Święta a tradycja

[maman3]

Zainspirowała mnie wypowiedź jednej z emam z wątku o przygotowanach
przedswiątecznych,stąd kolejne pytanie- pielęgnujecie(staracie się)
tradycje wigilijne? To trudna sprawa, kiedyś, kiedy częsciej
spotykało się w domach rodziny wielopokoleniowe, było chyba łatwiej
(więcej kobiet), teraz dokładnie jest to chyba zwiazane z
zasypianiem pani domu z twarzą w barszczu i nieprzyjemna nerwówką
tuż przd piewrszą gwiazdką, zwłaszcza, gdy nie ma wsparcia
fizycznego ze trony brzyds zejpołowy. Warto więc się gimnastykować?
Czy pozwolić, żeby Wigilijna kolacja stała się po prostu tylko
późniejszą kolacją?

[skanke]

u nas właśnie tak jest, wigilia jest zwykłą kolacją podaną jedynie na
świątecznie przystrojony stół. jest nas 2 + 3 letnie dziecko, pracujemy oboje
więc nie potrafię zaginać czasoprzestrzeni by być wspaniałą panią domu.

[angazetka]

Warto chyba pielęgnować tradycję bez padania na twarz tuż przed
Wigilią. Tylko trzeba włączyć w przygotowania wszystkich
zainteresowanych i zastanowić się, jakie moce przerobowe mają
żołądki zaproszonych.
Bo jak inaczej? Wigilia bez barszczu? Uszek? Kutii? Się nie liczy

[czar_bajry]

Ja się gimnastykuje i pielęgnuje tradycje szczególnie jeśli chodzi o wigilie.

oczywiście

[papalaya]

wigilia to nie uginający sie stół, a Święta to nie obzarstwo i
ochlaj przed telewizorem, tylko możliwośc spędzenia czasu z
bliskimi, z którymi w pędzie codziennego dnia trudno nam się
spotkać...

to wspólne śpiewanie kolęd, przezywanie narodzin Pana, to wspólne
wspominanie tych ktorych już nie ma z nami przy wigilijnym stole, to
peirwsze osobiste wspomniania z czasow kied miesciliśmy się po
choinka i przetrzasalismy drzewko w poszukiwaniu lakoci...

do tego wszstkiego nie trzeba urobić się po pachy...

[broceliande]

Dla mnie to po prostu kolacja.
Cała magia Świąt zniknęła z mojego życia, kiedy umarła moja babcia i
dom, w którym się je spędzało, został sprzedany.
Przygotowania to kwestia starszego pokolenia: dopóki jest, ja robię
minimum - sernik, pierogi.
Więc, ponieważ nie mam już rodziców, gros pracy wykonuje moja
teściowa, ja tylko pomagam.
A w tym roku, to w ogóle w góry jadę i ktoś mi tę kolację przygotuje.

[papalaya]

tak, odkąd 4 lata temu odeszła moja babcia, coś się
zmieniło...pamiętam jej dom i siebie kiedy mialam 3-4 lata i te
babcine odsmażane pierogi powigilijne które dostawalam od niej do
łóżka w pierwszy dzien Świąt ...

[maman3]

Właśnie sie tak zastanawiam, czy nie należałoby kontynuowac dzieła
babć..., no bo jeśli nie my, to kto? Skoro często piszecie, że wraz
ze śmercią babć duch Świąt zaczął zanikać, to znaczy, że nasze mamy
przerwały ogniwo?

No właśnie, dziewczyny.

[z_lasu]

Babcie odeszły, cóż, taka kolej rzeczy. Ja rozumiem, że to były
osoby wspaniałe, niezastąpione, że bardzo Wam ich brakuje i że teraz
nic już nie będzie takie jak dawniej, a już w szczególności święta.
Ale to chyba nie znaczy, że należy odpuszczać na całej linii. Babcie
odeszły, więc teraz ktoś powinien je zastąpić, tak jak ktoś powinien
zastąpić nas w charakterze zachwyconych szkrabów. Babcie robiły
święta dla nas, teraz my powinnyśmy robić je dla następnych pokoleń.
Czy nasze mamy przerwały ogniwo? To chyba nie ma znaczenia.
Pamiętamy jak cudownym czasem mogą święta, więc stwórzmy taki czas
naszym dzieciom. I innym...

