrowych zmysłach nie pomyśli, że jakiekolwiek dzieci należy izolować lub
co gorsza prowadzać w kagańcu. Nikt też przy zdrowych zmysłach nie wali dzieci w
morduchę czy jak to tam nazwałaś.
--

[agusia19-84]

A ja rozumię zachowanie ariso. Też mnie wpieniają takie zachowania,
choć faktycznie w większości to wina rodziców. Tekst ariso do
dziewczynki był pod wpływem emocj i myślę ze z tekstu dziecko
niewiele zrozumiało ale ze sposobu wypowiedzenia zrozumiało że
właśnie dostało opitol. Nie robiłabym z tego wielkiego halo.
Keidyś jakieś nawiedzone dziecię (3, może 3,5 roku) zaczepiało moje
dziecko (2 lata), w końcu podeszłam bo kochana mamusia miała w dupie
co wyrabia córusia, zwróciałm uwagę dziewczynce żeby zostawiła w
spokoju moją córkę. Dziecku zrobiło się głupio, chwilę posiedziala
jeszcze obok mojej, potem poszła do mamy. Nie wiem czy to pomogło na
dłuższą metę, ale przynajmniej do końca mszy mojej dziecko miało
święty spokój. A mamusia szanowna może następnym razem szybciej
zareaguje.
Kiedyś kiedy byłyśmy na placu zabaw, przyszedł tam tata z
kilkuletnim chłopczykiem, strasznie agresywnym. Tata chodizł za nim
krok w krok i pilnował żeby nie zrobił krzywdy innym dzieim. Nie
upilnował, i mały w pewnym momencie dopadł do mojej, pchnął ją z
cąłej siły i moja rąbnęła jak kłoda (choć drobniutka wcale nie
jest). Dobrze że było to na piasku. Biedny tata szybko podniósł
moją, przeprosił i pobiegł dalej za synem, wytłumaczy że tak nie
wolno i pilnował go jeszcze uważniej. I wszytstko było ok, nie mam
do nikogo pretensji. Dzieci są różne, myślę że on też chciałby mieć
grzecznego synka. Ale przynajmniej robił co mógł zeby mały nie był
zagrożeniem dla innych.
Uważam że tak właśnie rodzice poinni postępować - po to między
innymi są.

Przepraszam za literówki

[agusia19-84]

I dal jasności, sytuacja z dziewczynką miała miejsce w kościele
podczas mszy, a dzieci siedziały na stopniach ołtarza.

[arioso1]

to co powiedziałam do tej dziewczynki -r\tego nawet nikt nie słyszal-
to nie było tak ze podeszłam do niej i powioedziałam tak- ona juz
była w innym miejscu -biła inna dziewczynke-wiekszą od siebie- to
raczej były slowa same do siebie,bo zdawałam soebie sprawe ze ona
juz i tak nie usłyszy a tym bardziej nie zrozumie.
na naszym placu zabaw dzieci bija sie non stop- spychaja kłócą ,
szaleja ale zadne dziecko nie zachowuje sie w ten sposób!!!!
moja córka nie raz była pchnieta czy posypana piaskiem ale to inna
sytuacja.
jezelimatka po zajsciu mówi do mnie nic sie nie stało ,ona tak ma -
czyli zdaje sobie sprawe ze jej córka robi notorycznie krzywde innym
dzieciom a mimo to pozwala na to-ona uważa to za normalne-i
bynajmniej jej dziecko nie szturcha tykko rzuca sie jakby miała
wscieklizne na inne dzieci.ja jej ta piłke dałam do zabawy- nie
broniłam jej zabawy-.
mój syn ma adhd i oraz zabchowanie opozycyjno buntownicze- i czasami
jest agresywny kiedy chce oddac nawet za malutka krzywde jest w
stanie poządnie pchnac- ale ja nie dopuszczam do takich sytuacji-w
szkole kiedy miał taki okres zachowania poprostu zostawał w domu-
nigdy zadnemu dziecku nie stała się krzywda przez moje dziecko nawet
to agresywne-w najgorszym przypadku było to odepchniecie podczas
zabawy.
wiem że dwulatka nie umie kontrolowac zachowania-to po co matka
przychodzi z nia do innych dzieci? dlaczego nie reaguje???
dlaczego pozwala? nie chodzi mi o to popchniecie tylko o to ze
moze zrobic krzywdę która nie zakończy sie siniakiem- co bedzie za
kilka lat? bo matka nie kwapi sie do zmiany zachowania córki,
poszłam rano na zakupy i jak to na zakupach okoliczni mieszkańcy
sasiadki pod blokiem-zaczepiły mnie widziały to zajście i znaja tę
kobietę-ona jest z innego osiedla obok,jej córka doprowadziła do
cięzkich urazów trójki dzieci -nie ma wstepu na dwa inne place
zabaw wszędzie jest przeganiana bo nie potrafi zapanowac nad
dzieckiem - to niech je leczy, niech pójdzie do lekarza-bo
zachowanie dziecka jest poprostu nienormalne.
Nie szukam poklasku, ani pochwały szukałam odpowiedzi co zrobic-czy
zwrócic jej uwagę czy nie.
nie znam tej kobiety nie wiem jakie ma zycie na patologiczna nie
wyglada ale skoro wie ze jej dziecko stwarza zagrożenie i umyslnie
na to nie reaguje-to wybaczcie ,mozna jej na to dalej pozwalać?

[martusia_25]

Arioso, rozumiem Twoją wściekłość. Moje dziecko też jest malutkie i
najmłodsze w grupie - i dwa razy wróciło ze żłobka pogryzione. Też
czułam wielką złość.
Nie możemy jednak zabronić innym dzieciom korzystania z placów zabaw
czy żądać ich izolowania, nawet jeśli są niegrzeczne czy agresywne.
Wiem natomiast jedno - jeśli zobaczę dziecko bijące mojego syna to
złapię takiego delikwenta za rękę i odciągnę - i zrobię to na tyle
brutalnie, żeby odechciało mu się następnych prób. Zaprowadzę do
rodziców i zrobię awanturę - wiem, że oni będą bronić swojego
dziecka i mówić rzeczy w stylu "to nic takiego", "to tylko
dziecko" "jak się nie podoba, to możesz zabrać swojego bachora z
placu" etc. ale po niemiłym przejściu, jakim jest awantura, sądzę,
że będą w przyszłości jednak bardziej zwracać uwagę, jak zabawia się
ich latorośl.
Jesteś mamą swojej córeczki, więc po prostu broń jej, jeśli coś jej
zagraża. Nie oczekuj, że inni rodzice zrobią to za Ciebie, bo tak
raczej nie będzie. Mnie się ten fakt też nie podoba, ale po prostu
tak jest.

[phantomka]

Mysle, ze wiekszosc z nas miala z taka sytuacja do czynienia, bo
chodzimy na place zabaw. A tam zawsze bedzie dochodzilo do roznych
scysji miedzy dziecmi.
Niestety niektore matki traktuja swoje dzieci jako swiete anioly, a
inne dzieci to agresory, bachory, bandziory, patologia, itd. Troche
dystansu kobiety, nigdy nie bylyscie male? Cale zycie planujecie
chodzic za dzieckiem i odpedzac od nich demony? Normalne jest, ze
dziecko z takimi sytuacjami spotka sie jeszcze nie raz i moze warto
nauczyc sie reakcji na to, ze nie wszyscy beda tylko glaskac nasze
dziecko.
Jezeli ktos bije dziecko, a matka podchodzi i uderza agresora ze
slowami "nie wolno bic" to chyba cos jest nie halo. Najpierw same
panujcie nad reakcjami, a nastepnie oczekujcie tego od dziecka.
Po licznych obserwacjach klotni rodzicow na placach, ciezko nie
dojsc do wniosku, ze dzieci maja swietny material do nasladowania.

[martusia_25]

Całe życie nie, tylko dopóki będzie mały. Każda normalna samica
broni swoich młodych. Kiedy będzie straszy, nauczę go (albo to już
raczej jego tata) jak skutecznie oddać. W tej chwili ma rok, więc
nie ma takiej możliwości, nie potrafi nawet uciec, bo jeszcze nie
chodzi, może tylko płakać. Natomiast jeśli to on będzie atakował
inne dziecko, to też odpowiednio zareaguję. Nie sądzę, bym
traktowała swoje dziecko jak świętego anioła, po prostu nie pozwolę
go krzywdzić większym dzieciom, bo jestem jego matką i od tego m.in.
właśnie mnie ma.

[phantomka]

Roczne dziecko nie chodzi na place zabaw, a jezeli chodzi, to musisz
sie liczyc z konsekwencja, ze roczne dziecko nie poradzi sobie ze
starszymi dziecmi.
Ojciec jak rozumiem to symbol sily, a matka oaza spokoju w twoim
rozumieniu? Nie rozumiem, dlaczego ojciec ma uczyc dziecko
oddawania. Rodzice razem ucza dziecka odpowiednich reakcji na dana
sytuacje.

