Gazetowe porady

[gocha71]

Jestem ciekawa Waszego zdania na temat różnych porad zamieszczanych w
czasopismach dla młodych matek, jak np. "Dziecko" czy "Mamo to ja". Z
rozmysłem napisałam dla młodych matek, bo według mnie to my, mamy, jesteśmy
ich głównymi adresatkami.
Sama jestem mamą dwójki dzieci: 4,5 letniego synka i 14 miesięcznej córki i
przez ponad dwa lata regularnie kupowałam "Mamo to ja" (konkurencja - wiem),
a okazjonalnie inne tego typu gazety. Od pół roku nie wydałam na ten cel ani
grosza i zdania nie zmienię. Dlaczego? Bo mam dosyć poczucia winy, jakie we
mnie rodzi się po takiej lekturze: jestem złą, ba, wręcz beznadziejną matką!!!
Dlaczego? Bo jako matka mam obowiązek dbać o rozwój emocjonalny dziecka, o
jego rozwój intelektualny (logiczne myślenie, muzyka, plasyka itp, itd),
gotować urozmaicone, kolorowe i smaczne, a przede wszystkim zdrowe posiłki,
chodzic na conajmniej 2 godzinne spcery w każdą pogodę, bawić się. W tym
wszystkim powinnam też znaleźć czas dla siebie, żeby mieć dobre samopoczucie
tak ważne dla bycia dobrą matką. A wieczorem przygotować kolację przy
świecach, założyć seksowna bieliznę i oddać się stosownym przyjemnością, bo
przecież trzeba też dbać o dobre relacje z partnerem.
A ja co? Syn nie je mięsa, bo mu nie pachnie (dopiero miesiąc temu zjadł w
przedzkolu kotleta schabowego - do tej pory mięso przemycałam mu zmiksowane w
zupach), o warzywach mowy nie ma, z owoców tylko jabłko, ewentualnie
banan...Córa zup wcale nie chce jadać, a pochłania w ogromnych ilościach
kiełbasę czosnkową wyrobu teścia. Obydwoje uwielbiają naleśniki (smazone i te
puste kalorie!!!), więc w tym roku jedli je już dwa razy...
A ten rozwój intelektualny...Myślę nieskromnie,że moje dzieci głupie nie są,
ale czy to na pewno moja zasługa? Synek ludzika nie potrafi narysować,
kolorowania nienawidzi; córcia narazie bazgrze zawzięcie mazakami po kartce,
więc moze z niej będzie Picasso? Basen? - ciągle któreś chore. Dodatkowe
zajęcia z rytmiki? - ten sam problem. Syn jest nieśmiały, powinien przebywać
dużo z dziećmi, ale ciągle jestem z dwójką sama i jak to zorganizować.
A gdzie ojcowie? Owszem pojawiają się, ale to my dźwigamy cały ten ciężar i
odpowiedzialność za wychowanie dzieci. To my siedzimy z nimi w domu, tak
długo jak każda może lub chce, a nie oni.
Właśnie: bycie w domu z dzieckiem do ukończenia przez nie 3 lat urosło do
rangi obowiązku matki, bo ono tego potrzebuje, bo tak jest dla niego
najlepiej...A przecież nie każda matka może sobie na to pozwolić z różnych
względów, nie każda po prostu chce, nie każda wytrzyma to
psychicznie...Przecież na litość Boską w przeszłości matki nie siedziały same
w domach z dziećmi, były inne układy rodzinne i sąsiedzkie. To nasza obecna
cywilizacja stworzyła taką schizofreniczną sytuację: 12 albo i więcej godzin
z dziećmi samej w domu: ewentualnie spacer lub odwiedziny u innej mamy. A jak
dziecko chore to już w ogóle kanał...
Śmiech pusty mnie ogarnął po lekturze w jednym z czasopism (tytuł litościwie
pominę)artykułu pt."Dzień z noworodkiem". Kurcze, to dziecię cały czas
spało!!! A moje jakoś nie chciały i miały coś takiego jak kolki; syn to nawet
przez pół roku...
Kocham moje dzieci, życia sobie bez nich nie wyobrażam, sama zdecydowałam się
na urlop wychowawczy i jestem w domu już drugi rok. Ale pomimo tego,że jestem
matką, mam też chyba jakieś prawa, a o tym ani słowa!!! O depresji
poporodowej też pisze się jakoś rzadko i półgębkiem: że się zdarza, że
będziesz zmęczona, płaczliwa, ale po dwóch tygodniach od porodu przejdzie,
czasami trwa dłużej...i tyle.
Szanowne redakcje tychże czasopism: mniejcie odwagę pisać, że bycie mamą jest
nie tylko cudowne i wspaniałe, ale że jest i trudne, wyczerpujące. Większość
z nas nie może liczyć na dużą pomoc pracujących mężów, z mamami i teściowymi
też jest różnie. Przeważnie jesteśmy zdane tylko na siebie, często zmęczone i
to bardzo i sfrustrowane, że nie jesteśmy tak cudownymi rodzicielkami, jak te
z Waszych artykułów.
Uff, nieco przydługie, ale samo mi tak jakoś wyszło.
Pozdrawiam emamy i odpowiednie redakcje,
Gocha z Bartoszem i Olgą.

