Klapsy a inne kraje

[slonko1335]

Ostatnie dni spędziłam we Włoszech i zszokowalo mnie bicie dzieci w twarz. Publicznie bez szczypania się. Za pierwszym razem gdy mamusia wystosowała dwa plaskacze na oko dwuletniej dziewczynce odruchowo zareagowałam i gdyby nie to, że byłam w grupie nie wiem jakby się to skończyło, więc po sprawdzeniu, że 1/4 włoskich rodziców stosuje taka metodę wychowawczą zaczęłam się zastanawiać gdzie jeszcze w Europie można bić dzieci? Dziewczyny mieszkające we Włoszech klapsy nie zostały jeszcze tu zabronione prawnie ?

[afro.ninja]

We Francji tez.

[chatgris01]

We Francji są zabronione prawnie, a poza tym to przeszłość (żyję tu prawie 30 lat i nigdy nie byłam świadkiem).

[nangaparbat3]

Ja prawie byłam. To było w domu, nastolatka już się zamachnęła, żeby uderzyć w policzek pięcioletnią siostrę, ale spojrzała na mnie i chyba musiałam mieć odpowiednią minę, bo opuściła rękę. Co ciekawe, po tym zdarzeniu ewidentnie sympatia nastolatki do mnie wzrosła.

[azalee]

O policzkowaniu dzieci we Francji czytalam na forum wielokrotnie, na zywo nigdy sie z tym nie spotkalam.

[szarmszejk123]

Ci Francuzi i Włosi chyba policzkują dzieci tylko w obecności turystów, bo ja też się z tym na żywo nigdy nie spotkałam :p

[arthwen]

To akurat może być związane z tym, że turyści bywają w miejscach, cóż, turystycznych, gdzie często jest tłum, dużo dzieci i jednocześnie te dzieci mają zachowywać się nie jak dzieci, a tacy rodzice uznają, że muszą je w ten sposób "zdyscyplinować".

[szarmszejk123]

Ale ja też bywam we Włoszech w miejscach turystycznych, statystycznie częściej niż standardowy turysta, bo kilka razy w roku od ponad 10 lat i nigdy się z tym nie spotkałam.

[nellamari]

We Włoszech studiowałam jako bezdzietna lambadziara i też nie widziałam policzkowania dzieci.
Za to relacje damsko- męskie w wieku studenckim jawiły mi się jako bardziej przemocowe niż w mojej polskiej bańce ( i później we francuskiej).

[szarmszejk123]

Relacje damsko-meskie to ja mam wrażenie, że tam się opierają głównie na zachowaniach przemocowych, z obu stron.
Włoszki to straszne histeryczki, są bardzo wrzaskliwe i skrzeczące i potrzebują ciągłych kłótni a Włosi to w większości coglioni :p sa wyjątki, oczywiście, ale ogólny trend jest taki :p

[nellamari]

No to się zgadzamy w analizie Vieni al raduno francese fra due settimane !

[szarmszejk123]

Vorrei ma non posso ☹️

[nellamari]

La prossima volta allora

[szarmszejk123]

Spero!

[bezmiesny_jez]

Byłam we Włoszech masę razy, z góry na dół, też się nie spotkałam.

[analoga_niet]

Czyli tam gdzie UE powinna rzeczywiście działać to nie działa 😡

[turzyca]

>tam gdzie UE powinna rzeczywiście działać to nie działa

Jak nie działa, jak działa? 24 z 27 krajów EU zakazuje wszelakiego typu kar fizycznych wobec dzieci. Wyjątki to Włochy, Słowacja i Belgia.


Tu masz europejską strategię na rzecz praw dziecka: commission.europa.eu/strategy-and-policy/policies/justice-and-fundamental-rights/rights-child/eu-strategy-rights-child-and-european-child-guarantee_en#the-eu-strategy-on-the-rights-of-the-child

Tu zestawienia na temat karalności kar fizycznych:
endcorporalpunishment.org/europe-and-central-asia/

Oczywiście dochodzi do tego egzekwowanie tych praw, jak wszyscy wiemy, że w Polsce można dziecko nawet zakatować, zanim ktoś zadziała, ale podstawy prawne są. Zmiana mentalności też przyjdzie.

[analoga_niet]

Czyli nie działa - przecież można uzależnić na przykład przekazanie środków od praworządności, prawda?

[nellamari]

To nie jest takie proste, te pomysły są od dawna proponowane, ale przechodzą.

Btw, mogę ci podnieść ciśnienie z rana, we Francji nawet rodzice dzieci odebranych za przemoc, dostają na nie socjal.

[turzyca]

>Btw, mogę ci podnieść ciśnienie z rana, we Francji nawet rodzice dzieci odebranych za przemoc, dostają na nie socjal.

A to nie eliminuje korowodów, które są w Polsce pt. "zrobimy wszystko, żeby odzyskać dziecko, które w sumie nam tylko zawadza, bo 800+ piechotą nie chodzi"?

[nellamari]

To bez znaczenia, bo i tak zazwyczaj chcą te dzieci odzyskać / same dzieci do patorodzicow wracają … w DD nie jest cudownie i czasami można trafić gorzej niż w domu rodzinnym, zwłaszcza jak jest się małym.

[152kk]

Co przez to rozumiesz?
Oczywiście, że co do zasady przekazanie środków unijnych jest uzależnione m.in. od praworządności. Praworządności państwa, a nie praworządności obywateli. Przykład: jeśli Kowalski uderzył dziecko to państwo powinno: 1. mieć przepisy karne na tę okoliczność 2. mieć struktury/narzędzia żeby je egzekwować. Sam fakt zaistnienia uderzenia przez Kowalskiego nie oznacza braku praworządności.
Moim zdaniem jeśli 24/27 państw w UE penalizuje takie czyny (i zapewne egzekwuje karanie) to UE działa świetnie. W tym aspekcie i w porównaniu do reszty realnego świata, oczywiście. Nie działa idealnie, kontekście ideału, którego byś chciała, ja zresztą też bym chciała, ale zdaję sobie sprawę, że realnie idealnych krajów, organizacji ani ludzi nie ma.

[turzyca]

>Praworządności państwa, a nie praworządności obywateli. Przykład: jeśli Kowalski uderzył dziecko to państwo powinno: 1. mieć przepisy karne na tę okoliczność 2. mieć struktury/narzędzia żeby je egzekwować.

No i tutaj można się pytać, czy jeśli narzędzia istnieją, ale są niesprawne, to czy państwo jest praworządne. Ogólnie zgadzam się z Tobą, że idealnych krajów nie ma, a Unia musi ważyć między celami wspólnotowymi, a samorządnością swoich państw. Gdybyśmy wstrzymywać środki unijne, gdy narzędzia w jakimś obszarze nie są idealne, to poleglibyśmy już na etapie przeglądów technicznych.

[turzyca]

*gdyby wstrzymywać

[71tosia]

Nie nie można, bo traktaty na które się zgodziliśmy tworząc unie, wyraźnie dzielą kompetencje w zakresie tworzenia prawa w unii na dziedziny. Kompetencje maga być wyłączne lub dzielone. Np cła to kompetencja wyłączna unii (kraj nie może sobie ich dowolnie modyfikować) ale np mieszkalnictwo czy edukacja to wyłączne kompetencje kraju, unia może coś sugerować ale nie narzucać.

[hanusinamama]

KOlejny przykłąd - prawo do aborcji.

[taje]

analoga_niet napisała:

> Czyli nie działa - przecież można uzależnić na przykład przekazanie środków od
> praworządności, prawda?
>
W tym przypadku nie można, bo nie ma podstawy prawnej. Mechanizm rozporządzenia w sprawie warunkowości wymaga nie tylko naruszenia prawa EU (to też nie jest proste ale można by potencjalnie znaleźć podstawę w Karcie praw podstawowych), ale przede wszystkim łącznika budżetowego, czyli wpływu naruszenia na to jak unijne środki publiczne są wydatkowane. Czyli ten mechanizm jest ograniczony do kwestii budżetowych.

Może teraz po niedawnym wyroku Trybunału w sprawie Węgier i uznaniu art 2 TUE za autonomiczną podstawę postępowania naruszeniowego z 258 coś się zmieni, ale to są ogólnie kontrowersyjne kwestie.

[hanusinamama]

A mozna zapytać gdzie działa a nie powinna? Jakieś przykłądy?

[turzyca]

Podlączam się do prośby.

[nellamari]

We Francji też zdarza się policzkowanie małych dzieci i to publicznie, ale zdecydowanie mniej niż dekadę temu. Za to kąty, kary, karne krzesełka, zwracanie się rozkazującym tonem - wiecznie żywe.

[zaguba]

nellamari napisała:

> Za to kąty, kary, karne krzesełka, zwracanie si
> ę rozkazującym tonem - wiecznie żywe.

To nie wolno się też zwracać rozkazującym tonem?!

No już bez przesady…

[nellamari]

Ja się zwracam normalnym tonem, jak do człowieka.

[zaguba]

I nigdy nie podniosłaś głosu? Nigdy nie powiedziałaś dziecku: w tej chwili posprzątaj pokój?
Cóż, albo twoje dziecko jest jeszcze bardzo małe, albo kłamiesz, albo należysz do jakiegoś promila idealnych rodziców z idealnymi dziećmi.

[nellamari]

Oczywiście, że podnoszę głos i wydaję polecenia jak tego wymaga dana sytuacja, natomiast nie zwracam się regularnie rozkazującym tonem w regularnej komunikacji. Czegoś jeszcze nie rozumiesz ?

[zaguba]

Z twojej pierwszej wypowiedzi absolutnie nie wynikało, że mówisz o stałym zwracaniu się do dzieci rozkazującym tonem.
Ale fajnie, że mi odpisałaś - od razu widać, jak się u ciebie ma teoria do praktyki 😂

[nellamari]

Jesteś małym dzieckiem ? Dorośli powinni modulować ton zwracając się do Ciebie ? Dopsze, zapiszę sobie.

[zaguba]

nellamari napisała:

> Jesteś małym dzieckiem ? Dorośli powinni modulować ton zwracając się do Ciebie
> ? Dopsze, zapiszę sobie.
>
Powyżej napisałaś, że do dzieci „Ja się zwracam normalnym tonem, jak do człowieka.”
Ok, zmyliło mnie to, ale już wszystko jasne, naprawdę nie musisz nic dalej tłumaczyć 😂😂😂

[nellamari]

Troszkę znerwicowane te buźki.

[mayoliijka]

A skąd wiesz, że ludzie, którzy w twojej obecności mówią do swoich dzieci rozkazującym tonem, robią tak w regularnej komunikacji? Siedzisz u nich w domu? Raczej robią dokłdnie to co ty: mówią tak, gdy sytuacja tego wymaga.

Z jednej skrajności w drugą. Oczywiście, że bicie dzieci jest złe. Ale pajdokracja również.

[nellamari]

Gdyż w przeciwieństwie do Ciebie bywam w przybytkach edukacyjnych bardzo często.

[mayoliijka]

I znowu popełniasz ten sam błąd - zakładasz, że coś, co sobie założyłaś koniecznie musi być prawdą.

nellamari napisała:

> Gdyż w przeciwieństwie do Ciebie

[nellamari]

Wnioskuję na podstawie Twoich postów.

[palacinka2020]

Gdy zwracam sie do dzieci normalnym tonem w 50% przypadkow kompetnie mnie ignoruja. Powtarzam patrzac im w oczy i dalej ignoruja. I nie chodzi tu o ppsprzatanie zabawki ale i o niewbieganie na ulice, nieskakanie po lozku i niezajmowanie sie kotem akurat wtedy gdy trzeba isc na autobus. Dopiero gdy wrzasne to jest efekt.

Jak w wierszu
„Kura na to: nie wchodz na ulice,
Bo zrobia z ciebie jakecznice!
A jajko na to najbezczelniej:
Na ulicy nie ma patelni”.

[nellamari]

A ile mają lat ?

[analoga_niet]

To nie jest normalne. Poczytaj sobie książkę „Nowa dyscyplina”, sporo tam jest o tym zjawisku.

[turzyca]

>Dopiero gdy wrzasne to jest efekt.

To jest równia pochyła: coraz więcej wrzeszczysz, więc wrzask staje się normalnym sposobem komunikacji, więc zacznie być ignorowany tak samo jak obecny standard komunikacji.

Nie ma jednego magicznego środka, ale ogólnie bardzo polecam "Poradnik przetrwania dla rodziców dzieci w wieku 2-7 lat", to świetne podsumowanie różnych skutecznych metod komunikacji z dziećmi.
Do tego dorzucam, żeby koniecznie nawiązać najpierw komunikację, wypowiadając imię dziecka lub dotykając, a dopiero potem przekazywać komunikat, bo odruchowo robimy inaczej, mówimy "posprzątaj te zabawki, Kasiu", a dziecko zwraca uwagę na naszą wypowiedź, dopiero usłyszawszy swoje imię. W okresach gdy dzieci są bardzo rozkojarzone proszę o powtórzenie polecenia własnymi słowami (lub u nas - w drugim języku), żeby dziecko musiało przetrawić komunikat, a nie tylko bezmyślnie powtórzyło.

[hanusinamama]

To samo miałam napisąc. Matka sie drze, dzieciak głuchnie na jej głos...taki system obrony układu nerwowego

[palacinka2020]

Dzieciak nie gluchnie na moj krzyk. Krzyku poslucha zawsze. Zawsze tez mowie imie przed poproszeniem o cokolwiek. Ignoruje zupelnie zdania wypowiedziane normalnie, robi na opak. A dlaczego? „Bo chcialem zrobic inaczej”. Nie jest gluchy, wie o co prosze, wybiera inaczej.

[iwles]

palacinka2020 napisała:

> „Bo chcialem zrobic inaczej”.


Zapytam przewrotnie: czy to "inaczej", oznacza tak bardzo źle, że komuś stałaby się krzywda?
Jakie konsekwencje dla tego, co ma zrobić, byłyby po zrobieniu "inaczej"?

[palacinka2020]

Tak, mogloby stac sie cos zlego i dziecko jest tego swiadome. Ale i tak zrobi inaczej. Rozmawiam z nim „co mogloby sie stac, gdyby tam jechal samochod, mowilam ze masz sie zatrzymac a ty nawet nie popatrzyles w prawo i w lewo” . I slysze odpowiedz „moglbym wpasc pod samochod i umrzec”. I wciaz wybiera wbieganie.

Albo „dlaczego mama nie pozwala ci odbijac pilki w ogrodzie w czasie gdy jesz kanapke? Rozmawialismy o tym?” „Bo moglbym sie zadlawic i umrzec” „to dlaczego wciaz odbijasz!?” „Bo chce”.

Zawsze ta sama odpowiedz: bo chce, bo tak chcialam. Rozumie konsekwencje, rozumie zagrozenie, slyszy doskonale, wie ze do niego mowie i tak wybiera inaczej.

[trampki-w-kwiatki]

A tam rozumie, płaty przedczołowe ma takie, że niewiele z tego zagrożenia rozumie 😉
Serio, niestety do pewnego wieku rolą rodzica jest tłumaczyć z jednej strony (bo kropla drąży skałę i kiedyś zadziała) a prowadzić za rękę z drugiej (bo trzeba być mózgiem, sterem i okrętem za kogoś jeszcze długo, długo).

[arthwen]

Nie rozumie zagrożenia. Nauczył się formułki, owszem, ale nie rozumie jej. Wydaje mu się, że skoro do tej pory nic takiego go nie spotkało, to nie spotka, a poza tym "i umrzeć" jest dla niego abstrakcyjne.

[palacinka2020]

No to ok, moze nie do konca rozumie. Jakies rady jak ma nie wpasc pod samochod poza wrzeszczeniem az mnie czasem gardlo boli? skoro na normalne tlumaczenia, prosby, polecenia nie reaguje?

[analoga_niet]

A ile ma lat?

[palacinka2020]

9

[primula.alpicola]

palacinka2020 napisała:

> 9

To sporo, jak na takie zachowania. Sądziłam, że 3-4

[palacinka2020]

Juz 5 lat chodzenia po terapeutach.