[martusia_25]

Dlatego ojciec, że ma ku temu odpowiednie kwalifikacje - trenuje
sporty walki. Ja, jako kobieta, nie mam specjalnie wielkiej wprawy w
bijatykach. To może nietrendy w dobie przymusowego równouprawnienia,
ale tak sobie ustaliliśmy - ja karmię piersią, mąż będzie uczył jak
się skutecznie bronić.

[martusia_25]

A co do pobytu rocznego dziecka na placu zabaw - ponieważ liczę się
z tym, że sobie nie poradzi, to właśnie dlatego idę z nim, pilnuję
go i bronię, jeśli zachodzi taka potrzeba. Więc drogie mamy bijących
dzieci, jeśli zobaczycie że Wasza pociecha leje łysego roczniaka
bawiącego się w piasku, to lepiej szybko reagujcie, bo obok mogę być
ja. Rzeczywistość to nie kraina łagodności.

[joannaiwa]

Gwoli ścisłości - ja agresora uderzyłam po rece którą wyciagnął żeby
nas (mnie lub syna) uderzyć odtracając ją w bok (jak pisałam nie
miałam możliwości z synem na rękach odepchnąć go czy odtrącić
inaczej) ze słowami "Tak nie wolno" (deptanie i syna i próba
sadystycznego wwiercenia nogi w jego nerki). Nie łudzę się nawet że
to pohamuje tego chłopca przed biciem i oby nie trafił na Twoje
dziecko, bo chciałabym wówczas zobaczyć Twoje żelazne opanowanie i
spokój.

[phantomka]

Oj zdziwilabys sie, bo ja po prostu z zasady nie bije dzieci - ani
wlasnych ani tym bardziej cudzych. Ciekawe, czy z taka lekkoscia
rabnelabys jakiegos roslego pana? Jezeli tak, to trzeba bylo zamiast
synowi, sprzedac liscia tacie.
Ja rozumiem, ze w takiej sytuacji ponosza nas emocje, uwierz ze
mojej corce tez zdarzaja sie takie akcje, ze ktos ja popycha,
obsypie piachem, etc. Natomiast nie uwazam, zeby to byla dobra
metoda walczyc z dzieckiem - agresorem, to wyglada komicznie wprost.

[joannaiwa]

Ja też miałam taką zasadę, do wczoraj. Także Ty też mogłabyś się zdziwić swoją reakcją. A co do obślizgłego tatusia małego sadysty - gdyby nie dziecko na rękach to przyłożyłabym mu jak nic za tę wyjątkową bezczelność, tym bardziej że jestem rosła kobitka i takich chłystków się nie boję. Co do śmiesznosci - być może z boku tak to wygląda, chociaż wierz mi zainteresowanym do śmiechu nie jest. Wolę zresztą być nawet śmieszna, ale nie pozwolę krzywdzić mojego dziecka. A Ty jak ktoś właśnie Twoje dziecko popycha czy obsypuje piachem to nic nie robisz? Czy przynajmniej awanturę, że rodzice/opiekunka drugiego dziecka nie reagują. Może zreszta Twoje dziecko jest starsze i samo umie się bronić. Zresztą to co innego typowe przepychanki na placu zabaw - my tez ich doświadczylismy, a co innego jak widzisz jak starsze dziecko celowo i z mściwym upodobaniem znęca się nad młodszym - Twoim dzieckiem. Musiałabyś zobaczyć wyraz twarzy tego chłopca, gdy kopał mojego syna po plecach. Mściwa satysfakcja - przerazajace jak dla mnie. Jeszcze teraz się dosłownie trzęsę jak to piszę. Na pewno będziemy unikać teraz tego placyku zabaw, bo bawią się tam jednak starsze dzieci i jak widać bardzo różne. Poczekam, aż nauczę syna bronić się w takich sytuacjach.

[mama_kotula]

>A Ty jak ktoś właśnie Twoje dziecko popycha czy obsypuje piachem to >nic nie
robisz?

Między "nicnierobieniem" a wrzaskiem i biciem obcego dziecka jest jeszcze spora
gama zachować pośrednich, nie sądzisz?

Najpierw oczywiście należy zająć się własnym dzieckiem i utulić, pocieszyć. A
potem - cóż. Są różne sposoby. Najprościej ująć delikwenta za bety i wynieść z
piaskownicy (odizolować od ofiary). Wynieść pod nogi tatusia. Po czym poprosić
tatusia, aby zajął się swoją latoroślą, jeśli nie chce mieć na karku policji
tudzież straży miejskiej. Wszystko siłą spokoju - nic tak nie prowokuje do
dalszej bezczelności jak rozwścieczona mamuśka wydająca agresywne piski.

Po czym - jeśli tatuś śmieje się nam w twarz i jest bezczelny, FAKTYCZNIE
dzwonimy na policję czy po straż miejską, informując, że na podwórku przy ulicy
xyz jest niedopilnowane dziecko, które zagraża bezpieczeństwu innych. Bo pewnie
tatuś wiele razy był straszony i nic sobie już z tego nie robi.

[phantomka]

Ja co prawda o tej porze nie jestem w najlepszej formie, ale i tak
sie pogubilam, czy my ciagle mowimy o malych dzieciach?
Powiem ci, ze mialam kiedys taka sytuacje, ze mnie strzelalo - corka
miala z 1,5 roku, poszlam z nia do piaskownicy, bawila sie obok 3 -
4 letniego chlopca, ktory nagle wysypal jej cale wiaderko piasku
prosto w twarz. Bylam potwornie wsciekla, bo moje dziecko krztusilo
sie od tego piachu, ochrzanilam mlodego, ale stosownie do jego
wieku. Coz mialam wiecej zrobic, oddac?
Tez nie lubie jak ktos tyka moje dziecko, ale tego sie po prostu nie
uniknie - to raz. A dwa, trzeba dostosowywac reakcje do wieku
agresora. A zreszta im wiecej siedzi sie na placu zabaw, tym mniej
rzeczy dziwi, wkurza i budzi szok

[mama-ola]

> czy nie nalezałoby izolowac dzieci niektóre??

Izolować - przenigdy. Cóż za chory pomysł. Na placu mają zostać same
ładne, uśmiechnięte i życzliwe, a resztę do obozów?

Te źle się zachowujące trzeba po prostu uczyć. I ta matka to robiła.
Z tego, co opowiadasz, wyrażała dezaprobatę przy każdym złym
zachowaniu córki. Zabraną piłkę kazała oddać i konsekwentnie tego
dopilnowała. To Ty się źle zachowałaś, podważając jej autorytet jako
matki (bo powiedziałaś, żeby wielgachna piłkę zatrzymała i się nią
pobawiła), tym samym ty namieszałaś wielgachnej w głowie, bo nie
otrzymała jasnego komunikatu, czy zrobiła źle, czy nie całkiem źle,
skoro piłkę można by jednak zatrzymać.

Ty ośmieszasz nauki tej matki, ironizujesz (a fe, a fe),
spodziewałaś się czegoś mocniejszego, tak? Ale czego? W tyłek
wielgachnej miała dać, w wózku ją uwiązać? Jaka nauka dana temu
dziecku by Cię usatyskacjonowała?

Jak Ty reagujesz, gdy Twoje dziecko robi coś źle?

