Mieć dziecko w Polsce?

[budowniczy2]

Dziecko w naszym kraju zaczyna być "towarem" luksusowym. Odwlekanie
macierzyństwa wynika w równym stopniu z przyczyn ekonomicznych, politycznych
i (nie)dojrzałości obywateli. Konsumpcyjny tryb życia, nieumiejętność
dzielenia trosk i nieumiejętność czerpania radości z dnia codziennego. Bo
przecież mamy być na codzień piękne, uśmiechnięte, zadowolone, zadbane zaś w
pracy kopetentne i dyspozycyjne. A równość względem prawa? Jako kobieta mam
biologiczne prawo czy obowiązek mieć dzieci. Jako pracownik mam prawo do
urlopu macierzyńskiego i mam realne zagrożenie na utratę pracy. Jako obywatel
mam obowiązek zadbać o wymianę pokolenia, bo ktoś musi pracować na moją
emeryturę. Zaś jako szef samej siebie (samozatrudnienie)mam prawo do u.
macierzyńskiego ale nie mam prawa do opieki na dziecko, nawet gdyby było
bardzo chore. Czy w tym kraju tylko mężczyźni prowadzą działalności
gospodarcze? Mam od 4 lat swój "geszeft" gdyż mój "eks" szef uznał iż jestem
świetnym pracownikiem ale w wieku rozrodczym. Jako obywatel, płatnik ZUS i
podatków i jednocześnie jako kobieta czyję się obywatelem kat.C, gdyż to co
wolno pracownikowi, mnie nie. Realne zagrożenia wypadnięcia z rynku pracy -
bez względu na to jaką pracę wykonyje kobieta jest b.duże obecnie, ale
pamiętajcie kobiety, że były również nie tak dawno czasy, kiedy realne było
bezpośrednie zagrożenie życia, a dzieci mimo to przychodziły na świat i
radowały swymi narodzinami nasze babki. Życzę radości z każdej podjętej
decyzji.

[alojzyszmurek]

dziecko to luksus niestety. Wlasnie sie o tym przekonuje. Jestesmy mlodym
malzenstwem, mamy po 31 lat. Zdecydowalam sie na ciaze niejako z rozsadku i pod
presja rodziny i dzieki zapewnieniom, ze pomoga. Inaczej tlumilabym chec
posiadania dziecka, a mezowi mowila, ze jeszcze nie jestesmy gotowi. Niby czas
byl ku temu najlepszy - stabilizacja zawodowa, mieszkanie z kredytem, ale
wlasne, w miare sensowne pieniadze zarabialismy. Gdy bylam w 6 mcu ciazy maz
stracil prace. Od miesiaca szuka nowej. A ja zaczynam sie martwic - pojde na
macierzynski, nie pojde na wychowawczy, bo nie stac mnie na niego, mimo ze wiem
iz dziecku przydalaby sie mama dluzej w domu. Coz zajmie sie nim babcia - moja
mama, nie ma innego wyjscia. Mam nadzieje, ze maz znajdzie szybko prace, bo
teraz jestem jedynym zywicielem rodziny - kredyt mieszkaniowy, czynsz, inne
oplaty, pozostale wydatki na zycie... - z pensji nie zostaje mi nic. Dobrze, ze
rodzina zafundowala nam wyprawke!! Zwykly wozek dla dziecka nawet polskiego
producenta kosztuje ponad 500 zł!! Kogo stac na dziecko?? Znajomego notariusza,
bo zarabia kupe szmalu!!
No i jeszcze ten strach, ze jak wroce do pracy to dowiem sie, ze albo
wychowawczy albo pani juz dziekujemy. A zawsze bylam dobrze ocenianym
pracownikiem!! A moze tak zle nie bedzie - szef powiedzial, ze moge spokojnie
wrocic... Tylko ze ja mu nie ufam, bo jesli bedzie chcial oszczedzic to zadne
sentymenty do matki z dzieckiem nie beda mu w glowie...
Gdybym wiedziala, ze maz straci prace nie zdecydowalibysmy sie na dziecko. Nie
chce zeby byl na bezrobociu (i tak nie dostanie zasilku bo byl na tzw.
samozatrudnieniu, czyli czyms co ma ominac ucziwa umowe o prace, ale nie mial
wyjscia)i zajmowal sie dzieckiem. Chce zeby pracowal, bo poziom zycia z jednej
pensji z nowym czlonkiem rodziny drastycznie nam spada!! Nawet gdyby mial sie w
tym czasie zajmowac dzieckiem... Nie!! I pisanie tu w artykule, ze nie ma
polowek etatu!! Co za bzdura!! Nawet jakby byly, to ja z pol etatu domu nie
utrzymam!! A jesc i mieszkac gdzies trzeba. A nie zwalimy sie rodzicom ani
tesciom na glowe! Nie wynajmiemy naszego mieszkania, zeby w ten sposob placic
kredyt i czynsz!!
Miec dziecko w Polsce - trzeba byc albo bardzo bogatym, albo odważnym, albo
zupelnym idiota!! Mowie o swiadomym planowaniu, bo nie o tzw. wpadkach! Te to
dopiero skrajna i zupelna glupota!!
I co moje dziecko bedzie czekac w tym kraju??? Nic dobrego!! Mam nadzieje, ze
edukacja bedzie jeszcze bezplatna, bo ja zdobedzie i oby wyemigrowalo do
lepszego miejsca niz Polska!!

[cixi]

Nie wiesz nawet jak dobrze cię rozumiem. To co napisałaś na początku listu jest
dokładnie moją, to znaczy naszą historią, mój mąż też stracił pracę, podczas
gdy ja rodziłam, utrzymywałam rodzinę aż mnie wyrzucono z pracy zaraz po
powrocie z macierzyńskiego. Zostaliśmy z kredytem, czynszem, niepospłacanymi
komórkami, długami firmowymi, debetami na kontach i potwornym strachem w oczach.

Jeszcze się dowiedzieliśmy od tzw. "przyjaciół", że to wszystko wina naszych
złych charakterów i w ogóle na dobre nam wyjdzie (nie będziemy więcej zadzierać
nosa). Teraz moje dziecko ma niecałe trzy lata, mieszkanie musieliśmy sprzedać,
ale dzięki temu wyszliśmy z długów (nas dobijał wysoki kurs euro i fakt, że
polskie banki interesuje tylko nasza stała umowa o pracę, poza tym banki
traktują ludzi jak potencjalnych oszustów i bandytów a nie jak klientów -
konkretnie Kredyt Bank - najgorszy ze znanych mi banków).

Teraz mąż odzyskał pracę, ja też (półtora roku szukałam), żyjemy dużo
skromniej niż przed ciążą, jesteśmy troszkę pokiereszowani życiowo, ale stoimy
już na własnych nogach i mamy kochane dziecko. Jeżeli mogę coś ci doradzić: 1.
kombinuj, aby obniżyć koszty utrzymania - to dobre zajęcie dla skołatanej
psychiki i korzystne dla was, ja się wyspecjalizowałam w zbieraniu tanich i
super smacznych przepisów, nauczyłam się gospodarować bardzo, bardzo tanio
(szczególnie gdy dziecko już było na świecie). Biegałam po sklepach z
kalkulatorem. 2. Zadzwonilam do wszystkich znanych mi ludzi z prośbą o każdą -
nawet dorywczą pracę (to rada dla męża), był taki moment, że czekaliśmy na moją
dniówkę 40 zł brutto by kupić pieluchy i coś do jedzenia. Nie rezygnujcie z
życia towarzyskiego, zapraszajcie ludzi do domu, chodźcie ze znajomymi na
spacery - trzeba utrzymywać kontakt z ludźmi. Żeby moją przyszłą pracodawczynię
zaprosić na kolację pożyczyłam od rodziców kasę, ale się opłaciło.