[madzia.b2]

podpisuję sie pod tym co napisałaś!!! To właśnie dzięki takim artukułom nt. jak
pięknie byc mamą miałam koszmarna deprechę bo "nie tak miało być". I qrcze,
ponieważ pracuję też nie dbam o rozwój emocjonalny itp mojego dziecka!. wypada
sobie palnąć w głowę. Pozdrawiam serdecznie.

[miola]

Bo to są porady dla właścicielek Baby Born - lalka zawsze zachowuje się
przewidywalnie a opieka nad nią to tylko zabawa
Przed urodzeniem pierwszego dziecka kupowałam WSZYSTKIE czasopisma, potem
zostało mi Dziecko, głównie ze względu na felietony o Julce, teraz nie kupuję
żadnego. Jak wrócę z pracy, to oglądam z dziećmi Reksia bo tego potrzebujemy -
posiedzieć przytuleni przez pół godziny a nie kreatywnych zabaw, gotuję to co
lubią i nie są to zwykle potrawy z książek pt. "Dzieci to lubią". Tak więc
zatruwam moje dzieci parówkami, mlekiem krowim i czekoladowymi kulkami do
mleka, nie przemawiam do nich wg scenariuszy wyjętych z amrekykańskich
poradników tylko romawiam itd. I myślę, ze dla tego pisma te są kierowane do
amtek małych dzieci ( pierwsze 3 lata - np. Dziecko, bo większa szansa na
naiwność odbiorcy - przeważnie są młode i mają tylko jedno dziecko, mniej
doświadczone i mniej "wyluzowane" niz mamy dzieci starszych i nie jedynych,
więc bardziej podatne na indoktrynacje.

[ppjw]

He, He... Ja to sobie myślę, że to jest tak, jak z poradami kosmetycznymi -
kobieta powinna być piękna, zadbana, seksowna - według wszelkich pism temu
poświęconych powinnam poświęcać na swoje ciało 24 godz. dziennie, a nie jestem
pewna, czy i to by wystarczyło . A ja mam przy dobrym układzie 3 minuty rano
na "zaklepanie" twarzy...
A wracając do cudownych rad z czasopism dziecięcych - raz rzuciło mi się na
główkę i zrobiłam Jackowi kanapeczkę z buźką, oczkami, wąsikami - no cudo
Moje dziecko z niesmakiem stwierdziło: nie będę jadł, bo to ma oczy! -
szybciutko sprowadziło mnie to na ziemię .
Wobec tego bądźmy realistkami i to bez poczucia winy, niektóre rady oczywiście
są przydatne, ale większość nawet już nie denerwuje, ale po prostu wywołuje
uśmiech na twarzy, bo nie przystają nijak do realnego życia.
pozdrawiam, Paulina

[aniask_mama]

Przyznam, że ja zawsze z duzym entuzjazmem czytam dziecięce gazety, choć
mój "mały" ma już 3,5roku. Czytam je z przyjemnością, ale traktuję jak
inspirację (zwłaszcza jeśli chodzi o porady nt. rozwoju intelektualnego,
muzycznego itp), czasem korzystam, czasem nie... Stanowią dla mnie
raczej "bazę", z której mogę skorzystać, ale NIe MUSZĘ, a czasem wręcz NIE
CHCĘ! Moje dziecko to nie książka/gazeta, a ja to nie idealna matka i do ideału
nie dążę . Nota bene czasem te porady są dla mnie co najmniej dziwne...

