tanebo001
20.10.20, 22:40
Z okazji likwidowania konta na Sympatii przeczytałem taki list użytkownika:
"Postanowiłem do Państwa napisać z okazji głośno obchodzonych 18. urodzin portalu. Wiem, że piszą do Państwa pary, którym się udało. A ja mam zupełnie inną historię. Ja jestem człowiekiem, któremu się nie udało", rozpoczął swoją wiadomość Paweł, który od wielu lat bezskutecznie szuka partnerki - również w sieci. Wiecie Państwo, ile lat temu założyłem konto w Sympatii? Słownie: piętnaście! Wiecie, od ilu lat używam Sympatii regularnie? Prawie ośmiu. Co to znaczy regularnie? To znaczy praktycznie codzienne zaglądanie, szukanie najlepiej dopasowanej osoby i wysłanie do niej wiadomości. Wiecie Państwo, ile można wysłać tych wiadomości w ciągu ośmiu lat? Pomijając naprawdę krótkie okresy, gdy wydawało się, że jakaś znajomość się rozwinie -jakieś 2500 (dwa i pół tysiąca)! Spytacie Państwo, jak to możliwe? Sam chciałbym wiedzieć. Jeżeli moje wiadomości są ignorowane, to mogę się tylko domyślać. Niektórzy powiedzą "dostajemy dużo wiadomości", ale przy takiej ilości powinny zadziałać już jakieś statystyki - że choć jedna na ileś wiadomości (na 10, na 50), spotka się z odzewem. Na pewno nie chodzi o słynne wiadomości ograniczone do "hej, co tam?". Zawsze czytam opisy, zawsze próbuję w nich podkreślić to, co jest wspólne - czy to w celach, czy zainteresowaniach. Sam też mam na swoim profilu opis siebie i opis wymarzonej partnerki. Nie długi, ale na pewno znów bardziej rozbudowany niż słynne "napisz, a się przekonasz" czy uśmieszek. Zdjęć parę swojej osoby też mam. Jest to zamknięte koło, nie bardzo kto ma mi je robić, ale postarałem się, żeby przedstawiały mnie wyraźnie. Paradoksalnie, kto wie, czy nie łatwiej było tych 15 lat temu, gdy aparaty w telefonach dopiero raczkowały. Miałem takie jedno fatalne zdjęcie, ale żeby koleżanka z ówczesnej szkoły odpisała - wystarczyło. Inna sprawa, że ta znajomość się nie rozwinęła, ale żeby choć coś takiego mnie spotykało - otwartość na spróbowanie, a jak nie to trudno, ale przynajmniej wiemy, że próbowaliśmy. Nic z tych rzeczy! Nie sądzę, żebym przez tych 15 lat otrzymał więcej niż 20 pozytywnych odpowiedzi ("pozytywnych" - czyli że była choć próba poznania się lepiej). Podejrzewam, że współczesne kobiety są niewolnikami schematów, szczególnie w zakresie wyglądu. Nie mam na przykład magicznych 180 wzrostu, brakuje mi czterech centymetrów. "Jesteś odrobinę za mało piękny, to na śmietnik, mam stu na twoje miejsce".
Ostatnia z tych "pozytywnych odpowiedzi" też właściwie skończyła się źle. Niby pierwsze spotkanie się udało, są plany na kolejne, a tu nagle "sorry, spadaj, bo niespodziewanie odezwała się do mnie była miłość" - i już na jedno skinienie rzuca wszystko. Po dwóch miesiącach znowu ją zobaczyłem w Sympatii. Adrianna, co z tą wielką miłością? Oczywiście przez myśl jej nie przyjdzie nawiązać znów kontakt ze mną. Przecież w jej schemacie wszystko było w porządeczku. Oczywiście wiem, że jak zapytacie, to z prawie żadnej nie wyciągniecie, że chodzi o wygląd. Przecież chcą nie tylko odrzucać, ale i uchodzić w swoich oczach za dobre osoby kierujące się wyższymi wartościami. Piszą na profilach, że nie tolerują w życiu kłamstwa, a w istocie je kochają. Z tych 20 pozytywnych odpowiedzi w sytuację bliską związku doprowadziły ze dwie. Jedna z nich zakończyła się po trzech tygodniach zerwaniem przez SMS-a po. Nowocześnie... Piszę do osób nie tylko ze swojego miasta, ale i skądinąd, do około 150 kilometrów -odległość realnie pozwalająca wspólnie spędzać weekendy. Piszę do osób w różnym wieku, od 17 do 37 lat (sam mam 34), uśredniając pewnie wyjdzie jakieś 25. Od roku czy dwóch się przemogłem i zacząłem pisać do kobiet posiadających dzieci. Więc naprawdę, nie mnie brak otwartości na różne warianty!
