Wiersz

[kosmos_pierzasty]

Właśnie zdałam sobie sprawę, że od dawna nie czytałam poezji. A kiedyś tak.
Czytujecie?
Macie ulubionych poetów?

A może ktoś podzieliłby się fajnym wierszem? Ulubionym albo ostatnim odkryciem?


Bo mam wrażenie, że to, co podobało mi się kiedyś, już niekoniecznie do mnie przemawia. Miałabym za to apetyt na coś nowego.
Z góry dziękuję.

[mumio75]

Ja uwielbiam ten wiersz Czesława Miłosza

Dar

Dzień taki szczęśliwy.
Mgła opadła wcześnie, pracowałem w ogrodzie.
Kolibry przystawały nad kwiatem kaprifolium.
Nie było na ziemi rzeczy, którą chciałbym mieć.
Nie znałem nikogo, komu warto byłoby zazdrościć.
Co przydarzyło się złego, zapomniałem.
Nie wstydziłem się myśleć, że byłem kim jestem.
Nie czułem w ciele żadnego bólu.
Prostując się, widziałem niebieskie morze i żagle.

[pade]

Cudowny!

[hosta_73]

Fajny. Taki... spokojny 😊

[morgen_stern]

Po prostu ZEN

[mama-ola]

> Ja uwielbiam ten wiersz Czesława Miłosza
> Dar

Jest w podręczniku do 8. klasy mojego syna Ciekawe, czy on też uzna go za interesujący.

[maaria33]

Uwielbiam! Co ciekawe zawsze stał mi przed oczami Bałtyk , a on chyba nad oceanem go pisał.

[kosmos_pierzasty]

Tak, bardzo ładny, dziękuję

[qwirkle]

poezjaprozyzycia.blog.pl/
Przejrzyj to. Jest też na fejsie

[raczek47]

Miłosza bardzo lubię "Nadzieję" z tryptyku"Wiara,Nadzieja,Miłość".

[kosmos_pierzasty]

No... świetny.

[kosmos_pierzasty]

Nie działa

[raczek47]

kosmos_pierzasty napisała:

> Nie działa

To spróbuj Ks.Twardowskiego "Nie płacz w liście(...)
Może zadziała,choć to zupełnie inny klimat

[kosmos_pierzasty]

Piękny i pozytywny, ale jedna rzecz mi się nie podoba - to zamykanie drzwi i otwieranie okna, to taki oklepany frazes... Ciekawe, czy po tym wierszu zyskał popularność, ale chyba nie. Wiesz może?

[raczek47]

Nie wiem ,czy to Twardowski kopiował ,czy jego kopiowali. To w ogóle jest taka poezja naiwna,trochę infantylna,ale są ładne i wzruszające "perełki",czasem takich wierszy właśnie potrzeba.

[qwirkle]

Link do fejsowego konta poezji prozy życia
m.facebook.com/profile.php?id=200373127042026&ref=content_filter

[mama-ola]

Kornel Filipowicz
Niewola

W państwie totalitarnym
Wolność
Nie będzie nam odebrana
Nagle
Z dnia na dzień
Z wtorku na środę
Będą nam jej skąpić powoli
Zabierać po kawałku
(Czasem nawet oddawać
Ale zawsze mniej, niż zabrano)
Codziennie po trochę
W ilościach niezauważalnych
Aż pewnego dnia
Po kilku lub kilkunastu latach
Zbudzimy się w niewoli
Ale nie będziemy o tym wiedzieli
Będziemy przekonani
Że tak być powinno
Bo tak było zawsze.



Wiersz z połowy lat 80.

[kosmos_pierzasty]

Ciarki przechodzą...

I dlatego młodzi nie interesują się polityką. Bo tak niezauważalnie przebiega ten proces, że nie mają świadomości, co się dzieje. A komunizm to przecież historia. Nie wierzą, że coś podobnego mogłoby znów stać się rzeczywistością, nie wiedzą jak wygląda codzienność w kraju, który nie jest wolny... Tak się dziś zadumałam słuchając w radio piosenki, która chyba jest aktualnie przebojem, i nawet nie jest brzydka, tylko jedna fraza o polityce taka niepokojąca.

[maadzik3]

[nangaparbat3]

A kysz!

[lellapolella]

Piękny ten Miłosz
Na mnie ostatnio ten wiersz zrobił największe wrażenie.

ZUZANNA GINCZANKA „Maj 1939”

Raz wzbiera we mnie nadzieja,
raz jestem niespokojna.
Zbyt wiele rzeczy się dzieje –
coś przyjdzie: miłość lub wojna.

Są znaki, że przyjdzie wojna:
kometa, orędzia, mowy.
Są znaki, że przyjdzie miłość:
serce, zawroty głowy.

Kometa błysnęła nocna,
gazeta nadbiegła dzienna.
O wiosno, wiosno miłosna!
Nie, nie miłosna. Wojenna!

Pełnia nadeszła wiosenna
i snów ze sobą naniosła.
O wiosno, wiosno wojenna!
Nie, nie wojenna. Miłosna!

