Intuicja czy rozum?

[konwaliamajowa]

Jak to działa? Mam w otoczeniu człowieka, któremu nic nie można zarzucić: uprzejmy, robi co trzeba Jednak czuję się w jego towarzystwie źle. Po czasie okazuje się, że to był zły człowiek, tzn. wychodzą na jaw jego złe intencje. Sprawdzone wielokrotnie. Nie chcę się uprzedzać do ludzi, więc za każdym razem tłumię w sobie te złe odczucia, daję szansę naszym relacjom, współpracy- a potem bęc! Czym Wy kierujecie się w życiu bardziej: rozumem czy intuicją?

[ruscello]

Ilekroć ignorowałam intuicję, szybko tego żałowałam. Teraz rozumowo kieruję się intuicją.

[konwaliamajowa]

Rozumowo intuicją- skorzystam

[ladymercury]

Ja też

[hadron-plus]

Rozumem.

[konwaliamajowa]

Dobrze na tym wychodzisz? Może widzisz u ludzi to, czego ja nie widzę, nie uświadamiam sobie, ale odczuwam jako dyskomfort.

[gama2003]

Nie mam pojęcia jak to działa.
Ale na szybko kojarzę dwie takie osoby. Od pierwszego wejrzenia mnie cofało, choć relacja wygladała poprawnie i nic się nie działo.
Wręcz miałam pretensje do siebie, ze tak się uprzedzam. Ale czerwona lampka wyła. Przy każdym kontakcie tłumiłam odruch ucieczki.

I czas pokazał, że były to kanalie totalne. Plotły sieć latami. Dlatego teraz poszłam w temacie w przesadę, unikam na pierwszy sygnał z ciała, że coś jest nie tak. Trudno.

[konwaliamajowa]

No więc właśnie, jakieś sygnały ci ludzie muszą wysyłać.

[januszekxxl]

gama2003 napisała:
Od pierwszego wejrzenia mnie cofało

Nie wierz swym oczom szepnął wiatr,
jeżeli kochasz sercem patrz.

[konwaliamajowa]

Kiedy tu chodzi właśnie o takie wejrzenia serca.

[bulzemba]

Zazdroszczę. Nie mam czegoś takiego. A przydało by się.

[konwaliamajowa]

Przydało, nie przydało.Człowiek potem nie wie, czego się trzymać. Wydawałoby się, że rozum rządzi.

[kosmos_pierzasty]

Intuicją. Co zresztą ma uzasadnienie całkiem logiczne. Odbieramy więcej informacji, niż świadomie przetwarzamy. Np. Nieszczerości możesz rozumowo nie wychwycić, ale wyczujesz jakąś niekonsekwencję, niespójność między słowami, mimiką a gestami.

[konwaliamajowa]

Mądre.

[kosmos_pierzasty]

Przeczytane 😉

[ludzikmichelin4245]

Intuicja nakazuje mi upatrywać wszędzie zagrożenia, więc raczej rozum.

[snakelilith]

A gdzie jest niby sprzeczność? Rozum polega na tym, że prawidłowo interpretuje się sygnały/informacje i wyłapuje ewentualne sprzeczne sygnały, które mamy zawsze, gdy dana osoby próbuje kłamać i grać kogoś innego.
A intuicja jest niczym innym, a szybkim dostrzeganiem i łączeniem informacji podprogowych i porówywania ich z wiedzą o świecie, którą mamy już zakodowaną, co przyśpiesza ocenę. To tylko inna forma rozumu. Głupia osoba nigdy nie będzie miała dobrej intucji.
Z drugiej strony jednak, osoby, które słuchają tylko intuicji mogą popełniać błędy polegające na stereotypach i uproszczonych schematach. Coś może bowiem wyglądać JAK coś co znamy, ale nie zawsze tym być MUSI, dlatego czasem warto sprawdzać te automatyczne oceny.

[kobietazpolnocy]

To się uzupełnia. Intuicja to nie magia, tylko wyostrzony zmysł orientacji, wyłapujący niespójności i niebezpieczeństwo.
Rozum wkracza wtedy, gdy trzeba podjąć decyzję: czy ignoruję pewne obserwacje (które, jeśli tak - to dlaczego, itd.), czy nie.

[kokokoko_euro_spoko]

Mam komodę z szufladami. Jeśli według moich planów zawodowych/towarzyskich/sportowych etc. nowa osoba zajmie neutralne miejsce - nie rozkminiam niczego, może z niej wyjść, co tam sobi pan/pani życzy. Nie kieruję się ani jednym ani drugim, bo osaoba jest dla mnie chłodna.
W przypadku, gdy ktoś wzbudzi moje zainteresowanie i znajomość rokuje, kieruję się raczej intuicją.