Czy to znaczy, że nigdy ja nie popełniłem błędu? Owszem, kojarzę w tym momencie dwa. Była dziewczyna o nicku (...) z Krakowa, szalenie atrakcyjna. Najpierw była wymiana zdań trochę o niczym, ale na koniec zostawiła swój prywatny mail. A ja nie skorzystałem! Nie pamiętam już, dlaczego. Może po prostu przestraszyłem się tego, jak się zachować przy tak atrakcyjnej dziewczynie, żeby mnie akceptowała? Może to opublikujecie i to przeczyta? Drugi błąd to ta druga "sytuacja bliska związku". Poznałem dziewczynę osobiście, nawet coś między nami było. Tyle że dzieliło nas nie tylko 150 kilometrów, ale i studiowała zaocznie, więc byłby olbrzymi problem widzieć się w weekendy. I znowu zachowałem się chwiejnie wobec niej, a ona odpuściła. A przecież już dawno byłaby po tych studiach...Czemu w ogóle to wszystko piszę? Może tylko wywalicie to do kosza. A może to opublikujecie, coś poradzicie, bo nie wiem gdzie szukać pomocy. Mam taką naturę, że utknąłem w tych wirtualnych poszukiwaniach. Nie ma szans poznania kogoś w pracy, a na imprezy nie chadzam. Próbowałem, ale to nie dla mnie i nie zmienię się na siłę...
Pawle, niczego tu nie wyrzucamy do kosza, a ja z zainteresowaniem przeczytałam Twój list. Co sprawia, że nie znalazłeś swojej drugiej połówki? Sęk w tym, że nie zawsze szukanie oznacza gotowość na znalezienie. Nie wszystko w naszym życiu dzieje się w sposób jasny i zrozumiały dla nas, istnieje bowiem obszar nieświadomy, który ma ogromny wpływ na to, co ostatecznie się wydarza. Kiedy pracuję w swoim gabinecie z osobami, które mówią: szukam miłości i nie znajduję, wkraczamy zazwyczaj w obszar wyobrażeń, doświadczeń, przekonań, uprzedzeń mniej lub bardziej dla nas oczywistych. Pojawiają się tam wzorce z dzieciństwa i późniejszego etapu, w których "miłość" okazuje się skomplikowana, ograniczająca, odrzucająca, niepewna, raniąca itp. Używam cudzysłowu, bo miłość sama w sobie jest zaprzeczeniem tych wymienionych przeze mnie przymiotników, ale takie określenie funkcjonuje potocznie.Nowoczesna psychologia korzysta z naukowych zdobyczy innych dziedzin, a w tym przypadku z pomocą przychodzi nam neurobiologia i fizyka kwantowa. Otóż, istnieją badania dowodzące, że człowiek komunikuje się ze swoim środowiskiem nie tylko poprzez słowa, gesty czy mimikę, ale również w sposób pozostający poza naszym świadomym zarządzaniem. Słowem, wysyłamy sygnały (jesteśmy rodzajem nadajnika i odbiornika), a także odbieramy je od osób, które pasują do naszego wzorca. Kiedy jesteśmy gotowi na szukanie, ale już nie na znalezienie partnera, nasze poszukiwania trwają bez końca. Przyciągamy osoby, które nie zostają z nami na dłużej i omijamy te, które mogłyby odegrać ważną rolę. Wspominając swoje doświadczenia z portalu i spoza niego, wspominasz o dwóch momentach, w których zrobiłeś unik. Nie wykonałeś kolejnego kroku w sytuacjach, które były obiecujące. W pierwszym przypadku dziewczyna była bardzo atrakcyjna, a ja czytam: "przestraszyłem się tego, jak się zachować przy tak atrakcyjnej dziewczynie, żeby mnie akceptowała". Z jakiego powodu zadawałeś sobie takie pytanie? Zwykle tak się dzieje wtedy, kiedy zawodzi nasza samoocena. Czytam, że brakuje Ci odrobinę do 180 cm wzrostu, że nie jesteś dostatecznie przystojny… Jasne, wygląd ma znaczenie, ale gdyby tylko idealnie piękni ludzie znajdowali parterów to 90 proc. społeczeństw stanowiliby ludzie samotni. A może więcej? Idąc ulicą, niewiele się takich idealnych osób spotyka, prawda? Kiedy akceptujemy siebie, zakładamy, że inni widzą nas jako atrakcyjnych, interesujących i wartościowych, gdyż tak sami siebie postrzegamy. I nie jest to bynajmniej zarozumialstwo tylko traktowanie siebie z szacunkiem. W drugim przypadku rozumiem (jeśli nie mam racji, proszę mnie poprawić), że nastąpił moment, w którym należało się zdeklarować, potraktować odległość i inne utrudnienia jako objazd na drodze do celu, jaką jest związek, a nie jako przeszkodę. Jeśli odpuszczamy sobie, to może brakuje nam przekonania, że w ogóle chcemy tam dotrzeć. Zachowanie chwiejne dowodzi braku dostatecznej pewności. Pawle, każdy ma swoją historię, swoje wzorce myślenia, swoje obawy itp. Nie ma więc takiej recepty: "zrób to i to, a znajdziesz partnerkę". Jednak kiedy zauważymy, że coś w naszym
