Nienawidzę!

[pesteczka5]

Nie cierpię tego, że każdy piękny spacer poprzedzony jest dramatycznym
WIELKIM WYCHODZENIEM, że starszy synek marudzi, ze w ogóle nie chce się
ubierać, że te spodnie, a potem jednak, ze tamte. Że chce ściągnąć bluzę,gdy
już szczesliwie wszystko ma na sobie. Że musimy się pośpieszyć, bo młodszy
się spoci. Że zawsze w ostatniej chwili pies porwie czapkę i gdzieś ją
zawlecze, albo mały wrzuci przygotowane klucze do toalety! Jeśli to klucze z
pilotem do auta, trzeba szukać zapasowych, bo mokre nie zadziałają. Jest mi
gorąco, gorąco jest również dzieciom. Jazgocze pies. No, wszystko
ogarnięte... Mamo, Kuba ma kupę, bo śmierdzi!!!

Jeśli jest mąż, pozornie ma być łatwiej. W ogólnym rozproszeniu kompetencji
Kuba oblewa się sosem z sardynek... Kto zostawił tą puszkę!!!!!!!!!!!!!!!!!
Słysząc to truchleję i... rozpadam się.

Tyle jest sytuacji, które muszę dyplomatycznie rozegrać, podejść,
przewidzieć, machnąć ręką, opanować, stłumić w zarodku, rozbroić, nie dać sie
wyprowadzić z równowagi, być ponad, zrozumieć...

Nienawidzę tego! Nie jestem doskonała! Nienawidzę dźwigania wózka, toreb i
dzieci, nienawidzę, że muszę zdążyć w tyle miejsc, nienawidzę, że muszę
zostawiać w domu płaczące dzieci i z błotem na butach jeszcze ze stadniny
pędzić do pracy, doprowadzać się z grubsza do ładu na czerwonym świetle, mieć
tyle rzeczy na głowie! Nie mam kiedy kupić sobie wiosennych butów!

Czy Wy też tak macie?

[aga173]

Pesteczka nie łam się,widzę że zły humor Ci dziś dopisuje.ja też miewam takie
dni ale jakos wytrzymuję(nie mam psa,haha)Tak to juz jest w dorosłym zyciu nie
ma luzów.Jako dziecko marzyłam żeby być dorosła ale teraz co ja bym dała aby
pójść do przedszkola albo żeby mnie ktoś pobujał w wózeczku

Mam nadzieję że Cię trochę rozweseliłam
Mój nr GG 6107286 pisz to pogadamy

Pozdrawiam Aga

[aga173]

[gosiola]

Nie mam psa, mam tylko/aż jedno, 17. m-czne dziecko, nie szukam zapasowych
kluczyków do auta, bo sie nim na codzien nie poruszam. Mam za to świetny wózek:
pusty to zaledwie 16 kg, do tego jego 11. kg Pasażerka i zakupy....hm...i
dziwię sie , że mi rehabilitacja i fizykoterapia na kręgosłup nic nie
pomogła!!!!........ale poza tym to wszystko mam tak samo jak Ty.No prawie tak
samo!!!!
Glowa do góry!
Co nas nie zabije, to nas wzmocni!!!

[flo5]

Ja mam podobnie, z tym że dziecko jedno ale za to dwa psy. Tęsknię już do lata
bo wtedy ubierania jest faktycznie mniej, a często wcale nie ma. A jak na
spacer idzie też i mąż to wcale nie jest łatwiej bo oprócz dziecka trzeba też
ubrać i męża )
Pozdrawiam

[edytka73]

Pesteczka, ja Cię podziwiam, ze Ty w ogóle wychodzisz z tą zgrają! )
Mam jednego dwulatka i każde wyjście, no, może co drugie, doprowadza mnie do
białej gorączki, a jak jest mąż - to zawsze jest gorzej, bo nawzajem sobie
przeszkadzamy i odreagowujemy na sobie co na Małym nie można, atmosfera się
zagęszcza i... dlatego nie lubię weekendów. dziś na szczęście pada i wieje i
wychodzenie można sobie podarować. Co za szzcęście!

