Czy dzieci Was rania..?

[kokieteryjna]

Czas leci, a ja wciaz nie wiem - byc bezdzietna i tego sie trzymac, czy dac sie poniesc emocjom i naturze, i zaryzykowac.
Boje sie poranienia..
A boje sie:
- odpowiedzialnosci ogromnej na lata - to pociag z ktorego juz sie nie wysiadzie, ot tak, i nie wsiadzie do innego
- sytuacji finansowej - sama wyprawka + potrzebne rzeczy na poczatek wyliczylam na 5 tys pln, a to dopiero poczatek przygody
- choroby dziecka, strachu i poswiecenia (plus finanse, bo na panstwo nie licze)
- dewastacji wlasnego ciala - piersi, czesci dolnej, zylakow, rozstepow, zmian na skorze itd..
- boje sie, czy moj Ukochany bedzie na tyle silny, by mnie wspierac do konca, nawet gdy bede powiedzmy otyla, nieatrakcyjna etc... Wiem, to brzmi infantylnie, ale smiem twierdzic, ze wiekszosc kobiet odczuwa taki lek, a stara sie z nim rozprawic sama, optymistycznie tlumaczac sobie, ze bedzie ok, ze rodzina, tradycja. A mezczyzni potrafia jednak odejsc do mlodszej, nie-matki, albo malo angazowac sie w zycie rodzinne.
- boje sie, ze nie bede umiala sobie poradzic z wychowaniem. Trudnosci w szkole, konflikty. Nie naleze do osob asertywnych. Gdy czytam o konfliktach i sytuacjach, gdy jedno dziecko bije drugie - dla mnie to trudne, jak ochronic wlasne i byc przy tym obiektywnym, sprawiedliwym.
- nie jestem religijna. Czy nie skrzywdze tym dziecka w jakis sposob?

I wreszcie:

- boje sie byc zraniona przez dziecko !!!
Boje sie, czy bede na tyle dobra/kochajaca/cierpliwa i wyrozumiala, gdy uslysze "jestes glupia" czy "nie cierpie cie", jak to przetrwam.
Wiem, mozemy swiadomie wychowywac dzieci, jestem przeciwna agresji, ponizaniu, zmuszaniu do jedzenia itd.. Ale zdaje sobie sprawe, ze taki mlody czlowiek ma swoj temperament, swoje zdanie, potrzeby. A ja naleze do osob, ktore lubia porzadek, cisze i aby wszystko mialo swoje miejsce. Nie wiem, na ile przyjdzie mi zdolnosc do kompromisow..

Aha - nie umiem w ogole gotowac!!! Jadam nieregularnie, kiedy mam apetyt.

Jej, gdy siebie czytam, od razu widze obraz niedojrzalej wariatki...
Z drugiej strony mam tez dobre cechy, i cenie tradycje, rodzine, umiem szanowac dzieci, byc oddana sprawie.
Tylko skad tyle lekow u mnie?

Doradzcie prosze. Jak sobie radzicie tak na codzien?
Czy trudno byc mama?
Czy malzenstwo/zwiazek wciaz trwa i wiez z mezczyzna jest bliska, cenna?
Ja sie chyba tez boje rozwalenia mojego obecnego stylu zycia, schematu..
Ehh..

[bi_scotti]

Nie wiem czy Ci to jakos pomoze ale ja osobiscie, jesli juz musze czegos zalowac, to wole zalowac, ze COS zrobilam niz, ze TEGO nie zrobilam. Cokolwiek owo "COS" nie mialoby byc. Kwestia filozofii zyciowej, ktora odnioslam i do tematu "posiadanie dzieci"
Serdecznie Ci zycze dobrych wyborow ale nie ludz sie, ze jest jakis, ktory ochroni Cie jak parasol przed jakimkolwiek cierpieniem, rowniez poczuciem zranienia ze strony ludzi (wliczajac to ewentualne dzieci, lub ... ludzi komentujacych Twoj potencjalny ich brak). Life.

[atowlasnieja]

szlag by cię trafił kobieto! Za krótko tu siedzę czy jak?

Dziecko to nie jest wejście na Mont Everest gdzie możesz po prostu usiąść w połowie drogi i najwyżej zrobisz z siebie pośmiewisko! Z dziecka się nie da wycofać. A gdy w "praniu" wyjdzie, że się żałuje to znaczy że schrzaniłaś życie nie tylko sobie ale przedwszystkim jemu!

[jola-kotka]

kokieteryjna napisała:
> Ja sie chyba tez boje rozwalenia mojego obecnego stylu zycia, schematu..
> Ehh..
Haha pisalam tu dokladnie to samo.Juz podjelam decyzje,ja za dzieci dziekuje,bede bezdzietna i tyle.

[eliszka25]

mam taka sama filozofie zyciowa, jak bi-scotti. wole zalowac, ze cos zrobilam, niz do konca zycia zastanawiac sie "co by bylo, gdyby". owszem, z dzieckiem/dziecmi NIC juz nigdy nie bedzie takie samo, jak przed dziecmi, ale to nie musi byc zmiana na gorsze. kilku decyzji w swoim zyciu zaluje, ale czasu cofnac sie nie da. jednak tego, ze mam moich dwoch urwiskow nie zaluje. kocham ich ponad zycie i juz nie wyobrazam sobie inaczej. nie da sie przewidziec, czy bedziesz dobra matka, czy nie. jednak pamietaj, ze NIE MA czegos takiego, jak matka idealna. dla kazdego "dobra matka" oznacza cos troche innego, a czy nia rzeczywiscie bylas, czy nie, to ocenia dzieci za iles tam lat. ale to ty musisz wiedziec, czy chcesz te dzieci miec, czy nie. ja sobie zycia bez dzieci nie wyobrazam, ale to nie znaczy, ze wszyscy musza miec dzieci. nie wazne, co mowia inni, co "trzeba", a co "wypada". decyzje musisz podjac ty, w zgodzie z soba. nie da sie tego racjonalnie wykalkulowac.