Ale ci zazdroszczę :)

[ashley36]

Myśmy mieli taki pomysł, ale stwierdziliśmy, że dzieci na za małe (1.5 roku).
Jak to jest z kolacją? Idziecie do jakiejś restauracji, czy góralka podaje?
Siadacie z nieznajomymi ludźmi (rozumiem, jakiś pensjonat?) do wspólnej kolacji?
Zawsze mnie zastanawiało, jak to się robi....

[broceliande]

To mój ulubiony dom wczasowy, ma kilka ofert w roku. Byliśmy na
Walentynkach i było fajnie.
Wtedy stoliki były osobne dla każdej pary czy rodziny. Tylko na
wieczorku tanecznym sadzali nas z innymi.

Myślę, że będzie kolacja też przy osobnych stolikach, to nie
Sylwester w końcu, tylko rodzinna impreza, mimo, że zorganizowana.

[18_lipcowa1]

tradycja to choinka, prezenty, spotkanie rodzinne i mila atmosfera
mozna sie obyc bez 12 potraw i zarcia na potege

dla nas to od lat bardziej uroczysta kolacja i okazja do spotkania z
rodzina, a teraz w przyszlosci rowniez- radocha dla dzieciakow

a atmosfere w rodzinie to trzeba caly rok pielegnowac, a nie tylko w
swieta

[angazetka]

> tradycja to choinka, prezenty, spotkanie rodzinne i mila atmosfera
> mozna sie obyc bez 12 potraw i zarcia na potege

Mam niejasne wrażenie, że wigilijne potrawy to też tradycja. Żreć na
potęgę nie trzeba, ale coś zjeść jednak by można...

[18_lipcowa1]

> Mam niejasne wrażenie, że wigilijne potrawy to też tradycja. Żreć
na
> potęgę nie trzeba, ale coś zjeść jednak by można...

po 1- nie napisalam ze siadam do pustego stolu
po 2- akurat potrawy sa dla mnie najmniej wazne, choc wiem ze 12
konkretnych potraw to tez tradycja

[cherry.coke]

Dokladnie tak samo

[kropkacom]

Nie jestem tradycjonalistką. Nową świecką tradycją niech jest dobry humor i brak
zabiegania w święta.

[ola]

Moja rodzina jest niewierząca, więc święta (zarówno BN jak i
Wielkanoc) traktujemy kulturowo-etnograficzno-integracyjnie.
Podtrzymujemy kilkusetletnie, pogańsko-chrześcijańskie słowiańskie
tradycje: te wszystkie prezenty, choinki, pierwsze gwiazdki,
tradycyjne potrawy. Spotykamy się wszystcy i mamy czas tylko dla
siebie.

A że pochodzimy z gór i najczęściej świętujemy wszyscy razem u
dziadków - zawsze wygląda to tak, że jest Wigilia jako uroczysta
kolacja, a następnego dnia na stok!

A co do urobienia siępo łokcie - bab w domu jest dużo, więc się
dzielimy robotą. A że nie zasiadamy i nie pochłaniamy, więc i
jedzenia nie jest dużo. Ot, tyle, żeby się najesć po zejściu ze
stoku.

[szyszunia11]

dla mnie Wigilia to kulminacja światecznej atmosfery. O ddziecinstwa wspaniale wspominam ten dzień i chcę, by w mojej rodzinei to przetrwało. "padanie na twarz" zawsze jakies tam jest, trochę na własne życzenia, ale w tym konkretnym przypadku ja to lubię. Zazwyczaj przed Wigilią ide na noc do mamy i razem gadamy do póxna przygotowując jedzenie. I to niekończące się przyprawianie zupy grzybowej, żeby była idealna bo grzybowa to zazwyczaj własnie nasze zadanie. uwielbiam ją. A w zeszłym roku bylismy na chwilę na zywej szopce u franciszkanów - fajny klimat. Mimo zmęczenia.
Nie wyobrażam sobie zrezygnowac z tradycji, bo ona daje wiele radości i chcę, by moje dzieci tez miały z tego uciechę.