Nie zarzekaj się, że nigdy się nie wprowadzisz do rodziców lub teściów - jeżeli
będzie trzeba - wprowadzisz się, nie na stałe przecież. Ważne, żebyście się
wzajemnie nie obwiniali, tylko wspierali. Nie wahaj się sprzedawać rzeczy bez
których możesz się obejść. Bądź otwarta - tak naprawdę wiele rzeczy nie jest
niezbędnych do życia, potrzebna jest miłość, zdrowie, trochę jedzenia, dach nad
głową - niekoniecznie własny. Jestem pewna, że za dwa, trzy lata będziecie
trudne czasy wspominać z rozrzewnieniem, jak maturę. Może was ominie
konieczność sprzedania mieszkania - cieszcie się z każdego dnia. To ciężka
próba, ale co was nie zabije to was wzmocni. Pozdrwiam serdecznie. Gdybyś
potrzebowała wsparcia - napisz, odezwę się. Bardzo mocno trzymam kciuki.

[wit02]

a ja mam dziecko w POLSCE, a nawet dwoje..... i wcale a wcale nierozpaczam,
choć nad "polityką prorodzinna ubolewam". Pierwsze nasze dzieciątko to zupełny
start na NASZYM samodzielnym domu zaraz po studiach. Drugie od 12 tygodni
oddycha bez pępowiny; i to ojcostwo, macieżyństwo teraz jest trudniejsze, ale
tym bardziej cieszy - cieszy każdy dzień razem (a że w POLSCE - kraju się
niewstydzę ale czy jest się czym szczycić? sam już niewiem). Polityka
prorodzinna zaczyna się w szpitalu a kończy w zakładzie pracy - mało czasu aby
opisywać. Kto ma małe dzieci sam wie najlepiej MIMO TO ZACHĘCAM DECYDUJCIE SIE
KOCHAC DECYDUJCIE SIE MIEC DZIECI to cieszy bardziej niż "plazma" czy "C-4" w
garażu......

[amama2]

Może jestem odważna a może jestem zupełna idiotką bo mam dwoje dzieci (bogata
nie jestem). Ale bardzo się ciesze, że je mam. Były świadomie zaplanowane,
wyczekane i są kochane ponad wszystko.
Oczywiście zgadzam się z przedmówczyniami, że dzisiejsze czasy nie sprzyjają
posiadaniu dzieci, bo nie ma pracy, nie ma mieszkania, nie ma stabilizacji.
Wiem, że z przyczyn finansowych (a w mim przypadku i zdrowotnych) nie będę się
decydować na kolejne dzieci. Ale nie wyobrażam sobie, że mogłabym moich maluchów
w ogóle nie mieć!
Pozdrawiam
amama2

[doris73]

Polska raczej nie zachęca i nie pomaga by mić dziecko w Polsce. Czy któraś z
Was napisze, że nasze państwo które określa się przyjazdnym dla rodziny pomaga
choc trochę by było rodzinie lżej i bezpieczniej. Ja widze tylko zabieranie
zasiłków, alimentów, skracanie urlopów, wprowadzanie Vatu na zabawki, zamykanie
państwowych przedszkolo i żłobków, w zamian za jednorazową wypłatę tysiąca
złotych za urodzenie dziecka. Mam jedno dziecko i na tym poprzestanę. Ostatnio
dostałam skierowanie do ortopedy z dzieckiem, ale lekarka powiedziała, że
żaden lekarz nei ma podpisanej umowy z Funduszem Zdrowia.... takich przykładów
znamy chyba wiele, z róznych dziedzin życia.

[ewaigabriel]

jaka plazma? jakie C4? co Ty wygadujesz? mam 31 lat, skończone studia i
telewizor za 80 zł kupiłam niedawno od sasiądów - taki, że wszystkich programów
z kablówki nie odbiera. Przez 1,5 roku utrzymywałam mojego partnera, który nie
mógł znaleźć pracy. Mieszkamy w 30m2 i nie mamy miejsca ani kasy na psa, a
dziecko ???

[aginkax]

hej, pozdrawiam. Ja mam 30 lat , dwójkę dzieci i...3 w drodze. Może nie wbijamy
zębów w ścianę z braku kasy ale też nam się nie przelewa nietety. Jak
zarabiamy? no cóż i ja i mąż mamy poensje coś ok. średniej krajowej. Plus
kredyty i debet. Każdemu dziecku dałam maximum czasu jaki mogłam, aby było ze
mną jak najdłużej. Z najstarszym byłam w domu przez 3 lata, dopóki nie poszła
do przedszkola a ja w międzyczasie kończyłam studia. Potem podjęłam pierwszą
pracę. Z drugim dzieckiem byłam w domu do ukończenia 2 roku życia a potem
znalazłam fantastyczną opiekunkę, która kocha go jak swoje własne dziecko.
Obecnie pracuję...od niedawna i hmm...no wyszło tak, że spodziewam się 3
dziecka. Niestety przez ten czas kiedy jedynym źródłem pieniędzy była pensja
męża tworzyły się długi, bo zycie nie jest tu ani łatwe ani tanie. W pracę,
którą ostatnio dostałam musiałam najpierw zainwestować - kupić paroletnie auto,
żeby miec czym do niej dojechać, bo PKS ani nic innego to tu nie dojeżdża, a
jeżeli nawet, to nie w godzinach pracy. Moje refleksje - nie zamieniłabym tego
nigdy w życiu na zadne dobra luksusowe, bo jestem ponad tym i mogę się obejść.
Obawiam się jednak, że temu trzeciemu dziecku nie będę mogła poświęcic już tyle
czasu co pozostałej dwójce - ze względu właśnie na kasę - z czegoś trzeba żyć.
Poza tym im dłuższe mam przerwy w pracy tym trudniej ją potem znaleźć. Nikt
tego niestety nie ułatwia. Atutem moim jest wykształcenie, zawód, na który jest
zapotrzebowanie i znajomość języka. Natomiast brakuje mi czasu i kasy na dalsze
dokształcanie i szlifowanie języków które znam, a to niestety wpływa na na ich
jakość i biegłość. Nie wiem co mój pracodawca sobie zaplanuje co do mojej osoby
po powrocie z macierzyńskiego, ale liczę się z tym, że mogę nie mieć później
pracy. I też nikt mi tu nie pomoże. Tego śmiesznego becikowego też nie dostanę.
Trudno jest być mamą etatową i mamą pracującą w naszym kraju. Trzeba liczyć
wyłącznie na siebie i na rodzinę, o ile jest taka możliwość. Nasze państwo
wybitnie nie dba o potrzeby matki i dziecka. Począwszy od opieki lekarskiej w
ciąży - "czasowo" nie stać mnie w tej chwili na wizyty u ginekologa w
państwowej służbie zdrowia więc płacę z własnej kieszeni i zasuwam prywatnie.
Dalej - stomatolog - nawet na fundusz płaci się tyle co prywatnie, no chyba że
robi się tylko przegląd. Jeżeli chodzi o "potem" czyli wizyty kontrolne i
szczepienia z małym dzieckiem - póki co to jakiś większych powodów do narzekań
nie mam na szczescie ale nie wszędzie jest tak różowo. Tak więc jeżeli chce się
mieć dziecko to tylko dla siebie i nie liczyć na pomoc i obietnice państwa, bo
jak się zacznie analizować - to może się okazać, że to jest po prostu nie
możliwe. Pozdrawiam