[majenkir]

Nic na sile, skoro uwazasz, ze lepie Ci bez dzieci, to nie ma sensu sie zmuszac....

Odnosnie tylko "dewastacji ciala" - naprawde myslisz, ze jako bezdzietna pozostaniesz piekna, jedrna i mloda forever?
A nie boisz sie, ze "Ukochany" za pare lat bedzie chcial zostac ojcem i zostawi Cie dla mlodszej, ktora jeszcze bedzie mu mogla urodzic? (skoro juz tak wszystko rozpatrujesz )

I tak z ciekawosci: ile masz lat, bo moze wcale nie musisz sie spieszyc z decyzja?

[paliwodaj]

>Jej, gdy siebie czytam, od razu widze obraz niedojrzalej wariatki...
no...troche, albo masz jakies urazy na psychice ze swojego domu rodzinnego, cos musi byc na rzeczy

[ichi51e2]

ta dewastacja to mit. No chyba ze rzucisz sie na zarcie jak zwierze i bedziesz lezec plackiem 9 miesiecy. Ale gdybys byla tym typem to juz teraz nie mialabys figury do martwienia sie o nia wiec powinno byc ok. Ja tam w 9 miesiacu jestem w lepszym stanie niz przed ciaza (no oczywiscie masa wzrosla ale nie tluszczowa) wlosy mam takie jak nigdy w zyciu, hemoroidy, wymioty etc nie bylo... Jakos modelki sie w garsc biora w 2 miesiace - lepsze geny?

[klubgogo]

Masz rację, to jest przerażające, ale chyba jeszcze nie dorosłaś do dziecka. Kiedy zaczynasz naprawdę chciec dziecka, nie wyliczasz kosztów wyprawki i utrzymania, nie myslisz o chorobach, tylko słuchasz siebie i intuicji, starasz się dawac dziecku wszystko, co najlepsze, najlepsze wartości, prawdę, miłośc, szacunek. A o ciało się nie martwisz, poważna kobieta dba przecież o siebie, prawda? Również w ciąży i po niej.

[nangaparbat3]

Absolutnie sie nie zgadzam z tym co piszą Bi i Eliszka - opcja "lepiej żalować że sie zrobiło" jest w porzadku pod warunkiem, że to JA poniose konsekwencje, albo przynajmniej glownie ja. W przypadku dziecka konsekwencje poniesie ono.
Z tego co piszesz wynika, ze boisz sie ryzyka, nie umiesz go podejmowac. A do zycia, a mienia dziatek zwlaszcza, trzeba trzech rzeczy: wiary, nadziei i milosci. (Ja tez jestem niewierzaca, zeby nie bylo - chodzi mi o wiare i nadzieje, ze sie uda, że sobie poradze, że moje dziecko sobie poradzi - takie tam.)
Nie potrzebujesz pieciu tysiecy na wyprawke, a ciało kobiety nie "ulega dewastacji". Ale mozna zdewastować dziecko, jeśli brakuje dojrzalosci, wewnętrznego spokoju, zaufania do siebie samej i świata.
Na razie poczekaj, moz przyjdzie czas.

[guderianka]

Po tym co piszesz można sądzić, ze nie powinnas mieć dzieci. Skoro teraz masz tyle lęków-co będzie potem. Zarazisz je nimi i zatrujesz życie.

[hugo43]

przy pierwszym dziecku zbyt wiele sie nie analizuje.jesli sie go pragnie,to nie kalkuluje,czy posle je na dobry uniwersytetmysle,ze ty nie jestes gotowa,by zostac matka.

[bi_scotti]

nangaparbat3 napisała:

> Absolutnie sie nie zgadzam z tym co piszą Bi i Eliszka - opcja "lepiej żalować
> że sie zrobiło" jest w porzadku pod warunkiem, że to JA poniose konsekwencje, a
> lbo przynajmniej glownie ja. W przypadku dziecka konsekwencje poniesie ono.

Nanga, ale to jest jakies tam "odwieczne pytanie" - jaka jest wartosc zycia? Samego "daru zycia"? Czy lepiej zyc dzieki? mimo? kiepskiej matce/kiepskim rodzicom, czy nie zyc wcale ...
Konsekwencje kiepskiego rodzicielstwa ponosi najczesciej wiele osob, miedzy innymi samo dziecko ale tak naprawde nie ma regul kto bedzie NA PEWNO sensownym rodzicem. Oczywiscie, sa rokowania, rachunek prawdopodobienstwa etc. etc. ale to sie sprawdza "w praniu" i dlatego na etapie planowania, ja jestem za skrajnym egoizmem kobiety - DLA MNIE dobrze jest miec dziecko (lub np. usunac ciaze) a ciag dalszy jest nieprzewidywalny i bedziemy sie z nim mierzyc gdy nastapi. Dlatego zreszta nie usunelam mojego Sredniego i dalam sobie (i jemu!) zrobic przerozne medyczne czary-mary jeszcze na etapie ciazy - glownie chyba ze zwyklej, ludzkiej ciekawosci - co z tego wyniknie. Lepiej sprobowac zrobic cos niz nie robic nic
Aha, no i teraz, gdy jest dorosly to glownie on ponosi konsekwencje moich decyzji - do konca zycia bedzie sie slinil, bedzie mowil troche niewyraznie, nosil Depends, zapewne nie zdecyduje sie na dzieci, bedzie mial klopoty z chodzeniem i trawieniem, bedzie musial cwiczyc conajmniej godzine dziennie zawsze w bolu, bedzie musial znosic ludzkie spojrzenia etc. etc. Ale czy wolalby nie zyc? Hmmm ... ma 25 lat - decyzja nalezy do niego kazdego dnia

[jamesonwhiskey]

Nanga, ale to jest jakies tam "odwieczne pytanie" - jaka jest wartosc zycia? Samego "daru zycia"? Czy lepiej zyc dzieki? mimo? kiepskiej matce/kiepskim rodzicom, czy nie zyc wcale ...


ale belkot
jak kogos nie ma to nei ma dylematow dlaczego go nie poczeto

[nangaparbat3]

Bardzo mnie poruszylo, co napisalas o Synu.