I jeszcze a propos dzieci

[iwoniaw]

Szyszunia poruszyła ważny aspekt - jako dziecko miałam bajkowe święta, które do
dziś wspominam. I - nie waham się tego poweidzieć - tamta atmosfera też mi dała
część siły do bycia tym, kim jestem. A teraz moja kolej, żeby przygotować to dla
moich dzieci. Oczywiście, przez kolejne pokolenia ZAWSZE wprowadzane są pewne
modyfikacje, wynikające choćby ze zmieniających się warunków wokół, ale
generalna zasada przekazywania kolejnym pokoleniom tego, co sami sobie cenimy
obowiązuje No jak sama nazwa wskazuje - Tradycja

[denea]

Ja też tak to odbieram, jak tu napisałyście i jak napisała Z_lasu
powyżej.
Lubię święta i bardzo lubię same przygotowania, również uchetanie
się i późniejszą satysfakcję
Ale odkąd mam dziecko, mam jeszcze jeden powód. Chcę, żeby ten czas
magicznie mu się kojarzył, tak jak mnie. Poza tym nikt z nas nie
wie, ile tu będziemy, może właśnie piękne wspomnienia ze świąt będą
jedną z rzeczy, które "naładują akumulator" dziecku...

[iwoniaw]

Ja podtrzymuje tradycję, także kulinarną. Przygotowuję potrawy w ilości
odpowiadającej ilości świętujących u mnie w domu. Więc z jednej strony nie ma
sztabu ludzi w kuchni, ale i przy stole nie zasiada cały pułk, więc to się da
zrobić.

Wigilia NIGDY nie jest dla mnie tylko późniejszą kolacją. Nie tylko ze względu
na tradycyjne potrawy - one nie są tu w sumie najważniejsze, choć ważne. Wigilia
to u nas początek świętowania, biały obrus i wyjątkowo nakryty stół, czytanie
fragmentu Ewangelii, wspólne śpiewanie kolęd, choinka, dzieci rozpakowujące
prezenty, wyjście na "pasterkę", wspominanie tych, których już nie ma.

Nie lubię chyba świąt

[ashley36]

Od jakiegoś czasu kojarzą mi się tylko z kłótniami, obrażaniem (do kogo jechać
rodzice/teściowie), padaniem na twarz zaharowanej matki.... Najchętniej nie
pojechałabym nigdzie, zamówiła jedzenie i siedziała z mężem i dziećmi sama, w
naszym mieszkaniu. niestety, tradycja ((( Jak myślę o tym wszystkim, dostaję
wysypki.

[zona_mi]

> Najchętniej nie pojechałabym nigdzie, zamówiła jedzenie i
siedziała z mężem i dziećmi sama, w naszym mieszkaniu.

Więc zrób to i zacznij się wreszcie cieszyć świętami.

Z mężem mieliśmy szczęście i nie musieliśmy nigdy wybierać "po
trupach" do kogo pójdziemy na wigilię - raz u jednej mamy, raz u
drugiej, nie było ganiania na dwie kolacje w jednym dniu.
Trochę nas męczyła chęć zobaczenia się ze wszystkimi u wszystkich,
czyli: wigilia u mamy, 1 dzień u teściowej, 2 u nas - teraz
najczęściej wigilia jest u nas, zapraszamy mamy, babcię, innych
chętnych krewnych, robimy kolację "zrzutkową" i jest naprawdę miło i
rodzinnie, a jednocześnie tradycyjnie, za to w 1 i 2 dzień nie ma
obowiązku rewizyt i można świętować i odpoczywać, tak, jak nam to
odpowiada, a nie się umartwiać.