Na pocieszenie:
- wiosna już pachnie - juz nie trzeba tych nieszczęsnych rajtek ubierać;
- tyle razy dałaś już sobie radę - może być tylko lepiej
- jak już się uporasz z tym Wielkim Wychodzeniem - czujesz sie troszkę dumna z
siebie, prawda? W każdym bądź razie - ja z Ciebie TAk

Pozdr.
Ed

[anatemka]

Żabko, ale dlaczego ty masz być ponad to? Dla mnie dyplomatycznie to znaczy
powiedzieć mężowi: nie dam rady, albo mi pomożesz albo tego nie zrobię. Musisz
dźwigać torby i robić zakupy? Nie wiem jak pracuje twój mąż, bo może faktycznie
nie ma go cały dzień w domu. Ja wychodzę tylko z jednym dzieckiem, to mam o 50%
łatwiej. Zresztą wychodzenie wychodzeniem, najgorsze są powroty: synu, idziemy
do domu. Nie! Nie! Nie!. I ja jestem bardzo opanowana, nie daję sie wyprowadzić
z równowagi, staram się rozładowac sytuację i piękny spacer kończy się tym, że
cała gotuję się ze złości. Pesteczka, to pewnie przesilenie wiosenne Co pani
doktór poleca ?

[kapy1]

Bo jak mnie, to nie wiem. Doktór nie daje rad matce co wraca z pracy, oblatuje
urzędy, robi zakupy, zabiera Starszego od dziadków ze szkolnym majdanem, pomyka
po Młodą do opiekunki (pa,pa ciociu, pa,pa babusiu, Maju, piesku, gorzej jak
więcej domowników niani jest przy pożegnaniu obecnych), pakuje ją z plecaczkiem
do samochodu i wraca do domu. I tu właściwie kończyłaby się rola pani dokór, bo
rad na dalszy ciąg nie potrzeba...
A jednak: 1. wypakować dwoje dzieci z samochodu, objuczyć młodego jego
ekwipunkiem + jedna torba zakupów, plecak Małej na plecy a ona pod pachę, w
drugą dłoń własna teczka i siaty 2. otworzyć drzwi antywłamaniowe na
dwa "grube" zamki i resztę 3. skok do centralki - rozbroić alarm. 4. jak się da
to wtłoczyć Małą w krzesełko i prosić Starszego, żeby ją zabawił 5. Wypad na
zewnątrz - auto pod wiatę, zebrać ewentualne pozostałe tłumoki. 6. w domu
uspokoić drącą się w krzesełku dwulatkę i błagać jedenastolatka, żeby się
jednak chciał rozkulbaczyć. 7. Ubrać córeńce zdjętą w międzyczasie czapeczkę i
buciki, przepakować do wózka i JUŻ MOŻEMY IŚĆ NA SPACEREK.
Żywić nadzieję, że pozostawiony w domu starszy jednak odrobi najpierw ułamek
lekcji, zanim zasiądzie (pomimo zakazu) do kompa...
A po godzinie czy dwóch wrócić do domku jako matka dotleniona, wypoczęta i
szczęśliwa (kto ma dwulatka wie, jak wygląda spacer krajoznawczy).

Ps.Jak ja lubię deszcz o 16.30 w dni powszednie...

[mamaadama4]

To ja się wyłamie - u nas wyjście na spacer przebiega błyskawicznie. Natomiast
horrorem jest powrót do domu. Siłą nie da się zaciągnąć - zakupy wylatuja mi z
ręki, szukam kluczy, samochód zamkne albo i nie. Ostatnio z tego wszystkiego
kluczyki zostały w środku - całe szczęście, że blok jest ogrodzony. A ja staram
się moje dziecko zaciągnąc do domu. Jak poczuł wiosenna pogodę, to na nic
prośby, groxby...
danka

Nienawidzę!

[grzalka]

Ja tez mam o połowę mniej dzieci i nie mam psa, ale każde wyjście z domu to
dramat. Najlepiej nam wychodzą te wyjścia, kiedy mamy duuuuuuuużo czasu na
wybranie się, i możemy sobie tak, lellum pollelum, tu jeden bucik, tam
rękawiczka, przez godzinę albo dłużej (znacie ten wierszyk- chyba Danuta
Wawiłow?). Jak mamy okreslony czas na wyjście to jest bardzo źle. A najlepszy
jest w tym wszystkim mój mąż- gdy już uporam sie z Ania i z sobą zazwyczaj
najpierw koniecznie musi umyc zęby, a potem patrzy na mnie bezradnie "co ja mam
ubrać". I potem sie mówi, ze ja jestem choleryczka!

[jagienka.harrison]

He he nie zazdroszczę Ci...ale nie przejmuj się zostało Ci tylko 15 lat dopóki
dzieci się nie wyprowadzą
Ja pamiętam jak nienawidziłam wychodzić z Dominikiem jak miał kilka
tygodni/miesięcy, urodził się w pierwszy dzień zimy... i to całe
ubieranie,najpierw swoje, potem jego, pot leci z czoła, dziecko wali
kupę,telefon, potem próba włożenia do skafandra...a potem dwa kółeczka dookoła
bloku w śniegu i z powrotem.
A teraz jest lepiej, ale za to nienawidzę gdy zostawiam Dominika z opiekunką na
godzinkę i w tym czasie mogę iść do miasta. Nienawidzę że muszę się spieszyć i
spoglądać cały czas na zegarek!