Mnie chodziło o niepoczynanie, usuwania ciaży w ogole nie bralam pod uwagę tutaj.
Oczywiscie, sa rokowania, rachunek prawdopodobienstwa etc. etc. ale to
> sie sprawdza "w praniu" i dlatego na etapie planowania, ja jestem za skrajnym e
> goizmem kobiety - DLA MNIE dobrze jest miec dziecko (lub np. usunac ciaze) a ci
> ag dalszy jest nieprzewidywalny i bedziemy sie z nim mierzyc gdy nastapi
pod tym sie podpisuje wszystkimi konczynami, wydaje mi sie, ze z tym "żalowaniem" po prostu każda z nas co innego ma na mysli. Nie rozwine juz, bo dostaje ataku kataru siennego i nie moge mysleć.

[iuscogens]

A może po prostu czujesz, że "Ukochany" wcale się na ojca nie nadaje?? Bo ty się boisz jak sobie ty poradzisz z wychowaniem, z odpowiedzialnością, nawet z głupim gotowaniem a to są przecież wspólne sprawy. A "Ukochany" pojawia się tylko w kontekście tego, że boisz się ze znajdzie sobie ładniejszą czy szczuplejszą. To nie wróży dobrze obstawiam, że masz jednak jakieś podstawy, aby obawiać się, że facet będzie niezaangażowany i będzie latał na boki.

[hellulah]

Podoba mi się twoja obserwacja.

U mnie decyzja o dziecku i decyzja o byciu razem to było jedno. Wiedziałam, że z tym facetem chcę być i jakoś mu zaufałam, że on ze mną też. Zresztą, rozmowy o dzieciach były długo zanim zaszłam w ciążę. Wiedziałam, że to jest ktoś, kto będzie chciał razem ze mną podjęć wysiłek bycia w związku, także jako ojciec, choć wiedziałam, że oboje wiele się wspólnie musimy jeszcze nauczyć.

[bi_scotti]

hellulah napisała:

> Zresztą, rozmowy
> o dzieciach były długo zanim zaszłam w ciążę. Wiedziałam, że to jest ktoś, kto
> będzie chciał razem ze mną podjęć wysiłek bycia w związku, także jako ojciec, c
> hoć wiedziałam, że oboje wiele się wspólnie musimy jeszcze nauczyć.

Jestem powolutku (!!!) bardzo ciut wlaczana w kielkujacy nowy zwiazek mojej corki i jestem zaskoczona, ze juz na tym kompletnie "wstepnym" etapie relationship pojawily sie tematy dzieci etc. Widac oboje chca miec jasnosc w sprawie albo to juz ten czas gdy ten temat wkracza relatrywnie szybko "na tapete" ... Doroslosc, eh

[hellulah]

A moja niedawno rzuciła uwagą, że będzie mogła swoim dzieciom opowiadać, że babcia to jest starsza od Internetu - nie ma chłopaka i jest b. młoda jeszcze, ale jakoś tak to zabrzmiało... no kurdę...

Wiesz, tak jakby pomyśleć (co do tych rozmów) - ludzie się zmieniają, może im się odmienić, sytuacja w związku, z definicji według mnie, ewoluuje, ale jednak pewne rzeczy można odczytać, wyczuć, obgadać, przede wszystkim wiążąc z całokształtem, z innymi zachowaniami partnera. No mój poza błękitnemi oczema posiadał jeszcze kilka cech, typujących go na dobry materiał na ojca (i to mojego potomstwa). U nas rozmowy były na starcie, bo ja nie mogłam stosować antykoncepcji hormonalnej a coś trzeba było ustalić; były potem, jak już padła decyzja o byciu na stałe. Facet entuzjastą rozmnażania nie był, ale jakoś tak oboje postrzegaliśmy sprawę no bo ja wiem? jak to nazwać? organicznie? Cieszę się, że wyszło jak wyszło, a raczej się... hmm, ulało, bo inaczej pewnie bym w ogóle nie zdecydowała się na dziecko aż do teraz. Albo miałabym młodsze i problemy typu "czy sześciolatek ma iść do szkoły"

[bi_scotti]

Moja corka ma 28 lat i jak dotad miala do facetow takie raczej marynarskie podejscie - w kazdym porcie ... Ona duzo podrozuje Ale od kilku miesiecy jest ten nowy "ktos" i wlasnie te rozmowy o dzieciach, o dobraniu jednego adresu przy ich karierach w podrozy, o jakichs takich, jak to nazywa moj maz, tematach papuciowych. Moze tak trzeba zeby cos trwalszego z tego bylo - ja patrze z boku (i zza Atlantyku) i zycze szczescia

[nanuk24]

Bi_scotti, no to czekamy niecierpliwie na wiesci

[yenna_m]

nie rani tylko ten, do kogo mamy stosunek olewczy
tam, gdzie wchodzi w gre duży ładunek emocjonalny i duża milość, jasne, że można być zranionym
tylko jak? otaczac sie ludzmi, do ktorych nie ma się żadnego stosunku?