[alicja0]

Moje dziecko ma 3,5 roku, jest duże, ale ... wystarczy je lekko
potrącić i się przewraca. Nawet czasem nie trzeba potrącić, sama się
przewraca - ma problemy z równowagą.
Jesli Twoja córka jest chudziutka i ledwo chodzi - to po prostu masz
przy niej biegać i ratować z opresji, jednocześnie pomagajac uczyć
się chodzić.
Nie upilnowałaś córki, skoro jakaś silna dziewczynka wpierw wyrwała
jej piłkę, a za chwilę popchnęła. Ja miałabym już czujność na
baczność po wyrwaniu piłki.
Ale, OK, nie zawsze człowiek jest szybki. Duża dziewczynka ostro
popchnęła, jej matka próbuje coś tam zapanować nad sytuacją, ale ma
agresywne dziecko.
Ja, jakbym się wkurzyła, to krzyknęłabym na matkę, żeby pilnowała
lepiej swoje agresywne dziecko i już.
A jeśli takie dziecko szalałoby na placu zabaw, to w końcu pewno
sama bym podeszła do matki, ale nie z tekstem, żeby zabierała
dziecko i w dyby, ale - "pani dziecko jest bardzo agresywne i może
zrobić innym krzywdę. Może więcej zdecydowania w działaniu wobec
córki, bo tak nie może być. Proszę się spodziewać, że zareaguję, jak
Pani córka zbliży się za bardzo do mojej."
Pewno nie byłoby miło, ale nie kazałabym od razu wynosić się z placu
zabaw. To raczej coś jak żółta kartka

[alicja0]

I jeszcze jedno: nie rozumiem, dlaczego Twoje dziecko tak bardzo
płakało po - tak naprawdę sytuacji w sumie zwykłej, jaką jest
popchnięcie i upadek. OK, nie było się z czego śmiać, ale wpadać w
taką histerię, jak to opisałaś?
Miała stłuczoną głowę, poważne obrażenia? Z tego co opisujesz, nie -
poza siniakami, co jest oczywiste.
Chyba bardziej się przestraszyła, niż ją zabolało..
Trochę chyba trzeba pomóc jej nauczyć się, że upadki to rzecz do
przeżycia. Jak pisałam, moja córka zalicza upadki na okrągło (teraz
już mniej niż kiedyś), to nauczyłam ją, że nie płacze się z byle
powodu i trzeba trochę być mężną, zwłaszcza zapanować nad strachem.
Twoja córka jest młodsza, ale otaczaj ją może większą atmosferą
typu "no, dobrze, stłukłąś sobie coś, pocałuję, pomasuję, już
lepiej? To bawmy się dalej, tragedii nie było".
Masz trójkę dzieci, dwoje ma problemy, może jesteś nieco zbyt
wrażliwa na krzywdę swoich dzieci, może zbyt asekurujesz je wobec
brutalności świata? Nie rozumiem, jak możesz pisać o swojej córce
jako o chudzince itp. - jakby to była jakaś ofiara losu, a o
agresywnej DWULATCE jakby była monstrum.. To tylko 2-latka, nawet
jakby była gruba Trzeba ją okiełznać, przytrzymać i wysłać na
siłownię, co by spaliła nadmiar energii i tłuszczu.

[mama_kotula]

>Chyba bardziej się przestraszyła, niż ją zabolało..

Dziecku udziela się reakcja opiekuna.

Moja córka zlądowała z piętrówki. Na materac, fakt, ale mimo wszystko - lot z
140 cm wysokości na łeb na szyję może być niebezpieczny.
Zlądowała, przez chwilę była skołowana, ale już miała wstać, gdy zobaczyła
ciężko przerażoną minę babci, po czym babcia, cała roztrzęsiona porwała ją na
ręce - w tym momencie młoda się rozpłakała i ciężko ją było uspokoić.

Nie wiem, jak było w tej sytuacji - ale widzę, obserwując moje dzieci - jeśli ja
zrobię wielkie halo z tego, że się przewróciły czy uderzyły - niegroźnie - to
podnoszą lament. Jeśli pocieszę "wiem, wiem kochanie, że cię boli i że się
przestraszyłeś", ale sama nie okażę histerycznych emocji, wówczas lament jest o
wiele krótszy, albo nie ma go wręcz wcale.

[fammpirella]

swięta prawda, moja córcia bez przerwy wali w cos gdzies, na
poczatku płakała, mamy z mężem taka piosenke na te okolicznosć na
melodie "guantanamera" zainspirowaną przyspiewka stadionowa po
przegranym meczu "nic sie nie stalo, chlopaki, nic sie nie stalo".
i jak walnie solidnie i sie rozbeczy spiewamy wesolo "nic sie nie
stalo, kochanie nic sie nie stalo. troche bolalo, a w sumie nic sie
nie stalo". dzicię patrzy na nas i zaczyna sie wrecz usmiechac przez
łzy. najgorszy jest lament i uzalanie sie nad kazdym
wypadkiem/upadkiem. sama widze po sobie, walnela, mocno, ał!, w kant
stołu, oj bedzie płakać, juz lecę...a ta nic. dotknie sie w miejsce
w które wyczesała. oswoiła sie z tym, że sie bez przerwy gdzies
trzaska i wyala (zazwyczaj po poludniu, jak juz jest zmeczona i ma
nieskoordynowane ruchy) i my nigdy nie robilismy z tego zamieszania
i powoli przestaje reagowac jakimkolwiek placzem na nawet mocno
bolesnie wygladajace ataki mebli i podlogi

[arioso1]

rzecz miala miejsce na takiej mini górce , ta ja tak trzepneła że
przekoziołkowała niemalże ,stałam OBOK zawsze za córką chodze krok w
krok, bo chodzi zaledwie od kilku tygodni, nie ma znia praktycznie
sposobu komunikowania-nie mówi nie pokazuje jak coś chce to sama
tam idzie, owszem jest płaczliwa ale wtedy kiedy ktos obcy
podejdzuie do niej i na siłę zagaduje np starsze kobiety.
dlatego za córka krok w krok chodze - ale tamta dziwewczynka zrobiła
to tak niespodziewanie z taka zaciętością - matka jej była przy
niej ona potrafiła sie wyrwac dorosłej kobiecie!!!pio zrobieniu
trzech kroków napadła na moje dziecko odbiegła i rzuciła sie na inna
wiekszą i starsza dziewczynke!!

pytał ktos jak ja bym zareagowała- w takich sytuacjach biore dziecko
za rekę mówię - nie wolno tak robić, bo mozesz zrobic coś
złego.obiecaj mi ze nie zrobisz tego więcej-za chwilę biorę dziecko
na bok i tłumacze dlaczego nie wolno bić-a przedewszystkim biorę i
ifdę do poszkodowanych poniewaz czuje sie odpowiedzialna za
poczynania mojego dzieka - przepraszam rodziców , i każę dziecku
przeprosic -zawsze tak robiłam i to jest skuteczne - dlatego mój
syn ma na koncie dwie ofary pchnięcia z czego jedna pchnał abysie
obronić-ze starszą córjka nie miałam nigdy powodów aby reagować.
ja rozumiem że dzieci sie popychaja w zabawie ze sie pokłócą ale
nie jesli napastuja z nienacka inne dzieci.
czy normalne jest ze ktos stoi a nagle inna osoba bije ją?nie
nienormale.
moja córka nie umiałaby sie obronić ona jak idzie to rączki ma ma
rozłozona aby sie asekurować, nie biega jeszcze , jak kucnie to
długo sie zbiera zeby samej wstac. zreszta juz wiemy o tej kobiecie
ze poprostu nie radzi siobie z dzieckiem i nie robi sobie nic-
poprostu chodzi od placu zabaw do placu zabaw i to dziecko tak bije.
Dzis tez była-siedziałam cicho -powstrzymywałam sie poprostu uznałam
ze bede moje dziecko trzymac z dala od niej a jak sie zblizy wtedy
jej powiem zeby zabrała swoje dziecko jak najdalej od mojego-i tak
siedzac patrze ukradkiem co robi.
sa u nas takie chuśtawki dla niemowląt -pampersy na łańcuchach-
dzieci sie chustaja w tym kilkumiesięczna dziewczynka która mama
jedna reka podtrzymuje a drugą lekko kołysa-matka agresorki czyta
gazete na drugim końcu placyku a jest on spory aby dobiec
musiałaby pokonac ok 50-80 metrów-nawet gdyby krzykneła nie byłoby
słychac-i to dziecko stoi obok chustawek-w drugiej chuśtawce
chłopiec może 8-9 miesięcy siedzi pewnie mama go chusta-nagle
chłopiec ulewa tzn dosc pożądnie chlusnoł- matka jedną reka trzyma
chuśtawke a drugą sięga po pieluchę na wierzchu wózka -odwróciła
głowe- ile to trwało? 2 setne sekundy? agresorka rzuciła sie na
dziecko jakby chciała je wyrwac z tej chuśtawki matka dziecka
wyjmuje go a ona jeszcze go łapie za nózki i bierze sie do gryzienia-
odchodzi do drugiej chustawki z maleństwem które juz zostało wyjete
z chuśtawki- dziewczynka widząć ze nie ma kogo uderzyc zaczeła
kopać w matke niemowlaczka-nosz kurcze- niech teraz matka
najbardziej zaczepnego dziecka z forum wypowie sie czy jej dziecko
tak robi????
czy matka dziewuchy nie powinna była czegos z tym zrobić?
zamiast spokojnie czytac gazete???
poszłam do niej i powiedziałam jej ze zauwazyłam iz jej córka jest
jedynym dzieckiem które zachowuje sie w ten sposób zagrazając tym
samym innym dzieciom- i co zamierza w zwiazku z tym zrobić-a ona
mi na toże dziecko jest pod opieka psychiatry , i uwaza ze i tak po
lekach zachowuje sie lepiej niz bez nich w związku z tym ona ma
sumienie czyste bo przeciez leki daje
to niech pilnuje co robi jej dziecko do jasnej ciasnej

[fammpirella]

ggeneralnie współczuje dziecku i mamie, problemy psychiczne to nic
smiesznego, straszne, takie małe dziecko.... kurcze, takie dzieci
tez musza sie socjlizować, bo co znich wyrośnie, ale własnie: co z
bezpieczeństewm innych dzieci? jesli to jest az taki problem jak
piszesz z niespodziewanymi atakami, to uważam, że ta matka czytająca
gazetę powinna miec doczynienia z opieka społeczną...rzeciez ona nie
tylko komus ale i sobie moze zrobic krzywde. moze to opiekunka?