[alicja_ala]

piszecie,ze kiedy odchodzi to pokolenie babc, dziadkow swieta
wygladaja inaczej, ale przeciez sa nasze dzieci...nie zasluguja na
wyjatkowy wieczor? dla mnie kolacja wigilijna miala niesamowily urok
gdzies tak do 12 urodzin, potem mi zwisalo co,gdzie i kiedy, ale
teraz kiedy sama mam dziecko, znowu jest uroczyscie, staram sie dla
niegowarto, zeby kiedys on mogl cos przekazac i powiedziec swoim
dzieciom-u nas w domu to bylo taki teraz znowu i dla mnie wigilia
i swieta sa super

[mondovi]

mam trzyletniego syna. dla niego właśnie staram się, by swięta miały magię.
dzieciom przeciez wszystko się podoba, wspólne lepienie uszek, ubieranie
choinki, podniosła atmosfera, wyczekiwanie pierwszej gwiazdki. to jego czwarte
BN, pierwsze dwa odpusciłam, ale teraz chcę, żeby wspominał kiedyś święta, tak
jak ja wspominam swoje święta z dzieciństwa -ciepło, serdecznie, z łezka w oku.

[malamadre]

Pielęgnuję tradycje świąteczne, nie jestem do tego sama więc nie
padam na twarz. Jedną z tradycji rodzinnych jest udział wszystkich
członkow rodziny w przygotowaniach do Wieczerzy, także dzieci
(choćby to miało być tylko rozkładanie serwetek).
Szkoda by mi było, żeby święta były takimi zwyczajnymi dniami -
uroczyste późne kolacje zdarzają się u nas częściej, nie tylko w
święta.

[x-inska]

Dla mnie to taki czas dla rodziny, rodziców, dziadków, dzieci i dla
mnie też. Wyjatkowy, bo lubię atmosferę przed i w trakcie, lubię
choinkę i całą otoczkę. Teraz gdy dzieci małe, nie wyobrażam sobie
świąt bez rodziny,bez dziadków, bo właśnie z dzieciństwa to
wspominam najlepiej, a moje dzieci mają już tylko jednych dziadków.

[sapalka1]

Warto, wystarczy tak ulożyc przygotowania i wdrożyć w nie rodzinkę, ze będzie to
przyjemność a nie harówka

[aluc]

wigilia to jedyny moment w roku, kiedy lubię się martyrologiczne
upierniczyć po pachy, pod hasłem stania na straży tradycji - święta
nie mają dla mnie żadnego znaczenia religijnego, mają natomiast
kolosalne znaczenie kulturowe
więc się upierniczam, zaharowuję, a potem padam na pysk z poczuciem
nieziemskiej satysfakcji z dobrze spełnionego obowiązku

[marzeka1]

"teraz dokładnie jest to chyba zwiazane z
zasypianiem pani domu z twarzą w barszczu i nieprzyjemna nerwówką
tuż przd piewrszą gwiazdką, "- DLACZEGO sama pozbawiasz się radości świąt, czasu
wolnego???? Nie chcą pomóc, zrób zwykłą kolację, tyle że w ładniejszej otoczce,
nie chcą pomóc, to po prostu powiedz,że nie zrobisz tego sama. I tyle i aż tyle.

[maman3]

marzeka1 napisała:

> "teraz dokładnie jest to chyba zwiazane z
> zasypianiem pani domu z twarzą w barszczu i nieprzyjemna nerwówką
> tuż przd piewrszą gwiazdką, "- DLACZEGO sama pozbawiasz się
radości świąt, czas
> u
> wolnego???? Nie chcą pomóc, zrób zwykłą kolację, tyle że w
ładniejszej otoczce,
> nie chcą pomóc, to po prostu powiedz,że nie zrobisz tego sama. I
tyle i aż tyle
> .
Źle mnie zrozumiałas, to było przytoczenie słow emamy z innego
wątku, mnie cały czas przygotowń, włacznie z przyspieszeniem
przedswiatecznym, sprawia duzo radosci i satysfakcji

[piegowata9]

Nie zrezygnowałabym z żadnego elementu, który towarzyszy świętom -
obojętnie Bożego Narodzenia, czy Wielkanocy.
Dla nas Wigilia nie jest zwykłą kolacją, ma też wymiar duchowy. Co roku
oczywiście przygotowujemy stały zestaw dań, ale ogólnie "scenariusz"
tego wyjątkowego wieczoru również jest ściśle określony. W tym roku nie
pójdę jedynie na Pasterkę i już żałuję.
A że wymaga to odrobinę wysiłku? Warto. To bagaż pozytywnych
doświadczeń, które przekazujemy z pokolenia na pokolenie.