[mrufkaa]

Hihi
Moja mala sypia o 14, wiec tak sobie zlokalizowalam spacer, ze do 14 jestesmy
na placu zabaw, a potem Julka dostaje butle z piciem w wozku i zanim dotre do
sklepu juz spi. W ten sposob spokojnie robie zakupy i wracam do domu w dobrym
humorku, z jeszcze mi czasu dla mnie samej zostalo... mieszkam na parterze,
wiec sie wtarabaniam z wozkiem bezkolizyjnie, wozek stawiam w sypialni przy
otwartym oknie, a sama ide cos przkasic przed komputerkiem...Julka spi zykle 2
godziny, wiec luzik...
z wychodzeniem jak na razie jeszce nie jest zle ( 14 m-cy), domyslam sie, ze
najgorsze przede mna... Mamy tylko rytual uciekania na widok kurtki i
czapeczki, ale po krotkiej gonitwie jest duzo smiechu i w koncu ogarnieta Julka
laduje w wozku, a ja moge zaczac klepac sie po kieszeniach czy wszystko mam:
klucze, telefon, pieniadze...

[galia29]

Ja mam jednego piętnastomiesięczniaka i dwa króliki,których jednak na spacer
nie zabieram ( raz zabrałam na smyczy ale i one i sąsiedzi patrzyli na mnie jak
na debila więc zrezygnowałam)i od paru tygodni domek z ogródkiem a i mąż dość
rozgarnięty-ubrać potrafi się sam.No więc niby luzik.Ale...nie miała baba
kłopotu więc zrobiła sobie oczko wodne -oczywiście płyciutkie,bezpieczne-ot
taka kałuża.Ale oczywiście jest to najbardziej porządane przez Kubę miejcse,
zapałał do oczka gwałtowną namiętnoiścią i teraz nasze spacery to próba
powstrzymania mego wodno-błotnego stwora przed kąpielą w lodowatej kałuży

[madelaine6]

Pesteczka-u mnie prawie tak samo z ta roznica,ze ja mam jednego Kubusia, a psa wywiozlam "na wczasy" do tesciow...Moje dziecko jak poczuje czapke na glowie,dostaje drgawek,ktore moze ukoic jedynie blyskawiczne wyjscie z domu.Zsynchronizowac to wszystko w czasie (moje ubranie sie,wyrzucenie smieci,zamkniecie mieszkania i jeszcze setka drobiazgow)....Pot splywa mi po plecach...
> Tyle jest sytuacji, które muszę dyplomatycznie rozegrać, podejść,
> przewidzieć, machnąć ręką, opanować, stłumić w zarodku, rozbroić, nie dać sie
> wyprowadzić z równowagi, być ponad, zrozumieć..

Ja tez i jak mam juz dosyc,to zostawiam Kube z jego tata i uciekam na dwie godzinki na zakupy...I nawet maly swiezo nabyty drobiazg poprawia mi humor.
Ale juz wiosna i bedzie coraz lepiej...Bedziemy sie pocic bez ubran
Pozdrawiam cieplo.

[mimix]

Skąd ja to znam !!! Dopóki miałam jedno dziecko to był cód miód, miałam dużo
cierpliwości , czasu i spacerki to była czysta przyjemność. Ale już przy dwójce
maluchów, kiedy wróciłam do pracy to był istny KOSZMAR ! Wychodzenie o 6:30 rano
z dwójką maluchów w zimie (2,5 i 5 miesięcy), odwożenie ich na drugi koniec
miasta do opiekunki, sprint do pracy, oby się tylko nie spóźnić..... ech...
szkoda gadać. Najlepsze były te momenty kiedy jeszcze zamki zamarzały w
samochodzie A po pracy powtórka z rozrywki. Psa brak , ale za to mąż był
obecny tylko w weekendy. Ale przeżyłam !!! A teraz już wiosna, opiekunka
przychodzi do domu - ale mam fajnie Głowa do góry - będzie lepiej , dzieci
rosną...