[arioso1]

nie to matka- na pewno matka- współczuje kobiecie ale powinna
pilnowac dziecka zwłaszcza ze taka sytuacja to tym bardziej, a nie
siedziec sobie i czytac i miec w tyle bo przeciez daje leki i na
tym jej rola sie kończy

[arioso1]

kiedy stwierdzona u mojego syna adhd i poszłam na knsultacje do
psychiatry-zapytałam tak od serca czego sie moge spodziewac po moim
dziecku jakie niesie zagrozenia ta choroba-otrzymałam odpowiedz-
moze pani oddac syna do szpitala sw Ludwika na oddział
psychiatryczny na obserwacje - wtedy zobaczymy na jakim podłozy syn
sobie nie radzi i jak wyeliminowac niektóre sytuacje z jego zycia,
wogóle poczynic rozeznanie na jakim etapie jest uposledzony jego
system nerwowy i psychika i byc moze uda sie stwierdzić do czego
jest zdolny ....
doznałam szoku!!! moje dziecko w psychicznym szpitalu??? nigdy!!!!
ale emocje opadły przemyślałam i zgodziłam sie bo nie chce aby
moje dziecko cos zrobiło komus aby ktoś cierpiał przez jego
zachowanie- wizyt w szpitalu było 9 ale chodzilismy tam syn nie
zostawał- owszem dwa razy byl tam sam na kilka godzin- we srodę
ostatnie eeg głowy , dostane wskazówki co robic czego nie robic i
czego moge sie spodziewac , wiem napewnio ze nie pojdzie z klasa na
lekcje na basen- bo on mógłby kogos podtopic- a jednoczesnie
mogłabym posłac go na ten basen licząc na szczęście i niech sie
dzieje co chce daje leki i koniec tak???
tylko ze ja jestem odpowiedzialna za to co on robi, i mógłby zrobić
( na szczęścuie nie ma w nim nadmiaru agresji-jedynie w obronie
nie umie sie opanowac-sam od siebie nie potrafi zaatakowac)

[joannaiwa]

A ja nie uznaję takiej metody. A Ty byś chciała, żeby jak rozetniesz sobie rękę, albo nogę, albo walniesz się w głowę o szafkę, żeby mąż Ci zaspiewał tę piosenkę. Albo zaśpiewaj ją mężowi jak go ząb boli? W ten sposób moim zdaniem, uczysz tylko dziecko, że nie wolno ujawniać emocji i bólu - bardzo to jej zaszkodzi w dorosłym życiu.

[fammpirella]

oj, chyba sie zgalaopwalas w swoijej dedukcji i ekstrapolacjach
psychoanalitycznych....
zaspiewanie piosenki nie ma na celu tlumienia emocji (zawsze, zawsze
ja przytulamy kiedy sobie cos zrobi, spiewam jej majac ja na rekach
i glaszczac, ale nie uzalam sie nad nią) ale odciagnac uwage, zeby
nie nakrecalo sie w placzu.
ja osobiscie uwielbiam, kiedy sie ostro walne, uderze przechodzic z
prawie lez do smiechu zazwyczaj smieje sie sama z siebie, jaka ze
mnie pie.., safandula i fajtlapa.
wiesz, gdyby dziecko napradwe zrobilo sobie krzywde, tak jak piszes,
rozcielo reke, rozwalilo glowe, pewnie nawet nie mialabym nastroju
do spiwania jakichs tam piosenek, ja mowie o upadkach, uderzeniach
itp nieszkodliwych sytuacjach, kiedy u dziecka natralnym odruchem
jest placz, czesciej ze strachu niz z bolu.
a co do okazywania emocji, to zdziwilabys sie jak moje roczne
dziecko potrafi je okazywac. i pozytywne i negatywne...
nie cierpie kiedy rodzice uzalaja sie nad swoja rozowa laleczka,
ktora sie tylko przewrocila kolo polki z Barbie w
hipermarkecie "ojojoj, jaka biedniutka, pokaz, gdzie boli, pocaluje,
choc, kupie Ci 15 Kena...". Tak mi sie to kojarzy

[joannaiwa]

[fammpirella]

acha, to wiele wyjasnia
ale sie nakrecilam i wyobrazilam sobie i turlam sie ze smiechu, jak
odcinam sobie nozem palec, krew leje sie po scinach, palec lezy na
podlodze, a maz wchodzi i spiewa mi radosnie: "nic sie nie
stalo,kochanie, nic sie nie stalo".
Mistrz Kłentin by sie nie powstydził

[mama_kotula]

fammpirella napisała:

> acha, to wiele wyjasnia
>

Nooo, wyjaśnia, zwłaszcza, że to nie ja o piosence pisałam PP

Do pani krytykantki - zwracam uwagę na uczucia dziecka. Natomiast znam moje
dziecko na tyle, że wiem, kiedy robi histerię bez widocznego powodu (tzn. powód
jest, ale głębiej - np. gdy młode uderzy się i jest zmęczone/głodne/wściekłe na
brata/ogólnie rozżalone, a nie histeryzuje stricte z powodu uderzenia) a kiedy
faktycznie jej się coś dzieje.

Zauważ też, że nigdzie nie napisałam, że neguję i nie umniejszam uczuć dziecka,
wręcz przeciwnie (najlepiej jeszcze raz przeczytaj mój post).

Natomiast uważam za niewskazane wpadanie w panikę i włączanie negatywnych emocji
za każdym razem, jak dziecko się uderzy/upadnie/zostanie uderzone. Mam być opoką
i ostoją spokoju dla mojego dziecka. Kiedy ono widzi, że rozumiem to, co ono
czuje, ale nie okazuję strachu - czuje się bezpieczniejsze. I - paradoksalnie -
robi się bardziej samodzielne.

Arghh, errata

[mama_kotula]

>Zauważ też, że nigdzie nie napisałam, że neguję i nie umniejszam >uczuć dziecka,
>wręcz przeciwnie (najlepiej jeszcze raz przeczytaj mój post).

To zdanie proszę pominąć, bo jest nie po polskiemu DDD

Miało być:
"nigdzie nie napisałam, że neguję i umniejszam uczucia dziecka" - i teraz ma
sens D

[joannaiwa]

Przepraszam, pomyliłam posty, moje uwagi nie dotyczyły Ciebie. Piosenka mnie zbulwersowała bo to jakieś lekceważące w stosunku do uczuć dziecka

[mama_kotula]

>Piosenka mnie zbulwersowała bo to jakieś lekceważące w stosunku do >uczuć dziecka

A to też zależy, nie da się tego tak jasno określić.

U nas funkcjonuje i jest bardzo dobrze przyjęte powiedzenie "ooo, pokaż tę
ranę... ale rana, jak u barana!!" ;-P (tak, wiem, że to idiotycznie brzmi).

Kiedyś moja córka wpadała w ciężkie histerie przy najmniejszym zadrapaniu,
otarciu, a jak pojawił się choćby ślad krwi, to spacer miałyśmy z głowy

I po kilku takich akcjach zrozumiałam, o co chodzi - a chodziło o to, że młoda
nie potrafi ocenić stopnia grozy sytuacji i spazmuje na wszelki wypadek )
I pewnego dnia zamiast standardowego "och, wiem, kochanie, że to musi cię boleć"
rzuciłam tekstem o baranie, z uśmiechem na twarzy. Cisza, zaskoczenie. Potem
śmiech. I od tego czasu powiedzenie to jest jakby symbolem oceny grozy P -
młoda przestała umierać od najmniejszego zadrapania, a reakcje
histeryczno-spazmujące zachowuje na bardziej niebezpieczne urazy (typu upadek
czterokończynowy na rozbitą butelkę /, całkiem niedawno zaliczyła ). W
przypadku powierzchownego otarcia sama krzyczy o baranie i dmucha na rękę/nogę.

To też jest imho ważne - nauczyć dziecko +/- oceniać niebezpieczeństwo -
wytłumaczyć kilkakrotnie na przykładach, że od otarcia nogi się nie umiera i że
nie jest ono niebezpieczne; dlatego lepiej zachować reakcje typu megawrzask i
spazmy na poważniejsze sytuacje.