[arthwen]

I co terapeuta na to?

[analoga_niet]

Ok czyli mówimy o dziecku z zaburzeniami, to zmienia postać rzeczy

[ruta_tannenbaum]

turzyca napisała:

>
> Nie ma jednego magicznego środka, ale ogólnie bardzo polecam "Poradnik przetrwa
> nia dla rodziców dzieci w wieku 2-7 lat",

Turzyca, chodzi o "Jak mówić, żeby maluchy nas słuchały" Faber i King? Dzięki

[palacinka2020]

Czytalam. Dzialalo poki byly mniejszy. Na 9 latka nie dziala. Totalny ignor cokolwiek powiem.

[hanusinamama]

I rozwiązaniem jest krzyk?
Tu chyba inne kwestie zawiodły...skoro musisz się drzeć na dzieci aby cie usłyszały...

[palacinka2020]

Wszystko zawiodlo. Absolutnie poleglam jesli chodzi o wychowanie dzieci a zmieniani 3 razy terapeuci nie pomogli. Znowu probuje sie umowic do terapeuty ale sie nie da. Po prostu sie nie da, nie ma wolnych terminow, chyba ze online.

[nangaparbat3]

A próbowałaś TSR? Terapia Skoncentrowana na Rozwiązaniu Problemu - moim zdaniem raczej pomoc psychologiczna, ale skuteczna. Przychodzisz i mówisz: dzieci mnie nie słuchają. I nad tym pracujecie, max 10 spotkań powinno wystarczyć. Terapeuta pracuje na Twoich zasobach, a nie szuka deficytów.

[stephanie.plum]

no cóż, ja drę się jak kapral, a efekt ostatnio jest taki, że mój niemal 12-latek dostaje wtedy napadów głupawki i rechocze.

do czego my zmierzamy.

[asia_i_p]

Ja krzyczę bardzo rzadko, więc teoretycznie ten krzyk powinien wzbudzać niemal szok. Wzbudza umiarkowane emocjonalnie moralne oburzenie "Nie krzycz" albo "Nieładnie jest tak krzyczeć" albo "Nie zgadzam się na krzyczenie". Też 12-latek, ale w spektrum i dość dziecinny.

Natomiast też rzadko są sytuacje, kiedy czuję pokusę krzyku, jest dosyć współpracujący, chyba że się zatnie. Ale zacina się bardzo rzadko. Prawdę mówiąc jest bardziej współpracujący niż była jego neurotypowa siostra, zwłaszcza odkąd się nauczyłam dawać mu dwie minuty po każdym poleceniu (z zegarkiem w ręku). Wcześniej poganiałam i on się spinał, teraz już po minucie widzę, że idzie i robi, o co prosiłam.

[maly_fiolek]

zwracanie się rozkazującym tonem
Co za przestępstwo.
Podli/patologiczni rodzice zwracają się do dziecka rozkazującym tonem, a to zabronione.
A z drugiej strony (sąsiedni wątek) podli/patologiczni rodzice pozwalają by dzieci biegały po restauracji.
Jeśli jesteście przekrojem społeczeństwa, to z wami jest coś nie tak.

Wymieramy... może to i dobrze, do grobu wraz z społeczeństwem zachodu pójdą jego chore, odklejone od rzeczywistości i natury człowieka idee.

[primula.alpicola]

O kurde, w twarz, to już nie klapsy, tylko policzkowanie. Jakby jeszcze gorzej.
Wiele razy byłam w Bella Italia i nigdy nie byłam świadkiem żeby ktoś podniósł rękę na dziecko.

[nellamari]

Ja wiem czy gorzej ? Dla nas może tak, ale bicie ( od tyłu i zaskoczenia) w pupę / przez pieluszkę też mi się wydaje szokujące dla dziecka.

[kachaa17]

Wg mnie gorzej

[nellamari]

Dla mnie ten wyraz zaskoczenia / przerażenia / bólu na twarzy dziecka w momencie uderzenia był ten sam.

[analoga_niet]

Dlaczego gorzej? Przestańmy się wreszcie bawić w rozróżnienia tylko nazwijmy to wprost: bicie, celowe zadawanie bólu fizycznego w celu ukarania lub wymuszenia posłuszeństwa

[nangaparbat3]

analoga_niet napisała:

> Dlaczego gorzej? Przestańmy się wreszcie bawić w rozróżnienia tylko nazwijmy to
> wprost: bicie, celowe zadawanie bólu fizycznego w celu ukarania lub wymuszenia
> posłuszeństwa
>

Wydaje mi się, że te policzki nie są bolesne w sensie fizycznym, raczej symboliczne, upokarzające i przypominające o miejscu w hierarchii.

[analoga_niet]

Uderzenie w twarz boli

[nellamari]

Jasne, ty ważysz 20kg i masz kościec kurczaka i dostaniesz z płaskiego od kogoś kto waży 80 kg, na pewno nie zaboli i nie zakręci się w głowie.

[nangaparbat3]

To co widziałam nie było „daniem z płaskiego”, bardziej niż uderzenie przypominało muśnięcie. Ale było upokarzające, nie do przyjęcia, złe.

[35wcieniu]

Ja pie... Nanga ty naprawdę już pukasz w dno od spodu. Jest jakiekolwiek sku...syństwo, którego nie będziesz bronić? Policzkowanie dziecka nazywasz muśnięciem? Jesteś w stanie sobie patrzeć w twarz w lustrze?

[turzyca]

>Jest jakiekolwiek sku...syństwo, którego nie będziesz bronić? Policzkowanie dziecka nazywasz muśnięciem?

A ja rozumiem, o co Nandze chodzi, bo widziałam to, co ona opisuje. To jak z trzymaniem za rękę, możesz zrobić koszyczek z palców, na którym Twoje dziecko opiera swoją rękę, możesz trzymać z przeciętną siłą, żeby w razie czego móc dziecko np. podtrzymać, możesz trzymać mocno, żeby dziecko nie mogło się wyrwać na ulicę, a możesz miażdżyć uściskiem tak, że będziesz sprawiała ból i doprowadzisz do płaczu. Gdy mówimy o policzkowaniu, to myślimy o odpowiedniku tego ostatniego - sprawienie silnego bólu. Ale można pacnąć lekko, bez zadawania bólu, tak jak się kogoś klepie po ramieniu, żeby zwrócić na siebie jego uwagę. Celem nie jest zadanie bólu tylko danie sygnału. Choć nadal całościowo obrzydliwe i do wykarczowania.

[iwles]

Chyba jej się "muśnięcie" z "pacnięciem" pomyliło.
Muśnięcie ma konotację pozytywną (delikatność, czułość)

[asia_i_p]

Też widziałam, około 20 lat temu. Nie byłam w stanie rozróżnić, kiedy ojciec daje synowi klapsa, a kiedy otrzepuje spodnie z piasku. Syn, tak na oko, też nie był w stanie. Ojciec nie wyglądał na zdenerwowanego, chyba miał wdrukowane, że jak dziecko "broi" to "rodzic ma reagować" i za każdym razem, kiedy syn kogoś posypał piaskiem czy zabrał komuś zabawkę, beznamiętnie strzepywał ręką wzdłuż spodni dziecka z tyłu, na co dziecko w ogóle nie reagowało. Nie wyglądało też, żeby ten ojciec w ogóle oczekiwał, że dziecko zareaguje, to było tak, jakby dając tego klapsa odhaczał obowiązek rodzicielski i co dalej dziecko z tym zrobi, to już nie była jego sprawa. Pomiędzy tymi sytuacjami dokładnie takim samem gestem otrzepywał mu spodnie z pisaku. No chyba że ja całą sytuację źle odczytałam i on rzeczywiście przez cały ten czas otrzepywał mu spodnie.

[nangaparbat3]

35wcieniu napisał(a):

> Ja pie... Nanga ty naprawdę już pukasz w dno od spodu. Jest jakiekolwiek sku...
> syństwo, którego nie będziesz bronić? Policzkowanie dziecka nazywasz muśnięciem
> ? Jesteś w stanie sobie patrzeć w twarz w lustrze?
>

Ja tego bronię????? Opisuje, co widziałam. I nie uważam, że wyłącznie sprawienie fizycznego bólu jest godne potępienia.

[hanusinamama]

Muśnięcie. Mysle ze podobnie tłumaczy mąz bijący żonę.

[hanusinamama]

Mówimy o uderzeniu dziecka przez silniejszego dorosłego. To jest przede wszystkim nauka ze silniejszy moze bić. A dwa dzieci się uczą ze tak dorosły rozładowuje emocje. Matka lub ojciec nie radzi sobie ze swoimi emocjami (bo dziecko zrobiło coś źle) i bije aby dać upust.
Twoje gadanie jest jak bajki, ze przebijanie uszu niemowlakom je nie boli...

[primula.alpicola]

analoga_niet napisała:

> Dlaczego gorzej?

Takie mam odczucie. Policzkowanie wydaje mi się bardziej upokarzające.


Przestańmy się wreszcie bawić w rozróżnienia tylko nazwijmy to
> wprost: bicie, celowe zadawanie bólu fizycznego w celu ukarania lub wymuszenia
> posłuszeństwa
>

Tak, racja, ale wiesz, nawet sądy róznicują skalę i natężenie przemocy

[bardzo_wredna_dziewucha]

primula.alpicola napisała:

> Takie mam odczucie. Policzkowanie wydaje mi się bardziej upokarzające.
>
>
Ztrigerowało mnie to zdanie, chociaż wiem, że nie miałaś nic złego na myśli. Przypomniała mi się moja matka, która potrafi zlać mnie kablem po całym ciele tak, że wszystko bolało, ale zawsze powtarzała: "w twarz cię nigdy nie uderzyłam". Jakby to, kur...., był okaz jakiejś wielkiej łaski.

[nangaparbat3]

Primula porównywała chyba uderzenia o podobnej sile i ręką. To o czym piszesz nie nadaje się do żadnych porównań, oczywiście.
Miałam koleżankę, której mama używała kabla. Koleżanka nigdy się nie poskarżyła. Ale któregoś razu moja mama zobaczyła pręgi na nogach. Miała zasadę, żeby się nie wtrącać. Jednak wtedy poszła do tej pani do domu - oczywiście wybrała moment, kiedy koleżanka była u mnie, „żeby nie podważać autorytetu rodziców”. - i rozmawiała z nią. Lata 60.

[primula.alpicola]

Przykro mi że moje słowa wywołały takie wspomnienia, i że Cię to w ogóle spotkało.
To są nieporównywalne sytuacje.

[hanusinamama]

Najczęściej rozładowania swoich emocji.

[nangaparbat3]

Ja byłam, nie dalej jak latem zeszłego roku. Kolacja w hotelu, koło nas rodzina z dwojgiem dzieci, takich wczesnoszkolnych. Dzieci były bardzo spokojne, zachowywały się przy stole jak mali lordowie. Nagle jednemu coś upadło, schylił się, żeby podnieść, i w tym samym momencie siedzący obok niego ojciec trzepnął go po twarzy. To było absurdalne i trudno mi było uwierzyć, ale się stało. Reakcja ojca była błyskawiczna, automat. Tak się zdarza, kiedy powtarzamy to, co nam samym zrobiono w dzieciństwie.

[hanusinamama]

Ja nie rozumiem słowa "klaps".
Czyli co w twarz uderzyć to jakiś wyższy kaliber niż w pupę?
Mówimy o dorosłym, kilkukrotnie większym i silniejszym człowieku który bije małe dziecko (bo juz na 17 latka się nie zamachnie...ciekawe czemu)

[...]

[maly_fiolek]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[fogito]

Służy powiadasz. Chyba tylko rodzicom w celu wyładowania emocji.

[...]

[maly_fiolek]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

Do malego_fiolka

[zaguba]

Uuuu, moderacja nie śpi!
Niektóre zwolenniczki tolerancji i wolności świetnie odnalazłyby się w czasach cenzury. „Dajcie mi nożyczki!”

[fogito]

Koleżanka wyszła za Włocha. Zaczął bić ich syna jak ten miał około 2 lat. Teraz dzieciak mieszka z matką w Polsce. Ma chyba 6 w tej chwili. A ojciec przemocowiec nadal w pięknej Italii.

[alex.vause.is.back]

serio? dzielny tata nie powołał się jeszcze na konwencję hadką, że mu była uprowadziła dziecko do Polski i on biedny nie może uczestniczyć w jego życiu?
(pytam z ciekawości, bo czasami tlumaczę dokumenty w takich sprawach i matka, która chce wrócić do kraju, z dzieckiem, bo ma tu jakiekolwiek oparcie rodzinne, ma przeje...)

[fogito]

Nie, zadowolony jest, że mu koszty życia spadły. Odwiedza syna w Polsce, ale tu już na szczęście nie bije. Za dużo osób patrzy.

[chlodne_dlonie]

Rozwiedzeni są czy tylko 'w separacji'..?

[fogito]

Nie rozwiedli się i nie są w separacji oficjalnej. Pan płaci marne 250 euro na dziecko.

[szarmszejk123]

A dlaczego się nie rozwiedli ani nie są w oficjalnej separacji? Niech ona się lepiej o to szybko postara, coś się typowi odmieni i może jej narobić dużych problemów.

[szarmszejk123]

Bo i płacić może przestać a ona nic z tym nie będzie mogła zrobić.

[fogito]

Ja to wiem, ale ona boi się batali w sądzie o dziecko.

[szarmszejk123]

Prawdopodobnie słusznie, ale jednak zostawienie tego tak, jak jest też jest ryzykowne, nie wiem, czy nie bardziej.

[turzyca]

Przed polskim sądem przeciw cudzoziemskiemu ojcu? O dziecko, które tu spędziło większość życia?

[szarmszejk123]

Ona to dziecko wywiozła z Włoch nielegalnie, nie ma żadnego papieru na to, że ojciec się na wyjazd zgodził a to będzie problem w każdym sądzie.

[arthwen]

Po tylu latach, przy kontakcie z ojcem, który się ten raz do roku z dzieckiem widuje?

[szarmszejk123]

Dużo zależy od tego ojca, czy mu się będzie chciało pani uprzykrzyć życie.
Tak czy inaczej uważam, że powinna to jak naj szybciej uporządkować, również sprawę alimentów.

[fogito]

Widują się częściej.

[fogito]

Nie do końca nielegalnie, bo ojciec się zgodził na wyjazd. Nie było z tym problemu.ona martwi się jednak, że gdyby chciała rozwodu to wtedy on ze złośliwości zacznie z nią walczyć.

[szarmszejk123]

To, że się na gębę zgodził, to jedno, a co w sądzie powie, to drugie.

[fogito]

No dokładnie tak. I dlatego ona tak trwa w tym zawieszeniu.

[szarmszejk123]

Bardzo jej współczuję.

[arthwen]

A ma np smsy czy jakieś inne wiadomości, z których wynika, że się zgodził? W sensie, że jakby coś, to ma podkładkę i udowodni?

[fogito]

Nie wiem. Ale raczej nie zabronił i tyle.

[fogito]

Większość życia dziecko spędziło we Włoszech. Dopiero od pół roku jest w PL.

[primula.alpicola]

To ma jeszcze 12 lat życia na krawędzi

[trampki-w-kwiatki]

Przeraża mnie ten wątek. Policzkowanie??? Dziecka??

[at.attin]

Policzkowanie brzydkie jest, ale kojarzy mi się z czymś robionym w afekcie i impulsywnie, czyli zachowaniami typowymi dla południowców. Z drugiej strony gorszy chyba jest anglosaski dryl "na zimno", z tresurą, długotrwałym wyrafinowanym znęcaniem się, torturami psychicznymi.

Dżuma i cholera. Dobrze, że forumowe zachłyśnięcie się Zachodem i jego "kulturą" prezentują już tylko najbardziej betonowe ematki

[mocca26]

Jakby ci tu powiedzieć... niestety przemoc wobec dzieci to jest kultura światowa a nie "zachodnia"

[szarmszejk123]

Kultura zachodu? Najbardziej agresywne wobec dzieci matki, jakie widuję są raczej ze wschodu. Bliskiego.