[marripossa]

Dla mnie to raczej tylko kolacja. Już od 20 lat mieszkam poza Polską,
wyjechałam w wieku szczenięcym i poza rodzicami nikogo polskiego tu nie mam.
Jak rodziców zabraknie, to przypuszczam, że potrawy wigilijne całkiem znikną z
mojego domu. Chyba, że na starość zachce mi się pielęgnować polskie tradycje.
Nigdy nie wiadomo

[bellinetta]

Uważam ze rodzinne tradycje należy przekazywac swoim dzieciom, u mnie to sa
rózne przepisy i oczywiście tradycje świąteczne naszego domu.

[asia_k_19]

w rodzinie mojej i połówka święta z biegiem lat sprowadziły się niestety do
siedzenia za stołem w towarzystwie tv najchętniej
a ja tak nie chcę!
dlatego teraz z córką bawię się w robienie pierniczków, ozdabianie domu na
święta, rodzinny wypad po choinkę na plantację gdzie samemu wybiera się drzewko
do ścięcia.
wigilię zrobię u siebie ale mama i teściowa dostały solidny przydział na
wykonanie części potraw

[z_lasu]

Dla mnie święta muszą być magiczne. Zresztą uważam, ze świeta to
przede wszystkim WSPÓLNE przygotowania. Robienie czegoś razem, po
to, żeby później razem się tym cieszyć. To jest najważniejsze, a to,
co będziemy jedli i w jakich dekoracjach uważam za mniej istotne.

Dlatego potrawy są z roku na rok coraz mniej tradycyjne, ale zawsze
przygotowywane samodzielnie w domu przez uczestników. Żadnych
gotowców. Choinka żywa, ubrana co prawda w kupne dekoracje, ale to
dlatego, że długo nie było u nas dzieci. Jak mój syn podrośnie na
pewno będziemy wspólnie robić ozdoby.

Nie wyobrażam sobie, żebym mogła ten piękny czas nadziei,
oczekiwania, przygotowań, a później radości i wspólnoty wyciąć ze
swojego życia i zastąpić "późniejszą kolacją".

[verdana]

Przecież te babcie, co umarły, tez najprawdopodobniej mialy calkiem
dosyc i robily to wszystko - padając na twarz - dla dzieci i wnuków.
Pewnie, ze magia swiąt i Wigilii jest jakaś łatwiejsza, gdy siada
się do pieknie przystrojonego stołu, a potrawy jakos na nim sie
pojawiaja, a nie gdy przygotowuje się wszystko samamemu, a połowe
Wigilii spedza w kuchni, podgrzewajac i przynosząc. Tylko to robi
się dla innych, aby dzieci mogly miec cos niezwykle waznego - świeta.
Moja matka pochodzi z domu, gdzie nie bylo ŻADNYCH swiąt. I dlatego
bardzo pilnowała, abym ja te święta miała, tradycyjne, z
tradycyjnymi potrawami i rodzinna atmosferą - mimo, ze w
niewierzacym domu. Bo to jest dzieciom potrzebne. Ja tez pilnuje - i
nawet przygotowania zdolalam polubić.

