Kryzysy

[agdzieztam]

Na fali watku obok, że jakaś para się rozstaje (nie wiedziałam o ich istnieniu), ale że przechodzili kryzys, nie udało się, rozstają się w zgodzie. Oczywiście para, z tego co czytam, miała swoje osobiste problemy bardzo poważne zdrowotne ale tu pytanie do was wszyskich. Zdrowych. Na litość. Większość z nas ma związki długoletnie, czasem 20 lat, czasem mniej czasem więcej. To wprost niemożliwe, by nie było kryzysów i to poważnych. Pytanie: jak z tego wyszliście (wy, para), na czym odbudowaliscie wasz związek, po jakim czasie? Wiem, że muszę i o sobie. To mowie. Ja odbudowalam na ...wdziecznosci. Byłam wdzięczna mężowi, ze miał do mnie miłość i cierpliwość (czasem więcej niż miłości) choć przez parę lat byłam okropna. Choć czasem puszczało i jemu. I w ogóle miał słabsze momenty, ale - teraz widze- dla niego w tych trudnych czasach priorytetem byłam ja i dziecko, a dla mnie wtedy tylko ja. Cieszę się, że to za nami i znów jest ok. Wtedy absolutnie nie umiałabym o tym mowic. Teraz wy!
.

[kocynder]

Związek bez choćby przejściowych kryzysów jest możliwy tylko wtedy, kiedy ani jednemu z partnerów nie zależy. Nie wierzę w miłość bez kryzysów.
Z mężem zdecydowanie bliżej ćwierćwiecza niż poznania się. Kryzysy, owszem, były. Zwłaszcza, że ja jestem choleryczka i łatwo mnie wkurzyć, ale wywrzeszczę się i niemal od ręki zapominam (oczywiście nie w sytuacji poważniejszej "szkody" wobec mnie, wtedy zwykle nie wrzeszczę, a zapamiętuję na zawsze, nawet jeśli wybaczę) a mąż x czasu jest nieziemsko spokojny, opanowany, ale jak już mu się cierpliwość "urwie" to z burza piorunami.
Co pozwoliło nam jakoś przetrwać razem kryzysy? Chyba to, że nadal, mimo lat, awantur, spięć, nadal lepiej nam razem niż osobno. I to, że oboje, jak już "burza wygrzmi" umiemy podjąć próbę rozmowy.

[agdzieztam]

Jezu kocynder ja tak samo!!

[kocynder]

A, i dla jasności - kryzysy były, niektóre bardzo poważne, a raz tak o włos od rozwodu. Ale nawet wtedy ufałam mu bardziej niż sobie - bo ja jestem narwaniec, a on... Kurde, jakby to patetycznie nie zabrzmiało - on jest jak "ci prawdziwi mężczyźni". Twardy, wydłubać z niego słowo o uczuciach to syzyfowa praca, uparty jak muł, ale słowny, jak obieca to zrobi wszystko żeby dotrzymać, spokojny... Opoka.

[agdzieztam]

Kocynder. Mu chyba myamy tego samego męża. U mnie bardzo podobnie.

[agdzieztam]

Choć nie, jak bydle to aż wydłubywać dobrego słowa nie trzeba. Wystarczy jak zapytam. I on kuma, że potrzebuje dopieszczenia. Czasem kpi, czasem mówi piękne rzeczy serio, ale zawsze jest po mojej stronie. Nawet jak, niestety ja po jego nie byłam. Dlatego napisałam, że nasz kryzys , z mojej strony, zaczal być odbudowywany na wdzięczności.

[grruu2.0]

Nie wyszliśmy, jestem kiepska w zarządzaniu kryzysami związkowymi

[agdzieztam]

Przykro mi. A chciałabyś wyjsc?

[grruu2.0]

Chyba jak każdy. Zwykle jest tak że jest kilka prób tylko nieudanych

[agdzieztam]

Tak, prób jest wiele. Zależy od odpowiedzi drugiej strony czy ci się chce dalej czy nie. Czasem się chce czasem mniej. Życzę ci bardzo, żeby było po twojemu. Wiem, że to są ogromnie bolesne chwile, czasy, miesiące, czasem lata.

[yadaxad]

Albo się zbuduje przywiązanie, albo nie. Przecież nawet z przywiązania walczymy o istnienie z nami psa, który nie jest już tym zabawnym pięciolatkiem i ma swoje problemy, bo ważne jest to co razem zaistniało.

[agdzieztam]

Tak tak oczywiście. Nie poruszyłam tego tematu, ale to ważne. Nie każdy wszakże jest zdolny do przywiązania (chyba)

[majenkirr]

agdzieztam napisała:
> Większość z nas ma związki długoletnie, czasem 20 lat, czasem mniej czasem więcej. To wprost niemożliwe, by nie było kryzysów i to poważnych.


Jest to absolutnie możliwe i sama jestem tego przykladem🤷🏼‍♀️.