[sarling]

To o czym piszesz może się zadziać i bardzo często się dzieje. Po prostu nazywasz po imieniu realne obawy.
U większości rozmnażających się kobiet działają mechanizmy obronne i te obawy upychane są w podświadomość. Czasem wychodzą jednak nosem kiedy dziecko już jest na świecie
Wiesz, ja to sobie myślę tak - analizujesz te swoje obawy, oceniasz swoje możliwości radzenia sobie POMIMO przewidywanych trudności, oceniasz system wsparcia wokół i jeśli bilans wyjdzie Ci dodatnio - działasz
Ale muszę przyznać, że gdyby większość kobiet naprawdę zastanowiła się nad swoimi możliwościami do posiadania i wychowania dziecka to byłaby to najlepsza antykoncepcja.
W pewnym sensie - prokreacja jest wbrew rozumowi

[deelandra]

podchodzisz do posiadania jak do konstrukcji bomby atomowej, ja cię akurat na dziecko nie namawiam, bo uważam, że każdy ma prawo wyboru stylu życia, ale argumenty, które przedstawiasz są dla mnie po prostu śmieszne, mogę ci je po kolei zmieść

> - odpowiedzialnosci ogromnej na lata - to pociag z ktorego juz sie nie wysiadzi
> e, ot tak, i nie wsiadzie do innego
każda odpowiedzialność to odpowiedzialność, czy kredyt na mieszkanie/dom, czy opieka nad psem, albo nad starymi rodzicami, pomyśl iloma rzeczami JUŻ jesteś uwiązana.... sporo tewgo, prawda?

> - sytuacji finansowej - sama wyprawka + potrzebne rzeczy na poczatek wyliczylam
> na 5 tys pln, a to dopiero poczatek przygody
ile??????? no weź.... a poza tym z dziećmi jest jak z paleniem, rzucasz i nagle się okazuje, że nie oszczędzasz, ani złowtówki, bo wydajesz na co innego, nie wydasz na dzieci wydasz na co innego

> - choroby dziecka, strachu i poswiecenia
zamień słowo dziecko na słowo partner, ups, nic się nie zmienia, prawda? a już to masz

> - dewastacji wlasnego ciala - piersi, czesci dolnej, zylakow, rozstepow, zmian
> na skorze itd..
mojego ciała nie zdemolowały dwie ciąże tak, jak zrobily to tabletki anty, chora tarczyca i antydepresanty - nic wspólnego z dziećmi, łot takie życie

> - boje sie, czy moj Ukochany bedzie na tyle silny, by mnie wspierac do konca, n
> awet gdy bede powiedzmy otyla, nieatrakcyjna etc... Wiem, to brzmi infantylnie
> , ale smiem twierdzic, ze wiekszosc kobiet odczuwa taki lek, a stara sie z nim
> rozprawic sama, optymistycznie tlumaczac sobie, ze bedzie ok, ze rodzina, trady
> cja. A mezczyzni potrafia jednak odejsc do mlodszej, nie-matki, albo malo angaz
> owac sie w zycie rodzinne.
"ukochanego", co do którego miałabym podobne wątpliwości na kopach posłałabym do sąsiedniej galaktyki, a nie sobie z nim życie układała, z takim wątpliwym osobnikiem nawet kaktusa bym nie chciała hodować

> - boje sie, ze nie bede umiala sobie poradzic z wychowaniem. Trudnosci w szkole
> , konflikty. Nie naleze do osob asertywnych. Gdy czytam o konfliktach i sytuacj
> ach, gdy jedno dziecko bije drugie - dla mnie to trudne, jak ochronic wlasne i
> byc przy tym obiektywnym, sprawiedliwym.
konflikty są zawsze i wszędzie, albo sobie z nimi i z ludźmi umiesz radzić, albo nie, czy to dziecko, czy ważny dla ciebie projekt wychodzi na to samo

> - nie jestem religijna. Czy nie skrzywdze tym dziecka w jakis sposob?
nie wiem, a ja krzywdzę? ślubu kościelnego nie mam, dzieci nieochrzczone, wydają sie być szczęśliwe mimo to, lub dzięki temu

> - boje sie byc zraniona przez dziecko !!!
> Boje sie, czy bede na tyle dobra/kochajaca/cierpliwa i wyrozumiala, gdy uslysze
> "jestes glupia" czy "nie cierpie cie", jak to przetrwam.
> Wiem, mozemy swiadomie wychowywac dzieci, jestem przeciwna agresji, ponizaniu,
> zmuszaniu do jedzenia itd.. Ale zdaje sobie sprawe, ze taki mlody czlowiek ma s
> woj temperament, swoje zdanie, potrzeby. A ja naleze do osob, ktore lubia porza
> dek, cisze i aby wszystko mialo swoje miejsce. Nie wiem, na ile przyjdzie mi zd
> olnosc do kompromisow..
to samo możesz usłyszeć od koleżanki, partnera, matki, szefa, łot życie i tyle, a porządek, rzecz względna i ustawianie sobie priorytetów

> Aha - nie umiem w ogole gotowac!!! Jadam nieregularnie, kiedy mam apetyt.
ja kiedyś też nie umiałam a dzisiaj jest to moją wielką pasją

decyzja o posiadaniu lub nie dziecka należy do ciebie, ale moim skromnym zdaniem za dużo o tym myślisz, poza tym nigdy nie wiesz co ci się przytrafi, moje pierwsze dziecko to lekka wpadka, a drugie wynik kalkulacji i sprzężonego z tym nadzwyczajnego wścieku macicy, nigdy bym nie podejrzewała, że mnie to akurat spotka, a w ogóle nie panowałam nad sobą, zaglądałam do każdego wózka dosłownie i bardzo bardzo chciałam już mieć swoje drugie dziecko, hormony potrafią człowieka zamienić w monstrum

[tempera_tura]

Jesteś wybitnie infantylna (wiek?, cecha wrodzona?). Dewastacja ciała, lęk przed odrzuceniem przez "Ukochanego", lek przed koniecznością wychowywania, lek przed zranieniem przez dziecko (!?).................. Nie decyduj się bo coś czuję że jesteś idealnym materiałem depresyjną matkę wariatkę.
Jak "naprawdę" zechcesz to nie będziesz się zastanawiala nad takimi rzeczami....