Czytam codziennie dodatki,
wnioski z dodatków snuję,
obrywam na kwiatkach płatki:
kocha. lubi. szanuje.

Brzemienna! Wróżebna! Wiosno
inna od innych wiosen!
Cokolwiek byś mi przyniosła,
wszystko przyjmę i zniosę.

Na maju, rozstaju stoję
u dróg rozdrożnych i sprzecznych,
gdy obie te drogi twoje
wiodą do spraw ostatecznych.

Tęsknota nadciąga chmurą,
wieści przez radio płyną.
Czy pójdę, czy pójdę górą,
czy pójdę - doliną?

[alpepe]

Nie widziałam Twojego postu, jak wklejałam swój wiersz...

[kosmos_pierzasty]

Straszny

[pade]

Aż mnie ciarki przeszły

[maaria33]

Do poezji dojrzałam dobrze po trzydziestce, wczesniej zobrzydziła mi ją szkoła. Nie potrafiłabym wybrac jednego ulubionego wiersza , ale na pewno należą do nich wiersz Themersona

Jestem księdzem
Mam własną religię
Niepodobną do żadnej z waszych.
Mam jednego parafianina:
Siebie.
Ale nawet on
Przychodzi i odchodzi jak chce
Nie nazbyt wierny.

[morgen_stern]

Łoł, świetne, nie znałam go. Poety znaczy.

[maaria33]

Poety znaczy

Pytanie czy był poetą Sam o sobie mówił " nie jestem rzeczownikiem, jestem czasownikiem"

Polecam wszystko co stworzył.

[kosmos_pierzasty]

[alpepe]

Wiersz stary, ale ostatnio mnie kopnął i marzę, by się go nauczyć na pamięć, podobnie jak Todesfugę Celana.


Zuzanna Ginczanka
***
(
Non omnis moriar...
)
Non omnis moriar – moje dumne włości,
Łąki moich obrusów, twierdze szaf niezłomnych,
Prześcieradła rozległe, drogocenna pościel
I suknie, jasne suknie zostaną po mnie.
Nie zostawiłam tutaj żadnego dziedzica,
Niech wiec rzeczy żydowskie twoja dłoń wyszpera,
Chominowo, lwowianko, dzielna żono szpicla,
Donosicielko chyża, matko folksdojczera.
Tobie, twoim niech służą, bo po cóż by obcym.
Bliscy moi – nie lutnia to, nie puste imię.
Pamiętam o was, wyście, kiedy szli szupowcy,
Też pamiętali o mnie. Przypomnieli i mnie.
Niech przyjaciele moi siądą przy pucharze
I zapiją mój pogrzeb i własne bogactwo:
Kilimy i makaty, półmiski, lichtarze –
Niechaj piją noc całą, a o świcie brzasku
Niech zaczną szukać cennych kamieni i złota
W kanapach, materacach, kołdrach i dywanach.
O, jak będzie się palić w ręku im robota,
Kłęby włosia końskiego i morskiego siana,
Chmury rozprutych poduszek i obłoki pierzyn
Do rąk im przylgną, w skrzydła zmienią ręce obie;
To krew moja pakuły z puchem zlepi świeżym
I uskrzydlonych nagle w anioły przemieni.

[maadzik3]

zawsze mam ciarki przy nim mimo że znam od dawna

[alpepe]

Mnie też, tak samo przy Todesfuge.

[lellapolella]

Alpepe, teraz wiem, co miałaś na myśli. Ten również jest niesamowicie poruszający, dla mnie w wierszach Ginczanki najbardziej wstrząsające jest zderzenie kobiecej, niemal dziewczęcej wrażliwości z okrucieństwem świata, to życie, które pragnie żyć, bogactwo, którego nie zdąży się wykorzystać, więc ostatnim gestem rozrzuca się je wokół ze straceńczą hojnością. Tyle zmarnowanego piękna Todesfuge także kocham, kiedyś fragment był mottem jakiejś książki- nie znałam jeszcze wtedy Celana i nie mogłam uwierzyć, że coś takiego istnieje.

[alpepe]

Tak, tyle zmarnowanego piękna, tyle piękna.
Dein aschenes Haar Sulamith.

i jeszcze Bursa

[maaria33]

np

Ze wszystkich świętych katolickich
najbardziej lubię Józefa
bo to nie był żaden masochista
ani inny zboczeniec
tylko fachowiec
zawsze z tą siekierą
bez siekiery chyba się czuł
jakby miał ramię kalekie
i chociaż ciężko mu było
wychowywał Dzieciaka
o którym wiedział
ze nie jest jego synem
tylko Boga
albo kogo innego
a jak uciekali przed policją
nocą
w sztafażu nieludzkiej architektury Ramzesów
(stąd chyba policjantów nazywają faraonami)
niósł Dziecko
i najcięższy koszyk

[alpepe]

Świetne.

[kosmos_pierzasty]

Prawda...?

[strasznymruk]

kosmos_pierzasty napisała:
> A może ktoś podzieliłby się fajnym wierszem?

Patrzy astronom w niebo gwiaździste
i oczom swoim już nie dowierza,
bo zamiast widzieć przestrzenie czyste,
widzi że kosmos jest pełen pierza!