[agadd02]

super uwielbiam takie wątki, od razu mam lepszy humor, nie żebym sie cieszyła,
że wam jest ciężko ale przynajmniej mnie pociesza że nie tylko ja tak mam.
Najbardziej "lubię" wtorki i czwartki kiedy to musimy sie udać do przychodni na
ćwiczenia: pobudka o 6:00 trzeba wykopać męża z wyrka bo sam nie wstanie )
mały radośnie się budzi i zaczyna się : butla - nie chce jeść, gotownie - zupka
kompot sok z marchewki (wrzask bo czemu nie można robić soku w sokowirówce
przez cały dzień ???) otwarcie wszystkich możliwych szafek i wyjmowanie
zawartości (z upodobaniem drzwiczek od kubła na śmieci), karmienie - nie chce
jeść bo umiera ze zmęczenia, kładę do łóżka nagle siły odzyskał i już wesoło
podskakuje w łóżeczku, to nic że powinien się zdrzemnąć bo na ćwiczeniach
będzie marudził ze zmęczenia, w międzyczasie prasuję szybko pranie, trudno jest
już 9:30 szybkie ubieranie, wychodzimy ja spocona jeszcze nic nie jadłam w
windzie zaczyna mi przeraźliwie burczeć w brzuchu, wybiegamy z bloku i pędzimy
przez pół miasta do przychodni, mały nie śpi bo nie ma czasu za to tworzy
namiętnie mostki w wózku - widocznie poduszka dziś gryzie, wpadamy do poradni
jeszcze tylko mała wspinaczka po schodach na 1 piętro oczywiście z wózkiem, bo
na dole mogą ukraść, skaładanie wózka, wspinaczka i już jesteśmy, temperatura w
przychodni 35 stopni, a my naubierani bo przeciez na dworze zimno, mały zaczyna
sie nerwowo szamotać chce zerwać czapkę z głowy, szybkie rozbieranie, na salę i
ćwiczymy, mały co chwile marudzi a ja biegam nad nim z grzechotkami wyprawiając
cuda na kiju żeby nie płakał, oczywiście zaczyna trzeć oczy bo właśnie teraz
jest śpiący, po godzinie wychodzimy, mały marudzi przy ubieraniu, jeszcze tylko
po schodach na dół z wózkiem i już jesteśmy na dworze, mały zasypia, ja głodna
jak wilk, już mi się robi słabo, biegnę do domu po drodze zakupy, mały śpi
(niestety), wchodzimy do domu , mały śpi stawiam wózek w kątku otwieram okno,
żeby nie było mu ciepło, chcę coś zjeść biegnę do kuchni kroję chleb, ale cóż
juz słysze jak mój szkrab wierci sie nerwowo w wózku - koniec spania, czas na
zupę, miksujemy razem zupę, jemy - 3 łyżki i potem walka (juz się najadł) , po
karmieniu sadzam go na podłodze znowu pędzi do szafek, a ja robię obiad, aha
mama wyciągnęła ziemniaki to znak że można już biec do kosza i wyciągać
obierki, obiad nastawiony, mały marudzi - godz. 14:00 kładę go do łóżeczka
zasypia słodko, mam chwilę żeby powkładać znów wszystko do szafek, wywiesić
pranie, zjeć w końcu kromkę i siadam do kompa , o 15:00 wraca z pracy mój mąż -
jak fajnie siedzisz sobie w domu i masz spokój )

humor na razie mi jednak dopisuje, ostatni uśmialiśmy się z mężem , mały w
weekend wstawał o 5:30, poniedziałek a mały śpi jest 6:30, mówię męzowi patrz
dziś jak trzeba wstać to mała gadzina śpi wychodzimy z sypialni i nagle
słyszymy przerażliwe rżenie konika, bo "super-grająca-zabawka" się włączyła
dopadam jej, niestety wyciągam spośród zabawek razem z zabawką lokomowywą,
która oczywiście już konikowi wtóruje "fufufufu", sekunda zastanowienia który
przycisk najciszej brzmi i nakrócej wkońcu wybieram, niestety to nie to to
lokomotywa jeszcze głosniej gra a mały już woła z pokoiku, czas zacząć dzień -
a już się cieszyłam że sobie dłużej pośpię

na razie przeraża mnie wizja powrotu do pracy i odstawiania małego do żłobka to
dopiero będzie organizacja

na szczęście mąż mnie docenia i to mnie cieszy

pozdrawiam
Daga i Sebastian (09.05.2003)

[agatasara]