[kiniox]

Myślę, że każdy myślący i wrażliwy człowiek ma obawy, może nie takie same i nie wszystkie przez Ciebie wymienione, ale przynajmniej część z nich. Już sam fakt, że się zastanawiasz, jest moim zdaniem dobrym znakiem. Bardziej bym się obawiała kogoś, kto takich przemyśleń nie ma wcale. Nie sądzę też, żeby to, co piszesz, czy czujesz, było infantylne. Masz odwagę się do tego przyznać, to faktycznie coś, czego dorośli starają się unikać Najważniejsze jest moim zdaniem to, jak sobie poradzisz ze swoimi obawami. Warto, żebyś miała swiadomość powagi poszczególnych argumentów (czy raczej kontrargumentów w stosunku do posiadania dzieci). Nie wszystkie są równie poważne. To, co jest naprawde fajne w posiadaniu dzieci, to że ekstremalnie rzadko się zdarza, żeby ktoś naprawdę żałował, że istnieją. Jeśli zdecydujesz się na dzieci, to zapewne poniesiesz przynajmniej część kosztów, których się obawiasz, ale mam przypuszczenie graniczące z pewnością, że wtedy cena nie wyda Ci się tak wygórowana, jak dzisiaj.
Natomiast absolutnie namawiam do głębokiego zastanowienia przed, bo jak słusznie zauważyłaś - to jest bilet w jedną stronę.

[georgia241]

Moje dziecko rani mnie ciupagą 3x w tygodniu.

[kamelia04.08.2007]

georgia241 napisała:

> Moje dziecko rani mnie ciupagą 3x w tygodniu.


he, he pierwsza mi głowa przesunela kość ogonowa, tak ze to nadal czuje jak siedzę
druga mi poprzestawiala kregosłup.
Obie mi rozciagneły mieśnie Kegla, tak ze za każdym razem musiałam chodzic na rehabilitację.
A spac jak nie dawały w nocy....

[olena.s]

Nikt nie kocha cię tak, jak twoje własne dziecko (dobra, póki jest dzieckiem - na resztę musisz sobie zapracować). 10 - 12 lat absolutnej miłości.
Nikt nie wzbudzi w tobie takich wzruszeń i takiej obezwładniającej fali miłości jak dziecko.

[lily-evans01]

Daj sobie spokój, masz swój styl życia i go lubisz - to się go trzymaj!!!

W wypadku problemów, o których piszesz, a które pojawiają się często (finanse, zmiany w ciele, zmiana relacji z partnerem), jest ryzyko, że będziesz je odczuwała jak dopust boży. Jeśli nie będziesz szczęśliwa, spełniona w byciu matką, nastawiona na rozwiązywanie problemów, często na walkę z własnym zmęczeniem i słabościami, to prawdopodobnie unieszczęśliwisz siebie i dziecko na dłuższą metę. Może i na wyprawkę nie potrzeba 5 tysięcy, ale wychowywanie dziecka to morze wydatków na każdym etapie. Samą miłością nikt się jeszcze nie wyżywił.

Twój partner też nie wydaje mi się być osobą wspierającą i biorącą na siebie odpowiedzialność za cudze życie i sprawy. Miło jest razem mieszkać, czy się spotykać, ganiać po knajpkach, robić sobie wypady weekendowe itp. Przy małych dzieciach trudniej z tym. Nie wiadomo też, jak będzie wyglądała Twoja sytuacja z pracą po urodzeniu dziecka.

Masz prawo do swoich wyborów, do zachowania komfortu własnego życia, do kierowania się własnymi odczuciami, jeśli nie krzywdzisz tym kogoś. Żyj jak lubisz i nie kieruj się niczyimi sugestiami.
Mam zresztą znajomą, która myślała podobnie, po 3-ce0 stwierdziła, że jednak chce być mamą - i wiele z tych problemów ją przestało przerażać. Po prostu nadszedł na to odpowiedni czas.

Nie wiem, czy ten czas nadejdzie dla Ciebie - ale masz prawo żyć tak, żebyś była z tego zadowolona.

[bi_scotti]

olena.s napisała:

> Nikt nie kocha cię tak, jak twoje własne dziecko

Psom sie zdarza Do tego one przez cale ich zycie kochaja nas kompletnie bezkondycyjnie.
I uwaga dla czytelniczek bez poczucia humoru: NIE porownuje dzieci do psow!!!

[verdana]

Ale jak zranić pies potrafi, spróbuj mu zabrać miskę

[antyideal]

A spróbuj dziecku wyłączyc telewizor przedwczesnie.
To jeszcze bardziej niebezpieczne.
No i natychmiast przestaje Cię kochac ..

[nanuk24]

[nabakier]

Eeee....grube uproszczenie.

[kokieteryjna]

O!

I ten argument wygrywa, tego chyba potrzebowalam ))

Ale strach i tak jest.
Finansowy szczegolnie..

[hellulah]

Jak masz takie problemy, to chyba nie jesteś materiałem na matkę, i ok.

Ja jestem przeszczęśliwa z tego powodu, iż nie miałam żadnych prawie refleksji i nie dzieliłam włosa na szesnaście oraz nie Podejmowałam Decyzji O Dziecku, tylko po prostu - pokochałam faceta, z którym mogłabym mieć dziecko ("mogłabym" bo to było prawdopodobne, "mogłabym" bo facet fajny i dobrze sobie kombinowałam, że z połączenia naszych genów wyjdzie coś równie fajnego albo i jeszcze fajniejszego - zawsze chciałam mieć błękitnookie dziecko heh), no i tak wyszło, że miałam.

Odpowiedzialność - u mnie podejście zadaniowe, no i generalnie jako człowiek-fala, uznałam, że zawsze jakoś to będzie, wszak się staram i robię, co potrafię najlepiej. Bez wybiegania myślą naprzód za lat dwadzieścia.

Tak samo z finansami. Jak nasze dziecko było małe, było nam ciężko, ale czuliśmy się na dorobki, czuliśmy, że im więcej pracy i solidniejsze doświadczenie, tym lepsza forsa, że ogólnie wskaźniki zwyżkują i się udaje.