[ikkebra]

Dlaczego nikt nie podnosi tematu zdrowia?
W wywiadzie z panią Anną Otffinowską było to ledwie zarysowane!
Z dziewczynami, które nie mają pieniędzy czy nie lubią dzieci zamieniłabym sie
w jednej chwili!!!
Państwo ma gdzieć kilkadziesiat tysięcy (moze kilka mln?) kobiet takich jak ja.
Płacę ZUSy i inne takie, pracuje płącę podatki. I co?
Ze swoją niepłodnością walczę od 3 lat. Nikogo nie interesuje, że koszty wiztyt
u specjalistów, którzy zresztą przewaznie nic nie mogą kosztują po 100 -150 zł
za wizytę, ja nie mówię juz o kosztach specjalistycznych badań. Nie mówię o
przebytych zabiegach (w moim przzypadku poważnej operacji która nie pomogła),
o społecznym otracyźmie, z jakim się spotykają takie kobiety! O maskach, które
muszą zakłądać, o niewybrednych żartach, aluzjach które muszą znosić i
wszelkich podobnych społecznych konsekwencjach takiej choroby!!
Nie mówię juz o lekach na depresje czy choćby uspokojenie, po pojawieniu się
kolejnej, znienawidzonej miesiączki.

Chodzi mi tylko o refundację in vitro.
To moja i wielu innych małżeństw szansa. I 12 tys zł.
Nie wiem skąd mam na to wziąć.
I to bez żadnej gwarancji, że się uda.
Tysiace, jak nie miliony kobiet takich jak ja czekają na refundację in vitro. I
nic. To juz przepraszam bardzo ale lepiej mieć raka. Leki refundowane, a i
można o tym mówić otwarcie. A o niepłodnosci? Gdybym się przyznała, byłabym
traktowana jak trędowata!!
Przepraszam, jesli dla kogoś mój mail jest zbyt emocjonalny.
Ale jak słysze pytanie dlaczego nie "chcemy" miec dzieci, krew mnie zalewa!!!
Po pierwsze za co (problemy z pracą, mieszkaniem i nastawieniem pracodawców)
A po drugie jak? Jeśli nie znajdę sama tych 12 tys. (chyba na ulicy....) to
koniec.
I tyle.
Nie wydaje mi się, żeby kobiety nie chciały mieć dzieci ot tak, bo ich nie
cierpią (poza wyjatkami)
Ogromnie mi przykro, że w dywagacjach na temat chęci lub niecheci kobiet do
posiadania dzieci nie pojawia się watek tragedii (właśnie!!! TRAGEDII)
milczących tysięcy , moze milionów kobiet, które są rozumiane TYLKO przez
siebie nawzajem (patrz Forum "Niepłodność")
i ani słowa o rozpadających się małżeństwach takich kobiet, o katuszach
emocjonalnych, które muszą znosić patrząc i słysząc o ciążach przyjaciółek czy
współpracownic. I tysiącu innych aspektach straszliwego cierpienia jakim jest
niepłodność.

To jest chyba "niechodliwy temat"

Z poważaniem:

Walcząca (jeszcze).

[arteziusz]

Witam
czytam sobie te wszystkie wypowiedzi i jak widzę to jestem tu jeden z niewielu
facetów (nie wierzę że inni tego nie czytają). W bardzo wielu przypadkach
zgadzm się z przedmówcami, a przedewszystkim z przedmówczyniami. Tak naprawdę
to chciałbym przyłączyć się do apelów o wsparcie par które chcą mieć dzieci i
jak to niektórzy określają stać ich na to (nie rozumiem tego określenia, jak i
określenia jeszcze nie czas, najpiert dom praca i pieniadze), a niestety pech
chciał że wlaśnie te pary mają problem zdrowotny. W moim przypadku przyczyna
leży po mojej stronie i jest mi z tym ciężko, ale się nie załamuje. Dalej robie
wszystko co mogę żeby "naprawić" sytuację i nature. I niestety koszty takich
badań, zabiegów, nie wspominam już o samym leczeniu mogą zniechęcic najbardziej
wytrwalych i zawziętych. Na jedną druga probę zdobędzie sie nie jedna osoba,
czasem dozuci sie rodzina, ale są to tak duże pieniądze że niewiele osób stać
na kontynułowanie prób, zabiegów i leczenia. 12 tyś to praktycznie sam koszt
zabiegu in vitro, a gdzie koszty poboczne, przygotowanie, kontrole i opieka po
zabiegu (konsultacje). Jesteśmy jednym z nielicznych krajów gdzie Tacy ludzie
są pozostawieni sami sobie, nie mówię o napiętnowywaniu takich ludzi bo to
świadczy tylko o naszej kulturze. Pańswo myśli o dotowaniu rodziców którym w
danym roku urodziło się dziecko. A moze ktos poważnie pomyśli o tych którzy
zarzynają sie, zapozyczaja by móc mieć potomstwo..... myślę że to wiekrzego
komętarza nie wymaga.

[aka76]

Przeczytałam wszystkie wypowiedzi i pomyślałam ze zgrozą że chyba wiekszość nie
ma dzieci bo... chodzi o pieniądze. Ta... przykra sprawa. Ja mam dziecko a
raczej jestem mamą swojego ukochanego urwiska bo chcialam być mamą, bo chciałam
mieć dziecko. Dziecko to nie przedmiot który ma jakąs cenę + Vat! Jeżeli
większośc rodziców (przyszłych) patrzy na dziecko przez pryzmat zasiłkow,
dodatkow czy vatów, to o czym tu mówić. Ja nie mam przyznanego żadnego zasiłku
ani dodatku do pensji, zresztą nigdy nie czekałam aż Państwo mi da. Dziecko ma
się dla siebie i tylko na ciebie może ono liczyc, a nie na dobrą wolę
urzędników. To chyba jeszcze jakieś przyzwyczajenie z PRL-u.

[izoold]

Hola, hola, nie chodzi o dziecko+VAT i czy zawsze, jeśli ktoś ma inne zdanie,
musi innych straszyć PRL-em? To nie żadne przyzwyczajenia z PRL, tylko pewne
normy, które powinny obowiązywac! Rzeczywiście, na nasze emerytury nie będzie
miał kto pracować, obciążenia będą zbyt wielkie, tylko niech mi nikt nie plecie
bzdur, że sam sobie uzbiera na emeryturę, bo chyba nie trzeba tłumaczyć, jakie
tu zachodzą zależności i tego, że brak nowych "konsumentów" też kładzie
gospodarkę, a co za tym idzie nasze ewentualne oszczędności. Wszyscy powinniśmy
popierać politykę prorodzinną. Ze swojej strony zachęcam tylko młode kobiety,
aby same wzięły sprawę w swoje ręce i zmieniły stosunek pracodawcy do młodych
matek. Zróbcie TO, macie internet, możecie stworzyć jakiś ruch, lub podczepić
się pod jakieś organizacje kobiece, polecam! W Krakowie jest Centrum Praw Kobiet

[malwina18]

To nie całkiem tak że dziecko ma sie "dla siebie", ma się też zobowiazania
wobec dziecka (leczenie, edukacja, zabawki itd, widok szczęśliwych rodziców a
nie rodziców wiecznie liczących od pierwszego do pierwszego i życie z
mottem "nas na to nie stać"). Na zasadzie "bo ja mam instynk opiekuńczy i chcę"
to mozna kupić chomika. Nie chodzi tylko o to żeby rodzice byli szczęśliwi bo
maja dziecko, ale tez żeby dziecko było szczęśliwe, a choć pieniadze absolutnie
szczęścia nie dają to wiele od nich zależy (co widać zwłaszcza w sytuacjach gdy
potrzeba pieniędzy np. na leczenie dziecka, wtedy najtrudniej sobie poradzić
bez tych prozaicznych pieniążków).