[kkalipso]

Pół na pół, raz bardziej rozumem innym razem intuicją. Co do ludzi jednak bardziej rozumem ponieważ wiem że jak sama o siebie nie zadbam to nikt inny tego nie zrobi więc trzymam na dystans i w sumie bacznie obserwuję osoby które nie wzbudziły we mnie zaufania. Jeśli chodzi o jakieś życiowe perypetie/wydarzenia związane ze spotkaniami, podróżami to jednak intuicja - od lat mam tak że jak chętnie się do czegoś szykuję i z radością to jest zawsze super jeśli nie i nawet bez humoru wybieram ciuchy i się maluję to wiem że będzie hoojowo. I zawsze mi się sprawdza. Np. rok temu byliśmy na krótkich wakacjach, było wszystko super aż tak że mąż chciał przedłużyć pobyt o weekend, ja czułam że to zły pomysł i trzeba wracać do domu tak jak planowaliśmy. Wróciliśmy ja zaraz gdzieś tam leciałam na chwilę. Po przylocie dzwoni mąż i mi mówi że dobrze że nie zostaliśmy na dłużej bo zadziały się tam takie rzeczy że 6 osób zginęło. My bylibyśmy właśnie w drodze w centrum tego koszmaru. Na zadupiu ....nawet nie chcę myśleć. Często tak mam i z moją intuicją w tych sprawach się nie kłócę.

[waleria_s]

Jest jak pisze Snejkowa, intuicja nie jest jakimś dziwnym tworem, a to po prostu szybkie wyłapywanie subtelnych sygnałów, ostrożność, filtrowanie docierających informacji, ocena zachowań. Nic innego niż rozum. Czasem przecież może być tak, że ktoś z pozoru ok, przejawia normalne zachowania, ale jest coś takiego w ruchach i mimice, co wyłapujemy jako fałsz, pewien sygnał ostrzegawczy, że istnieje sprzeczność w tym człowieku. Jeden nazwie to intuicją, dla mnie to po prostu rozum i rozwinięte zdolności odczytywania sygnałów niewerbalnych, wyostrzona czujność. Taką 'intuicją' się kieruję.

[pani_tau]

Umiejętność charakterystyczna dla kobiet, które musiały piorunem wyłapać czy wracający z karczmy mąż jest w nastroju do bicia.

[pani07]

Z reguły rozumem, ale parę razy w życiu (także wobec poznanych osób) czułam tę intuicję i nie zawodziła mnie- dlatego jak ją już "poczuję", nie lekceważę.

[ludzikmichelin4245]

Ja mam dokładnie odwrotnie. Musiałam włożyć wiele wysiłku w zaprzestanie interpretowania czyjegoś tonu głosu, śmiechu, spojrzenia na swoją niekorzyść. Intuicja w 99procent przypadków podpowiada mi, że ktoś myśli o mnie źle.

[ludzikmichelin4245]

Coś jak rysiek, co ma radar skalibrowany na przekonanie, że co druga kobieta chce go wziąć w obroty tylko odwrotnie - u mnie intuicja z defaultu podpowiada, że dana obca osoba myśli o mnie jako o najbrzydszej i najgłupszej istocie, jaką ziemia wydała.

[woman_in_love]

to chyba nie intuicja
tylko niska samoocena

[ludzikmichelin4245]

Zwał jak zwał; samoocena jako praprzyczyna na pewno. Tyle, że przy tej konstrukcji osobowości jedynym sposobem jest krytyczna ocena sygnałów z ciała i wszelkich "przeczuć" i skupienie na faktach (czyli werbalnych komunikatach i rzeczywistych zdarzeniach), a nie niewerbalnych sygnałach (które z defaultu nasz wadliwy układ nerwowy zinterpretuje jako zagrożenie). Czyli coś dokładnie przeciwnego do tego, o czym piszą inne forumki.

[memphis90]

Może być intuicja, odczytywanie mowy ciała itd. Ale może być też tak, że jesteś do kogoś uprzedzona, więc łatwiej potem wskazać palcem każde potknięcie krzycząc "mówiłam - kanalia!". Ludziom, których lubimy - wybaczamy więcej.

[ludzikmichelin4245]

Tak. To chyba tzw. confirmation bias.

[wilczycazmysica]

To moze powiem jak to u mnie dziala : intuicja to bardzo cichy "glos" i trudno go uslyszec, czasami zaglusza go myslenie zyczeniowe albo racjonalizowanie. Im jestem starsza tym jednak jestem bardziej na niego wyczulona. Jak nie slysza od razu cialo mi daje znaki, cialo "rozumie" zawsze szybciej. Czasem intuicja dochodzi do glosu w snach. Np zdarzylo mi sie, ze ktos w snie powidzial mi cos, czego raczej nie spodziewalabym sie uslyszec od niego w realu, a miesiac pozniej uslyszalam to w realu. No i nie bylam juz zaskoczona No i to cialo, kurcze, jestem podwrazeniem jak genialnie ostrzega.

[leanne_paul_piper]

Zawsze słucham swojej intuicji, bo dzięki temu uniknęłam nie raz kłopotów. Jako nastolatka uniknęłam wypadku samochodowego. Kiedyś w Maroku prawdopodobnie porwania,, a może i czegoś gorszego. W tym roku coś strasznie złego miało się zdarzyć w Dar es Salaam, tak moja intuicja zaparła się zębami i pazurami, aby nie lecieć.
Więc jak moja intuicja mi coś mówi, to ja jej słucham, bez względu na koszty.