Choroba - ok, to jest strach, ale ja nie wiem, czemu miałby mnie zdominować i przytłoczyć? Takie jest życie, jesteśmy istotami z białka, możemy chorować, miewamy wypadki, czemu jestem w stanie zapobiec, zapobiegam, czemu nie - nie muszę się o to z wyprzedzeniem martwić.

> - dewastacji wlasnego ciala - piersi, czesci dolnej, zylakow, rozstepow, zmian
> na skorze itd..

Piersi to mi akurat wyrosły w ciąży i to bardzo apetyczne. Na część dolną nie narzekam. Żylaków w ciąży, młodą będąc, nie miałam - mam obecnie, bo takie odziedziczyłam geny, ciąża sprzed lat nie ma nic do tego. Rozstępów nie mam, znowu pewnie geny.

Kobieta w ciąży nie musi być otyła. To raz. Dwa, kwestia atrakcyjności - to jest względne. Dla mojego faceta byłam po prostu jego kochaną kobietą akurat w ciąży. Kobieta w ciąży jest po prostu sobą, tyle że na takim etapie, gdy jest w ciąży - oj, wiem, brzmi bełkotliwie - ale rzecz w tym, że raczej (w moim odczuciu) nie musi akurat być niczym innym, np. supermodelką po fotoszopie z okładki.

Mężczyzna najczęściej, jeśli odchodzi, to do Innej, niekoniecznie do atrakcyjniejszej czy młodszej. Już sporo się naoglądałam a i swoje z pierwszej ręki wiem - faceci naprawdę skupiają się na relacjach emocjonalnych, na kontakcie, bliskości (oczywiście, każdy szuka czegoś nieco innego, bo ludzie są różni), a to, że można poderwać faceta w związku wyłącznie na ładniejsze ciało - to mit. Facet lubi odmianę, lubi być doceniany, lubi być silny.

Co do wychowania - ja mam zasadę prostą, a skuteczną: traktuj dziecko tak, jak chciałabyś być traktowana. Dziecko to drugi człowiek, nie własność, nie zabawka, nie zwierzątko. Ma swój charakter, swoją przestrzeń, swoje ja. I ot tyle.

Czego nie wiedziałam (rozwiązania praktyczne) - doczytałam, w swoim czasie heh nie tylko z mądrych książek, ale i na forum

Z tą religią to wiesz, trollować też trzeba umieć a tu już przesadziłaś, ale że w sumie temat ciekawy, to se odpisałam

[kamelia04.08.2007]

nie chcesz miec dzieci, to nie miej, bo potem twoje dzieci beda pisały, że matka je rani.

[kkalipso]

kokieteryjna napisała:


Doradzcie prosze. Jak sobie radzicie tak na codzien?
> Czy trudno byc mama?
> Czy malzenstwo/zwiazek wciaz trwa i wiez z mezczyzna jest bliska, cenna?
> Ja sie chyba tez boje rozwalenia mojego obecnego stylu zycia, schematu..
> Ehh..

A co jest takiego pięknego w tym schemacie?Nie wiem ile masz lat bo jeśli przed 30 to rozumiem twoje rozterki i myślę,żebyś dała sobie jeszcze trochę czasu.Mam wiele koleżanek bezdzietych,nie z wyboru,niestety tak wyszło,każda z nim ma dużo młodszego faceta,nie potrafią pogodzić się z wiekiem i wciąż mają nadzieję na rodzinę i dziecko 2 z nich po 2 próbach in vitro(każda twierdzi ,że nie szkodzi ,może i lepiej)a łzy w oczach widać!

Mi córka dała takie poczucie spełnienia taki spokój i takie szczęście,że tego nie da się opisać,życie z nią to jedna wielka przygoda,a ja kocham ryzyko i nie wyobrażam sobie życia w schematach ciszy i spokoju...

[xika_da_selva]

Nie wiem, czy to jest dobre forum na tego typu watpliwosci- mimo ze nazywa sie e-mama. Podejrzewam, ze jestes mloda dziewczyna, ja tez. Nasze pokolenie jest nieco inne. Kiedys antykoncepcja nie byla az tak skuteczna, czasem ciaza sie po prostu „zdarzala”, teraz jest to bardzo malo prawdopodobne przy stosowaniu anty, czyli decyzja musi byc w 100% twoja i partnera. A taka decyzje trudno podjac. Po prostu. Nie zgadzam sie z tym, ze jak chcesz miec dziecko, to o niczym nie myslisz, o zadnych wydatkach. No sorry, jak to nie? To zmiana na absolutnie cale zycie, nie jestesmy „maciorami”, bo tak, jak juz pisalam czesto to swiadoma decyzja, ktora wymaga odpowiednich warunkow. Tak, dzieci moga sie gniezdzic w kawalrece (wiem, wiem, setki forumek tak zyly w siermieznych latach 80tych), ojciec moze byc na bezrobociu, ale w obecnych czasach nie tego chcemy dla dzieci.
Abstrahujac od dziecka, powinnas zajac sie swoimi lekami. Mysle, ze jesli slowa „jestes glupia” od naburmuszonego dziecka ciebie „zrania” to fakycznie najlepiej wczesniej zajac sie soba, poczuciem wlasnej wartosci, wydoroslec (W pozytywnym tego slowa znaczeniu).
Czy ukochany podola? Tego nie wiesz nigdy, chyba ze juz teraz nic nie robi w domu, nie jest elastyczny, nie zwraca uwagi, na to co mu mowisz, o co go prosisz. Ale (rowniez na forum) zdarza sie i tak, ze zarowno facet jak i babka chca dziecka, a potem facet sie wymiksuje, nie chce bliskosci, a dziecka mu sie „odechcialo”.
To naprawde jest ryzyk fizyk. Ciesze sie, jesli ematki czuly ten zew macicy. Wtedy o wiele latwiej sie „zdecydowac”- natura sama decyzuje za ciebie. Jesli jednak odczuwa sie jakies pragnienie, trudne do okreslenia, jesli czuje sie tykanie zegara (uwaga, w wieku 28lat gine mi powiedziala, ze mam conajmniej 10 lat na zajscie w ciaze), swiatowy kryzys, banki padaja,ludzi wyrzucaja z pracy, kredyt we frankach... no to sorry, ale mozna miec watpliwosci.