[cmok6]

Ja uwazam ze nie powinno tak byc ze pracowdawca placi za urlop macierzynski
tylko panstwo! Tak jest w wielu krajach Unii. Wtedy kobieta nie byla by
postrzegana jako wydatek jak tylko zajdzie w ciaze. Bylby inny stosunek do
pracownika-kobiety. A po drugie uwazam ze mezczyzni powinni przestac postrzegac
siebie jako ze to on tylko musi utrzymac finansowo rodzinne. Uwazam ze tez
powinni miec mozliwosc pozostania z dzieckiem w domu czyli miec prawo do urlopu
ojcowskiego, wkoncu obudwoje sa rodzicami. Uwazam ze powinni miec takie same
obawazki a nie ze to wszysko spada na kobiete, nagle zmienia sie jej zycie.
Kobieta musi poswiecic swoja kariere zawodowa ale mezczyzna nie musi z tego
rezygnowac gdy mu sie urodzi dziecko realizuje dalej swoja kariere,
tlumaczac "przeciez musi ktos nas utrzymac, jak zarobisz wiecej to ja zostane z
dzieckiem". A wiadomo ze kobiety naogol mniej zarabiaja i spawa juz jest jasna
nigdy nie zarobie tyle co ty wiec zostaje z dzieckiem! Sami mezczyzni, nasi
mezowie, ojcowie tych dzieci nas nie wspieraja a co panstowo, spoleczenstwo itd.

[olaart]

Hmmm. Ależ to właśnie państwo płaci za urlop macierzyński a dokładnie ZUS,
pracodawca nie dokłada do tego ani złotówki.
Ojciowe mają możliwość wzięcia 2 tygodni urlopu macierzyńskiego.

[malwisienia]

no i gdzie tu spraiwedliwość? 14 tygodni urlopu dla matki a 2 tygodnie dla
ojca, a może tak samo obligatoryjnie dać ojcu dziecka tyle samo urlopu, to
wtedy pracodawca nie będzie miał argumentu przy zatrudnianiu kobiety, że
przecież na urlop może pójść, bo takie samo będzie prawdopodobieństwo jakby
zatrudniał mężczyznę

[motylek4]

Szczerze dziecko w dzisiejszych czasach jest luksusem.Pieluchy jednorazowe(a tetra=woda ,bo przeciez trzeba je wyprać co w rozrachunku wychodzi na to samo),mleko(bo przecież dziecko nie zyje powietrzem),potem przedszkole które kosztuje w woj.poznańskim z rodzinnym 200 zł z groszem ,a bez niego 300 zł z groszem.Nastepnie rzeczy dla dziecka(czasem fux po kimś ,ale niestety to coraz żadsza forma wymiany-ludzie sprzedają rzeczy i nie dziwię się im w końcu jakoś trzeba kupić nastepne oczywiście urzywane).To przykra rzeczywistość szczególnie że Poznań słynie ze skąpstwa i niestety muszę stwierdzić że nasze miasto tak ponieważ w niektórych misatach jest już dodatek chyba o nazwie BECIKOWE niestety u nas nie.I dziwić się potem że skala urodzeń dzieci maleje?Opamietajcie się rządowcy nieładnie....Jestem z wami moja kochana gazeto pt:"DZIECKO" już od 4 lat.BUŹKA pa

[afd]

Jestem szczęsliwym Ojcem dwóch córek (5 i 2 lat). Owszem polityka prorodzinna w
naszem kraju jest cokolwiek dziwna - nawet jak nam się wydawało, że możemy
dostać wspracie, to okazywało się, że zarabiamy o 50 PLN więcej niż norma.
Nie moge powiedzieć, że jesteśmy bogaci. Przez długi czas - o urodzenia
pierwszej córy do września ub. roku pracowałem sam. Było ciężko, ale jakoś
dawaliśmy radę.
Myślimy o jeszcze jednym dziecku. I niech mi nikt nie mówi, że sie nie da. Da
się. A ile radości jest w chwili kiedy wracam do domu i moje 2 dziewczyny
wybiegają z pokoju krzycząc: TAAAAAAAAATUUUUUŚŚŚ i rzucają się na szyję.......
Musimy myśleć o dzieciach wymrzemy a nasz kraj opanują emigranci...

[dyrgosia]

Już to pisałam, wszystko zależy od chęci. Ja mam troje dzieci, pracuje na
wysokim stanowisku, zarabiamy...Do wszystkiego doszliśmy sami. Studia kończyłam
z dwojką małych dzieci, mieszkaliśmy w jednym pokoju..Jesteśmy
szczęśliwa ,kochającą rodziną, niczego nam nie brakuje...

[gzwolinski]

Mimo wszystkich uwag dot. ekonomii uważam, że decyzji o tym czy mieć dzieci czy
nie nie należy uzależniać od kasy, bo może np. kasa dziś jest a jutro jej może
nie być i może to doknąć każdego. Takie liczenie złotówek jest jak budowa
zamków z piasku, a dzieci? - tylko to po nas tak naprawdę zostanie.

[ola2811]

dyrgosia napisała:

> Już to pisałam, wszystko zależy od chęci. Ja mam troje dzieci, pracuje na
> wysokim stanowisku, zarabiamy...Do wszystkiego doszliśmy sami. Studia
kończyłam
>
> z dwojką małych dzieci, mieszkaliśmy w jednym pokoju..Jesteśmy
> szczęśliwa ,kochającą rodziną, niczego nam nie brakuje...

a zarabia Pani 100O zł na miesiąc ?????? i jeszcze to ...do wszystkiego
doszliśmy sami..... tak )))

[dyrgosia]

Zarabiałam mniej, oczywiście, że sami, trzeba tylko chcieć i ciężko pracować ,
a nie czekac aż ktoś da...

[lightlove]

W Polsce wiele do wiele do zyczenia poza sytuacja ekonomiczna pozostawia
podejscie i " kultura " spoleczenstwa wobec mam dzieci .
Jesli ktos korzysta w Stolicy z autobusow i ma dziecko w wozku , moze wiedziec ,
co przezywam...Wiele autobusow nie jest niskopodlogowych , a jak sa to kierowcy
nie sa na tyle pomocni , zeby obnizyc podloge ...Pisalam juz do Mzk w tej
sprawie , a kierowcy i tak " robia swoje"...
Pozatym traktowanie kobiet w miejscach " urzedowych" , proszac o bycie bez
kolejki uslyszalam , ze ja " wymuszam" ( dziadkowie lub ojciec dziecka mogl
przeciez przyjsc do Urzedu ...)......