[fammpirella]

no, tak wlasnie czekalam, kiedy nozyce sie odezwą
tez mi sie wydawalo, ze chyba przeoczylam jakis cytowany przez
Ciebie rownie wspanaily co moj utwor muzyczny, ktre wywolal nie
mniej kontrowersji
pzdr. Cie matko okrutna, nierozczulajaca sie nad swoim dzieckiem

[mama_kotula]

>tez mi sie wydawalo, ze chyba przeoczylam jakis cytowany przez
>Ciebie rownie wspanaily co moj utwor muzyczny, ktre wywolal nie
>mniej kontrowersji

Niestety, z kontrowersyjnych utworów muzycznych króluje u nas ostatnio li i
jedynie hit traktujący o tym, jak się niejaki Gucio wypróżniał w plenerze za
swoim domostwem. A przepraszam, jeszcze jest piosenka o Felku pijusie, co zabił
swoją kobitę. Niestety, na forum to się raczej do przytoczenia nie nadaje. Poza
tym zdecydowanie nie jest w temacie wątku ;>.

[fammpirella]

no tak, tak myslałam, tego mozna było sie spodziewać, nie cytuj juz
tych swiństw

[woda-niegazowana]

joannaiwa napisała:

> A ja nie uznaję takiej metody. A Ty byś chciała, żeby jak rozetniesz sobie rękę
> , albo nogę, albo walniesz się w głowę o szafkę, żeby mąż Ci zaspiewał tę piose
> nkę. Albo zaśpiewaj ją mężowi jak go ząb boli? W ten sposób moim zdaniem, uczys
> z tylko dziecko, że nie wolno ujawniać emocji i bólu - bardzo to jej zaszkodzi
> w dorosłym życiu.
Oj, oj brawo !!! bardzo dobrze to ujęłaś. Kojarzy mi się to wychowywaniem na twardziela, co to nigdy nie płacze, nie tuli się itp.
Czy agresywne dzieci trzeba izolować -tak, ale w innym tego słowa znaczeniu. Jak moja córka była mała na podwórku było dużo dzieci w jej wieku, a wśród nich dziewczynka, bardzo agresywna. Odruchowo drapała po twarzy, a rodzice nawet nie raczyli obcinać jej paznokci, bo bardzo przy tym płakała. Jeden raz zrobiła pazurem "sznita" na policzku mojej córki, bo od tej chwili najzwyczajniej uciekałam przed nią.I jak sie potem okazało uciekali WSZYSCY. Tylko czasami litowała się nad nią jej szkolna koleżanka, bo ją akurat bardzo lubiła.
I nie czarujmy sie w każdej grupie wiekowej są ludzie "izolowani", czyli tacy których sie unika i być może to zawdzięczają mamusiom które na wiele rzeczy nie zwracały uwagi.
W zupełności rozumiem autorkę wątku i przyznam sie, że zdarzało mi się dosadnie wytłumaczyć dziecku czego sobie nie życzę i przynosiło to oczekiwane efekty. Właśnie sie czaję na koleżankę córki, która tak pyskuje, że ....a dzień dobry, dziękuję, przepraszam, proszę nie zna, bo mamusia twierdzi, ze to jeszcze dziecko ( 8 i pół roku! ).

[fammpirella]

> Oj, oj brawo !!! bardzo dobrze to ujęłaś. Kojarzy mi się to
wychowywaniem na tw
> ardziela, co to nigdy nie płacze, nie tuli się itp.

jest róznica miedzy twardzielem a wiecznie szlochajacym dzieckiem,
bo znów gdzies sie o cos walnęło. po srodku mniej więcej jest zdrowo
chowany dzielny mały człowiek, który płaczm alarmuje, kiedy dzieje
sie krzywda, a nie dlatego, że chwilowo zmieniło pozycje ze stojacej
do czworaczej bez konsekwencji i uszczrbku na zdrowiu. jak nic sie
nie stało, to nie ma co robic lamentu, bo to niezdrowe i tyle.

[woda-niegazowana]

fammpirella napisała:


>
> jest róznica miedzy twardzielem a wiecznie szlochajacym dzieckiem,
> bo znów gdzies sie o cos walnęło. po srodku mniej więcej jest zdrowo
> chowany dzielny mały człowiek, który płaczm alarmuje, kiedy dzieje
> sie krzywda, a nie dlatego, że chwilowo zmieniło pozycje ze stojacej
W tym przypadku wystarczyło, że dziecko sie przestraszyło, a poza tym Ty płaczesz tylko z bólu ??? bo ja nie . Mnie najbardziej chce sie płakać jak jestem bezradna w trudnej sytuacji i jak jest mi wyjątkowo przykro.
Dorobiłyście filozofię do sytuacji. Z jednej strony każecie zrozumieć agresorkę, bo to dziecko, a z drugiej z mniejszej robicie histeryczkę, co to płacze jak mamusia zrobi nie taką minę. Mam troje dzieci i żadne z nich nie atakowało innych dzieci, nie zabierało zabawek, nie uciekało na spacerach, nie rzucało się w sklepie ( nie to żebym nie miała innych problemów, ale tego akurat nie robiły i nie robią )i w moim odczuciu już u takiego dziecka wychodzi charakterek, odziedziczony np. po olewającej mamusi. Tłumaczenie pewnych rzeczy innymi skomplikowanymi okresami rozwoju ( nie to, że reguła) to zamazywanie problemów dziecka i albo nadkładanie drogi w wychowaniu, albo zbaczanie z dobrej drogi.
Moja córka miała koleżankę, która była od niej i większa i grubsza ( dodatkowo wiecznie nadęta i mrukowata ) i ta wiecznie ją okładała jak jej sie cos nie podobało ( była bita na zasadzie klapsów od 1go roku życia i zamykana w łazience, bez światła za karę). Podeszłam kiedyś do niej i powiedziałam, że jeżeli jeszcze raz uderzy czy kopnie moja córkę to ja jej pozwolę oddać i oberwie tak, że.....Poskutkowało.

:-D

[s.z-n]

Plytkie myslenie, autorka ma wyjatkowo niskie horyzonty, reszte znacie
wspolczucia dla chudzinki.

[scarlet_s]

Nie dopuszczać więcej takiego dziecka do swojego.
Zbesztać tamto, że źle robi.
Nauczyć chudzinkę się bronić (odepchnąć napastnika)

[liwilla1]

uwazam, ze mama tej dwulatki zareagowala bardzo nieodpowiednio. moj ponad
dwuletni smyk (wazy 11 kg, ok 86 cm) wlasnie przechodzi ten malpi okres, kiedy
inne dzieci traktuje jak zabawki: lapie je za raczki, zmuszajac do zabawy z
soba, zabiera im zabawki, mimo iz jego leza obok, czasem po prostu podbiega i
wali inne dziecko (nierzadko mlodsze - do starszych czuje chyba jakas bojazn)
lopatka po lbie. zawsze reaguje, dostaje bure, biore za raczke i idziemy
przeprosic i dziecko i mame pokrzywdzonego. ostatnio najadlam sie takiego
wstydu, moj malec podbiegl na plazy do mamy karmiacej kilka metrow od nas
niemowle (takie doslownie ok 3/4 miesieczne) i zanim zdarzylam zlapac go za
raczke, probowal je trzepnac. pogonilam az sie kurzylo, ale bylo mi cholernie
glupio i chyba z 10 razy belkotalam, ze bardzo mi przykro i przepraszam.
natomiast zauwazylam, ze moj malec atakuje wylacznie wlasnie takie dzieci
"wycofane", zawstydzone, niesmiale. wobec tych z inicjatywa przewaznie oddaje
pola i ucieka gdy pomagam mu troche potrafi fantastycznie nawiazac kontakt z
kazdym dzieckiem, kopiemy wtedy razem pilke badz stawiamy babki. mysle, ze ta
agresja u niego, to instynktowne zdobywanie pozycji w stadzie, oczywiscie ze
nalezy ganic i tlumaczyc, ze te zdobyte sila jest zle, ale dwulatki... to taki
specyficzny wiek
arioso poniosly nerwy, ale rowniez zachowala sie durnowato w sytuacji, ktora
opisala. trzeba bylo nie dopuscic agresorki do krzywdzenia jej dziecka, samej
zwrocic uwage "dziewusze", a nie czekac jak mimoza na reakcje jej mamy.
zastanawia mnie tez, w swietle jej innych wypowiedzi i watkach, jak "wymaganie
szacunku" od jej wlasnych dziecki wplywa na charakter corki, ktora jest
bojazliwa i wlasnie "wycofana" z grupy rowiesnikow. moze ten brak pewnosci
siebie wynika z restrykcyjnego wychowania?

wspolczuje twojemu dziecku,ale ciebie jako rodzic!