[kokieteryjna]

Dzieki xika,

widze, ze rozumiesz moje obawy.

Mi magiczna 30ka stuknela, i czuje, ze powinnam sie zdecydowac, w lewo czy prawo.

I faktycznie- mam 35m2 mieszkanie, kawalerke, ktorej na chwile obecna nie zamienie na nic wiekszego.
Mamy nieduze oszczednosci.
Gdybym zdecydowala sie na dziecko- automatycznie jestem nim zajeta, nie moge poswiecic sid pracy, trace elastycznosc. Wiec raz, ze dojda koszta, a dwa to ja przestane zarabiac.
Wiec podwojne obciazenie, ktore spadnie na prawie juz meza.

No i tak potrafie rozwazac w nieskonczonosc.

Moze nie cce zyc, jak nasze matki?
Praca, dom, obiad, sprzatanie i tak w kolko..
Pamietam, jak moja i inne mamy odmawialy sobie, by dac dzieciom.
A i tak nie bylo lekko. Pamietam zmeczona mame, nerwowa, czasem osamotniona w swoim trudzie, niezrozumiana przez dzieci i mezczyzne, ktory robil jej wyrzuty, ze wszystko drogo kosztuje.
Pamietam tez matke przyjaciolki- maz wydzielal tej kobiecie jakies drobne pieniadze na zakupy, sam zarzadzal wiekszymi wydatkami i ja rozliczal z kazdych zakupow.
Zaloze sie, ze ta mika ciepla kobieta jest bardzo nieszczesliwa. Pamietam jej ciepla, zmeczona twarz, i siatke z zakupami, ktora targala do domu, zawsze tak, by zdazyc na czas zanim pan i maz wroci do domu. Gdyby nie przyrzadzila obiadu na czas, bylaby awantura.

Takich historii znam i widzialam wiecej. I pytam siebie; gdyby te kobiety kiedys mialy wybor, czy bylyby tam, gdzie teraz sa?

[marina2]

naprawdę nie ma obowiązku posiadania dzieci

[beliska]

Morze obaw sugeruje, że jestes bardzo skupioną na sobie, wobec czego chyba lepiej, by tak pozostało. Dziecko przez długie lata wymaga jednak skupienia na nim i może być Ci cięzko to znieść. Lista lęków contra co? Natura, emocje? Bycie kobietą, posiadanie macicy nie jest wystarczającym argumentem przemawiającym za posiadaniem dzieci.

[bi_scotti]

beliska napisała:

> Bycie kobietą, posiadanie macicy nie jest wystarczającym argumentem przemawiającym za posiadaniem dzieci.

Ty serio tak? Jak dla mnie nie ma wlasciwie zadnych innych argumentow.

[beliska]

Całkiem serio. Dlatego, że znam przypadki, kiedy ten właśnie argument zaważył na decyzji o rozmnożeniu. Skutki opłakane. Przede wszystkim dla dzieci. Nie każda kobieta nadaje się na matkę.

[zebra12]

No niestety dzieci chorują, wraz z nimi pojawiają się różne problemy - finansowe, logistyczne, czasowe... A czy ranią? Niestety ranią w wieku nastoletnim. I na pewno nie jest to różowy okres z życiu rodzinnym. Wystarczy przypomnieć sobie, jacy my byliśmy w tym czasie. Ile przykrych słow powiedzieliśmy rodzicom wtedy, co do nich czuliśmy, bo raczej nie była to wdzięczność i miłośc. Rodzic to wróg, nie zna się i niczego nie rozumie - taki to czas. Test dla naszej rodzicielskiej cierpliwości i miłości.
Moja córka jest ogólnie dzieckiem mądrym i nie mam z nią większych problemów wychowawczych, ale parę lat temu, gdy przechodziła burzę hormonów powiedziała mi: "Ja się na świat nie prosiłam.." I to bardzo bolało, bo naprawdę poświęciłam im wiele, kocham ją i kochałam i była dzieckiem planowanym i wyczekiwanym. A słowa te padły, bo... nie chciałam jej kupić kolejnego ciucha, a ona się na świat nie prosiła i skoro ją urodziłam to moim obowiązkiem jest jej kupować to czy tamto. Tak to wygląda.
W takim okresie człowiek zastanawia się w duchu: "na co mi to była", ale nie ma już odwrotu. Trzeba być matką, kochać, wybaczać, poświęcać swój czas, siły itd

[asia_i_p]

Zaręczam ci, że nie da rady być zranioną przez "nie lubię cię" ani "głupia jesteś". Można być wściekłą, jeśli to wypada podczas kłótni, rozbawioną, jak masz dobry dzień, względnie chcieć się zapaść pod ziemię, jak usłyszysz tekst publicznie, ale zranioną?

Natomiast w jeden sposób dziecko może cię zranić i przed tym się nie uchronisz. Choroba albo strata dziecka mogą cię zranić i na to nie ma jak się uodpornić ani przygotować. Pamiętam, kiedy byłam w ciąży myślałam "byle do trzeciego miesiąca, bo wtedy już raczej wiadomo, że się utrzyma", "byle do piątego miesiąca, bo wtedy ujawnia się słabość szyjki macicy", "byle do" i dotarło do mnie, że te "byle do" nigdy się nie skończą. I wtedy, paradoksalnie, przestałam się bać. Bo stwierdziłam, że jak się zacznę bać, to będę się bać całe życie.