[bi_scotti]

Cud swiat to 2 tygodnie wolnego I odkad nas stac, staramy sie je "magicznie"
spedzic poza domem podrozujac w "magiczne" miejsca. Prezenty sobie dajemy, czemu
nie - Mikolaj/Aniolek dociera w najdalsze zakatki swiata i niespodzianki
dostarcza jak nalezy Jedzenie jest kompletnie nieistotne - w kazdym kraju na
swiecie znajdzie sie jakis interesujacy zestaw dan, ktorym mozna uczcic kolejny
24/25 grudnia. Lubimy byc razem i 2 tygodnie na koniec roku to jest najlepsze co
mozemy sobie w piatke ofiarowac. Tradycyjnie

[heca7]

Ale zazdroszczę wszystkim, które piszą, że to czas dla rodziny.Że spotykają się
w gronie rodzinnym albo gdzieś jadą. I lubią święta. Ja jeszcze jako dziecko
święta lubiłam. Szybko przestałam
Matka stosowała i stosuje dupościsk czyli wszystko ma być tak jak ona
zaplanowała, żadnej spontaniczności. Wszyscy mają być obecni na Wigilii. Żadnego
wyjazdu-bo tradycja! Nie wiem czy rozumiecie o co chodzi. Co innego spotkać się
z chęcią z rodziną a co innego obowiązek bo matka strzela focha Wszyscy się
jej boją
Kiedyś coś się jej pop..ło i nie przyszła do mnie na Wielkanoc na śniadanie bo
się obraziła. Najpierw w obecności mojej bratowej "zaplanowała" że śniadanie ma
być u mnie bo przy 6 wnukach to u niej będzie ciasno, ja zaprosiłam swoich
teściów a ona...nie przylazła!
Wigilia polega na całodniowym staniu w kuchni, ubieraniu choinki na chybcika,
narobieniu kupy żarcia. A potem nie, nie może być wszystko na raz postawione na
stole bo to nie e l e g a n c k o. A ona sobie życzy żeby pokazać synowej i
zięciowi w jakiej to rodzinie się jej dzieci wychowały Musi być po kolei
wnoszone i oczywiści żreć, żreć, żreć. Co z tego, że byliśmy już na W u drugich
dziadków i brat u teściów też. Żreć bo matka strzeli focha. W trakcie w kuchni
jest obowiązek wysłuchania matki, że ojciec zrobił tylko to co sam lubi, resztę
musiała ona, że nie złożył jej życzeń( nie odzywają się do siebie od 2 lat, na
jej życzenie) I ona robi tą wigilie tylko dla nas, żeby dzieci widziały,
poświęca się ale nikt jej nie docenia. W I lub II dzień jest obowiązek przyjścia
całą rodzinę na kaczkę( której nikt nie znosi, ale wg matki jest elegancka)lub
gęś. i znów siedzenie, p..nie o dupie maryny,żarcie i słuchanie jak matka
obgaduje ojca obowiązkowo. I pilnowanie dzieci,muszą być grzeczne bo potem jest
komentarz- analiza co z danego dziecka wyrośnie. Wyjazd wykluczony bo to nie po
k a t o l i c k u. Tak samo jak wyjście na rower w Wielkanoc po południu lub
poniedziałek. Matka preferuje model ojciec ubrany w garniak, matka w garsoneczkę
i kościółkowy płaszczyk z dziećmi na spacerze po osiedlu, żadnych rowerów!
Nie mamzielonego pojęcia jak w tym roku spędzę święta bo jest jeszcze gorzej
Matka 2 dni temu obraziła się na mnie bo mój M pomógł ojcu w niedzielę wieczorem
przywieźć pieco-kominek i ojciec teraz nie grzeje tylko pali w kominku. I ona
jest pewna,że nie włączy ogrzewania i będzie ją mroził( tylko ojciec płaci
rachunki, ona nie chce). Co jest nieprawdą bo już palił i grzał co. ale przy
10stC wystarczy kominek. I jak mogłam jej powiedzieć o tym, że ojciec kupuje
kominek rano (9.30) w poniedziałek a nie wieczorem w niedzielę. Więc od 2 dni
się do niej nie odzywam i nie jeżdżę. Ona za to ostentacyjnie chodzi do mojego
brata,który mieszka za ścianą.
I w takiej mniej więcej atmosferze mijają mi kolejne święta. Jako dziecko
starałam się nie rzucać matce w oczy bo zawsze była awantura, zawsze za mało
pomagałam a musiało być i d e a l n i e. Teraz staramy się z bratem jej nie
wku..ić przed świętami bo potem nie wiadomo co ze świętami. A matka pamięta
wszystko mimo depresji i wylewów, wypomni Ci zawsze i o każdej porze, że "nóż w
plecy mi wbiłaś". Na wszystko ma jeden argument. Ona ze mną po lekarzach
jeździła, studia mi opłacała, kupiła samochód i dom wybudowała. Super, ale o nic
ani ja ani brat się nie prosiliśmy( byliśmy wtedy mali). W czasie studiów
samochód był mi potrzebny żeby jeździć z nią z towarem. Bywało, że jak ona coś
załatwiała to ja się uczyłam w samochodzie do egzaminów. Albo jadąc na zajęcia
podrzucałam towar.
N i e n a w i d z ę świąt