[nangaparbat3]

Widziałam takie policzkowanie parę razy, we Francji, raz we Włoszech i ostatnio wecWroclawiu w wykonaniu matki-cudzoziemki. To był odruch, takie jakby szturchnięcie, żadnych emocji ani wyrachowania.

[analoga_niet]

Jak Rosjanin walnie w twarz to wschodnia dzicz, jak Włoch to po prostu afekt i południowy temperament

[szarmszejk123]

Ciekawy wniosek, tylko nie bardzo tylko rozumiem, skąd go wyciągnęłaś 🤔

[analoga_niet]

To nie jest wniosek. To jest refleksja

[szarmszejk123]

Ale skąd taka dziwna refleksja? Gdzie się spotykasz z takim podejściem?

[analoga_niet]

Praktycznie wszędzie, ale weź pod uwagę że żyję w Polsce. To refleksja dotyczącą tego jak te same zachowania są inaczej ocenione w zależności od tego jak oceniamy całą grupę. Włosi to w oczach Polaków tacy fajni temperamentni południowcy a Rosjanie to dzicz. Więc u Włocha bo od dziecka to po prostu afekt. Btw - zrob sobie eksperyment myślowy: pokazujesz przeciętnemu Polakowi jak elegancko ubrany Francuz bije w twarz córkę a potem pokaż jak muzułmański ojciec uderza w twarz córkę. Myślisz że reakcje będą identyczne?

[szarmszejk123]

Pytam, bo ja się z takim podejściem nie spotykam, w mojej bańce bicie to bicie, tak samo oceniane bez względu na pochodzenie bijącego.

[hanusinamama]

Kilka linijek wyżej zostało to nazwane południowym temperamentem...i nie przez Gruu.

[szarmszejk123]

Nie, południowy temperament został określony jako bycie impulsywnym i działanie w afekcie, nie widzę w tym nic pozytywnego, szczerze mówiąc.

[hanusinamama]

TY nie ale ogólnie to jest sposób tłumaczenia.

[szarmszejk123]

Ale tłumaczenia czego? Przecież to nie są pozytywne cechy, jak tego nie obrócisz...

[turzyca]

>Kilka linijek wyżej zostało to nazwane południowym temperamentem...i nie przez Gruu.

Gdzie? Bo ja tam widzę tylko posty Gruu. Wydawało mi się, że nikogo nie mam zablokowanego.

[szarmszejk123]

Post at.attin:

"Policzkowanie brzydkie jest, ale kojarzy mi się z czymś robionym w afekcie i impulsywnie, czyli zachowaniami typowymi dla południowców"

[152kk]

Takie "eksperymenty" myślowe to nie żadne eksperymenty, tylko wymyślanie rzekomych potwierdzeń tezy, którą masz w głowie. Mogłabym wymyślić równie niesprawdzony przykład na dowolną tezę.

[szarmszejk123]

Dodam, że ja jestem przeciętna polka, na forum są przeciętne polki i raczej tej tezy nie potwierdzamy :p mój przeciętnie Polski ex również do tej tezy nie pasuje jak i mój zupełnie przeciętnie polski brat i jego przeciętnie polska żona...

[mayoliijka]

Ale że «przeciętny Polak« bardziej wyrozumiale podejdzie do bijącego Francuza?

Bo ja raczej odwrotnie, jeśli już koniecznie miałabym stopniować swoje oburzenie.

analoga_niet napisała:

> pokazujesz przeciętnemu Polakowi jak elegancko ubr
> any Francuz bije w twarz córkę a potem pokaż jak muzułmański ojciec uderza w tw
> arz córkę.

[hanusinamama]

Oj jakby w PL nie było tradycji klapsów. Juz sama nazwa "klaps"...sugeruje, ze to nie jest bicie.
Masa dzieci nadal jest wychowywana biciem.

[trampki-w-kwiatki]

Co to znaczy, że przemoc psychiczna jest gorsza? Kurde, serio, przemoc to przemoc, każda. Policzek, klaps czy upokarzanie. Ja w ogóle nie wiem jak można to stopniować, no chyba, że na potrzeby kodeksu karnego, bo tam za różne formy przemocy są przewidziane różne kary, ale generalnie żadna forma przemocy nie jest lepsza ani gorsza.

[princesswhitewolf]

>Przeraża mnie ten wątek. Policzkowanie??? Dziecka??

No mnie zszokowalo jak tu kiedys mi powiedziano ze w latach 80-90tych w Polsce 80 proc dzieci bylo bitych.

[angazetka]

W UK też.

[szarmszejk123]

Angazetka, a titi, brzydko tak podpuszczać koleżankę do odpału:p

[princesswhitewolf]

A to sie odpalaj

[szarmszejk123]

To nie ja jestem wiecznie zdziwiona faktami, tylko ty.

[princesswhitewolf]

I nakrecasz sie....

[afro.ninja]

Według niektórych pań powyżej automatyczne muśnięcie.

[szarmszejk123]

Osobiście nigdy nie widziałam w IT by ktoś uderzył dziecko w twarz, a bywam tam często od wielu lat.
Wiem, że dawniej, w czasach dzieciństwa mojego męża, było to stosowane nawet przez nauczycieli w szkołach, w dzisiejszych czasach taki nauczyciel zostałby rozszarpany na strzępy przez matki, babki i ciotki :p
Z klapsami się tam spotkalam, z biciem w twarz nie.
I owszem, bicie dzieci we Włoszech jest zabronione przez prawo jakoś od połowy lat '90.

[mocca26]

Byłam świadkiem spoliczkowania dziecka we FR ale wiele lat temu

p.s. mały off top - dziwię się, że sa jeszcze ludzie posyłający dzieci do boarding schools, angielskich i w typie angielskim

[fogito]

Ja wysłałam i bicia uczniów tam nie ma. No chyba, że się pomiędzy sobą pobiją.

[mocca26]

Miałam na myśli przemoc. IMHO przemocą jest też na przykład rozdzielanie dzieci od rodziców w imię nie wiadomo czego (nie mam na myśli licealnych nastolatków)

[mocca26]

p.s. na twój temat się nie wypowiadam

[fogito]

A no to juz wina rodziców, że do boardingu wysyłają siedmiolatki.

[hanusinamama]

Zastanawia mnie kiedy z użycia wyjdzie słowo klaps. To jest bicie. Nie ważne czy w twarz, pupę czy w plecy...bicie.

[arthwen]

Ale czemu ma wychodzić z użycia? Tak, klaps to bicie, policzkowanie to bicie. To konkretny rodzaj bicia i tyle.
Słowo nie musi wychodzić z użycia, wystarczy że klapsy wyjdą.

[hanusinamama]

BO to jest wybielanie. Zobacz dwa stwierdzenia"
- jako dziecko dostawałam klapsy od rodziców
- jako dziekco byłam bita przez rodziców

[arthwen]

Nie, to nie jest wybielanie, to tylko doprecyzowanie.
Owszem, klapsy to bicie, po raz nie wiem który to powtarzam. Na żadne bicie nie powinno być przyzwolenia. Ale jednak jest różnica między klapsami a skopaniem kogoś, tak jak jest różnica między spoliczkowaniem, a ciosem pięścią w twarz.

[turzyca]

>Słowo nie musi wychodzić z użycia, wystarczy że klapsy wyjdą.

Będę bronić istnienia klapsów! Mają swoje zastosowania i niektórym naprawdę są niezbędne. Tylko trzeba ich używać umiejętnie i we właściwych sytuacjach. Przede wszystkim po uzyskaniu zgody i po ustaleniu safeword.



(Sorry że z joemonstera, nie mogę znaleźć oryginału u Kiciputka.)

[arthwen]

Myślałam, że mówimy o przemocy wobec dzieci.
Tym niemniej, ja akurat zdecydowanie nie jestem fanką klapsów, ale jeśli inni dorośli ludzie dobrowolnie chcą się tak bawić, to nic mi do tego

[turzyca]

>Myślałam, że mówimy o przemocy wobec dzieci.

Ale zeszło nam na język.
Swoją drogą chętnie zeseksualizowałabym słowo "klaps", bo wtedy kolejne tabu wzmocniłoby brak akceptacji dla klapsów.

[black_halo]

Ja myślę, że klapsy powinny być zrównane z molestowaniem seksualnym. Oczy mi się otworzyły dopiero jako dorosłej osobie, że nawet dzieci odczuwają przyjemność seksualną w tym momencie, której nie rozumieją i która jest wynikiem przemocy fizycznej. Myślę, że gdyby tak to przedstawiać w mediach to poparcie dla bicia by nagle spadło.

[szarmszejk123]

"to poparcie dla bicia by nagle spadło."

Serio spotykacie się w dzisiejszych czasach z otwartym popieraniem bicia?

[arthwen]

Prawa strona polityki, Konfa, Brauniści i chyba również większość PiS - więc tak, często.

[turzyca]

>Serio spotykacie się w dzisiejszych czasach z otwartym popieraniem bicia?

Tak. I to u ludzi młodszych ode mnie. Na szczęście odkąd dziadek umarł, nie muszę się już spotykać z rodziną jego drugiej żony, więc nie jestem na bieżąco, ale nie podejrzewam jakiejś rewolucji.

[trampki-w-kwiatki]

Klaps to określenie na bardzo konkretnego plackacza w okolice tyłka, jak "liść" na plackacza w okolice twarzy albo "dzwon" na uderzenie ściśniętą pięścią. To tylko rodzaj uderzenia, czemu miałby nie być obecny w języku?

[szarmszejk123]

Myślenie zyczeniowe- zniknie ze słownika to zniknie i z życia.

[hanusinamama]

A gdzie ja napisałam, ze tak to zadziała? Mowie o tym, że nadal się używa słowa "klaps" bo klaps to coś mniejsze niż bicie.
"Dałam mu klapsa/dostal klapsa" lepiej brzmi niż "uderzyłam, pobiłam dziecko"
Ale nigdzie nie piszę, że używanie tego biciem spowodouje, ze ludzie przestaną bić swoje dzieci.

[szarmszejk123]

Hanusina, to jest tylko słowo, określające konkretną czynność. Możesz je zamienić na inne, nic to nie zmieni.

[trampki-w-kwiatki]

No otóż 🙄

[turzyca]

>Możesz je zamienić na inne, nic to nie zmieni.

Nie jestem pewna. Język określa świadomość, stąd np. pisanie o zabójstwie i samobójstwie zamiast o samobójstwie rozszerzonym.

[szarmszejk123]

Mówisz, że jesli zaczniemy nazywać klapsy inaczej, to będą mniej bolesne, mniej upokarzające czy mniej stosowane?
Bo mnie się wydaje, że niż z tego nie będzie miało miejsca, bez względu na to, jak takie zachowanie nazwiemy.

[nellamari]

Język określa świadomość.

[turzyca]

>Mówisz, że jesli zaczniemy nazywać klapsy inaczej, to będą mniej bolesne, mniej upokarzające czy mniej stosowane?

Nie mówię. Piszę wyraźnie, że nie jestem pewna. Podrzucam argument do dyskusji, pokazując, że w innej sytuacji wprowadzono zmianę językową, żeby zmienić postrzeganie czynu i urzeczywistnić jego koszmarność.
Zmiana została wprowadzona w oparciu o badania, więc są podstawy do przypuszczeń, że zmiana nazewnictwa pociąga za sobą zmianę postrzegania, a w dalszym ciągu także gotowość podjęcia takich czynów. Wiem, że organizacje na rzecz przeciwdziałania przemocy wobec dzieci mocno pracują nad językiem, żeby odejść od eufemizmów typu "dyscyplinowanie", "trzepanie spodni", "wysiłek wychowawczy". Ale nie wiem, czy zmiana "klapsa" na "bicie" będzie miała taki wpływ.

[turzyca]

Pozwolę sobie na dygresyjkę, bo pasuje do tematu - jeśli ktoś czytał "Anię czy Manię", to może pamiętać scenę w umywalni, gdy Ania się wierci, gdy Mania plecie jej warkocze, i Mania się pyta, czy tata jej nigdy nie trzepie spodni. Jak czytałam jako (niebite) dziecko, to widziałam klamrę narracyjną, ze zdaniem z drugiej połowy książki, że szkoda, że nie ma olbrzymów, którzy trzepaliby spodnie dorosłym, oraz odczytywałam sprzeciw autora wobec tej metody wychowawczej. Ale dopiero jako dorosła i do tego czytając oryginał, zauważyłam, że to jest kolejny punkt pokazujący, że pan Palfy nie jest wydolnym rodzicem. Przy czym mama na stronach książki nigdy Mani nie bije, wychowuje ją bardzo empatycznie.

Co ciekawe nowe wydanie, z audiobookiem z Fronczewskim, pomija ten kawałek sceny.

[hanusinamama]

NO a moim zdaniem zmieni. O tyle ze zostanie nazwane czym to jest.
Bo tak długo jak nazywa to klapsami tak długo jest to wybielane.
Takie jest moje zdanie.
Pisałam już ta sama sytuacja opisana na dwa sposoby
"dałam klapsa bo był niegrzeczny"
"uderzyłam dziecko bo było niegrzeczne"

[szarmszejk123]

To ja raczej uważam, że trzeba mówić głośno i wyraźnie, że klapsy to bicie zamiast eliminować samo słowo.

[trampki-w-kwiatki]

szarmszejk123 napisał(a):

> To ja raczej uważam, że trzeba mówić głośno i wyraźnie, że klapsy to bicie zami
> ast eliminować samo słowo.

Zgadzam się.

[azalee]

trampki-w-kwiatki napisała:

> Zgadzam się.

Ja rowniez

[angazetka]

Klaps to uderzenie, ale nie pobicie. To nie jest usprawiedliwienie czy coś, tylko po prostu pobicie zakłada wiele uderzeń.

[hanusinamama]

A wiele klapsów? Np 3 to już pobicie czy jeszcze nie?

[bezmiesny_jez]

Sprawdź sobie może definicję słowa pobicie?

[bezmiesny_jez]

>Dałam mu klapsa/dostal klapsa" lepiej brzmi niż "uderzyłam, pobiłam dziecko"

Jezu, bo klaps (ZŁY, BĘDĄCY BICIEM) to nie jest POBICIE. Tak samo jak nie każda kradzież jest rabunkiem. Już załapałaś?

[hanusinamama]

Tak i klapsy to nie bicie. Uzywnaie słowa klaps to jest umniejszanie tego, ze to jest przemoc.

[szarmszejk123]

Ale kto twierdzi, że klapsy to nie bicie???

[hanusinamama]

Masa osób. Albo ze to "słabsze" bicie. Zobacz, ze wyżej primula stopniuje: klaps słabesze bicie niż policzkowanie.
Inaczej się traktuje klapsy inaczej "pobicie dziecka".

[szarmszejk123]

Pobicie to też jest co innego niż jednorazowe uderzenie, ty tu totalnie mylisz pojęcia.

[primula.alpicola]

hanusinamama napisała:

> Masa osób.

A nawet sądy, szok.

[azalee]

hanusinamama napisała:

> Inaczej się traktuje klapsy inaczej "pobicie dziecka".

Inaczej sie traktuje bo to sa rozne rzeczy.
Klaps to nie pobicie, tak jak spoliczkowanie to nie pobicie.

[primula.alpicola]

szarmszejk123 napisał(a):

> Ale kto twierdzi, że klapsy to nie bicie???

Hanusina twierdzi że my tak twierdzimy.
Nie ma się czym przejmować.

[hanusinamama]

Tak bo e-mama to cały świat.
I już widze jakby się tu któraś przyznała, ze uderzyła dziecko...a dzieci nadal są bite.

[analoga_niet]

Przyznały się przecież w wątku obok

[hanusinamama]

Tak teraz widzę. "sporadyczny klaps laczkiem nie byłby taki zły"

[zaguba]

Bo niedobrze jest, kiedy język poddaje się jakiejkolwiek ideologii. Klaps to konkretny rodzaj bicia.
Tulipan to kwiat i żonkil też, a jednak te nazwy nie wychodzą z użycia.