[dorisk]

To tak jak ze wszystkimi poradnikami dla kobiet w ciązy. na poczatku czytałam i
zaczęłam się załamywac, ze moje dziecko pewnie bedzie chore itd bo wszystko
robie xle. chodzi głównie o wyżywienie, wg porad to własciwie powinnam jeśc 24
godziny na dobe w przerwach popijajaąc wszelkiego rodzaju soki. Jakbym się do
tego stosowała już dawno bym chyba pękła. Owszem jem troszkę więcej niż
wczesniej, pochałaniam dużo owoców , warzyw i w ogóle urozmaicone posiłki ale
nie przesadzajmy.......

[mumin_ek]

To i ja sie dolacze. Ostatnie Dziecko kupilam tylko ze wzgledu na kalendarz z
Mysia. Po artykule 'Nie ma jak matka' odmawiam kupowania tego pseudo-
psychologicznego pseudoprzyjaznego mamom i dzieciom pisma. Jedynie dobre
przepisy (czasem) moga zaproponowac, ale w tej kwestii zakupilam odpowiednia
ksiazke kucharska no i jest Internet, wiec moge sobie to 'super' pisemko
odpuscic.

Jestem mama prracujaca, na ktora mamy siedzace w domu oraz niektore elementy w
rodzinie zrobily niezla nagonke, bo dziecko potrzebuje matki w domu. Hmm, 12-14
godzin sam na sam z kolkujacym noworodkiem, bo maz byl zajety zalatwianiem
roznych spraw ktore zalatwic trzeba bylo, to nie jest moj ideal macierzynstwa.
Ale nie zaluje, bylam z Muminkiem. Wrocilam do prracy bo ja lubie i nie
wytrzymalabym zamkniecia w 4 scianach. Poza tym, nie mam dosc czasu i silnej
woli by sie doksztalcac samodzielnie itd. To mrzonki. Przy raczkujacym
szkrabie, niewykonalne, a wieczorem padam na nos. Tak przynajmniej w prracy mam
kontakt z ludzmi, doksztalcam sie prraccujac i jestem mniej nerwowa, mam wiecej
cierpliwosci.

A co do rozwijajacych zabaw - kazde dziecko jest inne. Ja wiem, co mnie omija
jak jestem w biurrze. Pewnie szkoda mi tego, ale tez szkoda mi mojego dziecka
na moje nerwy i potencjalna depreche. Czasem o tym zapominam i sie rozmarzam,
co by bylo gdyby. Ale ja naprawde chce prracowac, musze tez, bo sam chlebek to
malo, potrzebne i maselko. Ja sie do mojego Muminka przytulam i tak sie tulimy
zamiast prowadzic sztuczne dialogi.

Aha ja jestem bardzo malomowna osoba (bardzo rozpisana - taki paradox) i nie
czuje potrzeby gadania w domu non stop do dziecka, jak radza w tych gazetkach.
Bawic sie nie umiem, no nie umiem, probowalam, ale nie potrafie. Bawimy sie jak
potrafimy i jest smiesznie. Wole sie usmiac z moim 14-miesieczniakiem niz
fundowac mu na sile jakies pseudoedukacyjne zabawy. Niech ma szczesliwe
dziecinstwo i usmiechnietych rodzicow, ktorzy wiedza do bolu, co traca
wychodzac rano do prracy. Ale takie zycie...

Poza tym, to nie jakis rzadki okaz kwiatu, zeby go hodowac, to moje dziecko -
osoba b wazna dla mnie, ale chce go wychowac na normalnego czlowieka, ktory nie
bedzie sie uwazal za pepek swiata, tzn, ma znac swoja wartosc. CHyba wiecie o
co chodzi. Wychowac w szacunku do samego siebie i swiata, zeby byl szczesliwy i
zeby inni byli szczesliwi z nim. Zeby wiedzial, ze rodzice to tez ludzie.