[bomba001]

wiesz, arioso, jak w tytule! twoje dziecko jest chudzinka, chodzi
pewnie dlatego dopiero teraz, ze sie o nie balas! bedzie cale
dziecinstwo bidulka i niedorajda w zyciu doroslym, jesli nie
zmienisz swojego podejscia. takim podejsciem juz teraz w
piaskownicy nszczysz dziecku zycie!
ale po kolei- agresywne dsziecko nie powinno sie tak zachowywac,
ale wiele sie tak zachowuje i swiat sklada sie z roznych osob,
rowniez takich jak ta. prawie dwulatka naucz radzicsobie w takich
sytuacjach, a nie chron od wszystkiego, bo sie nie da! mala
chodzinka etc- nie piep....! nie rob z niej niedorajdy, pokaz jak
podejsc do dzieci, jak pobawic sie pilka, badz bardziej
optymistyczna, jezeli chodzi o umiejetnosci twojego
dziecka. "socjalizuj", pozwol biegac, etc. naucz reagowac na
agresje. juz jest czas, a moze juz minal! na co ty czekasz?
wyprosic dziecko i rodzica z placu zabaw- no przepraszam, a
prywatny jest, doszlo do czynu karalnego? nie fanmtazjuj.
twoje slownictwo w poscie swiadczy o skrajnej niedojrzalosci, nie
potrafisz sobie radzic zsytuacjami stresowymi, popracuj nad tym, bo
dziecko ma sie od ciebie uczyc.
nazwanie dziecka, nawet agresywnego czyjegos innego- glupia
niebogra dziewucvha- oj, dostala bys ode mnie za wyzywanioe mojego
dziecka. fizycznie chyba bym ci przylozyla
nic sie nie stalo, nie rob z igly widlow, cwicz z dzieckiem
aserywnosc a nie rob z nigo niedojdy, bo nim zostanie.

[sms20]

Moje dziecko było takim złosnikiem chodziłam z nią do piaskownicy i
dla mnie to były ciężkie chwile. Chodziłam bo musiała nauczyć się
współżyć z dziećmi, tłumaczyłam i tłumaczyłam wynosiłam z
piaskownicy wrzeszczącą, płaczącą, przepraszała koleżankę lub kolegę
i jest ok.

Niestety nie zawsze wszystkim mamom podobało się moje zachowanie
większość niestety oczekiwała że wleję dziecku.
Rozumiem te mamy które próbują wpłynąć na swoje dzieci ale ostatnio
miałam okazję przebywać z 7 latkiem rozpuszczonym do granic
możliwości.
Dla mojej 5 latki dobra szkoła kolega może pluć, pyskować,
rozkazywać mamie, tupać, kłaść się na podłogę, mieć zabawkę w każdej
budce.

Zrozumiała oprzez rozmowy że pewne zachowania są nieodpowiednie .

[gabbie]

zgadzam się z Tobą Arioso, właśnie wczoraj moja półtoraroczna córka
została zepchnieta ze zlościa przez ok 3 - 4 letnią dziewczynkę ze
zjeżdżalnio-zameczku - wyleciała z tego z impetem z wysokości ok 1,5
metra - wylądowała na główce - na szczęście w piach więc poza lzami
nic sie nie stało
mamusia tamtej dziewczynki NIC, nawet jej nie powiedziała, że to
brzydko - tamta dziewczynka to zrobiła specjalnie za to, że mała
była z przodu więc szła troche wolniej - ja niby byłam blisko ale
nie spodziewałam się takiej akcji i nie zdążyłam mojej złapać w
porę. I właśnie to jest najgorsze, że dziecku może stać się naprawdę
wielka krzywda przez takiego małego, niewychowanego, wstrętnego
rozwydrzeńca.
Ja teraz autentycznie boję się pozwalać mojej małej bawić się tam
gdzie są inne dzieci.

[hanalui]

gabbie napisała:

> właśnie wczoraj moja półtoraroczna córka
> została zepchnieta ze zlościa przez ok 3 - 4 letnią dziewczynkę ze
> zjeżdżalnio-zameczku - wyleciała z tego z impetem z wysokości ok
1,5
> metra -

No chyba zwariowalas ze puscilas samo 1.5 roczne dziecko miedzy
brykajace 3-4 latki. Gdzie ty masz glowe i rozum, bo jesli
oczekujesz ze 3-4 latki beda myslec to chyba cos z toba nie tak.

> mamusia tamtej dziewczynki NIC, nawet jej nie powiedziała, że to
> brzydko - tamta dziewczynka to zrobiła specjalnie za to, że mała
> była z przodu więc szła troche wolniej

Moze nie zuwazyla, bo na 3-4 latka trzeba mniej patrzyc niz 1.5
roczniaka, na ktorego i ty jakos kiepsko patrzylas skoro latal w
powietrzy. Z dziecmi niestety trzeba oczekiwac nieoczekiwanego i to
w kazdej chwili, zwlaszcza z takimi malymi i na placu zabaw wsrod
starszakow.

> I właśnie to jest najgorsze, że dziecku może stać się naprawdę
> wielka krzywda przez takiego małego, niewychowanego, wstrętnego
> rozwydrzeńca.

Albo przez mamusie ktora oczekuje ze rozbawione dzieciaki beda
akurat kumac ze powolna sierota przed nimi jest duzo mlodsza i
jeszcze mniej kumata i ze lazi wolniej. Skoro ty nie potrafilas
przewidziec ze 3-4 latki sa szybsze niz 1.5 roczniak to czego
oczekujesz od dzieci ;O?

> Ja teraz autentycznie boję się pozwalać mojej małej bawić się tam
> gdzie są inne dzieci.
Zamiast sie bac moze lepiej na nia uwazaj, bo nie trzeba zbyt
wielkiej wyobrazni zeby wiedziec ze brykajacy 3-4 latek
niekoniecznie bedzie wiedzial ze lekkie pchniecie duzo mniejszego
moze sie zle skonczyc.
Jak dla mnie to w calej tej sytacji niestety ty i tylko ty jestes
winna...bo dzieci akurat zwykle sie przepychaja, popychaja, zwlasza
na zjezdzalniach, ktore szybciej itd...i nic sie nie dzieje jak sa
mniej wiecej w jednym wieku, bo to zwyczajna rywalizacja...gorzej
jak mamuncia wpuszcza miedzy duze dzieci malego i ma pretensje do
calego swiata ze cos nie tak. Ja tam nie pcham mojego 1.5 roczniaka
miedzy duze dzieci bo wiem ze sobie tam nie poradzi, ze moga go
potracic, niechcacy popchnac bo jest za maly...ot coz cala
filozofia. Odrobina wyobrazni u rodzica tez by sie przydala

[mama_kotula]

> I właśnie to jest najgorsze, że dziecku może stać się naprawdę
> wielka krzywda przez takiego małego, niewychowanego, wstrętnego
> rozwydrzeńca.

O, jak mnie zawsze rozpieprza, kiedy mamunia półtorarocznej dzidzi nie mająca
pojęcia o starszych dzieciach dostaje spazmów i chrzani coś o rozwydrzonych
wstrętnych trzyletnich bachorach, które celowo i złośliwie atakują jej biednego
dzidziusia PP

Poczekaj oburzona mamusiu, półtora roku. I daruj sobie teraz gadki w stylu "nie,
bo ja tak wychowam moje dziecko, że NIGDY będzie popychać innych i NIGDY nie
uderzy innego, zwłaszcza mniejszego dziecka" PP

A prawda jest taka, że jak się wpuszcza półtoraroczniaka między 3-4-letnie stado
orangutanów, to trzeba stać 20 cm od niego i asekurować. A jeśli ja jestem matką
3-4-latka, który korzysta z urządzenia zgodnie z jego przeznaczeniem, to nie w
mojej gestii jest zapewnienie bezpieczeństwa innym dzieciom.
Wpuszczałam raczkującą 9-miesięczną córkę na domek ze zjeżdżalnią, ale nie
przyszłoby mi do głowy aby zwracać uwagę bawiącym się tam przedszkolakom
"uważajcie, bo to jest małe dziecko i możecie jej zrobić krzywdę", tylko stałam
nad nią jak nad śmierdzącym jajem. Co i tobie polecam.