[nellamari]

Na razie jest bardzo potrzebne aktywnym przemocowcom bijącym dzieci / dorosłym, którzy sami byli bici i nie mają traumy, przecież to tylko klaps.

Przyznanie się expressis verbis, że było się bitym dzieckiem lub jest się bijącym rodzicem, powoduje pewien dyskomfort poznawczy, więc to tylko klaps, a nie prawdziwe bicie.

[analoga_niet]

Dla mnie to było przełomowe, kiedy dotarło do mnie, że nie „dostawałam klapsów” i „lania” tylko po prostu byłam bita. Nazwanej przemocy, jakiej się doznawalo, jest ważne

[arthwen]

A dla mnie nie. Zwyczajnie - klapsy to przemoc i bicie. Konkretny rodzaj przemocy i bicia, owszem.

[nellamari]

Przeszłaś niezłą drogę, szacun ode mnie, matko trojaczków !

[zaguba]

Ale ty byłaś po prostu bita (przykro mi z tego powodu i współczuję, naprawdę!).
Natomiast zdarza się, że dziecko jednak dostaje klapsa - jednorazowo, sporadycznie, w jakiejś ekstremalnej sytuacji typu „wyrwał się mamie i wybiegł na ulicę”. I jeśli dostał wtedy klapsa, to nieadekwatnym byłoby powiedzenie, że dziecko zostało pobite.
Nazywanie rzeczy po imieniu jest bardzo ważne, ale nie można zmieniać rzeczywistości poprzez eliminowanie różnych wyrażeń. Po prostu trzeba używać ich właściwie.

[hanusinamama]

NO i wyszło o czym pisze.
Dawanie klaspów to nie bicie.
Gruu była bita, a dawanie klapsów (słyszałam też wersje light "klapa") to przecież nie przemoc
Sporadycznie, czasami....jakby ci tak mąż dał w twarz sporadycznie, czasami to byłaby przemoc fizyczna czy nie?

[mayoliijka]

No właśnie. Mnie nigdy nikt nie uderzył, choć pewnie trzepnięta w tyłek jako wyrywający się kilkulatek byłam - nie pamiętam. Wydaje mi się, że ocena klapsów w dużej mierze zależy od osobistych doświadczeń. Ktoś, kto był systematycznie bity, inaczej oceni dyscyplinującego klapsa w pieluchę, niż ktoś, kto był otoczony wsparciem i miłością i nawet dostał kiedyś klapsa. Życie nie jest czarno-białe.

zaguba napisał(a):

> Ale ty byłaś po prostu bita (przykro mi z tego powodu i współczuję, naprawdę!).
>
> Natomiast zdarza się, że dziecko jednak dostaje klapsa - jednorazowo, sporadycz
> nie, w jakiejś ekstremalnej sytuacji typu „wyrwał się mamie i wybiegł na ulicę”
> . I jeśli dostał wtedy klapsa, to nieadekwatnym byłoby powiedzenie, że dziecko
> zostało pobite.
> Nazywanie rzeczy po imieniu jest bardzo ważne, ale nie można zmieniać rzeczywis
> tości poprzez eliminowanie różnych wyrażeń. Po prostu trzeba używać ich właściw
> ie.

[angazetka]

> j oceni dyscyplinującego klapsa w pieluchę

Jaki ma sens "dyscyplinujący klaps w pieluchę"?

[analoga_niet]

Taki że się psychol wyżyje na dziecku które mu odda bo nie ma odwagi wyskoczyć do kogoś większego

[mayoliijka]

Żaden oczywiście. Ale dorośli ludzie również popełniają błędy i uważasz, że ktoś kto w swojej niedoskonałości uciekł się do takiego zachowania pownien się samobiczować do końca życia? Istotne jest, co się dzieje dalej. Gruu zapewnie nie dlatego uważe że była bita, bo jeden raz dostała klapsa.

angazetka napisała:

> > j oceni dyscyplinującego klapsa w pieluchę
>
> Jaki ma sens "dyscyplinujący klaps w pieluchę"?
>

[analoga_niet]

Założę się, że jakby facet spoliczkował żonę za to że nie upilnowała dziecka i pozwoliła mu wybiec na ulicę to nie przeczytałabym tutaj, że człowiek czasem popełnia bledy i pan się nie może samobiczować tylko rady, żeby uciekała od przemocowca jak najszybciej.

[analoga_niet]

Jeśli dziecko nosi pieluchę to jest naprawdę malutkie. Dyscyplinujący klaps??? Uderzenie takiego bezbronnego malucha? Tak, życie nie jest czarno-białe, ale to jest jasne: trzeba być zwyrolem żeby podnieść rękę na takie dziecko. I mam w sobie zero współczucia jak zwolenniczki tego podejścia dostań kiedyś w dps „dyscyplinującego klapa w pieluchę” od sanitariusza, albo „dyscyplinujący policzek” od męża. Może wtedy coś do łba dotrze.

[mayoliijka]

Słuchaj, nie będę z Tobą dyskutować na ten temat, bo rozumiem, że byłaś bita i ten temat jest dla Ciebie bardzo trudny. Jeśli uważasz swoich rodziców za zwyroli, to zapewne masz im do zarzucenia znacznie więcej, niż jednego klapsa, którego nie miałabyś szansy zapamiętać.

[analoga_niet]

Aha czyli krzywdzenie dziecka tak małego że nie pamięta to już luz?

[mayoliijka]

A czy ja cos takiego napisałam? Napisałam, że ludzie mają prawon do błędów i ważne jak z nich wychodzą i czy w ogóle chcą wyciągać z nich wnioski. A szczerze - dzieci w wieku 2 lat może spotkać wiele gorszych rzeczy ze strony rodziców niż klaps w pieluchę.

analoga_niet napisała:

> Aha czyli krzywdzenie dziecka tak małego że nie pamięta to już luz?
>

[hanusinamama]

Co moze je spotkać?

[hanusinamama]

I pytanie drugie . Czy jeżeli pobije cię partner ale nie zabije to uznasz, ze ok...mógł zabić w sumie.

[analoga_niet]

Albo po prostu spoliczkuje… przecież kobieta może spotkać wiele gorszych rzeczy

[mayoliijka]

Ty byłaś katowana regularnie i różne straszne rzeczy o swojej mamie tutaj wypisywałaś; Szarm była bita kablem i inne zło ją spotkało jako małą dziewczynkę. Właśnie to może dzieci spotkać innego, niż sporadyczny klaps w pieluchę. Jeszcze raz - ROZUMIEM, że z racji doświadczeń masz określone poglądy. Ale nie zgadzam się, że absolutnie każdy rodzic od klapsa zasługuje na miano "zwyrola".

analoga_niet napisała:

> Albo po prostu spoliczkuje… przecież kobieta może spotkać wiele gorszych rzeczy
>

[analoga_niet]

Normalny człowiek ma jakieś hamulce moralne, żeby uderzyć tak kruche i bezbronne stworzenie trzeba być zwyrolem. I nie, moje poglądy wynikają z moralności a nie doświadczeń. Na przykład nie byłam molestowana a uważam że nawet jednorazowe molestowanie dziecka tak małego że tego nie zapamięta to zło i tylko zwyrol to robi

[primula.alpicola]

Z ciekawości, powiedziałaś swoim rodzicom że są zwyrolami i działali przestęczo wobec Ciebie?

[analoga_niet]

Tak. Przy czym moja matka o ile po latach wreszcie przyznaje się do przemocy fizycznej to konsekwentnie wypiera przemoc psychiczną i twierdzi, że sobie pewne rzeczy wymyśliłam.

[mayoliijka]

Klaps=molestowanie. Brawo.

[analoga_niet]

Nie, to zupełnie inna forma przemocy. Ale w sumie w czym to szkodzi tak sporadycznie jak dziecko ma roczek? Przecież błędy się zdarzają

[hanusinamama]

I nie będzie pamiętać...

[hanusinamama]

Ja nie byłam bita a myśle tak samo jak gruu.

[hanusinamama]

Czyli jak dziecko nie zapamieta mozna bić?
Tak jak mozna gwałcic zonę odurzoną lekami...nie pamieta wiec nie ma problemu?

[iwles]

mayoliijka napisała:

> klapsa, którego nie miałabyś szansy zapamiętać.


To jaki jest SENS (wg ciebie) klapsów? Bo często zwolennicy używają słowa "klaps wychowawczy".
A na czym ta "wychowawczość" polega, skoro dziecko go nie pamięta?

[mayoliijka]

Słuchaj, nie biłam swoich dzieci, ale wyobrażam sobie, że jako rodzic w pewnych sytuacjach możesz zrobić coś szokującego, żeby przerwać niebezpieczne/niepożądane zachowanie.

Oczywiście, że zawsze wtedy dajesz upust swojemu starchowi lub emocjom i to nie jest dobre, ale jesteśmy ludźmi. Czy to dobrze? Trudno ocenić, ale zawsze przy takich dyskusjach przychodzi mi na myśl pełna ideałów dotyczących kary cielesnej Ania Shirley, która sprała Antosia Pye's. A przecież trudno uważać Anię za przemocowego rodzica czy nauczyciela tylko dlatego, że raz podniosła rękę na Antosia.

[primula.alpicola]

mayoliijka napisała:

>Ania Shirley, która sprała Antosia Pye's. A przecież trudno uważać Anię za p
> rzemocowego rodzica czy nauczyciela tylko dlatego, że raz podniosła rękę na Ant
> osia.

Pal licho Antosia, ale Ania brała udział w otruciu kota!!
Nieudane, ale mimo wszystko!

[mayoliijka]

Prawda! O tym wątku zapomiałam Podła, podła, kobieta. Dobrze, że nie ma jej na ematce.

primula.alpicola napisała:

> mayoliijka napisała:
>
> >Ania Shirley, która sprała Antosia Pye's. A przecież trudno uważać Anię za
> p
> > rzemocowego rodzica czy nauczyciela tylko dlatego, że raz podniosła rękę
> na Ant
> > osia.
>
> Pal licho Antosia, ale Ania brała udział w otruciu kota!!
> Nieudane, ale mimo wszystko!

[trampki-w-kwiatki]

Nie jest trudno ocenić, rozładowanie emocji za pomocą przemocy stosowanej wobec innej osoby, w tym wypadku dziecka, jest zawsze złe.
Jeśli ktoś obserwuje u siebie takie inklinacje powinien natychmiast przerwać działanie, przeprosić dziecko, powiedzieć głośno, że to co robi jest złe i skorygować swoje zachowanie. Jeśli tego nie potrafi, powinien zaciągnąć porady specjalisty, nauczyć się kontroli i rozładowywania swoich emocji w sposób, który nikogo nie krzywdzi. Jak może wychować dziecko, jeśli sam tego robić nie potrafi a większość procesu to właśnie uczenie dziecka jak poradzić sobie z szalejącymi emocjami.

[analoga_niet]

Dziwnym trafem ci ludzie, którzy nie są w stanie zapanować nad emocjami i bija mają ten problem tylko przy bezbronnym dziecku, jakoś w pracy szefowi nie przywalą, potrafią nad sobą zapanować w sklepie, czy w autobusie. Więc to jest po prostu szukanie usprawiedliwienia do wyżywania się na słabszym i zależnym

[turzyca]

>nie są w stanie zapanować nad emocjami i bija mają ten problem tylko przy bezbronnym dziecku, jakoś w pracy szefowi nie przywalą, potrafią nad sobą zapanować w sklepie, czy w autobusie.

Różnie bywa, są tacy co i kolegom przywalą, kuzynom i rodzeństwu też, obcą osobę szarpną. Plus rozwalają rzeczy. A czasem przywalą i szefowi i wylecą z pracy.

[primula.alpicola]

analoga_niet napisała:

> potrafią nad sobą zapanować w sklepie, czy w autobusie. Więc to jest po pr
> ostu szukanie usprawiedliwienia do wyżywania się na słabszym i zależnym
>

Potrafią? A pobicia, zabójstwa, wandalizm itp to co, zniknęły?

[trampki-w-kwiatki]

W pieluchę?? Pieluchę?
Samo zestawienie z jednej strony tej pieluchy, czyli maluszka a z drugiej strony dorosłej osoby, która bije jest tak od czapy, że aż nie ogarniam, że istnieją ludzie, którym się to wydaje "wychowawcze". Wiem, głupio dziwię się światu, sorry 🙄

[hanusinamama]

Dyscyplinujący klaps w pieluchę?

[iwles]

zaguba napisał(a):

> „wyrwał się mamie i wybiegł na ulicę”
> . I jeśli dostał wtedy klapsa, to nieadekwatnym byłoby powiedzenie, że dziecko
> zostało pobite.


Nieadekwatna to jest TA reakcja rodzica.

[mayoliijka]

Jest. No i? Ważne, co rodzic z tym zrobi i czy będzie się w stanie przyznać do błędu.

iwles napisała:

> zaguba napisał(a):
>
> > „wyrwał się mamie i wybiegł na ulicę”
> > . I jeśli dostał wtedy klapsa, to nieadekwatnym byłoby powiedzenie, że dz
> iecko
> > zostało pobite.
>
>
> Nieadekwatna to jest TA reakcja rodzica.
>

[hanusinamama]

No i jest to przemoc.
To było wyładowanie swoich emocji na dziecku.
Tak zostało pobite, bo matka czy ojciec zamiast się uspokoić w sposób cywilizowany pobiło dziecko

[iwles]

mayoliijka napisała:

> Jest. No i? Ważne, co rodzic z tym zrobi i czy będzie się w stanie przyznać do
> błędu.


czyli wszystko ok?
Rodzic wyładował na małym dziecku swoją złość, ale najważniejsze, że potem przyznał sie do błędu (przed kim się przyznał?). Czyli wszystko git, luzik? Do następnego razu...

[analoga_niet]

Miesiąc miodowy… przemocowiec przychodzi z kwiatami i miłość może kwitnąć dalej

[hanusinamama]

Za kazdym razem przyzna sie do błędu. Gdzie problem?

[mayoliijka]

Rozumiem, że Ty również masz takie doświadczenia. Współczuję.

iwles napisała:

> Do następnego razu...
>
>
>

[hanusinamama]

Ja nie mam. NIe byłam bita, nie dostałam klapsów.
A mam takie samo zdanie na ten temat.

[iwles]

Akurat NIGDY w życiu nie dostałam nawet klapsa.
A ty piszesz jakoby żadnemu rodziców nie zdarzyło się uderzy dziecka więcej niż JEDEN raz.

[mayoliijka]

Ciekawe. Twoim rodzicom udało się nie uderzyć dziecka ani razu. Ale już takich, który dali raz klapsa kilkulatkowi, z pewnością nie ma. Aha.

Ja tylko nie zgadzam się z nazywaniem rodzica, który dał klapsa kilkulatkowi zwyrolem.

iwles napisała:

> Akurat NIGDY w życiu nie dostałam nawet klapsa.
> A ty piszesz jakoby żadnemu rodziców nie zdarzyło się uderzy dziecka więcej niż
> JEDEN raz.
>
>

[princesswhitewolf]

>iwles napisała:

> Akurat NIGDY w życiu nie dostałam nawet klapsa.
> A ty piszesz jakoby żadnemu rodziców nie zdarzyło się uderzy dziecka więcej niż
> JEDEN raz.

O to dobrze bo ja tu wyczytalam ze kiedys To 80 proc dzieci bylo bite ( w latach 80-90tych) i bardzo mnie to zdziwilo ze az taki wysoki procent

[szarmszejk123]

80% to nie 100%, więc chyba oczywiste jest, że te 20% bite nie było.

[analoga_niet]

Możesz się nie zgadzać, przecież każdy ma prawo do swojej opinii. Tak jak ja mam prawo do mojej że to zwyrol

[hanusinamama]

Ja akurat uważąm, ze jak ktoś bije to nie raz. Jak masz odruch ze bijesz w emocjach to to się powtarza.

[arthwen]

A ja znam przypadek, że raz. Mój mąż osobisty, dostał od rodziców lanie jeden, jedyny raz. I tak, w tym przypadku to też był wyraz bezradności rodziców, plus chyba trochę strachu i szoku.