Pozdrawiam,
Matka - Desperatka Muminka zreszta

[monika.zdz]

Wiesz co,nie stresuj się tak tymi poradami gazetowymi.Intuicja matki najlepiej
podpowie ci jak postępować z własnym dzieckiem. W tych gazetach wypisują takie
różne rzeczy bo inaczej nie było by gazety.To są takie "książkowe modele" ,nie
ma to nic wspólnego z realnym życiem.W każdym razie niewiele. Bycie matką jest
i piękne i męczące.Jest cudowne,wspaniałe i trudne i wyczerpujace.Masz rację.Ja
bym zwariowała siedząc w domu przez trzy lata z moim urwisem.Na szczęście
chodzi on do żłobka,ja pracuję i mogę liczyć na męża tak jak on może liczyć na
mnie.Bo jesteśmy rodzicami oboje i nie wyobrażam sobie ,że on miałby sie
relaksować ,a ja zajmować się całym domem.

[fra_mauro]

Troche krzywdzace sa Wasze niepochlebne recenzje , zwlaszcza
czasopisma "Dziecko". Tak jak zauwazyla ktoras z poprzedniczek, nalezy
traktowac je jako inspiracje, podpowiedz, czasem pocieszenie, a nie zbior
idealnych, gotowych przepisow na rozwoj dziecka, zabawy, udany sex, czas wolny,
urode mamusi etc. "Dziecko" jest miesiecznikiem dosc delikatnym i taktownym
jesli chodzi o radzenie, czesto podkresla sie w nim indywidualnosc kazdego
dziecka i ...mamy takze ! Nie ma powodu, aby po takiej lekturze popadac w
depresje i przygnebienie tylko dlatego,ze nasze metody wychowawcze, przepisy
kulinarne i sytuacja zyciowa jest odmienna od tych opisywanych czy
proponowanych. Chociaz... jestem w stanie troche zrozumiec te odczucia. Ja sama
mialam podobne po felietonach Magdy Szczypiorskiej-Mutor o jej wychuchanych
ciazach i dzieciach "hodowanych z linijka w reku"-przeslodzone, czesto
nierealne, przeladowane natretna dydaktyka. I te opowiesci o idealnym mezu,
ktory zawsze w krytycznych momentach mogl "wziac kilka dni urlopu", aby zajac
sie ciezarna zonka czy latoroslami. OK. to moglo nieco irytowac. Ale co macie
preciwko np. opowiesciom pana Kuleczki, poradom lekarzy expertow, prawnikow etc?
Wszystkie zestresowane mamy namawiam: wyluzujcie troche i nie traktujcie tych
pism jako wyroczni ostatecznych ale przee wszystkim jako pozyteczna rozrywke i
zrodlo czesto sensownych porad.

[kassik]

Czytałam óżna czasopisma dla mam. Zostałam przy Dziecku chyba ze względu na
Julkę i Jasia, Pitulka no i artykuły dłuższe niż 10 zdań. Drażnią mnie
czasopisma, w których artykuły (?) mają długość anonsów. Lubię sobie poczytać
coś dłuższego. Nie korzystam ze wszystkich porad, nie wszystko mi się podoba
ale jednak takie czasopisma się przydają, np porady lekarskie (uspokoiły mnie
informacje o szmerach w sercu u malucha, bałam się, że to coś bardzo
poważnego). Nie można dać się zwariować. Ja zawsze kieruję się swoim rozumem i
intuicją i jak na razie dobrze na tym wychodzę a czasopisma są dla złapania
oddechu po dniu z maluchem i po to żeby mi czasem podrzucić jakiś pomysł.

[bazylea1]

Gocha71, święta racja!!! też przestałam kupować te pisma. miałam ciężką 3-
miesięczną depresję poporodową a w nich napisane było ze baby blues trwa kilka
dni... a potem człowiek patrzy na dzieciątko z zachwytem i rozpływa się ze
szczęścia. rady podane w tych pismach są sprzeczne ze sobą. tak dla przykładu,
w kwestii baby blues, radzi sie by matka zajęła sie sobą, wyszła na troche...
ciekawe jak to zrobić skoro dziecko chce ssać 24h na dobę a z artykułów o
karmieniu piersią wynika że tak ma być przez najbliższy rok, nie wolno podać
smoczka ani butelki z odciągnietym mlekiem bo dziecko odrzuci piers.