[ola2811]

Tak , niestety dziecko to luksus. Jakies to wszystko nienormalne -
niestety.Tez po 3 latach pracy w administracji, zaszłam w ciążę ( planowaną).
Na koniec ciąży "pozwoliłam sobie" na zwolnienie lekarskie. Tylko 16 tygodni
urlopu macierzyńskiego i powrót do pracy i... wszyscy patrzyli na mnie w pracy
jak na dziwoląga. Tak jakby co niektóre osoby widziały mnie poraz pierwszy
raz w zyciu. Nie uslyszalam od szefa nawet słowa gratulacji. Szczególnie
bolałao mnie to, że zabrano mi poprzedni etat i przez rok byłam przynieś ,
wynieś itd..... a pzreciez mogłoby być zupelnie inaczej i miło.
Mimo wszystko warto, warto, warto.... pozdrawiam mamusie i tatusiów

[kambilkosia]

Jestem mamą dwóch wspaniałych chłopczyków. Pierwsze dziecko, wymarzone,
zaplanowane i wyczekane, urodziłam jeszcze na studiach. Potem podjęłam pracę i
kilka miesięcy później "wpadłam". Ponieważ miałam umowę na zastępstwo pani
dyrektor ze perfidnym złośliwym uśmieszkiem zwolniła mnie, a na moją gorącą
prośbę o przedłużenie umowy do porodu odrzekłam, że lepiej będzie jak posiedzę
sobie w domu, bo teraz nie powinnam sie denerwować, a w pracy wiadomo ile
stresów. Oczywiście fakt zwolnienia wcale mnie nie zdenerwował. Teraz młodszy
ma roczek a ja siedzę w domu. Próbowałam szukać czegoś na pół etatu, by ratować
domowy budżet, ale wszędzie słyszę: "ale pani ma dwoje małych dzieci, więc sama
pani rozumie...". Państwo nie pomaga matkom, zabiera im ile się da. Koleżanki
ze specjalizacjami i na wysokich stanowiskach patrzą na mnie z pogardą, a
niektóre i z obrzydzeniem. Ale ja wcale nie chcę być gorsza!!! Gdyby nie ta
nagonka chętnie pozostałabym z dziećmi w domu jak najdłużej. Tym bardziej, że
chciałabym kiedyś urodzić trzecie dziecko. To naprawdę bardzo procentuje, gdy
przez pierwsze lata maluszek jest jak najdłużej z mamą. Ale u nas to ciężka
sprawa.
Jestem z Krakowa i chętnie nawiąże kontakt z innymi mamami z tych okolic. Może
jakaś grupa wsparcia?

[brzask1]

Mam dwójkę dzieciaczków, które są moim największym skarbem. Moim problemem nie jest tutaj bark finansów. Los jak na razie jest dla mojej rodzinki łaskawy i dzieciaczki mają wszystko co potrzeba do ich prawidłowego rozwoju...Problem tkwi w spojrzeniach ludzi mijających mnie na ulicy. Ich wzrok mówi" ojej! taka młoda i "uwaliła" się dwójką dzieci", ogólnie politowanie, troszkę jakby wspólczucie, bo przecież powinnam robić karierę a nie być kurą domową. Kiedyś usłyszałam, jak żona mojego znajomego powiedziała mu, że jestem beznadziejna bo dałam sobie zrobić drugie dziecko. Mam 26 lat, mój mąż 30, od 10 lat jesteśmy parą a od 7 małżeństwem.Mamy wspaniał córeczką 3,5 roczną Laure oraz 10-cio miesięcznego Olivierka. Te dzieciaczki były planowane i oczekiwane. Strasznie cieszyliśmy się z ich przyjścia na świat tylko jakby inni dookoła odbierają nam prawo do tej radości. Wychowanie dzieciaków to ciężka praca i dlatego zdecydowaliśmy, że ja zrezygnuję z pracy aż Oli skończy trzy latka, bo będę dla nich najlepszą "nianią"...ale ludzią brak serdeczności i wsparcia dla kobiet, które tak jak ja całymi dniami poświęcają się rodzinie a to przecież takie ważne! Takie trudne! Wszędzie tylko litość, żal, współczucie, wzrok patrzący "z góry". Czuję się jak obywatel drugiej kategorii, ktoś gorszy. Trzeba zmienić myślenie ludzi i polityków, bo mi również jako współwłascicielowi firmy nie przysługuje urlop wychowawczy, nawet zwolnienie z opłat ZUS...Nie mogę pojąć w czym jestem gorsza od mojego pracownika, któremu przysługuje wszystko. Od 7 lat opłacamy z mężem regularnie spore składki ZUS'owskie a nigdy nie korzystałam z bezpłatnej opieki zdrowotnej. Wydawał ogromne kwoty na lekarzy, na ginekologów w czasie ciąży, na porody rodzinne (!)...tylko raz w życiu pognałam z dzieckiem na pogotowie. Miało zapalenie ucha i gorączkę 39.9...czekałyśmy pół godziny aż dyżurujący lekarz wróci z dyżuru...przez ten czas moje dziecko strasznie cierpiało. Po przyjeździe, lekarz stwierdził od niechcenia, że on nam nie pomorze, bo nie ma sprzętu (to był laryngolok!) by zbadać malucha...nie otrzymaliśmy nawet informacji gdzie w moim mieście jest jakiś prywatny gabinet laryngologiczny...
Mimowszystko warto mieć dzieciaczki, najwększe skarby...byle tylko pani w sklepie był życzliwsza, przechodnie bardziej się uśmiechali, koleżanki podziwiały a nie współczuły...
ściskam Was Serdecznie
Evulek

[przeciwcialo]

Przelicza się dzieci na pieniądze. A ile z was urodziło się na poczatku lat 80?
jezeli wasze mamy przeliczałyby was na pieniądze to pewnie nie byłoby was na
świecie. Nikt nie wie co będzie za 10 lat ale wtedy na dzieci może być za późno.
Ja mam dwoje i to nie koniec naszych planów. Wygodni sie ludzie stali i tyle.

[brzask1]

w latach 80 to matki się wspierały, nie musiały być wykształcone, ciągle się szkolić, nikt na nie nie naciskał i nie nazywał "kurami domowymi"...wszystkie w wielu 20-30 lat miały dzieciaki nawet po dwójkę ale razem się spotykały na spacery na klachy itd. nikt ich nie osądzał z góry, bo wychowują dzieci a nie robią karier...dziś mając 26 lat i dwójkę przewspaniałych łobuziaków czuję na sobie te spojrzenia wzgardy pt" idzie, kobieta bez ambicji"...

[przeciwcialo]

Ciekawe jak te kobiety bedą patrzec za 10 lat. Będa za stare na dzieci. Wczasy
za granica i kariera tez sie przejedzą. Nie potepiam niczyich wyborów ale
przytulac beda kota a nie dzieci. Znam różnice bo mam 2 dzieci i dwa koty. To
zart oczywiście. Ale moja siostra pracowała we Francji jako opiekunka do dzieci
i uczyła sie języka i co? W szkole jak rozmawiała z innymi dziewczynami to
rodzin z jednym dzieckiem nie było.Dwoje, troje a nawet czworo to tam norma.
Przezyli wyścig szczurów i znormalnieli. Ja mysle że i u nas dzieci beda trendy
a nie tylko kariera.