[princesswhitewolf]

A co narozrabial?

[arthwen]

Miał 8 lat i dopiero co urodzoną młodszą siostrę i mało brakowało, żeby zrobił jej - niechcący, z głupoty, ale ostrzegany wcześniej, że nie wolno - dużą krzywdę, bo podniósł ją z łóżeczka, sam, nieumiejętnie, bez przytrzymania główki i na dodatek prawie mu spadła, tyle że w tym momencie rodzice wpadli do pokoju.

[analoga_niet]

Wszystkie opisywane sytuacje pokazują, że jak ktoś powinien dostać lanie to rodzice. Zostawili noworodka bez nadzoru - bezmyślność kompletna, ale pobili dziecko które miało większe prawo być bezmyślne niż oni

[arthwen]

analoga_niet napisała:

> Wszystkie opisywane sytuacje pokazują, że jak ktoś powinien dostać lanie to rod
> zice. Zostawili noworodka bez nadzoru - bezmyślność kompletna, ale pobili dziec
> ko które miało większe prawo być bezmyślne niż oni

Oczywiście, że tak.
Przy czym z tym pobili to też nie do końca. Dostał klapsa, więc został zbity, nie pobity.
I zostawili młodą na chwilę tylko, trudno żeby ciągle ktoś warował przy dziecku, zwłaszcza, że byli tuż obok, w tym samym mieszkaniu. Nie przewidzieli, że 8-latek przyjdzie do głowy taka próba wzięcia siostry na ręce (a jak już to prędzej pilnowaliby jego dwa lata młodszego brata, bo ten zawsze miał dziwne pomysły). Ale reakcja była nieprawidłowa i nieakceptowalna, jasne. Spowodowana strachem głównie i innymi emocjami nad którymi nie zapanowali. I jednorazowa, bo to był pierwszy i ostatni raz, jak dostał lanie.
Moi rodzice traktowali klapsy jako karę. Nie w emocjach, tylko na zimno.

[nangaparbat3]

Podobno agresja wobec dzieci zawsze spowodowana jest mieszaniną strachu (obie dzieci) i bezradności. Tak przynajmniej twierdził pan Mellibruda senior, bardzo mądry człowiek.

[kachaa17]

Ja też znam przypadek, że raz dostalam od ojca klapsa w tyłek i miałam wtedy już 12 lat więc byłam całkiem duża. To było w sytuacji kiedy wsadziłam moją roczną siostrę do takiej wnęki w kredensie, ona byla taka poskręcana i akurat wszedł mój ojciec, bardzo się zdenerwował jak to zobaczył i uderzył mnie w tylek. Ja nigdy nie postrzegałam tego jako czegoś strasznego, nie miałam traumy po tym. I nie jest tak, że ojca wybielam jest alkoholikiem i dużo przez jego picie cierpiałam.

[trampki-w-kwiatki]

iwles napisała:

> zaguba napisał(a):
>
> > „wyrwał się mamie i wybiegł na ulicę”
> > . I jeśli dostał wtedy klapsa, to nieadekwatnym byłoby powiedzenie, że dz
> iecko
> > zostało pobite.
>
>
> Nieadekwatna to jest TA reakcja rodzica.
>

To prawda. To jest tragiczne, że rodzic karze dziecko za własne emocje i za to, że nie ogarnął sytuacji.

Swoją drogą powinniśmy mieć wszyscy, totalnie wszyscy jakieś warsztaty z self - reg. Nie wiem, na NFZ albo w ramach szkoły powszechnej. Przecież, kurczę blade, to by na tyłu płaszczyznach ludziom życie ułatwiło, od wychowywania dzieci, po związki przez relacje w pracy 🙄

[turzyca]

>Swoją drogą powinniśmy mieć wszyscy, totalnie wszyscy jakieś warsztaty z self - reg.

Fajnie by było.

[hanusinamama]

Zgadzam się. Tego uczymy się w domu rodzinnym. Jak rodzic bił i krzyczał to trudno potem tego nie powielić. I jeszcze jak się słyszało teksty "zobacz do czego mnie doprowadziłaś" (tak mowiła matka koleżance po tym jak stłukła córkę kablem). Wiec czyja to była wina..no dziecka.

[analoga_niet]

Moja jak mnie biła to potem płakała bo jak zawsze mówi jest osobą bardzo empatyczną.
Natomiast nie powiedziałabym, że to trudne. Wystarczy po prostu być normalnym i mieć elementarne zasady moralne.

[hanusinamama]

Myśle, ze trudne. Tobie moze przyszło łatwiej a moze nawet nie wiesz ile pracy w to włożyłaś. To są rzeczy przekazywane przez pokolenia. Jak się dzieciak uczy od małego ze tak się reaguje to często ma to wdrukowane. Co nie znaczy, ze nie mozna tego zmienić.

[szarmszejk123]

Ja włożyłam i nadal wkładam w to całą masę pracy i szczerze mówiąc, jestem z siebie dumna.

[princesswhitewolf]

Jeszcze zastosuj na forum nie mobbujac

[primula.alpicola]

Wypieranie jest powszechne, myślę.
"Wystarczy być normalnym", takkk. Easy peasy, nieśmy ten przekaz w świat

[analoga_niet]

Może mam jakiś wewnętrzny kompas moralny, bo dla mnie to było od początku w oczywisty sposób złe i nieakceptowalne. Świadomego rozwoju wymagało wyjście poza system kar i nagród, ale bicie bezbronnych nigdy mi się nie mieściło w tzw. pejzażu wewnętrznym.
A jak urodziłam dzieci to dotarło do mnie jeszcze jedno - jakie to straszne przewinienie może mieć na koncie taki dziecko, żeby w ogóle poczuć chęć uderzenia go czy ukarania? Nie dam sobie wmówić że to robią normalni ludzie

[nangaparbat3]

analoga_niet
> A jak urodziłam dzieci to dotarło do mnie jeszcze jedno - jakie to straszne prz
> ewinienie może mieć na koncie taki dziecko, żeby w ogóle poczuć chęć uderzenia
> go czy ukarania? Nie dam sobie wmówić że to robią normalni ludzie
>
Miała równo dwa lata, szłyśmy łąką, trzymałam ją za rączkę, nagle schyliła się, podniosła kamień i bardzo celnie cisnęła w nim w potylicę idącego przed nami półtorarocznego chłopczyka. W pierwszej chwili byłam pewna, że go zabiła, i zlałam ją za morderstwo. Zanim zaczęłam myśleć.

[analoga_niet]

Pobiłaś dziecko za bycie dzieckiem nie za morderstwo. Ciekawe czy potulnie przyjęłaby wpier… za to, że jej nie upilnowałaś i pozwoliłaś jej rzucić kamieniem.

[nangaparbat3]

analoga_niet napisała:

> Pobiłaś dziecko za bycie dzieckiem nie za morderstwo. Ciekawe czy potulnie przy
> jęłaby wpier… za to, że jej nie upilnowałaś i pozwoliłaś jej rzucić kamieniem.
>


Gdybym mogła nie pozwolić, to bym nie pozwoliła.

[analoga_niet]

Gdyby mogła pomyśleć o skutkach swojego rzutu to by pomyślała, ale nie mogła bo miała dwa lata. Więc ciebie też można było pobić za to

[nangaparbat3]

analoga_niet napisała:

> Gdyby mogła pomyśleć o skutkach swojego rzutu to by pomyślała, ale nie mogła bo
> miała dwa lata. Więc ciebie też można było pobić za to
>

Na tym to polegało, że nie mogłam pomyśleć.

[iwles]

A powinnaś była w pierwszym odruchu zająć się pomocą tamtemu dziecku i jego opiekunowi. Ale ty wolałaś skupić się na swojej złości, czyli na sobie.

[nangaparbat3]

iwles napisała:

>
> A powinnaś była w pierwszym odruchu zająć się pomocą tamtemu dziecku i jego opi
> ekunowi. Ale ty wolałaś skupić się na swojej złości, czyli na sobie.
>

Nie było „wolałam”. Przestałam myśleć.

[iwles]

nangaparbat3 napisała:


> Nie było „wolałam”. Przestałam myśleć.


To zupełnie jak twoja 2-letnia córka. Tylko ona była w wieku, kiedy miała prawo nie myśleć.
Rozumiem, że w ten sposób chciałaś ją "nauczyć" myślenia?
Przerażające jest to, że ty dzisiaj sie z tego usprawiedliwiasz.

[iwles]

* do dzisiaj...

[nangaparbat3]

iwles napisała:

> nangaparbat3 napisała:
>
>
> > Nie było „wolałam”. Przestałam myśleć.
>
>
> To zupełnie jak twoja 2-letnia córka. Tylko ona była w wieku, kiedy miała prawo
> nie myśleć.
> Rozumiem, że w ten sposób chciałaś ją "nauczyć" myślenia?
> Przerażające jest to, że ty dzisiaj sie z tego usprawiedliwiasz.


A gdzie ja się usprawiedliwiam? Opowiadam, jak to może działać.
Ja wiem, że większości ematek takie zalanie emocjami nigdy się nie zdarzyło - ale może.

[analoga_niet]

I wtedy wystarczy im po prostu wpier… to więcej się nie zdarzy. Ciekawe czy jakby rodzic tamtego uderzonego dziecka cię pobił to poszłabyś na policję czy uznałabyś że tak go emocje zalały

[primula.alpicola]

analoga_niet napisała:

> I wtedy wystarczy im po prostu wpier… to więcej się nie zdarzy. Ciekawe czy jak
> by rodzic tamtego uderzonego dziecka cię pobił to poszłabyś na policję czy uzna
> łabyś że tak go emocje zalały
>

Ale co właściwie chcesz powiedzieć Nandze? Że ma teraz pójść na policję i złożyć na siebie donos? Że ma się samobiczować przez resztę życia? Że ma zerwać kontakt z córką, bo ona na pewno matką gardzi i jej nie wybaczyła i nigdy nie wybaczy?

[analoga_niet]

Jak to było? Opisujesz swoje życie to licz się z oceną i nie musi być przyjemna 🙄 Może zapytaj Fogito ktoś w tym wątku jedzie po mnie za wyimaginowane błędy których nawet nie potrafi wskazać

[primula.alpicola]

analoga_niet napisała:

> Jak to było? Opisujesz swoje życie to licz się z oceną i nie musi być przyjemna
> 🙄 Może zapytaj Fogito ktoś w tym wątku jedzie po mnie za wyimaginowane błędy
> których nawet nie potrafi wskazać
>

Niepotrzebnie się tłumaczysz fogito, przecież ona ma złe intencje, to widać na pierwszy rzut oka

[analoga_niet]

To może idź się do niej przyczep? Dlaczego akurat mnie rozliczasz z tego, co piszę

[primula.alpicola]

analoga_niet napisała:

> To może idź się do niej przyczep? Dlaczego akurat mnie rozliczasz z tego, co pi
> szę
>

Nie, wolę nie mieć z nią nic wspólnego. To jest energetyczny wampir.
A Ciebie nie rozliczam, ani się nie przyczepiam, tylko życzliwie doradzam. Aż przykro czytać jak się tłumaczysz.

[trampki-w-kwiatki]

analoga_niet napisała:

> Jak to było? Opisujesz swoje życie to licz się z oceną i nie musi być przyjemna
> 🙄 Może zapytaj Fogito ktoś w tym wątku jedzie po mnie za wyimaginowane błędy
> których nawet nie potrafi wskazać
>

Ale wyżywasz się na Nandze, bo cie wkurza fogito? Serio?
Nie pierwszy to raz stosujesz argument "we mnie walono to ja mogę również walić" jakby ematka to też była taka jednorodna postać. Mi też doebałaś za to, że ciebie oceniano na forum, dokładnie taki argument podałaś wtedy.

[analoga_niet]

Ale to także Primula pisała „opisujesz życie to czego się spodziewasz”. Trochę konsekwencji. Poza tym ja się nie wyżywam, nie zwyzywałam jej i nie obraziłam.
Wskaż mi jedną różnicę między Rikim szarpiącym kochankę a Nanga bijącą dziecko? Bo dzisiejsze „oj czemu się wyżywasz” wtedy jechały po bandzie. To jak to jest? Są równi i równiejsi na forum? Jednych wolno krytykować a drugich nie?

[trampki-w-kwiatki]

Krytykować to słowo klucz. Nie linczować.
A w pato - historii Ryśka była taka sytuacja, że on uważał, że nie było absolutnie nic złego w jego wybuchu. Dlatego ematki tlukly mu do głowy ciupagą wiedzę w tym zakresie. Nie zauważyłam, żeby Nanga napisała, że w jej zachowaniu nie było nic złego.

Z cytatem z Primuli się nie zgadzam, nic nie uprawnia do chamstwa, choćbyś prowadziła codzienne relacje ze swojego życia na YouTube. Natomiast skoro się z tym zdaniem nie zgadzasz, po co stosujesz takie podsrywajki? I to wobec ludzi, którzy niczego ci nie zrobili, i nie brali udziału w jatkach z tobą związanych? To bez sensu.

[analoga_niet]

Ale ja się z tym zdaniem zgadzam! Przyjęłam do wiadomości że pisanie na forum czy wrzucanie zdjęć wiąże się z tym, że musisz się liczyć z reakcją nie tylko pozytywnym i aprobującą. Po czym ja dostaje po łbie za takie same reakcje jakie mam akceptować i to od osób, które ode mnie tej akceptacji wymagały. Gdzie tu logika?

[primula.alpicola]

analoga_niet napisała:

Po czym ja dostaje po łbie za takie same reakcje jakie m
> am akceptować i to od osób, które ode mnie tej akceptacji wymagały.

Ale że to ja jestem taką osobą?!

[trampki-w-kwiatki]

analoga_niet napisała:

> Wskaż mi jedną różnicę między Rikim szarpiącym kochankę a Nanga bijącą dziecko?
> Bo dzisiejsze „oj czemu się wyżywasz” wtedy jechały po bandzie. To jak to jest
> ? Są równi i równiejsi na forum? Jednych wolno krytykować a drugich nie?
>

I jeszcze do tego się odniosę. Serio dziwi cię, że patostreamer Ryszard wywołuje większe emocje niż Nanga? Naprawdę? Koleś, który w co drugim wątku prowokuje a w niemal każdym obraża kobiety? Well 🤷

[analoga_niet]

Tak, to jest coś co mnie boli, szokuje i wkur… że przemoc wobec dzieci wciąż jest traktowana łagodniej i mniej poważnie niż wobec dorosłych a powinno być odwrotnie - pani sobie Rikiego na kochanka sama wybrała, była dorosła, mogła wezwać policję, a różnica sił była dużo mniejsza, bo jak wiadomo, Riki to żaden wysportowany fighter.

[angazetka]

Przede wszystkim - pani mogła (i powinna) od Rikiego po takiej akcji odejść. Dziecko nie ma tej możliwości.

[primula.alpicola]

Przypomnisz mi wątek, w którym napisałam te słowa?

[angazetka]

Przepraszam, ale to skrajnie idiotycznie i bardzo upiorne, co zrobiłaś. Poza tym: uderzyć (zlać!) dziecko, bo... uderzyło kogoś innego.

[nangaparbat3]

angazetka napisała:

> Przepraszam, ale to skrajnie idiotycznie i bardzo upiorne, co zrobiłaś. Poza ty
> m: uderzyć (zlać!) dziecko, bo... uderzyło kogoś innego.
>
Kolejna. Naprawdę nie rozumiesz, że kompletnie zalały mnie emocje?

[angazetka]

Nie. Szczerze - nie. Najpierw bym jednak biegła do tego chłopca, zobaczyć, co jest, a nie biła dziecko. Co to za odruch - wlać dwulatce?

[trampki-w-kwiatki]

Ale ona zapewne zadziałała mechanicznie, wedle schematu, który znała. Wszyscy mamy jakieś wyuczone schematy rozładowania napięcia czy radzenia sobie z emocjami. Niektórzy właśnie takie, niestety. Być może opiekunowie Nangi tak właśnie działali i to jej weszło w krew, że tak powiem. To nie jest usprawiedliwienie, staram się zrozumieć mechanizm.