a co do "dnia z noworodkiem", jak siedziałam z moim noworodkiem to wykopałam
ten artykuł i nie mogłam uwierzyć że modelowe dziecko je co 3 godziny, o
stałych porach, ma stałe pory drzemek. sądziłam że to ja jestem beznadziejną
matką skoro u nas tak nie jest. uspokoiłam się dopiero koło 6 m-ca kiedy
dziecko rzeczywiście zaczęło mieć stałe pory jedzenia i spania.

ale tak w ogóle jest z kolorowymi czasopismami: prezentują proste rady na
trudne problemy, wyidealizowaną wizję świata. dlatego jeśli już (rzadko) kupię
takie pismo, to raczej oglądam w nim obrazki.

z rzadka trafiają się dobre artykuły, najlepszy jaki pamiętam to było "nie
hodujmy narcyzów". ten tekst odpowiada mojemu podejściu do macierzyństwa.

[gocha71]

Hmm, nie do konca przez wszystkich zostałam zrozumiana, ale to prawda stara jak
świat, że wszystkich zadowolicćnie miżna i bardzo dobrze. Podtrzymuje moją
opinię z pierwwszego postu i już!!! Chce tylko zaznaczyć, że nie stresuję się
radami z tychże czasopism, jak to sugerują niektóre emamy i nie potępiam
wszystkich artykułów jak leci. Sporo z nich jest ciekawych, zwłaszcz tych
życiowych (prawo, urlopy, zdrowie). Nie przejmuje się teraz, mając własne
doświadczenia i drugie dziecko, ale przy pierwszy synu, gdy byłam zdana tylko
na siebie nie było tak różowo, jak w tych gazetach i był to dla mnie stres, nie
powiem ...
Nie podoba mi się po prostu ogólny obraz macierzyństwa, jaki kreują te
czasopisma: cukierkowy, słodki, przesłodzony aż do obrzydliwości.
A co do depresji poporodowej: mnie dopadła ze starszym synem, gdy ten miał 5
miesięcy i dopiero w "Wysokich obcasach" dorwałam obszerny i wyczrepujący
artykuł na ten temat. I z niego dowiedziałam się, że to, co mnie spotkalo, jest
częstym zjawiskiem. Był rok 2000, a w tych czaopismach dla mam ani słowa o tym..
I to mnir po prostu irytuje.
Gocha71

[alinaw1]

Mam zdrowe podejście do pism dla rodziców, bo sama pracowałam w gazecie
(obecnie mam urlop wychowawczy... A ja odniosłam inne wrażenie: w tych
magazynach kreuje się model mamy pracującej zawodowo, robiącej karierę itd.
Czytając to czuję się jak totalny zacofaniec!). Trzeba pamiętać, że sporo
tekstów pisze się na zamówienie reklamodawcy (albo "pod niego"- "Dzień dobry,
zamieścicie państwo reklamę waszego leku? Właśnie piszemy tekst o katarze u
dzieci"). Ja leczę dziecko i siebie tylko naturalnie, nigdy w życiu nie
stosowalam antykoncepcji, więc te wszystkie zachwyty nad lekami, antybiotykami,
szczepionkami i nowymi tabletkami hormonalnymi trochę mnie załamują.
Już denerwująca jest moda na drukowanie listów od mam zachwyconych treścią
magazynów (owo wychwalanie opłaca się - zawsze jest jakaś nagroda!). W ten
sposób pokazuje się, że ów magazyn jest jedyną wyrocznią. Przeraziło mnie, gdy
przeczytałam liścik od pani, która miała jakiś konflikt z rodziną (już nie
pamiętam czego dotyczył). Nagle znalazła się odpowiedź w magazynie. Pani na
głos to przeczytała, a słowo pisane to słowo święte, więc wygrała spór, bo
przecież w "Mamo to ja", czy innym tak napisali, więc tak być musi! Siła mediów
jest ogromna. Często pisma te zaprzeczają sobie. W czasie ciąży szukałam rad
dot. ziołowych naparów i herbat. Przetrząsnęłam kilkanaście wydań. W dwóch
numerach tego samego magazynu znalazłam dwie diametralnie różne opinie na temat
mięty (raz była napitkiem wspomagającym, następnym razem bardzo
niebezpiecznym). Podobnie było z maliną i innymi. Dlatego należy spokojnie z
rozwagą podchodzić do wszelkiego rodzaju magazynów (i nie tylko), wsłuchiwać
się w siebie, radzić się innych.