[kosmos_pierzasty]

[alpepe]

[hosta_73]

Haha 😁👍

i niestety po angielsku

[maaria33]

ale wiem, ze wiele osób na forum angielski zna. Wiersz prozą Oscara Wilde

The Disciple

When Narcissus died the pool of his pleasure changed from a cup of sweet waters into a cup of salt tears, and the Oreads came weeping through the woodland that they might sing to the pool and give it comfort.

And when they saw that the pool had changed from a cup of sweet waters into a cup of salt tears, they loosened the green tresses of their hair and cried to the pool and said, 'We do not wonder that you should mourn in this manner for Narcissus, so beautiful was he.'

'But was Narcissus beautiful?' said the pool.

'Who should know that better than you?' answered the Oreads. 'Us did he ever pass by, but you he sought for, and would lie on your banks and look down at you, and in the mirror of your waters he would mirror his own beauty.'

And the pool answered, 'But I loved Narcissus because, as he lay on my banks and looked down at me, in the mirror of his eyes I saw ever my own beauty mirrored.

[kosmos_pierzasty]

Przewrotne

[milva24]

Wklejać nie będę ale od czasów licealnych absolutnie uwielbiam Leśmiana.

[buka-123]

Anna Świrszczyńska

Dwadzieścia godzin
wyje jak zwierzę.
Lekarz chce jej pomóc.
Nacina nożyczkami żywe ciało
bez znieczulenia.

Nie zauważa tego.
Zbyt potężna
jest tortura rozstępujących się kości.

Jaki szatan
wymyślił świat.

Nie pamiętam w którym jej wierszu jest fraza z którą nie uporałam się do dziś:
... dając życie
skazuję je na śmierć....

[nangaparbat3]

A to przecież oczywistość. rodząc dziecko mamy co do niego te jedną pewność - kiedyś umrze.
My przecież też. Poza tym nie ma nic pewnego.

[buka-123]

Cały zbiór poezji purnonsensu w interpretacji genialnego Barańczaka - "Fioletowa krowa"
Przykładzik:

Ogden Nash – Kot

Masz żonę (ślubną), dom masz tyż,
W nim zaś masz misz – masz, gdyż masz mysz
Przeklinasz mysz, masz dość jej psot?
W terminarz wpisz: Zakupić: KOT.
Jest kot. Noc. Śpisz. Spiż gwiezdnych cisz.
Wtem wrzask! Drżysz: drze się kot, nie mysz.
Zlewa cię zimny pot, gdy w lot
Pojmujesz: taki, ot, jest kot.
Kto milczy – milszy; milsza niż
Łotr kot jest wyż. wspomniana mysz.
Żona, wzburzona: „Wpisz do not:
Dać spokój: MYSZ. Udusić: KOT.”

[nangaparbat3]

Boże, pełen w niebie chwały,

A na krzyżu — pomarniały, —

Gdzieś się skrywał i gdzieś bywał,

Żem Cię nigdy nie widywał?
5

Cierpienie
Wiem, że w moich klęsk czeluści

Moc mnie Twoja nie opuści!

Czyli razem trwamy dzielnie,

Czy też każdy z nas oddzielnie.

Współczucie
Mów, co czynisz w tej godzinie,
10

Kiedy dusza moja ginie?

Czy łzę ronisz potajemną,

Czy też giniesz razem ze mną?


leśmian

[nangaparbat3]

ojojoj, nie zauważyłam skąd kopiuję, bardzo przepraszam. Jeszcze raz:

Boże, pełen w niebie chwały,

A na krzyżu - pomarniały -

Gdzieś się skrywał i gdzieś bywał,

Żem Cię nigdy nie widywał?



Wiem, ż w moich klęsk czeluści

Moc mnie Twoja nie opuści!

Czyli razem trwamy dzielnie,

Czy też każdy z nas oddzielnie.



Mów, co czynisz w tej godzinie,

Kiedy dusza moja ginie?

Czy łzę ronisz potajemną,

Czy też giniesz razem ze mną?

[izjaa]

Kocham.
Lubię w wykonaniu SDM.

[izjaa]

Jeżeli to z miłości, będzie nam wybaczone,
pozostaną za nami łóżka niepościelone i napoczęte
miasta, rozchylone zasłony, ledwo dotknięte
rzeczy i trochę brudnych naczyń. Jeżeli to z miłości,

nie pozostanie po nas pustka, jest taka wrodzona
gramatyczna niezgodność, pustka nie może zamieszkać
w miejscach przez nasze ciała naznaczonych, wyjdą
natomiast z nich dzieci, kraje i wszelkie kolory.

Jeżeli to z miłości, staną po naszej stronie zwierzęta,
psy porzucone. One wybaczą nam tę nieruchomość
i ten zagubiony gdzieś w sobie wzrok. Będziemy leżeć
i będą po nas chodzić dni i przeciągi. Zbudują na nas

miasto i wolne elektrony będą nad nami się roić, warczeć,
i sny, sny będą nasze na zawsze.
Tomasz Różycki

(jeden z ostatnio odkrytych)