[analoga_niet]

Ojczym Kamilka też miał wyuczone schematy - dzieciak zrzucił telefon ze stołu to go pobił.

Założę się, że w przypadku uderzenia żony przez męża nie czytałabym teraz, że wszyscy mamy jakieś wyuczone schematy tylko „uciekaj od przemocowca”.. Nie przypominam sobie pochylania się nad tym jak Riki sobie radzi z emocjami tylko został równo zjechany za szarpanie kochanki (i słusznie oczywiście).

[trampki-w-kwiatki]

Ojczym Kamilka nic ze swoimi schematami nie zrobił. Z opowieści Nangi wynika, że przyłapała się na tym odruchu, przemyślała sytuację i wyciągnęła wnioski. A nie tłukła dwulatkę podczas każdego kolejnego spaceru.

[analoga_niet]

Z jej opowieści wynika że jednak „ojej no w emocjach byłam” i łagodzenie tego co się stało.

[trampki-w-kwiatki]

analoga_niet napisała:

> Z jej opowieści wynika że jednak „ojej no w emocjach byłam” i łagodzenie tego c
> o się stało.
>

Nie jestem pewna czy to właśnie wynika. Mam wrażenie, że chodziło o pokazanie pewnego automatyzmu, po którym przyszło otrzeźwienie. Może się mylę, ale tak zakładam. Czyn potępiam bezwzględnie, ale jak wcześniej pisałam, rozumiem skąd może się brać.

[analoga_niet]

Nie, bo to nadal jest „zbiłam ją bo coś zrobiła” a nie „zbiłam ją bo nie umiałam panować nad sobą”. To takie „nie powiniennem jej bić ale uderzyłem bo mnie sprowokowała”.

[trampki-w-kwiatki]

Nadal tego nie widzę. Nanga pisze "przestałam myśleć", "zalały mnie emocje". Nie widzę tam tłumaczenia, że to przez dziecko. Nie wiem, może patrzę przez siebie, ja to czytam jako uznanie swojego błędu i winy.

[primula.alpicola]

trampki-w-kwiatki napisała:

> Nadal tego nie widzę. Nanga pisze "przestałam myśleć", "zalały mnie emocje". Ni
> e widzę tam tłumaczenia, że to przez dziecko. Nie wiem, może patrzę przez siebi
> e, ja to czytam jako uznanie swojego błędu i winy.


Ja tak samo to widzę.

[iwles]

trampki-w-kwiatki napisała:

> Wszyscy m
> amy jakieś wyuczone schematy rozładowania napięcia czy radzenia sobie z emocjami


Przyszlo mi do głowy, że tymi emocjami był wstyd przed rodzicami tamtego chłopca, że jej córka jest taka "niegrzeczna".

[nangaparbat3]

iwles napisała:

> trampki-w-kwiatki napisała:
>
> > Wszyscy m
> > amy jakieś wyuczone schematy rozładowania napięcia czy radzenia sobie z e
> mocjami
>
>
> Przyszlo mi do głowy, że tymi emocjami był wstyd przed rodzicami tamtego chłopc
> a, że jej córka jest taka "niegrzeczna".
>
>

Nie rozumiesz. Nie miałam czasu, żeby się zawstydzić. To potem. Zresztą Bóg nad nami wszystkimi czuwał, dziecku nic się nie stało.

[hanusinamama]

Tak ale ona tego broni dzisiaj. BO to ze zareagwała odruchowo, to coś co miała wdrukowane w domu. Pisałam już wyjść z tego schematu trudno ( mnie duzo nadal kosztuje nie krzyczeć). Natomiast ja nie bronie tego ze krzyczę, bo wiem ze to jest moj problem, ze to ja sobie nie radziłam...a nie ze dziecko zasłużyło.

[nangaparbat3]

hanusinamama napisała:

> Tak ale ona tego broni dzisiaj. BO to ze zareagwała odruchowo, to coś co miała
> wdrukowane w domu. Pisałam już wyjść z tego schematu trudno ( mnie duzo nadal k
> osztuje nie krzyczeć). Natomiast ja nie bronie tego ze krzyczę, bo wiem ze to j
> est moj problem, ze to ja sobie nie radziłam...a nie ze dziecko zasłużyło.

Chyba masz rację z tym „wdrukowaniem”. Zostałam zbita jeden jedyny raz przez tatę ( mama nie uderzyła mnie nigdy). Miałam 3 lata, więc w wieku podobnym do mojej córki wtedy. Zgubiłam się na plaży, tato mnie szukał dość długo i myślał, że już nie żyje - był nieprzytomny z trwogi o mnie. W sumie analogiczna sytuacja i rzeczywiście, powtórzyłam to.
PS
Też krzyczałam na córkę, też po moim ojcu. Rzadko, ale okropnie. Za którymś razem wrzeszcząc uświadomiłam sobie, że robię tak, bo sobie na to pozwalam. To było jak iluminacja - nigdy więcej się na nią nie darłam, nie wiem, czy w ogóle na kogoś. Bez wysiłku. I druga zmiana - przestały na mnie działać wrzaski ojca, moja reakcjaczaczelo być zdumienie.

[nangaparbat3]

trampki-w-kwiatki napisała:

> Ale ona zapewne zadziałała mechanicznie, wedle schematu, który znała. Wszyscy m
> amy jakieś wyuczone schematy rozładowania napięcia czy radzenia sobie z emocjam
> i. Niektórzy właśnie takie, niestety. Być może opiekunowie Nangi tak właśnie dz
> iałali i to jej weszło w krew, że tak powiem. To nie jest usprawiedliwienie, st
> aram się zrozumieć mechanizm.


Nie, moi opiekunowie tak nie działali. Moja własna inwencja.

[nangaparbat3]

angazetka napisała:

> Nie. Szczerze - nie. Najpierw bym jednak biegła do tego chłopca, zobaczyć, co j
> est, a nie biła dziecko. Co to za odruch - wlać dwulatce?
>
Gazetko, nie wiesz, co byś zrobiła. Ja pewnie też wcześniej byłam pewna, że gdyby.., to ja wtedy …..

[angazetka]

Nienawidzę, gdy ktoś mówi do mnie "Gazetko".
Oraz wiem: nie biłabym. Zwłaszcza że to nie było u ciebie jedno uderzenie, tylko wiele. Emocje miały czas opaść, ale nie.

[analoga_niet]

Jesteś po prostu obrzydliwa. Emocje cię zalały? Założę się, że w obliczu większego od ciebie chłopa emocje umiałabyś trzymać na wodzy, po prostu mogłaś bezkarnie wyżyć się na bezbronnej istocie.

Rozumiesz w ogóle, co zrobiłaś? Dwulatka szła z kimś, kogo bezgranicznie kocha, kto jest dla niej całym światem, od kogo dopiero powoli zaczyna czuć odrębność. Szła ufna, spokojna. Zachowała się normalnie / podniosła kamyk, który ją zaciekawił i rzuciła. I za to spadł na nią nagły atak od osoby najbliższej. Ona czuła nie tylko ból, to był strach, szok i zerwanie tej wyjątkowej więzi. Nie rozumiała, dlaczego ktoś kto jest dla niej najważniejszy robi jej taką krzywdę. I na pewno nie zrozumiała że nie wolno rzucać kamieniami. Zrozumiała, ze od najbliższych trzeba spodziewać się bólu. Niestety nie mogła od ciebie uciec.

I naprawdę życzę ci żeby kiedyś kogoś zalały emocje i żeby potraktował cię tak jak ty to biedne dziecko. I oczywiście pamiętaj żeby nie nazywać tego pobiciem tylko pochylić się nad emocjami sprawcy.

[fogito]

Gruu ty je bądź taka surowa w ocenach. W twojej obecnej sytuacji miałabym oczy naokoło głowy.

[analoga_niet]

Nie bądź surowa??? Uważasz że bicie dwuletniego dziecka zasługuje na łagodność w ocenach?

[fogito]

Nie uważam, ale też rozumiem reakcję. Zdarza sie.

[analoga_niet]

To prawda, zdarza się, jeden pobije dwuletnie dziecko, inny babe poszarpie w samochodzie, a jeszcze ktoś po prostu przywali żonie w pysk. Wszystko to się zdarza i nie widzę żadnego powodu żeby w związku z tym oceniać to łagodnie.

Inna sprawa że nie rozumiem. Po pierwsze tego, jaka ogóle można podnieść tek na dziecko. A po drugie tego, że można mieć pretensje do dwulatki że nie przewidziała konsekwencji rzucenia kamieniem. Ja miałabym pretensje wyłącznie do siebie że do tego dopuściłam, a dziecku bym po prostu wytłumaczyła. Rzecz jest szczególnie obrzydliwa, bo mamy tu do czynienia z panią pedagog która doskonale wie, jakie są etapy rozwojowe dziecka i jego możliwości poznawcze i emocjonalne. Równie dobrze mogła pobić niemowlaka za to że sika do pieluchy

[fogito]

Nie nakręcaj się. Pomyśl o swoich dzieciach.,wprowadzasz do domu mężczyznę, który nie jest ich ojcem. Skup się na tym, czy on będzie miał anielską cierpliwość do obcych dzieci. Łatwo jest innych oceniać.

[hanusinamama]

Ojojojoj brakuje argumentów lecimy po prywatnym życiu???
Brawo fogito...kolejna podobno nauczycielka.
Na szczęscie (dla tych szkolnych dzieci)w twoim przypadku zwmyslasz

[fogito]

No wiadomo, że zmyślam. Tu wszystko ma forum odnosi się do prywatnego życia. Łącznie z tym domniemanym pobiciem dwulatki.

[analoga_niet]

Znamienne że brak przemocy nazywasz anielską cierpliwością. To jest bycie człowiekiem a nie aniołem, normalny człowiek po prostu nie bije dzieci i ich nie krzywdzi. Twoj spłodził a potem cierpliwości nie miał. Nanga pobiła swoje biologiczne dziecko. A mój narzeczony to akurat zrobił więcej dla krzywdzonych dzieci niż większość na tym forum. I nie zapominaj że ja jakoś spędziłam tyle lat z „obcymi dziećmi” jak to nazywasz i nie stosowałam przemocy.

[fogito]

O płodzeniu to ty się lepiej nie wypowiadaj. Po prostu przestań jeździć po innych jakbyś sam była normalnym rodzicem.

[analoga_niet]

Jeśli normalny rodzic to taki co tłucze dwulatka to jestem nienormalnym.

[fogito]

Jedno uderzenie dziecka może mieć mniejszy wpływ na jego psychikę niż lata niestabilności w rodzinie.

[analoga_niet]

Jedno i drugie ma bardzo zły wpływ. Poza tym rodzic którego zalewają emocje tak że tłucze dwuletnie dziecko raczej nie zapewnia stabilności na co dzień

[fogito]

To już twoja własna nadinterpretacja.

[nangaparbat3]

analoga_niet napisała:

> Jedno i drugie ma bardzo zły wpływ. Poza tym rodzic którego zalewają emocje tak
> że tłucze dwuletnie dziecko raczej nie zapewnia stabilności na co dzień
>
Ty się tym moim „tłuczeniem dwuletniego dziecka” napawasz. Rozpływasz się w nim jak skwareczka na patelni.

[mayoliijka]

10/10

I to już dziecko będzie oceniało.

fogito napisała:

> Jedno uderzenie dziecka może mieć mniejszy wpływ na jego psychikę niż lata nies
> tabilności w rodzinie.

[iwles]

mayoliijka napisała:


> I to już dziecko będzie oceniało.


Może obligatoryjnie każde pobicie rozpatrujmy w kontekście wybaczania?
Po co dowalać sądom niepotrzebnej pracy, prawda?

[mayoliijka]

I twoja wypowiedź ma związek z zacytowanym fragmentem gdyż?

iwles napisała:

> mayoliijka napisała:
>
>
> > I to już dziecko będzie oceniało.
>
>
> Może obligatoryjnie każde pobicie rozpatrujmy w kontekście wybaczania?
> Po co dowalać sądom niepotrzebnej pracy, prawda?
>

[iwles]

fogito napisała:

> Nie uważam, ale też rozumiem reakcję. Zdarza sie.


Serio? Zdarza się?
To nie był "klaps dyscyplinujący".
Ona zlała ją za morderstwo

Zlać kogoś- znaczy mocno pobić.

[fogito]

Jak ja nie cierpię tej babskiej egzaltacji. No serio. Weźcie oddech.

[hanusinamama]

Och jaka ty opanawana. Emocje rozładowujesz biciem?

[nangaparbat3]

hanusinamama napisała:

> Och jaka ty opanawana. Emocje rozładowujesz biciem?

Hanusina, jeśli sugerujesz, ja ją wtedy „rozładowywałam emocje” , to absolutnie się nie zgadzam. Działałam pod wpływem emocji, może najwyższych życiu. Wyobraź sobie, że widzisz, jak Twoje dziecko zabija inne dziecko. To jest jak koniec świata, z niczym nieporównywalne.

[berdebul]

Imho pierwsza reakcja powinno być sprawdzenie stanu poszkodowanego i wezwanie pomocy.

[angazetka]

Ale jakie zabija, jakie morderstwo (morderstwo w ogóle zakłada działanie celowe, więc hello)? Nawet nie sprawdziłaś, co temu chłopcu się stało.

[iwles]

nangaparbat3 napisała:


> Hanusina, jeśli sugerujesz, ja ją wtedy „rozładowywałam emocje” , to absolutnie
> się nie zgadzam. Działałam pod wpływem emocji, może najwyższych życiu. Wyobraź
> sobie, że widzisz, jak Twoje dziecko zabija inne dziecko. To jest jak koniec ś
> wiata, z niczym nieporównywalne.


Czyli ty nadal nie rozumiesz, że zrobiłas źle. Nawet po tylu latach. I nawet po włączeniu myślenia, które wtedy ci sie wyłączyło

[nangaparbat3]

A pisze, że zrobiłam dobrze? Ale zupełnie nie czuję potrzeby kajać się publicznie przed randomowymi anonimowymi paniami, nawet tymi, które szczerze lubię i szanuję. .

[iwles]

Niestety, ale tak. Każdym postem usprawiedliwiasz się, że córka "zasłużyła".

[nangaparbat3]

iwles napisała:

>
> Niestety, ale tak. Każdym postem usprawiedliwiasz się, że córka "zasłużyła".
>
>
W każdym poście pisze, że mi rozum odjęło. I tak, jak najbardziej tak - z powodu tego, co zrobiła córka. Czy była winna? Niczemu nie była winna. Miała dwa lata i świetnie celowała. Ale nie była winna. Nikt nie był winien. Po prostu zdarzają się sytuacje, kiedy dzieje się coś złego, ale nikt nie jest winien. Czy ja byłam winna że mi rozum odjęło? Nie. Nie miałam na to żadnego wpływu. Nie byłam na to w najmniejszym stopniu przygotowana. Gdyby coś podobnego zdarzyło mi się jeszcze kiedyś, bardzo możliwe, że zachowałabym się rozsądniej. Czy mam pewność? Nie.
Dwa razy zostałam napadnięta. Za pierwszym razem nie mogłam wydobyć z siebie głosu, chociaż byłam na własnej klatce schodowej. Ale miałam szczęście, wysyczałam”Ty śśśwwwinio” i zwiał. Za drugim razem darłam się tak, że on uciekł w popłochu, a ja ochrypłam na tydzień. Co by było za trzecim razem? Nie mam pojęcia, już wiem, że to się dzieje poza moją świadomością.
I jeszcze coś dodam: od 30 lat mam pracę, w której co rusz mam do czynienia z niespodziewanymi, nieprzewidzianymi sytuacjami, często niebezpiecznymi. Świetnie sobie radzę. Ale już nigdy nie powiem, że wiem na pewno, co bym zrobiła gdyby…

[nellamari]

W jakim celu w takim razie opisałaś tę scenę ?