[brzask1]

Jeżeli już mówimy o Francji to z moich dobrych źródeł wiem, ze i owszem mają tam dzieciaki sztuk kilka ale ale. Po pierwsze po trzydziestce nagle zaczynają się rozmnarzać jak króliczki poza tym...hmmm...takich opiekunek jak Pani siostra jest niemal tyle co rodzin, bo mamy nie mają ochoty niańczyć i prawie każda ma tam panią nianię, więc nie jest to tak do końca, ze odkryli dar macierzyństwa i teraz szczury do kanałów a my będziemy robić na drutach będąc w parku z dziatwą. Mojej przyjaciółki mąż pracuję w Paryżu ona również przebywała tam czas jakiś i wkrótce ponownie wyjeżdża, jej siostra również tam zamieszkuje od lat 10, więc opowiadań na tematy dzieci oraz wychowania przynajmnie w Paryżu mam omówione wszelako...hmmm...nie trudno urodzić dzieci i wsunąć je w łapy opiekunek...to taka sztuczna rodzina też nienajlepszy przykład...

[ewaigabriel]

przeciwcialo napisała:

> Ciekawe jak te kobiety bedą patrzec za 10 lat. Będa za stare na dzieci.
Wczasy
> za granica i kariera tez sie przejedzą. Nie potepiam niczyich wyborów ale
> przytulac beda kota a nie dzieci. Znam różnice bo mam 2 dzieci i dwa koty. To
> zart oczywiście. Ale moja siostra pracowała we Francji jako opiekunka do
dzieci
>
> i uczyła sie języka i co? W szkole jak rozmawiała z innymi dziewczynami to
> rodzin z jednym dzieckiem nie było.Dwoje, troje a nawet czworo to tam norma.
> Przezyli wyścig szczurów i znormalnieli. Ja mysle że i u nas dzieci beda
trendy
>
> a nie tylko kariera.
a weźmiesz moje dziecko, jak stracę pracę i komornik zabierze mi moje 30m2 za
niespłacony kredyt? Nie mam nic przeciwko, żebyś je karmiła i dbała o zdrowie,
nawet jak będę pracować. Ja już mam za sobą okres niejedzenia, a myślisz, że
moje ewentualne maleństwo to przeżyje?

[luccio1]

> w latach 80 to matki się wspierały,
Można powiedzieć inaczej: nie bardzo miały o co konkurować między sobą.
>razem się spotykały na space
> ry na klachy itd.
Pikniki zawzięcie rajdających mamuś w "kółkach" na Plantach Krakowskich (gdy
dzieci bawiły się w zasięgu wzroku w piaskownicy) pamiętam dobrze najpierw jako
uczestnik, potem obserwator z zewnątrz; takie posiedzenia ciągnęły się
godzinami i były - jak to dziś rozumiem - formą ucieczki z przegęszczonych
mieszkań.
Przez lata nosiłem rzeczy po "kimś", organizowane przez Mamę - wiedząc, kto je
nosił przede mną; muszę się przyznać, że w rzeczach przynoszonych teraz przez
moją Żonę ze szmaciarni, chodzi mi się lepiej - właśnie dlatego, że nie znam
ich wcześniejszej historii.
>nie musiały być wykształcone, ciągle się sz
> kolić, nikt na nie nie naciskał
Wątek o tym, czego w dawnych dobrych czasach nie musiało się robić, można długo
ciągnąć: w końcowych latach 50. moja Mama, zanim zapakowała mnie do wózka
spacerowego i wyruszyła na długą rundę po sklepach, mogła spokojnie, zwłaszcza
w chłodny dzień, wypić przed wyjściem z domu gorącą herbatę - i nie musiała się
martwić, co będzie potem: w pewnym momencie, gdzieś między jednym sklepem a
drugim po prostu zatrzymywała się i przykucnąwszy obok wózka wypinała z dumą
pas podwiązkowy... obyczaj tamtego czasu zezwalał matce z dzieckiem tak się
zachować na zasadzie, że nie można od niej wymagać, by w potrzebie poszukiwała
toalety,której w okolicy i tak najczęściej nie było. Pomyśleć, jaka wygoda, ile
stresu odpadało (jeśli już udało się przezwyciężyć naturalne skrępowanie).
Wspomniałem o tej rzeczy jako o fragmencie historii, którego w żadnej książce
nie uświadczy.
>dziś mając 26 lat i dwójkę przewspaniałych łobuziaków czuję na sobie
>te spojrzenia wzgardy pt" idzie, kobieta bez ambicji"...
Ludzi tak patrzących na Ciebie możesz po prostu olać.

[agula34]

Myślę, że w naszym kraju, mimo tego, że jest katolicki i taki wierzący, to
wcale nie jest łatwo podjąć decyzję o posiadaniu dziecka. Rząd wcale nas nie
wspiera, akcesoria dla dzieci są drogie jak niewiem, kobieta może stracić pracę
itd.
Mimo tego, że jest ciężko, ja się zdecydowałam urodzić dziecko. Wiedzieliśmy,
że może być ciężko ale nie wyobrażam sobie życia beż tej kochaniutkiej istotki,
która mi ufa, przychodzi do mnie z bezzębnym, fantastycznym uśmiechem,
poznajemy razem świat i otoczenie. Ja się uczę niektórych rzeczy razem z nią.
Musiałam przedłużyc swój urlop wychowawczy ale wiem, że warto bo nie ma
drugiego takiego fascynującego przeżycia jak macierzyństwo. Razem z mężem
podjęliśmy decyzję, że ja zajmuję się domem a ON zarabia na nas. Zarabia...ok.
1000 zł i często jest tak, że na koncie jest suma na minusie. Niektórzy
pomyślą, że dziecko to nie zabawka i jeśli się decydujesz na taką
odpowiedzialność to musisz wszystko zabezpieczyć. NIGDY się wszystkiego w życiu
nie zabezpieczy! A gdy się w końcu zdecydujesz na dziecko - Natura powie STOP.
Mam tylko jeden dobry argument-mam przy sobie moją Mamę, która mnie wspiera i
pomaga.
Wierzę w to, że w końcu znajdzie się jakiś mądry człowiek w Sejmie i poprawi
warunki w naszym kraju tak aby decyzja o urodzeniu dziecka była łatwiejsza.
Aby macierzyński był dłuższy, aby matka mogła liczyć na pomoc finansową ze
strony Państwa, i aby się nie bała, że straci pracę.

[piopal]

Dziecko w naszym kraju oznacza użeranie się ze wszystkimi począwszy od
ginekologa(niechce dać nam skierowania na dodatkowe badania albo wyciąga kasę
jeśli chcemy znać płeć dziecka)pracodawcę bo jak zareaguje na naszą
ciążę, "kochany" ZUS ,który na każdym kroku szuka złodziei i naciągaczy(niechce
płacić za zwolnienia i macierzyńskie)no i pracodawca-tym razem potencjalny dla
którego jesteśmy "gorszymi"pracownicami bo już z dzieckiem.Wiem że nie można
uogólniać ale taka jest rzeczywistość,sama przeszłam batalię z ZUS-em i
spotkałam się z "głupimi"pytaniami pracodawcy czy zamierzam mieć więcej
dzieci.Ja już straciłam nadzieję że w końcu będzie normalnie.Napiszę coś co
mówią wszystkie matki, że warto było. Mam synka,siedzę w domu i nie powiem że
jest lekko,mój mąż pracuje(zarabia 800-1000zl) a ja wezmę w maju ostani zasiłek
dla bezrobotnych(panie w pośredniakach też są okropne) i mimo to nie
zamieniłabym ani jednej chwili z dzieckiem na jeden dzień pracy.U nas bycie
MATKĄ oznacza bezrobocie i życie skromnie(z wieloma wyrzeczeniami)z pensji
MĘŻA.Urodziłyśmy się albo za póżno albo za wcześnie,mam tylko nadzieję że mój
syn będzie żył w lepszym kraju.