"o 15:00 wraca z pracy mój mąż - jak fajnie siedzisz sobie w domu i masz
spokój )"
ohhhhh skad ja to znam :o) - dokladnie to samo, czlowiek z jezorem lata aby ze
wszystkim zdazyc, a tu tak nas doceniaja :o). Ostatnio wypomnialam swojemu
szanownemu malzonkowi, ze od czasu urodzenia coreczki ( 27.05.03) jeszcze z nia
sam na spacerze nie byl, czasami kupuje calkiem inne mleko modyfikowane (nie ma
zielonego pojecia co mala pije, a jak juz ma je przygotowac.....) Butelki moze
umyl 5 razy. Fakt - karmi Sare, ale wyglada to w ten sposob - kochanie podaj mi
pilota (bo nie mam jak go wziac, przeciez karmie), kochanie podaj mi cos do
picia (bo nie mam jak wziac....), kochanie pomoz mi sciagnac buty (!!! - bo nie
mam jak.....). Ja przy karmieniu obsluguje sie sprawnie pilotem, odbieram
telefon, otwieram drzwi, sciagam buty, itp.
Kolejny rozdzial to ubieranie malej - rajstopki tyl na przod, spiochy tyl na
przod, nie wspominajac polaczen kolorystycznych :o)
Ale ogolnie jest bardzo dobrym tatusiem - przynajmniej sie stara :o)

Buziaczki dla wszystkich "towarzyszy niedoli"

Agata - mama Sary

[lukasia1]

Hi, hi,!! Mnie też takie wątki zawsze poprawiają humor )) I też nie dlatego,
zebym byłam złośliwa - wiesz Pesteczko Droga, że podziwiam Cię szczerze !
Ale ja tez tak mam. Nie zabieram ze sobą psa, bo już w domu mam ochotę uciąć mu
przynajmniej głowę ( jest wielki i posłanie ma w przedpokoju obok drzwi ...)
Ale reszta tak samo. A z mężem jeszcze gorzej, bo zazwyczaj na moje pytanie czy
zabrał : pieluchy/plecak/picie/klucze/pieniądze odpowiada słodkim zdziwieniem.
Nie, ja tez nie lubię WYCHODZIĆ z nimi wszystkimi )

[neta-b]

Strasznie poprawił mi humor ten wątek. Oczywiście u mnie wszystko wygląda
podobnie. No, może troszkę lepiej...
Małym (3 lata) opiekuje się babcia. Mam ten komfort, że rano spokojnie wychodzę
do pracy gdy moi chłopcy jeszcze śpią. Oczywiście przed wyjściem muszę
uszykować kanapki dla tatusia, ubranka dla małego i wszystko co ma zabrac do
babci. Mojemu mężowi jakos udaje się rano wybrać z małym i jeszcze przy okazji
wypuścić psa na dwór. Mój koszmar zaczyna się po 15.00. Do babci po dziecko i
biegiem do domu. żeby drugi raz się nie ubierać od razu bierzeny psa na dwór.
Zanim ja zamknę drzwi oni już są na dworzu. Synek chce bardzo prowadzac psa na
smyczy, a pies nie chce bo zawsze biega luzem. Walka w przeciaganie na smyczy
zawsze kończy sie porażką małego (i praniem!!!!!) bo pies jest wielki. jak już
uda mi sie zaciągnąć do domu wyciągam odkurzacz bo pies ma długą siersć i
trzeba codziennie odkurzyć i umyć podłogi . Na szczęście pozbyłam się dywan.ów,
bo przed urodzeniem małego musiałam je szczotkować, żeby usunąć kudły. Zaraz
potem obiad. Na szczęście mój małżonek prowadzi własną firmę wiec nie wraca
przed 20.00 i nie muszę wszystkiego robic na wariata. Ale jak to zwykle bywa z
naszymi pociechami gdy mama jest czymś zajeta to jest najlepsza chwila na
zabawę.
Pomyśl sobie pesteczko i wszystkie inne zabiegane mamusie, że przynajmniej nie
musicie dziś tak jak ja szorować łazienki która wczoraj mój synek chcąć mi
pomóc wyszorował.............pastą do zębów. Na szczęście wysoko nie sięga.
A ja się cieszyłam głupia,że przez chwilę jest spokój.
Co do mężów to mój śpi codziennie do 9.00 bo taka ma pracę i sobie moze
pozwolić. Ja codZiennie wstaję o 5.30. w niedziele oczywiście mały wyrywa z
łóżka o 7.00 a tatus prosi żeby dać mu pospać bo on jest zmęczony i tylko w
niedzielę może się wyspać. A ja? Teraz planujemy drugie dziecko a ja z
przerażeniem mysle o Adusiowym przedszkolu od września...

[sugar_mama_danielcia]

No Pesteczka, ale mnie pocieszylas Za pare miesiecy tez mnie beda takie
batalie z dwojka czekaly. Obecnie jestem na etapie czytania ksiazki o podwojnym
macierzynstwie - 'Trzy skarpetki, jeden but i zero szczotki do wlosow'...
Drogie podwojne mamy - czy to prawda, ze tak wlasnie bedzie????????????????

POdzrawiam
Sugar