> tamta dziewczynka to zrobiła specjalnie za to, że mała
> była z przodu więc szła trochę wolniej

Specjalnie i z premedytacją. Bo takie wyrachowane te trzylatki som

[margo_kozak]

oj juz widze jak autorka watku idzie do szkoly i bije sie z
nauczycielami, bo postawili coreczce złą ocene

[mama_kotula]

margo_kozak napisała:

> oj juz widze jak autorka watku idzie do szkoly i bije sie z
> nauczycielami, bo postawili coreczce złą ocene

Może nie od razu tak ostro

Ja rozumiem, że każdy rodzic boi się o swoje dziecko, natomiast jestem jak
najbardziej przeciwna trzymaniu dzieciny pod kloszem i wymagania od otoczenia
tego, aby całe otoczenie dbało o bezpieczeństwo mojej dzidzi, bo dzidzia taka
biedna i malutka. Mogę mieć nadzieję, ze otoczenie będzie empatyczne i w miarę
rozwinięte społecznie, ale shit happens - to raz, a po drugie - nie prowokuję
sytuacji w których moja słodka chudzinka będzie zagrożona (czyli nie wpuszczam
1,5-rocznego dziecka na drabinki, gdzie kłębi się stado przedszkolaków dla
których te drabinki są nota bene przeznaczone), poczekamy, aż będzie mniejszy
tłok

Oczywiście, jak moje dzieci bawią się na drabinkach i włazi na nie dwulatek, czy
młodsze dziecko, rzucam hasłem "uważajcie, bo idzie maluszek", ale to nie ja
jestem od zapewnienia bezpieczeństwa temu maluszkowi. Jeśli moje dziecko celowo
popchnie młodziaka, dostaje ostrzeżenie, przy drugim celowym popchnięciu jest
relegowane z drabinek (ale to nie tyczy się tylko mniejszych dzieci, a
wszystkich). Natomiast jeśli ten młodziak skutecznie przez dłuższy czas tarasuje
przejście na ślizgawkę, bo - siłą rzeczy - porusza się nieporadnie - nie czuję
się upoważniona do opieprzenia moich dzieci, że przechodząc obok, nadepnęły mu
na nogawkę czy go potrąciły



Rozumiem, że dzidzia jest dla nas najważniejsza, ale nie upoważnia nas to do
lania po łapach innych dzieci czy wyzywania ich od rozwydrzonych bachorów.

[arioso1]

a jezeli bys wiedziała o chorobie psychicznej swojego
dziecka,wiedziałabyś ze potrafi i celowo rzuca sie na inne dzieci,to
siedziałabyś z zalozonymi rękoma na ławce obserwując jak twoje
dziecko leje innych? czy raczej byś starała się aby to dziecko nie
wyrządziło komus krzywdy?
bo wiesz to jest duza róznica.
Jak juz pisaąłm -moja drobinka nie jeden raz była pchnieta i nic sie
nie stalo i nawet nie płakała a dziecko uderzyło ja dośc mocno
łopatka- matka dziecka natychnmiast zareagowała- do dzis córka bawi
sie obok tego chłopcai nic nigdy wiecej sie nie stało, ale nie
pozwole na to zeby dziecko pozostawione bez opieki rzucało sie na
inne dzieci , gryzło je biło, kopało dorosłych a matula jego siedzi
naławce i dłubie w nosie-poczym powie mi że jej dzieco juz tak ma i
że dostaje psychotropy to jej wolno bić!!!!
To ze dzieci sie szturchaja bija to ja doskonale wiem bo i w szkole
ma m dwoje dzieci i tez sie kłoca i bija i bóg jeden wie co jeszcze-
ale to nieoznacza ze mozna resocjalizowac chore dzieci kosztem
zycia czy zdrowia innych.
A co do premedytacji- ja tez widziałam 3 latke która z
premedytacja spychała inne dziecko z chustawki i bynajmniej nie
było to w akcie miłosci do bliskiego-coraz więcej jest dzieci
zwłaszcza dziewczynek ,jedynaczek wychowywanych jak swiete krowy co
to im sie wydaje ze wolno im wszystko-i nikt temu nie zaprzeczy!!!
mamusia z tatusiem rozpuszczaja , babcie z dziadkami tez a poteem
idzie taki osobnik i ustawia wszystkich po swojemu ale jak komus to
nie pasuje to jest mordobicie -niestety.
A RESOCJALIZOWAC kosztem moich dzieci nie pozwole i juz- dziecko
moje od urodzenia praktycznie jest na tym placu zabaw, starsze tez-
inne dzieci tez -nigdy nie byłoZADNYCH problemów-a sa to dzieci
patologiczne i te z poządnych rodzin, ale nikt nie dostaje takich
ataków i dzieci sie umieją bawić -czasem tylko piłka z boiska
pacnie w jakas babcie na ławce to larum ona podnosi , albo ja jak
pancia pieska załatwia pod chustawka -nic pozatym.
Poządek na placu juz zapanował bo mamusia sie z córką wyniosły
terroryzowac inne dzieci

[hanalui]

arioso1 napisała:
> A co do premedytacji- ja tez widziałam 3 latke która z
> premedytacja spychała inne dziecko z chustawki

Tozby to bylo gdyby bez premedytacji spychala dziecko z
hustawki

> -coraz więcej jest dzieci
> zwłaszcza dziewczynek ,jedynaczek wychowywanych jak swiete krowy
co
> to im sie wydaje ze wolno im wszystko-i nikt temu nie zaprzeczy!!!
> mamusia z tatusiem rozpuszczaja , babcie z dziadkami tez a poteem
> idzie taki osobnik i ustawia wszystkich po swojemu ale jak komus
to
> nie pasuje to jest mordobicie -niestety.

Kurcze...tyle razy na placach zabaw bylam ale mordobicia nie
widzialam...faktycznie w jakis slumpsach mieszkasz i patologia juz
na ciebie sie przenosi skoro takie slownictwo w stosunku do nawet
niegrzecznych dzieci uzywasz.

> A RESOCJALIZOWAC kosztem moich dzieci nie pozwole i juz- dziecko
> moje od urodzenia praktycznie jest na tym placu zabaw, starsze tez-

Czyli takie dozywotnie uzywanie placu tylko dla ciebie i twoich
dzieci, ewentualnie dla dzieci ktore ci pasuja, a ktore nie to do
wypad...bo to twoj plac .
A co jak komus twoja niedojda kruszynka sierota tam nie pasuje bo
sie bawic nie umie i tylko ryczy o byle co?
A ty przypadkiem nie jestes tez taka rozpuszczona przez rodzicow i
dziadkow jedynaczka, dzis juz swarliwa baba, ktora teraz chce
wszystkimi rzadzic i ustawiac po katach, a jak nie to
mordobicie?

[liwilla1]

arioso ma odrobine racji. dzieci chore, ktore miewaja napady agresji, rodzice
powinni w szczegolnosci miec na uwadze.
moze przyklad troche nie po drodze z glownym watkiem, ale kiedy bylam w
podstawowce (jeszcze czasy komuny) mialam w klasie wlasnie niezrownowazonego
psychicznie kolege. Kolega ten byl od nas dwa lata starszy (dwa razy pod rzad
"kiblowal") i wprowadzil w klasie terror swojej fizycznej sily. dodatkowo
pochodzil z rodziny patologicznej - rodzice pili i nie interesowali sie jego
poczynaniami, na spotkania z nauczycielami nie przychodzili itp. i ten kolega
upatrzyl sobie mnie jako swoja ofiare: gdy odmowilam mu "chodzenia" dzien w
dzien dostawalam baty. moi rodzice juz po pierwszym limie ostro zareagowali:
poszli do wychowawzyni, dyrektorki i pedagoga szkolnego. Tamci rozlozyli rece:
A. jest przyslany z kuratorium, jest agresywny i chory, ale jedyne wyjscie dla
niego, to wychowywac sie z normalnymi dziecmi. Moi rodzice starali sie
skontaktowac wobec czego z rodzicami A. Bez skutku. W koncu moj tata zdecydowal
sie porozmawiac z A.od tej pory kolega omijal mnie szerokim lukiem.