[przygoda3]

Tak... ciężko jest mieć dziecko w Polsce oto dlaczego:
dzisiaj wrociłam do pracy po urlopie macierzyńskim i co usłyszałam od mojego
szefa, że mam do wyboru urlop wychowawczy lub wypowiedzenie....
Oto dlaczego tak mało dzieci rodzi sie w Polsce.
Ale pomimo wszystko miec dziecko to najcudowniejsze co nas może spotkac w
życiu...

[bodziar]

Niestety nasz kra nie wspiera rodzin i mieć dziecko w Polsce jest ciężko.Urlop macieżyński jest krótki, za krótki.Sama mam 15 mieś. córę i wiem ,co mówię.Gdybym musiała wracać do pracy po macieżyńskim serce by mi pękło.Jestem fizjoterapeutką i pracuję w szpitalu.Zarobki są kiepskie.Szef mi zapowiedział,że razcej nie będę miała do czego wracać po urlopie wychowawczym.Całe szczęście,że mąż w miarę dobrze zarabia, bo nasze dziecko miałoby niewesoło. Spłacamy kredyt miszkaniowy i jakoś staramy sie dawać sobie ze wszystkim radę, ale jakbym miała przeliczyć ile wszystko dla dziecka nas kosztowalo chybabym jeszcze poczekała.Mam 29 lat.Chciała bym aby moja mała nie była jedynaczką.Bo gdy nas rodziców zabraknie będzie sama.Chcę jej urodzić kiedyś siostrę lub brata.Ale jak na razie warunki ekonomiczne każa mi czekać z tym marzeniem jeszcze długo.
Jakbym była premierem to bym wydłużyła urlop macieżyński i znalazła sposób, aby wspierać matki ich rodziny.
Bogumiła mama Asi

[megi282]

Jak widać z powyższych wypowiedzi, każda matka boryka się z jakimiś problemami,
bo takie jest niestety życie w Polsce. Ale skoro już jest mowa o polityce
prorodzinnej w tym kraju, to zastanawiam się czy ta dyskusja ma jakiś sens? Czy
Pan Premier albo ktokolwiek przeczyta ten artykuł, te wypowiedzi, te żale?!!!
Panów Posłów w niewielkim stopniu dotyczą te sprawy, bo ich dzieci lub wnuki
rodzą się w prywatnych klinikach, wychowaniem zajmują się nianie, a wyprawki
mają wartość kilkumiesięcznych dochodów przeciętnej polskiej rodziny. Oni mają
na głowie komisje śledcze, lustracje, więc kto by się przejmował młodą mamą,
która wiezie trzymiesięczne dziecko autobusem na drugi koniec miasta, żeby
zrobić USG stawów biodrowych, no bo w okolicy to tylko prywatnie za 50 zł.
Dlaczego tak mało uwagi poświęca się trudnej sytuacji matek, czy w ogóle rodzin
w Polsce??? (porównując np. z wyżej wymienionymi aferami)

Naprawdę, chciałabym, żeby te wszystkie głosy na forum do czegokolwiek się
przyczyniły: żeby się okazało, że zostanie coś zrobione, by chociaż w
niewielkim stopniu ulżyć kobietom w tak ogromnym przedsięwzięciu, jakim jest
macierzyństwo. Ale przyznam, ze nie liczę na wiele…

[kocianna]

Krótki urlop, zwalnianie z pracy po urlopie - to wszytsko prawda. Na dodatek w
mojej dzielnicy jeżeli nie jest się samotną alkoholiczką z piątką dzieci to nie
ma szans na państwowe przedszkole, a żłobka nie ma w ogóle. W moim przypadku
(praca w budżetówce) macierzyński to nie był problem, ale gdybym zdecydowała
się na wychowawczy, to przy takim bezrobociu nie miałabym dokąd wracać. ALe
gdzie i z kim zostawię dziecko?

[prakseda_ka]

miec czy nie mieć...
mając 28 lat stwierdziłam, ze czas najwyższy. Jestem w 11 tc i trochę mnie
życie dołuje. Mąż tydzień temu przyniósł wypowiedzenie, Pani doktor wczoraj
mnie wykasowała za wizytę 100 zł i zapisała leki na podtrzymanie za około 200 i
serię badań za przybliżoną kwotę... I z czego zrezygnowac z lekarstw, badań,
jedzenia czy opłat za czynsz, kredyty itp? Boję się ogromnie tylko jednej
rzeczy, że będzie tak źle, ze będe musiała iśc po pomoc do opieki społecznej...
ale z drugiej strony, mój maluszek ma już 6 cm, i machał do mnie łapka i
wierzgał nóżką... i za 30 lat zadba o to żeby moje wnuczęta miały lepiej )
i może dobrze, ze nam jeszcze nie każą płacic podatku od miłości i szczęścia?

[cixi]

Lekarzowi trzeba natychmiast powiedzieć, żeby wypisywał ci tańsze odpowiedniki,
albo zmienić lekarza.
A propos mieć dziecko w Polsce - proponowałabym regulację prawną w jakiś sposób
nagradzającą pracodawców za politykę prorodzinną (np. od ilości zatrudnionych
matek z dziećmi) należałaby się jakaś ulga w podatkach. Chodzi o to by
pracodawcy i matki stały po jednej stronie barykady. Obecnie szykanuje się w
pracy macierzyństwo, trzeba to powiedzieć otwarcie, a wiadomość o ciąży jest
odłożoną nieco w czasie wiadomością o bezrobociu.
Jeszcze coś trzeba zrobić bankom (najlepiej podłożyć bombę). Chodzi o to, by
rodzina, w której jest matka na macierzyńskim lub wychowawczym, a ojciec
stracił pracę mogła dostać krótkoterminowy urlop w spłacaniu kredytu
mieszkaniowego, bez konieczności przedstawiania zaświadczenia o stałych
zarobkach.

dziecko - prywatne zmartwienie

[agoraj]

W "Wysokich Obcasach" kiedys znana skadinad (ale nie najlepsza) psycholozka
Zofia Milska - Wrzosińska opisywala uciazliwosc podrozy pociagiem w jednym
przedziale z rodzina z dziecmi i napisala, ze "nikt nie ponosi
odpowiedzialnosci za cudze decyzje prokreacyjne"!!!! I takie myslenie
obowiazuje. Dzieci sa "cudze", wiec najlepiej, zeby ich wcale nie bylo, bo
tylko przeszkadzaja doroslym.