[chatgris01]

nellamari napisała:

> W jakim celu w takim razie opisałaś tę scenę ?
>

Ja to odebrałam jako intencję opisania działania w afekcie, z kompletną utratą panowania nad sobą, i przykład/przestrogę, że każdemu może się zdarzyć.
Osobiście nie przekonuje mnie to (że każdemu może się zdarzyć).

[nangaparbat3]

chatgris01 napisała:

> nellamari napisała:
>
> > W jakim celu w takim razie opisałaś tę scenę ?
> >
>
> Ja to odebrałam jako intencję opisania działania w afekcie, z kompletną utratą
> panowania nad sobą, i przykład/przestrogę, że każdemu może się zdarzyć
Tak.


> Osobiście nie przekonuje mnie to (że każdemu może się zdarzyć).

Najpierw musi się zdarzyć zdarzenie. Oby nie.

[analoga_niet]

Ojojoj babo nie denerwuj się, to że po menopauzie spadły hormony nie czyni z ciebie faceta więc już się tak nie egzaltuj swoje odmiennością

[fogito]

Widzę, że jednak nerwy ci puszczają gruu. Ciekawe dlaczego. Weź oddech i zachowuj się adekwatnie do wieku.

[analoga_niet]

To znaczy mam pobić jakieś dziecko? Nerwy mi nie puszczają, ale niewątpliwie bicie dzieci budzi we mnie dużo negatywnych emocji. Pani nauczycielka powinna wiedzieć, że odczuwanie emocji to rzecz naturalna i normalna.

[fogito]

Niekoniecznie. Ale przestań się się tak egzaltować własną zajebistoscia i jeździć po innych, bo akurat Ty wzorem rodzica nie jesteś.

[analoga_niet]

Czytałaś słownik trudnych wyrazów i utknęłaś na literze „e”? To może jeszcze zapoznaj się z definicją…
Dla Ciebie to zajebistość, dla mnie normalność. Nie jestem dumna z tego, że nie pobiłam nikogo tak jak nie jestem dumna z tego, że nie kradnę w sklepach. Ale może dla ciebie to zajebistosc że byłaś na zakupach i niczego nie wyniosłaś w kieszeni. Tylko przyjmij że uczciwemu człowiekowi twój sposób myślenia jest obcy. Jakim jestem rodzicem to nie wiesz. Ja uważam, że dobrym choć widzę niedociągnięcia i nad nimi pracuję

[fogito]

Dobry rodzic, który nie umie stworzyć stabilnej rodziny. No nie rozśmieszaj mnie.

[analoga_niet]

Każda zdradzona kobieta to zła matka? Ciekawa teza…
Nie miałam wpływu na to, co zrobi druga strona. To, na co miałam wpływ, czyli zbudowanie rzeczywistości po rozstaniu zrobiłam bardzo dobrze. A raczej zrobiliśmy, bo ojciec moich dzieci też włożył w to dużo wysiłku.

[fogito]

Zdradzona nie, ale taka, która podejmuje złe decyzje wpływające na życie dzieci już tak.

[trampki-w-kwiatki]

A tak z ciekawości - Skąd wiesz, które jej decyzje były złe i czy w ogóle jakiekolwiek były?

Bo ja jak patrzę wstecz to mam problem, żeby powiedzieć, że któraś decyzja była zła. Robiłam najlepiej jak mogłam, intencje miałam dobre, wyszło czasem na przekór planom, intencjom i przewidywaniom.
Tym bardziej nie miałabym odwagi oceniać cudzych decyzji 🙄

[fogito]

No cóż . Gruu od lat opisuje swoje życie więc stąd wiem. Popełnia książkowe błędy a jednocześnie linczuje osobę, która z dużym prawdopodobieństwem ma mniej na sumieniu w kwestii spiep..nia dzieciom życia.

[trampki-w-kwiatki]

Nie podoba mi się to linczowanie.
Niemniej fascynują mnie te "książkowe" błędy. Łatwo tak wydawać osądy z oddali, gdzie niczego nie widać. Co tu było błędem? Niestandardowa liczba dzieci, rodzina patchworkowa czy ponadstatystyczna różnica wieku rodziców? Rozumiem, że uważasz, że błędem jest wszystko co odbiega od tak zwanej statystycznej normy?

[fogito]

Nie uważam tak, ale nie zamierzam analizować jej życia. Wystarczy to co sama pisze.

[trampki-w-kwiatki]

Ja tam nie wiem jak jest, ale z tego co sama pisze wynika, że w tej rodzinie nic złego się nie dzieje, wręcz przeciwnie.

[fogito]

Pozostawię bez komentarza.

[angazetka]

A Gruuu ma coś na sumieniu w tej kwestii?

[analoga_niet]

Tak właśnie się zastanawiam, która z moich decyzji była tak zła dla dzieci. Raczej uważam że w różnych drobnych sytuacjach mogłam postąpić doraźnie lepiej, lepiej coś zorganizować, ale na bieżąco oceniam co się dzieje i poprawiam, jeśli uważam że co wymaga poprawy.

[analoga_niet]

Nikogo nie linczuje, skończ z tą babską egzaltacją.

[analoga_niet]

Na przykład decyzję o zlaniu dwulatka? Jakoś inaczej to oceniasz… czy może decyzję o puszczeniu chorego dziecka na trening co skończyło się szpitalem?

W ogóle to ciekawe podejście, bo wiele decyzji można oceniać dopiero z perspektywy czasu, czy były dobre czy złe. I znowu inna kwestia: na przykład rodzic posyła dziecko do szkoły w której jest ono ofiarą przemocy. Niewątpliwie jest to zła decyzja która wpłynęła na życie dziecka. Czy to oznacza, że ktoś kroją podjął to zły rodzic?

[fogito]

Skończyło się wizyta na sorze. Bądź precyzyjna. Wytykasz innym błędy a sama popełniasz kardynalne pomyłki. No ale nie moje dzieci i nie moj kłopot.

[analoga_niet]

Jaka kardynalna pomyłka? 😀 SOR to gdzie jest? Nie w szpitalu?

[fogito]

Jesuuu. Na sorze można być kilka godzin i wrócić do domu. Nie dramatyzuj tak ciągle. A kardynalne pomyłki to popełniasz w swoim życiu. Zajmij się tym zamiast pluć jadem na forum.

[analoga_niet]

Żadnego wielkiego błędu w życiu nie popełniłam, choć oczywiście pewnie jak każdy coś zrobiłabym inaczej. Nawet porównując do różnych historii z forum to widzę, że tych kardynalnych pomyłek nie było. Więc nie egzaltuj się tak, może sobie htz zmień bo jakieś babskie emocje cię roznoszą

[fogito]

Aha. Popełniłaś i za chwile popełnisz kolejny. Sama jesteś tu największym przykładem egzaltacji, więc nie wysilaj się tak bardzo.

[analoga_niet]

O, egzaltowana baba teraz jest jasnowidzem, odbija ci coraz mocniej 😀

[fogito]

Egzaltowana rycząca czterdziestka to ty jesteś. Rozsądek ci odebrało. Ale co mnie to. Nie moje pole i nie moje buraki.

[mayoliijka]

Ja myślę, że reakcja gruu wynika z faktu, że sama była bitym dzieckiem i na razie nie potrafi jeszcze swoim rodzicom "zwyrolom" wybaczyć. W tej reakcji też działa automatyzm i z pewnością należy taką postawę zrozumieć - wszyscy jesteśmy sumą naszych doświadczeń i przez ten pryzmat oceniamy rzeczywistość. I choć oczywiste jest, że każdy człowiek powinien przemoc wobec dzieci traktować nagannie, to jednak puknie się w głowę zanim zrówna córkę nangi, która raz dostała klapsa, ze skatowanym Kamilkiem. Nie ma rodziców idealnych i o ostatecznej ocenie decyduje jakiś ogólny bilans naszych działań, choć nawet rodzeństwo wychowywane tak samo może inaczej swoich rodziców ocenić. Gruu również nie wie, za co kiedyś wystawią jej rachunek dzieci - wszystkie razem i każde z osobna.

fogito napisała:

> Widzę, że jednak nerwy ci puszczają gruu. Ciekawe dlaczego. Weź oddech i zacho
> wuj się adekwatnie do wieku.

[iwles]

mayoliijka napisała:

> córkę nangi, która raz dostała klapsa.


Klapsem nazywasz "zlałam ją"???

A dokładnie "zlałam ją za morderstwo", czyli ADEKWATNIE do przewiny. Musiało to więc być mocne lanie, bo i zabicie to najgorsze przestępstwo. Nanga sama zastosowała taką eskalację kary.

To co ty robisz ze słownictwem, nazywa się umniejszaniem, skoro zbicie dziecka to dla ciebie to samo co klaps.

[analoga_niet]

A dlaczego miałabym wybaczać? Nie wszystkie rzeczy są wybaczalne. Córka Nangi nie „dostała klapsa” co byłoby naganne i tak. Ona ją „zlała w zalewie emocji nad którymi nie umiała zapanować” - jej określenie. Przecież to dziecko musiało być potwornie przerażone takim atakiem matki. I nawet nie trzeba samemu tego doświadczyć żeby to rozumieć.
I to co pisze tu do znudzenia - taki samarski skierowany wobec kobiety przez mężczyznę zostałby tu jednoznacznie potępiony. Bez żadnego „nikt nie jest idealnym mężem”, „już się tak ni egzaltuj”, „różne ludzie mają mechanizmy radzenia sobie z emocjami”, „tak się nauczył w domu, taki automatyzm”. Naprawdę no widzicie różnicy w reakcjach?

I wrzucanie banalnego stwierdzenia „nie ma rodziców idealnych” jest bez sensu - nikt nie jest idealny i wcale nic nie musi. Każdy człowiek ma wady i to normalne.

[trampki-w-kwiatki]

To, że coś jest automatyczne nie znaczy, że jest dobre. Ale czego oczekujesz? Żeby taką kobietę zamknięto od razu na 25 lat więzienia? Okej, tylko rzeczywistość jest taka, że pewnie z 80 procent rodziców skończyłoby w pierdlu a dzieci masowo wychowywałyby się w placówkach opiekuńczych. Bo jak znam życie to pewnie wiele osób przynajmniej ten jeden raz zareagowało w jakiś automatyczny, przemocowcy sposób. Jesteśmy pokoleniem, w którym przemoc występowała nagminnie, obserwowaliśmy absurdalną komunikację rodziców, mężowie niejednokrotnie tkukli żony, matki tłukły dzieci, dzieci tłukły się między sobą. Standardem były przemocowe zachowania rodziców, po których następowały słowa "zobacz do czego mnie doprowadziłaś!". Standardem była przemoc w szkole, w miejscu pracy.
Ja serio uważam, że to cud, że w tych okolicznościach przyrody wyrośliśmy na ludzi, którzy potrafią w komunikację bez przemocy, w rodzicielstwo bliskości. Bo naprawdę wielu potrafi. Ale też stawiam dolary przeciwko orzechom, że długa droga prowadziła do tego jakich dziś mamy rodziców i na tej drodze pewnie niejeden się wyrąbał. Nadal, czyn Nangi był bezwzględnie zły, ale czy to oznacza, że powinniśmy byli jej wtedy, natychmiast, odebrać prawa rodzicielskie?
Czy jeśli ktoś po takiej automatycznej i wyniesionej z domu reakcji dokonał rachunku sumienia, stwierdził "kuśwa, co ja zrobiłem? Kim ja jestem?", poszedł na terapię, zaczął pracę nad sobą, zrobił wiele, by dokonać w sobie zmiany i tej zmiany dokonał to nadal zasługuje na potępienie? Człowiek, nie czyn, przypominam.

Kurde, mnie nikt w domu nie tłukł a i tak musiałam wykonać ogromną robotę, żeby wypruć z siebie lata przemocowej komunikacji i ogarnąć swoje emocje. Wyobrażam sobie, że ktoś kto doznał większej krzywdy może mieć bardzo trudno i łatwo mu się na tej drodze wykoleić. Nie usprawiedliwiam, po prostu rozumiem z czego to wynika.

[analoga_niet]

Oczekuje tylko jednoznacznego potępienia, takie jak widzę (na szczęście! To też zmiana!) kiedy kobieta pisze że mąż ją „zlał”. Tylko tyle.

[trampki-w-kwiatki]

Ok, teraz rozumiem.

[iwles]

fogito napisała:

> Jak ja nie cierpię tej babskiej egzaltacji. No serio. Weźcie oddech.


Ja nie muszę, potrafię panować nad sobą na tyle, żeby nie bić.

[nangaparbat3]

iwles napisała:

> fogito napisała:
>
> > Nie uważam, ale też rozumiem reakcję. Zdarza sie.
>
>
> Serio? Zdarza się?
> To nie był "klaps dyscyplinujący".
> Ona zlała ją za morderstwo
>
> Zlać kogoś- znaczy mocno pobić.
>

Biłam dłonią po pupie. Bez laczkow i kabelków. Jak poczułam , że mnie piecze ręka, uspokoiłam się.
Nie wiem, co sobie wyobrażasz, dla mnie to jest straszne lanie.

[natalia.nat]

analoga_niet napisała:


> Jesteś po prostu obrzydliwa. Emocje cię zalały? Założę się, że w obliczu większ
> ego od ciebie chłopa emocje umiałabyś trzymać na wodzy, po prostu mogłaś bezkar
> nie wyżyć się na bezbronnej istocie.

> I naprawdę życzę ci żeby kiedyś kogoś zalały emocje i żeby potraktował cię tak
> jak ty to biedne dziecko. I oczywiście pamiętaj żeby nie nazywać tego pobiciem
> tylko pochylić się nad emocjami sprawcy.

Rozumiem, że można wyrazić swój pogląd i oburzenie i gdyby ktoś się zapierał, to polemizować. Ale tutaj już się wydarzyło a rodzic zrozumiał, wyciągnął wnioski i przyznał, że zrobił źle. A ty maglujesz to w kółko, rozbierasz na czynniki pierwsze, obrażasz. Po co? To już nie jest dyskusja

[analoga_niet]

Może mnie emocje zalewają, wiesz ludzie mają różne mechanizmy, za pięć lat zrozumiem i będzie po sprawie

[mayoliijka]

Jest taka nadzieja. Myślę, że przełomem będzie jak zrozumiesz, że jednak warto swoim rodzicom wybaczyć. Nie tyle dla nich, ale przede wszystkim dla Ciebie i Twoich dzieci.

analoga_niet napisała:

> za pięć lat zroz
> umiem i będzie po sprawie
>

[analoga_niet]

A dlaczego uważasz, że powinno się i warto wybaczać?

[trampki-w-kwiatki]

analoga_niet napisała:

> A dlaczego uważasz, że powinno się i warto wybaczać?
>

Ja tam nie rozumiem tego przekonania, że wybaczanie jest takie pożądane i konieczne.
Można spokojnie żyć sobie bez wybaczania.

[po_godzinach_1]

trampki-w-kwiatki napisała:


> Ja tam nie rozumiem tego przekonania, że wybaczanie jest takie pożądane i konie
> czne.
> Można spokojnie żyć sobie bez wybaczania.

przebaczenie to znak, że człowiek poradził sobie z własnym problemem

[analoga_niet]

Nie zgadzam się na twierdzenie, że to ofiara ma problem, to obrzydliwe podejście.

[po_godzinach_1]

analoga_niet napisała:

> Nie zgadzam się na twierdzenie, że to ofiara ma problem, to obrzydliwe podejści
> e.
>

no ale ty masz problem ze swoimi rodzicami, przecież to dobrze widać

[analoga_niet]

A ofierze gwałtu powiesz, że ma problem z gwałcicielem?
Jaki problem? Że nazywam przemoc przemocą?

[po_godzinach_1]

analoga_niet napisała:

> A ofierze gwałtu powiesz, że ma problem z gwałcicielem?
> Jaki problem? Że nazywam przemoc przemocą?
>

ze mną ta manipulacja nie przejdzie

odpowiedziałam na pytanie - nie twoje - czemu warto wybaczyć; twój nierozwiązany problem z twoimi rodzicami guzik mnie obchodzi, nie moja sprawa

[nangaparbat3]

analoga_niet napisała:

> A ofierze gwałtu powiesz, że ma problem z gwałcicielem?
> Jaki problem? Że nazywam przemoc przemocą?
>

A nie ma problemu? Ma cholerny, przeklęty problem spowodowany przez gwałciciela, a często i różne osoby wokół, z ich reakcjami, ich brakiem,, co tam się komu zdarzy. Ma problem, gdyby nie miała, nie byłoby problemu.