[gabbie]

droga kotulo,
plac zabaw BYŁ przeznaczony dla malutkich dzieci i akurat stałam 20
cm od dziecka (NIE ZDĄŻYŁAM ZŁAPAĆ bo normalnie mój dzieciak by
przeszedł przez tego typu przeszkodę a nie trzymam cały czas) i nie
szalały tam stada orangutanów tylko troje, na oko miłych, dzieci
w zasadzie nie ma znaczenia czy szkodę poniósł 1,5 roczniak czy 3
latek - fakt jest taki, że trafiaja się agresywne, wstrętne bachory,
które robią CELOWO krzywdę innym dzieciom - Kotulo, być może Ty
akurat masz to szczęście, że takiego nie spotkałaś bo nie ma tego aż
tak strasznie dużo, na place zabaw uczęszczam juz od kilku lat a
tego typu wredotę spotkałam raptem 2 razy, czyli jak dotąd po jednym
razie na dziecko

zgadzam się z Arioso, że należałoby takie wstręciuchy izolować i
bardzo żałuję, że nie ma sposobu

[hanalui]

gabbie napisała:
> plac zabaw BYŁ przeznaczony dla malutkich dzieci
Malutkich to znaczy jakich? Od 0 do 1.5 roku? ?
3-4 latek to nie male dziecko na placu zabaw ;O? Bo u mnie to jest
taki dla malych dzieci od kiedy dziecko moze siedziec do 4-5 lat, a
potem to juz dla takich nieco wiekszych co to same duzo potrafia

[gabbie]

hanalui, to był plażowy placyk zabaw sponsorowany przez jakąś firmę
kosmetyczną, na piachu stały zabawki (chyba little tikes), rózne
bujaki, zjeżdżalnie, zameczki, domki - nie wiem do jakiego był
wieku, wstępu pilnowały hostessy i nie wszystkich wpuszczały (moje
starsze nie mogło wejść i musiało ćwiczyć aerobik obok)

[hanalui]

gabbie napisała:

> hanalui, to był plażowy placyk zabaw sponsorowany przez jakąś
firmę
> kosmetyczną, na piachu stały zabawki (chyba little tikes), rózne
> bujaki, zjeżdżalnie, zameczki, domki - nie wiem do jakiego był
> wieku, wstępu pilnowały hostessy i nie wszystkich wpuszczały (moje
> starsze nie mogło wejść i musiało ćwiczyć aerobik obok)

No ale skoro wpuszczono tam te dzieci to znaczy ze ten plac tez byl
dla nich...
Nie byl tylko dla twojego dziecka niestety tylko i wylacznie. I
kropka...czy ci sie podoba czy nie mogly sie tam bawic, a ty skoro
masz mniejsze dziecko to pilnujesz go jak oka zw glowie zeby wieksze
dzieci krzywdy mu nie zrobily. Nie zrzucaj odpowiedzialnosci na
dzieci, ich mamy i bog wie kogo jeszcze...to twoj obowiazek...

[alicja0]

Jak tak napisałaś o tych psychotropach dla dziecka, o matce
schowanej za gazetą, to ... tak sobie pomyślałam, że ta kobieta ma
może taką sytuację:
1.dziecko jest nienormalnie agresywne non stop, daje jej w kość
24/24 godziny (pewno przez sen też tłucze się po łóżku)
2. może nie stać ją na opiekę dodatkową płatną czy nie ma pomocy ze
strony rodziny, aby mieć jakiś czas dla siebie co by odetchnąć od
ukochanego potomka (przy zdrowym, żywym dziecku można się nieźle
spocić, a przy takim??)
3.musi z dzieckiem wychodzić z domu, bo pewno ma już w nim wszystko
zdemolowane, więc niech dziecko choć przez chwilę poszaleje na
podwórku, a matce da odetchnąć
4.dla zachowania zdrowych zmysłów i co by nie zakatrupić własnego
dziecka, mama chowa się za gazetą na te kilka minut, zanim inne
matki do niej nie podejdą i wygonią ją z kolejnego placu zabaw.

I ja taką matkę rozumiem, że woli nie widzieć, co jej rozszalałe
dziecko robi, bo już ma tego serdecznie dość. Nie jest w stanie
zapanować nad dzieckiem, bo jest to nie do opanowania, skoro
potrzeba psychotropów, a więc sytuacja niestandardowa.
Oczywiście, że inne matki też mają prawo nie życzyć sobie obecności
takiego agresywnego dziecka w pobliżu własnych dzieci, bo jest dla
nich zagrożeniem - nie jestem za tym, żeby pozwalać agresorowi na
wszystko i uciekać przed nim.
JEDNAK - w sumie to żal mi tej matki. Ma fatalne macierzyństwo, bo
trudne, chore dziecko, z którym musi opuszczać kolejne podwórka, bo
ją z nich wywalają; nie da się z żadną matką poplotkować na ławce,
jakie to fajne dzieci mamy. Skazana na samotność, a mąż pewno z domu
ucieka do pracy, byle daleko od szalejącej córki.
Skoro nie da się z taką matką i dzieckiem przetrwać na własnym placu
zabaw, to może przynajmniej nie wyzywać jej i jej dziecka od
najgorszych.
Na moim placu zabaw kiedyś pojawiła się mama z dzieckiem z
porażeniem mózgowym, a więc spokojnie siedzące w we własnym wózku,
ale i tak inne mamy patrzyły współczująco-niechętnie. Jego mama
udawała, że tego nie widzi, ale była sama i chyba tak najczęściej
się dzieje - mamy z dziećmi chorymi, niepełnosprawnymi najczęściej
siedzą same, bo się inni patrzą bokiem. Ja też mam dziecko, które
wzbudza zadziwienie i niedowierzanie, że takie duże (3,5 roku), a
nie umie tego i tego, więc patrzą na nas ludziska nieufnie.
Ja akurat mam taki charakter, że mnie to w duchu śmieszy i udaję, że
nie widzę tych spojrzeń, spokojnie bawię się z dzieckiem, a jak ktoś
do mnie zagada, to miło odpowiadam Ale zawsze z wielką chęcią i
uśmiechem zwracam się do mam, które mają dzieci "nietypowe", bo
wtedy one czują się jak normalne mamy, a nie dziwolągi

[krysiia]

moja córa jest tą chudzinka, synus sąsiadów jest tym (jak go jego
tatuś nazywa) czortem jednak bawią się razem i choć niunia jest
niejednokrotnie popychana przez mładego, to tłumaczę jej , że ma
przyjść i powiedzieć, a mamusia zwróci uwagęi powie mu że tak nie
wolno.

W życiu trzeba sobie radzić z różnmi sytuacjami, a czym skorupka za
młodu...

Ponieważ moja córa ma 24 mies, a młody 22, to sytuacje bywją
podobne, moim zdaniem należy tylko uzmysłowić maleństwu, że tzw
oddawanie to nie metoda. Inteligentny człowiek walczy na argumenty.
Teraz dla niuni najlepszy argument to mama, ale to sie zmieni Siła
w pewnym momencie przestaje być argumentem.

[sitia]

Kochane Mamy!
Musicie pamiętać, że dwuletnie dziecko nie potrafi radzić sobie z
emocjami.Zaskoczę Was ale bicie, gryzienie, popychanie itp. jest
NORMALNE dla wieku.Kiedy np. ktoś zabiera mu zabawkę czuje się tak
jakby ktoś zabrał mu rękę, może uderzyć bo jest np. zazdrosne, albo
czuje się niepewnie.Jedne dzieci przechodzą ten okres bardziej
spokojnie, a drugie bardziej burzliwie. Jeśli dziecko jest agresywne
wtedy nie ma innego wyjścia tylko chodzić za nim krok w krok i
pilnować.Nie nakłaniać go na siłę do dzielenia się zabawkami, bo
awantura gotowa. Kiedy nasze dziecko coś zrobi (rodzic też człowiek
nie zawsze zdąży), przeprasza rodzic, nie dziecko, ponieważ
przepraszanie przez dziecko powoduje, że poświęcamy mu uwagę
(prowadzimy do pokrzywdzonego, jest zaintesowanie ofiary i rodzica
ofiary). Dziecko powinno się wyprowadzić z piaskownicy i posadzić
obok na ławce (żeby widzialo, że inni się bawią a on nie może).
Sama jestem mamą agresora i nawet nie wiecie co taka mama przeżywa,
jak słyszy teksty w stylu "jaki ma przykład z domu, że gryzie?".
Za swoim maluchem chodzę, krok w krok, zjeżdżam z nim nawet ze
zjeżdzalni.Jeśli coś zrobi stosuję zasady o których pisałam na
początku.Są to rady psychologa.Bałam się, że z moim maluchem, może
coś nie tak (po teksach w piaskownicy "co to za dzieci,mój to
nigdy..."), ale okazało się, że wszystko w porządku.Psycholog
stwierdził, że ma silną osobowość.Dlatego mamy proszę powstrzymajcie
się od ocen, a mamom gryzoni nie pozostaje nic innego jak bycie
aniolem stróżem dziecka.
Pozdrawiam.

A może izolować niektorych rodziców?

[mama_frania]

Tych co uczą swoje dzieci egoizmu -teksty w stylu- "kasia nie będzie się z Tobą
bawić" wygłaszane prewencyjnie gdy jakies dziecko tylko zbliża się do owej Kasi,
reagowanie krzykiem i agresją gdy tylko jakies inne dziecko zbliża się do
zabawek ich dziecka w piaskowinicy nawet ich nie dotykając a także rodziców nie
reagujących gdy ich dziecko wyrwie jakiemuś innemu zabawkę i nie chce oddać.
Jak mój 2,5 latek nie chce oddac cudzej zabawki to mu ją zabieram tłumacząc, ze
to nie jego.
Żywotne i pełne energii dzieci nie są problemem, problemem są rodzice, którzy
nawet nie próbują opanować własnego dziecka.