[dru.ga]

A ja chyba muszę wygrzebać archiwalne numery "Dziecka" i porozdawać koleżankom
i siostrze bo tak zadziałałam na nie antykoncepcyjnie ,że nawet słyszec o
dziecku nie chcą.Moje macierzyństwo to :popękane brodawki, nieprzespane noce,
wielogodzinny płacz dziecka, niepewność postępowania,stany depresyjne - tego
sie biedne dziewczyny naoglądały w moim wydaniu i teraz za nic na świecie nie
chcą uwierzyć,że dziecko to jest najpiękniejszy cud jaki sie może przydarzyć
kobiecie)))))A jak sobie pooglądaja w gazecie uśmiechniętą mamę z
uśmiechniętym,różowiutkim bobaskiem to może jednak sie zdecydują))

[alinaw1]

Drug.a, masz rację to podziała! Zauważyłyście z jaką konsekwencją "Mamy
dziecko" (kiedyś "Mam dziecko") drukuje na stronie tytułowej piękne modelki (z
niemieckich agencji) z bobasami? Nienaganny makijaż, najnowsza fryzura, uśmiech
(zresztą uważam, że to pismo to odpowiednik "Kiepskich" i dla Kiepskich).
Powracam do tego tematu ze względu na wspomnienia z porodu. W czasie ciąży
czytałam wszystko o porodzie. Wynikało z nich, że mimo dolegliwości i trudu to
piękne przeżycie, a ból można zniwelować (moja połóżna powiedziała mi potem, że
ludzi z tak niskim progiem bólu jest ok. 5% i środki znieczulające nIGDY NIE
ZLIKWIDUJĄ BÓLU u takich typów!). Znałam na pamięć wszystkie rady, chodziłam z
nmężem do szkoły rodzenia, codziennie ćwiczyłam, zdrowo się odżywiałam (choć do
tej pory nie wiem, czy herbaty miętowe są zdrowe dla ciężarnych), byłam
pozytywnie nastawiona do tego wydarzenia, miałam swoją położną i pokój do
dyspozycji. I co? Nie czas tu na opisywanie gehenny, która trwała całą dobą. W
każdym razie poród był dla mnie traumą, która zostawiła nie tylko ślad cielesny
ale głównie psychiczny (15 miesięcy po porodzie zdcydowałam się dopiero na
wznowienie współżycia). Potem czytałam o opiece nad maluszkiem, o karmieniu,
spaniu, różnych dolegliwościach i widziałam, jak to wszystko nie o mnie, nie o
moim dziecku.
Rehabilitowałam synka pół roku. Dziecko od urodzenia mało spało, a po
skończeniu 6 miesięcy zaczął się dramat: w nocy kilkanaście pobudek, wstawanie
skoro świt. Gdy miał 10 miesięcy potrafił nie spać w dzień przez 7 dni z
rzędu , a w nocy budzić się co kwadrans. Słaniałam się na nogach, czułam, że
zwariuję, gdy tymczasem czytałam kolejne rady jak utulić dziecko do snu,
oglądałam zdjęcia słodko śpiących istotek i z płaczem przeglądałam tabele ze
średnią ilością snu w różnych okresach życia dziecka. Tam, gdzie było np. 16
godzin - mój mały przesypiał- i to z trudem - 8! Taka sytuacja trwa do dziś (to
już temat na inny post). Ostatnio przeczytałam w "Mamo toja", że dzieciom w
wieku 5-12 lat zdarza się lunatykować, a mój nie ma jeszcze 2 lat i mam z nim
tego typu doświadczenia od roku. Nigdy nie przeczytałam w żadnych z pism z czym
może wiązać się karmienie piersią (pisano ew. o pierwszych niepowodzeniach albo
popękanych brodawkach), dlatego zaskoczył mnie fakt, że przez dwa lata nie
miałam choć jednej przespanej nocy. Zdaję sobie sprawę, że moje dziecko
znacznie odbiega od standardu (choćby ze spaniem- od roku jego średnia to 7-8
godzin na dobę i to z przerwami na cyca, sok, krzyk!). Trzeba przyznać, że
teksty w 4 miesięcznikach są dobrze redagowane ale niestety nie zawsze dla
mnie.