[zona_mi]

> N i e n a w i d z ę świąt

Chyba w takiej sytuacji znienawidziłabym raczej matkę, nie święta...
Z pewnością usiłowałabym się odizolować od niej i próbowała sprawić,
żeby moje dzieci zapamiętały mnie i święta zupełnie inaczej.

[pocztarenata]

Znienawidzić już zdążyłam. Jakieś 2 tyg. temu stwierdziła nagle, że jak
zaskoczę ją jakimś prezentem( uważa, że kominek to moja sprawka)na święta to "mi
go zwróci".Bo ma dosyć zaskoczeń( a to moja wina, że z ojcem nie rozmawia? i co
by jej dało gdybym zadzwoniła i powiedziała, że on właśnie kupuje?a nie
następnego dnia rano?) Wyobrażacie sobie? Obejrzy na kolacji wigilijnej i jeśli
uzna, że to coś zaskakującego ją to mi to odda
Mąż mówi, nie dzwoń do niej.
A w domu rzeczywiście staram się pamiętać jak można sp..ć święta i robię co mogę
żeby były wesołe, rodzinne z wielką choinką, wspólnym ubieraniem, bez zbędnej
celebracji i żarcia na siłę.

[pocztarenata]

[triss_merigold6]

Taki rytuał. Choinka, prezenty, tradycyjne potrawy w ograniczonym
zakresie, kolędy z radia. Dla dziecka teraz głównie, bo sama bym
olała, nie chce mi się po prostu. Bardziej mnie cieszy perspektywa
wyjazdu tuż po świętach i prawie 2 tygodnie wolnego.

[baba06]

lubię święta odkąd je przygotowuję u siebie w domu

jest rodzina męża i moja, wszyscy przyjeżdżają w Wigilię i wyjeżdżają w drugi
dzień świąt, jest dużo ludzi, jest wesoło, kolorowe światełka, zapach choinki,
pierników, bigosu, śpiewanie kolęd, wspólny spacer na pasterkę....jest magicznie
i cudnie
Z każdym rokiem doceniam te rodzinne święta bardziej i cieszę się,kiedy mój
syn-nastolatek już w październiku pyta retorycznie "to co święta w tym roku u
nas?!"...... i tylko żal,że niektórzy bliscy odchodzą

[beliska]

Pielegnuję tradycje, bo to nieodzowna część świąt dla mnie, ich urok. Potrafię jednak dopasować do moich potrzeb i nie wysilam się, gdy mozliwości mniejsze akurat. Chciałabym przekazac córce to, co sama wyniosłam z domu. Znam dom, w którym nie ma żadnej oprawy świąt, przygotowania tylko jedzeniowe, brak choinki, kolacja wigilijna jest kolacją zjadaną w kuchni. Dzieciom z tego domu jak były małe, podobało się u nas i wiem, że brak im było tego, co widziały w domach znajomych, gdzie tradycja jest.
W domu mojej babci owszem wiele kobiet przygotowywało potrawy, ale samych potraw wigilijnych było 12, nie wspominając o świątecznych i ciastach, deserach, a i ludzi zasiadających do stołu było b. duzo, więc tez się uwijały jak w ukropie i były zmęczone, ale w ogóle nie było widac zmęczenia, bo radośc z rodzinnych świąt była większa.
Marzą mi się takie święta.