[taje]

po_godzinach_1 napisała:

> analoga_niet napisała:
>
> > Nie zgadzam się na twierdzenie, że to ofiara ma problem, to obrzydliwe po
> dejści
> > e.
> >
>
> no ale ty masz problem ze swoimi rodzicami, przecież to dobrze widać

Nie tylko to, także, że problem z rodzicami jest przenoszony na Nangę. Nie, Nanga nie jest Twoim rodzicem Gruu i nie ona Cię skrzywdziła. Naucz się odczuwać złość wobec tych, którzy Cię skrzywdzili, złość bywa oczyszczająca. Nie musisz na swoich barkach dźwigać ciężaru uzdrawiania świata.

[analoga_niet]

Nie jest przenoszony na Nange,. Nigdy nie byłam ofiarą zbrodni wojennych a ich sprawcy budzą we mnie negatywne emocje. Nigdy nie byłam molestowań a wątek na forum o molestowaniu w dzieciństwie wzbudził we mnie negatywne emocje. Po prostu krzywdzenie bezbronnych ludzi budzi we mnie negatywne emocje. To nienormalne?
I kto ci powiedział, że nie odczuwam złości? Ja się po prostu nie godzę na mówienie, że ofiara przemocy „ma problem” ze sprawcami.

[po_godzinach_1]

analoga_niet napisała:

> Ja się po prostu nie godzę na mówi
> enie, że ofiara przemocy „ma problem” ze sprawcami.
>
>

nie tyle ze sprawcami co ze swoimi własnymi emocjami

[analoga_niet]

Biorąc pod uwagę, że nie rzucam się z pięściami na nikogo, nie wpadam w ataki szału, funkcjonuje normalnie i odczuwam emocje to nie widzę w tym niczego problematycznego. Emocje to normalne część życia, ich odczuwanie też.

[taje]

Jak najbardziej. Tylko ty wypierasz jedną kluczową emocję, złość wobec swoich rodziców. I zastępujesz ją innymi emocjami, ale to są emocje zastępcze i często skierowane wobec nie tych, co trzeba (vide nieproporcjonalny wręcz oburz na nangę).

[analoga_niet]

Nie wypieram go ja odczuwam, nawet o tym pisałam.

[primula.alpicola]

analoga_niet napisała:

> Nie wypieram go ja odczuwam, nawet o tym pisałam.
>

Nie wybaczyłaś rodzicom, czujesz do nich złość, a jednocześnie utrzymujesz kontakt. To musi być strasznie trudne emicjonalnie.

[analoga_niet]

Owszem, jak jedynym wzorcem jaki dostajesz w życiu jest to że jedyni ludzie którzy są blisko i których kochasz jednocześnie cię krzywdzą to jest to bardzo trudne. Na szczęście u mnie naprawdę zadziała zasada, że jak cię nie zabije to cię wzmocni i już dorastając wiedziałam że nikt więcej w życiu nie podniesie na mnie ręki i nikt nie będzie mnie tak traktować i to się sprawdziło. Może czasem bronie moich granic nawet za bardzo ale za to skutecznie. Za to bardzo długo nie chciałam mieć dzieci bo uważałam że z takim punktem wyjścia nie nadaje się na matkę, w czym mnie zresztą mocno utwierdzało otoczenie.

[bardzo_wredna_dziewucha]

po_godzinach_1 napisała:

> przebaczenie to znak, że człowiek poradził sobie z własnym problemem

Przebaczyć to można komuś, kto żałuje tego co zrobił. Jak ma się do czynienia z bezwzględnym oprawcą to przebaczenie jest objawem głupoty.

[mayoliijka]

A ja uważam, że jest objawem zdrowia psychicznego. Żywiona nienawiść niszczy przede wszystkim nienawidzącego, a bezwzględnemu i nieżałującemu oprawcy jest zupełnie obojętna. Lepiej jest wybaczyć i się ewentualnie odciąć od toksyka. A Gruu robi dokładnie odwrotnie - żywi urazę i utrzymuje kontakty. Bez sensu.



bardzo_wredna_dziewucha napisała:

> Jak ma się do czynienia z
> bezwzględnym oprawcą to przebaczenie jest objawem głupoty.

[trampki-w-kwiatki]

Uważam, że pomiędzy żywioną nienawiścią a przebaczeniem jest jeszcze całe spektrum możliwości.

[analoga_niet]

Nie żywię urazy. Uraze to można żywić jak kolezanki tyłek obrobią

[arthwen]

Ale z bezwzględnym oprawcą to się chyba nie utrzymuje kontaktów rodzinno-towarzyskich?

[mayoliijka]

Utrzymujesz jakikolwiek kontakt z Twoimi rodzicami? Czy Twoje dzieci ich widują?

Jeśli tak, to nie wyobrażam sobie, że możesz budować jakąkolwiek relację z nimi uważając ich za zwyroli i czując w sobie takie pokłady nieuporządkowanej złości. To Cię wcześniej czy później dogoni, więc może warto się ze swoją traumą rozprawić, póki jest czas. Zyciemniekocha ładnie w tym wątku napisała, co dało jej pojednanie z mamą.

Jeśli jednak kontakt z nimi zerwałaś, to jak wyżej - to Cię dogoni.




analoga_niet napisała:

> A dlaczego uważasz, że powinno się i warto wybaczać?
>

[zyciemniekocha2000]

Po latach „zalały mnie emocje” nie powinno już być usprawiedliwieniem. Rozumiem, że człowiek czasem robi rzeczy, z których potem nie jest dumny. Sama mam takie sytuacje za sobą, nie tylko jeśli chodzi o dzieci.

Ale może warto po prostu powiedzieć: tak, to było złe. Teraz to wiem. W życiu już bym tak nie postąpiła. Bez zasłaniania się tym, że emocje, że inne czasy, że człowiek był zmęczony czy bezradny.

Ja kilka lat temu miałam taki moment rozliczenia, kiedy dzieci dorosły i zaczęłam widzieć mnóstwo swoich błędów. To też nie było dobre, bo łatwo wejść w samobiczowanie. Ale przyznanie przed sobą, że się te błędy popełniło, jest ważne.

Przeszłości nie naprawię. Mogę tylko być matką (nawet doroslych dzieci) i człowiekiem tu i teraz lepszą, bardziej świadomą, uczącą się na tym, co kiedyś zrobiłam źle.
Moja mama piła przez całe moje dzieciństwo, młodość i część mojego dorosłego życia. Była taką „kulturalną alkoholiczką”: pracowała, funkcjonowała, potrafiła nawet przez pół roku nie pić, więc z zewnątrz pewnie nie wyglądało to dramatycznie. Ale dla dziecka to nadal było życie z matką, która piła i zaniedbywała.

Od 20 lat nie pije. Przeszła długą drogę i udało nam się odbudować relację. Dziś lubię przebywać z moją mamą, moi synowie mają cudowną babcię, a ja nie widzę już tych manipulacyjnych mechanizmów, które były kiedyś.

Ale mimo tego wszystkiego, mimo że mam 54 lata, bardzo potrzebowałam usłyszeć od niej proste słowa: „Byłam kiepską matką. Piłam. Zaniedbywałam cię. Przepraszam”. Nie „piłam, bo miałam trudno”. Nie „takie były czasy”. Nie „zalały mnie emocje”. Tylko uczciwe nazwanie tego, co było. Dopiero takie przepraszam mogłam naprawdę przyjąć i wybaczyć.

I w zeszłym roku usłyszałam je od mojej mamy. Myślę, że to pomogło i jej, i mnie.

[nangaparbat3]

Życiemnie kocha
Czy sugerujesz, że ematki są moją córką?

[hanusinamama]

Kiedyś był taki rysunek saturyczny: matka trzepiąca dziecko w pupę krzycząca na nie "mówiłam że nie wolno nikogo bić"

[princesswhitewolf]

Primula ciebie brakuje na watku obok. Bo jesli dobrze kojarze pracujesz w szkole. A tam chyba nie ma kogos kto wie jakie jest postepowanie w Polsce w szkolach w przypadku gdy jedno dziecko zbilo drugie. I rozne tworza sie teorie.

[primula.alpicola]

princesswhitewolf napisała:

> Primula ciebie brakuje na watku obok. Bo jesli dobrze kojarze pracujesz w szkol
> e. A tam chyba nie ma kogos kto wie jakie jest postepowanie w Polsce w szkolach
> w przypadku gdy jedno dziecko zbilo drugie. I rozne tworza sie teorie.
>

Najwięcej teorii to ty tworzysz.
Postępowanie bywa różne, w zależności od szeregu czynników.

[arthwen]

Ja też nie miałam żadnego problemu, żeby nie powielać takich akurat elementów.

[trampki-w-kwiatki]

No to ja podziwiam. Ja do dziś muszę wykonać solidną pracę, żeby nie krzyknąć.

[hanusinamama]

Ja tak samo.

[bezmiesny_jez]

>I jeśli dostał wtedy klapsa, to nieadekwatnym byłoby powiedzenie, że dziecko zostało pobite.

Pobite nie. Zbite tak.

[szarmszejk123]

Ja też byłam bita. Ale akurat klapsów nie dostawałam, tylko kablem od radia.

[princesswhitewolf]

​A child who is hit, learns to hit chocby werbalnie potem

[wena-suela]

Bicie jest złe i wydaje mi się, ze zostało wyeliminowane z niepatologicznych środowisk raczej powszechnie w Europie. Za to pojawiły się inne formy przemocy stosowane na niespotykaną wcześniej skalę. A są to: nadzór, kontrola, nakazy, zakazy, narzucanie sposobu spędzania wolnego czasu, dobieranie znajomych, wyręczanie we wszystkim prowadzące do skrajnej niesamodzielności, dominacja.

[turzyca]

>Za to pojawiły się inne formy przemocy stosowane na niespotykaną wcześniej skalę. A są to: nadzór, kontrola, nakazy, zakazy, narzucanie sposobu spędzania wolnego czasu, dobieranie znajomych, wyręczanie we wszystkim prowadzące do skrajnej niesamodzielności, dominacja.

Nie wiem, czy pojawiły się zamiast, bo takie rzeczy jak np. zwiększony nadzór dzięki elektronice jest wszędzie, także w krajach i kulturach, gdzie bicie jest normalną metodą wychowawczą.
A narzucanie sposobu spędzania wolnego czasu, dobieranie znajomych, nakazy, zakazy, to przecież historia ludzkości, ile o tym powstało utworów!

[hanusinamama]

Nie zostało. MOja starsza mówiła, które koleżanki są bite za karę. Oj "porządne rodziny" jak to się mówi.
Jedna była w szoku, ze są dzieci któe nigdy nie oberwały od rodzica...

[wena-suela]

Trudno mi w to uwierzyć. W takim razie cały system edukacyjny poniósł porażkę. Bo jak rozumiem dziecko w wieku szkolnym nie umie zwrócić się o pomoc, nie zna swoich praw, nie wie że może się obronić. Z kolei moja wówczas podstawówkowa córka była zaskoczona i oburzona tym, ze jej koleżanka chowa pościel z łóżka rodziców. Całkiem poważnie pytała czy to jest dozwolone i czy mają prawo tego od niej wymagać. Z całą pewnością nie byłaby bierna w obliczu własnej czy cudzej krzywdy.

[analoga_niet]

Przecież dorosłe ofiary przemocy które są w lepszej sytuacji niż dzieci też się nie zwracają o pomoc.

[zyciemniekocha2000]

Ja bym uważała z założeniem, że dziecko, które zna swoje prawa, na pewno zareaguje. To nie zawsze tak działa. Dziecko może wiedzieć, że coś jest złe, a mimo to milczeć, bo się boi, jest zależne od dorosłych, wstydzi się, czuje lojalność wobec rodzica albo ma poczucie, że i tak nikt mu nie uwierzy.

To, że jedno dziecko zareagowałoby nawet na drobną niesprawiedliwość, nie znaczy, że każde dziecko w sytuacji przemocy będzie w stanie się obronić albo poprosić o pomoc. Przemoc bardzo często właśnie odbiera sprawczość.

Dlatego byłabym ostrożna, żeby nie przerzucać odpowiedzialności na ofiarę: „czemu nie powiedziała?”, „czemu się nie bronił?”, „czemu nie zgłosiło?”. Odpowiedzialność jest po stronie dorosłego, który krzywdzi, a nie po stronie dziecka, które nie potrafiło albo nie mogło się obronić. Szkoła i otoczenie mogą pomagać, ale milczenie dziecka nie jest dowodem jego winy ani „braku ogarnięcia”.

[trampki-w-kwiatki]

zyciemniekocha2000 napisała:

> milczenie dziecka nie jest dowodem jego winy ani „braku ogarnięcia”.

Ja to złotym drukiem bym napisała 🩷

[hanusinamama]

TY sie dzieciom dziwisz...dorosłe osoby nie zgłaszają, ze są latami bite.

[wena-suela]

Nie dziwie się dzieciom one często czują się winne. Ale wyobrażam sobie, że w opisywanej sytuacji nie chodzi o małe dzieci. Koleżanki rozmawiają i są zdziwione, ze jedna nie jest bita? I tak sobie przechodzą nad tym do porządku dziennego? Moje dzieciństwo to lata 60 i 70. W okolicy było dużo biednych rodzin. Z problemami alkoholowymi też. I żadne z tych dzieci nie mówiło o biciu. W jednym z domów bywałam codziennie. Była bieda i alkohol, ale na dzieci nikt nie podnosił ręki. Moi rodzice, to dzieciństwo z czasów okupacji. Też nie byli bici. Więc nie normalizujcie tego. Nie wierzę w opowieści że lata 80 i 90 to nagminne bicie dzieci.

[zyciemniekocha2000]

Moje dziecinstwo to lata 70 /80 rozne rodziny tez sporo z problemem alkoholowym.O wielu formach przemocy i problemach alkoholowych ich rodzicow dowiedzialam sie duzo pozniej .Nikt sie tym nie chwalil i ukrywal pewne rzeczy jak mogl .

[nangaparbat3]

Moja mama jest pediatrą. Opowiada, że właśnie w tamtych latach jej szef, ordynator, nie pytał dzieci, czy są bite, tylko: Kto cię w domu bije - mama czy tata?
A dzieci same o tym nie mówią - zrobią niejedno, żeby chronić autorytet własnych rodziców. Z tego jednak wynika, że zawsze wiedziały, że bicie jest złe.

[hanusinamama]

Dla tych bitych to była norma...o czym miały mowić?

[nangaparbat3]

hanusinamama napisała:

> Dla tych bitych to była norma...o czym miały mowić?

Norma, która jednak była tabu.

[asia_i_p]

A ja pamiętam jak w połowie lat 80-tych wracaliśmy z wycieczki spóźnieni i koleżanka martwiła się, że dostanie lanie. Ja nie byłam bita, ale nie dziwiłam się, że ona jest, tylko dziwiłam się, że jej rodzice nie ogarniają, że to spóźnienie nie zależało od niej. Czyli wiedziałam, że moje koleżanki są bite i nie dziwiło mnie to.

[hanusinamama]

OJ bo własnie tak wygląda to "wychowawcze bicie". Rodzic się zdenerwuje to bije. Nie wazny jest powód i ewentualna wina

[bezmiesny_jez]

>Nie zostało. MOja starsza mówiła, które koleżanki są bite za karę.

Mam nadzieję, ze zareagowałaś.

[primula.alpicola]

bezmiesny_jez napisała:

> >Nie zostało. MOja starsza mówiła, które koleżanki są bite za karę.
>
> Mam nadzieję, ze zareagowałaś.

Na pewno pobiegła tłumaczyć tym rodzicom że źle robią. Albo, na policję?

[chicarica]

Policzkowanie chyba we Francji.