Więc odpowiedzialność za dziecko i lęk o dziecko to jedyne, jak dla mnie, realnie groźne punkty z twojej listy.

[an_ni]

swietnie napisane, asia, podpisuje sie pod tym

[imogen0]

Kiedy bardzo ,bardzo pragnie się dziecka,nie myśli się o żadnym z wymienionych przez ciebie aspektów...nie zakładamy,że będzie chorowało,że będzie dla nas ciężarem,kamieniem u nogi,że zdeformuje nasze ciało
myślimy,że będzie zdrowe,piekne,mądre
różnie potem bywa,ale mądre i odpowiedzialne rodzicielstwo to radzenie sobie później z dziećmi,kiedy mówią,,nie kocham cię" ,,nienawidzę cię"
Mam w domu nastolatka,czasem jego słowa mnie ranią ale i tak jest moim największym szczęściem,największą miłością...

[prophetess.pl]

Wydaje mi się, że twoje życie jest z deka puste, nie wiem czego w nim brakuje, może dziecka, może psa, może czegoś innego., ale aż zieje nadmiarem przestrzeni do wypełnienia niczym. A nie boisz się, że będziesz stara, schorowana i nie będzie Ci miał kto podac szklanki wody, ani nawet odstawić do domu spokojnej starości?

Czy macierzyństwo to teraz jakaś nowa religia, na którą trzeba się nawrócić, a wychowania dziecka to wyzwanie większe niż odkrycie życia na Marsie? Bez przesady. Jesteśmy tylko małpami, które zeszły z drzewa, potrafimy JAKOŚ wychować swoje młode. Dla większości młodych małp "JAKOŚ" jest wystarczająco dobre.

[atowlasnieja]

Ja jestem antymatką: kobietą która rozmnożyła się li i wyłącznie dlatego, że ma macicę, jajniki i brak jaj by postawić na swoim.
Znam Twoje argumenty, miałam je na swojej liście (no może z wyjątkiem tego o facecie ale w praniu wyszło, że po prostu brakło mi wyobraźni). Pamiętam jak jeszcze parę lat temu wyłuszczałam swoją listę życzliwej mi (tak myślałam) kobiecie. I widziałam na jej twarzy coś co można nazwać "awaryjne zamykanie systemu operacyjnego bez zapisywania obecnego pliku" po czym padało pytanie "To kiedy chcesz mieć to dziecko?"

W toku macierzyństwa (które MI potwornie nie leży) zrozumiałam, że te wszystkie argumenty, często bardzo trafne, czasem rozdmuchane przestają się liczyć w pewnym przypadku: GDY TAK NAPRAWDĘ CHCESZ MIEĆ DZIECKO, wtedy się nie liczy, że jesteś odpowiedzialna za kogoś innego, że tracisz mobilność itd.

I jeszcze jedno MACIERZYŃSTWO to jedna z niewielu rzeczy do której nie należy podchodzić "wolę żałować że zrobiłam niż że nie zrobiłam" bo jak sobie odpuścisz to (w razie podjęcia błędnej decyzji) cierpieć będziesz tylko TY i ewentualnie twój facet a gdy sobie machniesz dziecko i się okaże, że to rzeczywiście nie twoja bajka to cierpieć będzie przede wszystkim ono (i tu nie mówię o braku zakupu ciucha).

[gazeta_mi_placi]

A jakaś terapia Kochana być Ci nie pomogła?

[atowlasnieja]

powiedzmy, że terapia zmieni moje podejście.

Ale nie zmieni przeszłości i tego co małej zafundowałam dotychczas.

Atowlasnieja [ot]

[malila]

Zmieni. To, co nazywamy naszą przeszłością, jest w rzeczywistości częścią naszej teraźniejszości. Kiedy w terapii pracuje się nad przeszłością, pracuje się jednocześnie nad teraźniejszością. Pracując nad teraźniejszością, pracuje się nad przeszłością. Nie chodzi tu o zmianę faktów, ale o zmianę postrzegania przeszłości. O to, co jest w ludzkim umyśle. W trakcie terapii wyobrażenie przeszłości ulega modyfikacjom, kiedy zmienia się kąt patrzenia. Od tego właśnie jest terapeuta: człowiek, który przeżył coś dla niego trudnego, zawiesza się na tym obrazie, terapeuta pomaga mu zmienić perspektywę, popatrzeć na to z różnych punktów.
A Twoja zmiana będzie miała również wpływ na Twoje dziecko. Na sposób, w jaki wpłynie nań jego przeszłość także. Zmiany rodziców mają wpływ na dorosłe już dzieci, które mają swoje dzieci. Tym bardziej na tak małe jak Twoje.

[atowlasnieja]

pokręcone to dla mnie.
Zmienić perspektywę? Mimo wszystko potrafię obiektywnie spojrzeć na sytuację córki i widzę, że jej się krzywda dzieje (w znaczeniu nie traktuję jej tak jakbym życzyła komukolwiek by go matka traktowała) To nie jest subiektywne.

[pinkdot]

Jezeli sie boisz tego, że poczujesz sie zraniona jesli dziecko powie Ci "jestes glupia" to radze bys dala sobie jeszcze troszka czasu na dorosniecie.
Wyprawke kupujesz taka na jaka Cie stac. Odpowiedzialnosci nie zrzucisz nigdy, to fakt. Choroby moga sie przydarzyc, czasem trzeba miec spooooro sily. Dewastacji ciala nie zauwazylam, gorne partie po 2 latach karmienia mam lepiej wygladajace niz przed ciaza - ale to jest sprawa genow, wiec jezeli w rodzinie masz problemy z nadwaga i rozstepami to moze byc nieciekawie. Tak czy inaczej wg mnie analizujac plusy i minusy, to lepiej nie miec dzieci, ale jezeli juz sie je ma, to jakos te minusy schodza na daaaalszy plan, a plusy daja sporo szczescia.