[agdzieztam]

Cieszę się, że nie miałaś. Tak na pewno też można, ale tego nie zaznałam. 12 lat dobrych, potem rabnelo ale się dogadaliśmy. Jak pisze niżej Pepsi, też okazało się że byliśmy sami w swojej samotności i powoli się dogadaliśmy. Dlatego pytam, może ktoś chce opowiedzieć, co było jego trampolina do odbicia się z kryzysu? Bo u każdego to jest co innego.

[chatgris01]

majenkirr napisała:


> Jest to absolutnie możliwe i sama jestem tego przykladem🤷🏼‍♀️.
>
>

Potwierdzam i też jestem przykładem.

[wapaha]

nie mieliśmy kryzysu, więc nic nie trzeba było odbudowywać
wiem, nie istniejemy

[wapaha]

wapaha napisała:

> nie mieliśmy kryzysu, więc nic nie trzeba było odbudowywać
> wiem, nie istniejemy


dobra, doczytałam
istniejemy ale nam na sobie nie zależy

<turlam się >

[katriel]

E, może miałaś, tylko nie zauważyłaś? Weź, spytajmy się wątkodajki, po czym się poznaje, że się jest w kryzysie.

[wapaha]

katriel napisała:

> E, może miałaś, tylko nie zauważyłaś?
hm, może być

Weź, spytajmy się wątkodajki, po czym się
> poznaje, że się jest w kryzysie.
>
masz rację- warto by zdefiniować

[agdzieztam]

Nie chcę definiować kryzysu. Pytam tych co wiedzą, kiedy go miały, co im pozwoliło / pomogło z niego wyjść.

[piataziuta]

Ja zdefiniuję.
Kryzys jest wtedy, kiedy myślisz, że masz już dosyć i zaczynasz się zastanawiać, co by było gdybyś zdecydowała się być sama.

[pepsi.only]

Kryzys mieliśmy jeden, było to wiele lat temu, my byliśmy młodzi i mieliśmy duże problemy, i my walczyliśmy z przeciwnościami, każde z nas było mocno zaangażowane, tylko... jakby każde z osobna. Pamiętam ogromną samotność, choć przecież byłam w związku. Jak nastąpiło apogeum, wtedy nie mając już nic, zwróciliśmy się ku sobie- wiele par w takiej chwili po prostu rozstaje się, bo dla nich jest to już zbyt wiele, a my właśnie wtedy odnaleźliśmy się. Wiadomo, że trzeba było tak jakby od nowa zbudować związek, zaufanie, bliskość, etc, i patrząc z perspektywy czasu to nie wiem skąd wzięliśmy do tego siłę.
To znaczy wiem: mieliśmy ogromne wsparcie przyjaciół 💗 i ich wiarę, że staniemy na nogi 💗
I udało się
Prawie ćwierć wieku w małżeństwie, do tego pracujemy razem, i ogólnie mamy mnóstwo planów na przyszłość.

[cegehana]

Moim zdaniem po prostu dobra wola obu stron. Jak z zabawą na huśtawce - równoważni. Obie osoby muszą chcieć się huśtać.

[piataziuta]

Myślę, że do wyjścia z kryzysu potrzebne są trzy rzeczy, bez których się nie ma szans nic udać:

1) chęć z obu stron - jak któreś nie ma chęci, to nie ma sensu męczyć robala - można wymęczyć coś krótkookresowo, wdziać białe szaty, zostać nawet Świętą Partnerką Nieskalaną Błędami, ale po jakimś czasie i tak wszystko pyer...nie

2) równowaga pomiędzy partnerami w kontekście brania/dawania - nie może być któreś ciągle nadużywane, bo ostatecznie nie spełni się punkt 1)

3) nauka odpuszczania - przy czym nie może odpuszczać ciągle jedno z partnerów, bo nie zaistnieje punkt 2)

[agdzieztam]

Prawda, ziuta. Święta prawda.

[klaramara33]

Na pracy nad sobą. Z racji, że nie jestem z normalnej rodziny dużo toksycznych zachowań przenosiłam na mojego męża jednak on na to odpowiednio reagował i mi komunikował, dzięki czemu zrozumiałam jak on może kiepsko się czuć i zaczęłam bardziej się pozytywnie odnosić. On też się poprawia, gdy mu komunikuję, że nieodpowiednio do mnie się zachował.

[bywalec.hoteli]

jak reagował i komunikował?

[agdzieztam]

U mnie podobnie jak u Klary. No jak reagował. Mam taki przykład bardzo Znaczący. Jak miałam niewiele lat mój ojciec zasnal przed telewizorem (sławetny rubin 714) i obudziliśmy się wszyscy jak już prawie cały pokój płonął. Mój mąż znał te historie. I kiedy zdarzyło mu się przysypiać przed tv ja zaczynałam dosłownie wrzeszczeć. A on na to spokojnie. Na kogo na co i na jaką sytuację krzyczysz? Bo to nie o mnie chodzi. I miał rację. No to brałam na wstrzymanie, to mi pokazywało, co naprawdę się dzieje.

[waleria_bb]

Zależy o jakich kryzysach piszemy.
Nie jestem fanką naprawiania na siłę i uważam, że z niektórych kryzysów nie ma wyjścia, lepiej się rozejść niż wzajemnie robić sobie piekło z życia.