[hrabina_niczyja]

Rozumem, ale intuicję mam jakby to powiedzieć, czasami mnie przeraża. Mam jakoś tak, że znajdę się w danej sytuacji i wewnętrznie, w sobie nachodzi mnie jakaś myśl. Czasami ta myśl jest tak upierdliwa, tak mi wierci dziurę, że muszę za nią podarzyc i sprawdzić. Dlatego też pewnej nocy podczas filmu w TV wymyśliłam sobie, że mój mąż ma kochankę. Kiedyś poznałam faceta, byłam z nim kilka miesięcy i pewnego razu pokłóciliśmy się, on poszedł do kumpla, ja do domu z kolezanka i mówię do tej kolezanki, że koleś jest gejem albo biseksem. No i był, biseks ale i hardkorowy zboczeniec, taki na maksa. Jak się bujałam z Gaciem gadałam kiedyś z matką i mówię słuchaj to nie są jaja, a jak ta jego była kiedyś umrze i te dzieci spadną na mnie. Matka się śmiała, że wymyślam jak zawsze, bo nie chce z nim być. No i umarła. Jeszcze sporo takich sytuacji miałam. Dlatego teraz już nie ignoruje intuicji, słucham jej i rozumem próbuje ogarnąć problem, sytuację albo się wycofać.

[piataziuta]

Podążyć.

[pingus]

Im jestem starsza tym częściej działa intuicja albo lepiej potrafię ją czytać i częściej jej się poddaję. Niekiedy podczas podejmowania decyzji, gdy logicznie wszystko jest ok ale nagle zapala się jakieś światełko (silne złe przeczucie) to słucham tego światełka.

[divlje_jagode]

Ilekroć zignorowałam intuicję, zawsze źle na tym wyszłam.

Też znam kilka osób, co do których miałam źle przeczucia od pierwszego wejrzenia. Jeden z moich szefów taki był. Teoretycznie wszystko ładnie, cacy, warunki jak w raju. Ale z rozmowy kwalifikacyjnej wyszłam i zwymiotowałam na parkingu. Zrzuciłam to na kawę że stacji benzynowej. Pół roku w tej firmie przypłaciłam roczną terapią a karierę to nie wiem czy kiedyś odbuduję z tego koszmaru.

[divlje_jagode]

Ale dla równowagi powiem, że kiedyś w barze poznałam dziewczynę, która dzisiaj jest moją przyjaciółką. Oraz na przystanku zaczęłam gadać z kolesiem, który zapytał o autobus. Tak nam się rozmowa kleiła, że żadne z nas nie dojechało tam gdzie miało pojechać I każdemu na dobre to wyszło. Wtedy intuicji posłucham i wszechświat mi to wynagrodził w kumplu stulecia.

[piataziuta]

"Mam w otoczeniu człowieka, któremu nic nie można zarzucić: uprzejmy, robi co trzeba Jednak czuję się w jego towarzystwie źle. Po czasie okazuje się, że to był zły człowiek, tzn. wychodzą na jaw jego złe intencje. Sprawdzone wielokrotnie."

Ani intuicja, ani rozum.
To zwykła megalomania.

[kryzys_wieku_sredniego]

Ja się kieruje "poznaniem".
Mialam tak, że przy pierwszym spotkaniu i kilku następnych osoba mi się wydawala beznadziejna ale po poznaniu jej lepiej następował zwrot.
Dlatego nie bratam się z ludźmi na dzień dobry.
Jak gdzies wyjeżdzam z obcymi to obserwuję i potem wybieram sobie osoby z którymi chcę przebywać.
Pierwszy raz swiadomie zauważylam to na studiach, jak sposród 90 osób wybralam sobie 3 dziewczyny i po miesiacu do nich "zagadalam" już w luźny sposób, minęło już 25 lat a my nadal się przyjaźnimy.

[nena20]

Z wiekiem zrobiłam się bardziej ostrożna, nauczona doświadczeniem nie ufam "od pierwszego spotkania", czekam, obserwuje.

[bo_jestem_jedna]

Kieruje sie kazdym sygnalem, ktore wysyla mi moj mozg, a jak zwal tak zwal ten sygnal. Nie zdarza mi sie, aby nie umiala wyciagnac wniosku, czy to odrazu, czy po przespaniu sie, dlaczego intuicja wysyla wlasnie taki sygnal, a nie inny. Czasem jest to rzeczywiscie cos co dana osoba robi, powie, a czasem sytuacja, ktora umysl rejestruje jako bardzo podobna do innej, juz zapamietanej. Nie powinno sie ignorowac sygnalu, tylko analizowac go, raz bo moze pomoc nam tu i teraz, dwa aby nauczyc sie jak nasz osobisty umysl dziala i zyc z nim w symbiozie, gdzie bedziemy czerpac z niego wieksze korzysci.
Wybor, albo intuicja, albo rozum, nie powinien miec miejsca.