[aga1000]

Strasznie to wszystko dołujące...Faktem jest, ze na ludzi decydujacych sie na
dziecko patrzy się jak na lekko nienormalnych. Sama tak patrzyłam.
Tyle narzekań na pracodawców-sama nim jestem i myslicie, ze mam tak super? Nie
mam statusu pracownika wiec nie mam urlopu macierzyńskiego, chorobowych etc. Na
dodatek jak nie pracuje to nie mam kasy. W zeszłym tygodniu urodziłam dziecko, a
juz musze brac sie do roboty, na szczeście moge z domu i na sczeście tata małego
to nie pan i władca ale partner i dzielimy sie obowiązkami fifty fifty. Tutaj
chyba tez jest częsciowo pies pogrzebany-faceci.
A co do urlopów wychowaczych-powiem szczerze, ze ja tez niestety nie chciałabym
takiej osoby. To nie ma nic wspólnego ze złosliowscia czy jakimikolwiek
subiektywnymi odczuciami. To jest "strata" pracownika i etatu, zyjemy w kraju
który nie wspiera ani rodzin ani pracodwaców zatrudniajacych młode mamy

[weronikarb]

Witam
Z wiekszością przedmówczyń i przedmówców sie zgadzam.
Brak u nas polityki prorodzinnej.
Nie czekam i nie pragne od państwa pieniędzy na dziecko o ktorym ja
zdecydowalam z mezem aby je miec. Pragne aby mi zabezpieczylo prace, zebym
mogla na nie zarobic.
Przeciez wystarczy dac ulgi pracodawca ktorzy zatrudniaja mlodych rodzicow,
zabezpieczyc zlobki i przedszkola.
Czy gdybym miala pewna prace i wiedziala ze dziecko jest pod dobra opieka to
napewno mialabym wiecej niz jedno. Jednak w takim wypadku jak jest teraz to na
jednym poprzestane, popierwsze strace prace a po drugie z kim zostawie jak bede
miec prace?
Ano i taka u nas polityka......

[cota]

A ja bym jeszcze dodała - oprócz oczywiście polityki prorodzinnej, brak
ułatwień np. podczas porodu. W większych miastach jest ok, zzo i inne, w
mniejszych i malutkich zzo i wszystkie metody usmierzania bólu są brane jako
fanaberie rodzącej, a ból ma być i koniec. Nie wspomnę o cc na życzenie (które
akurat dla mnie jest idelanym rozwiązaniem). Straszny zaścianek, średniowiecze,
tragedia. Wydaje się, że medycyna idzie do przodu, a ta jedna działak jakby od
wielu lat stanęła w niektórych szpitalach w miejscu. Ciasnota umysłowa lekarzy
jest straszna, nie patrzą jak ulżyć w bólu. Ehhh, i co z tego, że Pani
psycholog mądrze naopowiada, że będzie tutaj parę komentazry, jak i tak to nic
nie zmieni..

Dziecko dla nas czy dla kraju ?

[agnieszka_gk]

Jestem trochę zdegustowana niektórymi tutaj wypowiedziami, z których wynika, że
mamy nasze dzieci dla społeczeństwa. I tymi ciągłymi narzekaniami „ile to
kosztuje dziecko”. No pewnie, że kosztuje – nie wiedzieliście o tym ? I nie
mówcie mi, że decydując się na dziecko kierowaliście się myślą o „dobru
społeczeństwa” i „konieczności podwyższenia wskaźnika urodzeń w Polsce”.
Nie chcę abstrahować od rzeczywistości, wiem jaka jest sytuacja na rynku pracy,
wiem, że niestabilność i niepewność materialna nie sprzyja podejmowaniu tak
odpowiedzialnych decyzji jak urodzenie i wychowanie dziecka. Też żyję w tej
rzeczywistości.
Ale nie ma też sensu zrzucać winę tylko i wyłącznie na zewnętrzne
uwarunkowania. Ile z nas – tak naprawdę, z wewnętrznej potrzeby i miłości –
chciałoby mieć dużo dzieci ? Czy tylko sytuacja materialna i niewystarczające
tzw. wsparcie państwa jest hamulcem powiększania waszej rodziny ?
Zmienił się styl życia i obyczajowość, zmienia się podejście do wychowania
dzieci na coraz bardziej świadome, a to wszystko generalnie powoduje, że nie
jesteśmy jednak wcale tacy skłonni do posiadania dużej rodziny (podkreślam:
generalnie, czyli w większości).

No i trzeba sobie to jasno powiedzieć – czasy PRLu, „opiekuna socjalnego” dawno
minęły i oby nigdy nie wróciły, czas więc zmienić swoją roszczeniową postawę,
że za urodzenie dziecka „dla kraju” coś nam się należy. Jeśli traktujemy
dziecko jako nasz obowiązek obywatelski, to lepiej sobie to odpuśćmy. Miejmy
dzieci dla siebie i z rodzicielstwa przede wszystkim czerpmy radość i
zadowolenie, a nasze dzieci i my sami będziemy bardziej szczęśliwi.

[luccio1]

Potrzeba jednego: wrócić do stanu, w którym rodzina mogłaby żyć z zarobku tylko
jednego z rodziców (natura sama tak to ustawiła, że tym zarabiającym bywa
normalnie tato, a mama tą, która jest przy dzieciach - oczywiście tak być nie
musi, może być i odwrotnie - tyle że "jakoś tak" to jest, że dziecko przez
pierwsze miesiące życia jest częścią ciała matki, a nie ojca).
Jeśli jeden rodzic będzie w stanie utrzymać rodzinę, całość problematyki
dyskutowanej tutaj i w wątku sąsiednim pod tym samym tytułem stanie się po
prostu bezprzedmiotowa.

[g.surowska]

jak to wrócić do czasów gdy jedna osoba zarabiała na całą rodzinę ? tak
przecież nigdy nie było - moi rodzice pracowali za komuny w dwójkę i przędliśmy
ledwo ledwo - nie wyobrażam sobie że przeżylibyśmy bez pracy mamy - a poza tym
jak ktoś chce mieć dzieci to i tak będzie je miał bez względu na dochody

[luccio1]

> jak to wrócić do czasów gdy jedna osoba zarabiała na całą rodzinę ? tak
> przecież nigdy nie było - moi rodzice pracowali za komuny w dwójkę i
przędliśmy
>
> ledwo ledwo
Tak było nie za komuny, ale troszeczkę wcześniej: za II Rzeczypospolitej,
pomiędzy obiema wojnami światowymi.
Właśnie komuna dokonała zaraz po r. 1945 pewnego zabiegu: obniżenia za jednym
razem płacy realnej do 60% wartości przedwojennej. Celem tego posunięcia było
m.in., aby oboje rodzice musieli chodzić do pracy - wtedy dzieci można było
kształtować wedle życzenia państwa w wychowaniu żłobkowym i przedszkolnym, a
nie dopiero zaczynając od szkoły.
Mnie cały czas chodzi o to, aby podjęcie pracy poza domem przez matkę
wychowującą dzieci było kwestią jej wolnego wyboru, a nie przymusu
ekonomicznego - że po prostu jedna pensja nie starcza. I tylko o to! i aż o to!

[malwisienia]

to cofnijmy sie dalej w rozwoju i zabrońmy kobietom kształcić się, po co
wydawać pieniądze na ich edukację skoro ich społeczną rolą jest siedzenie w
domach i rodzenie dzieci, a później zabierzmy im prawa wyborcze, no bo co w
końcu niewykszałcone siedzące w domu babska miałyby wiedzieć o polityce

[magdalenki1]

mój facet utrzymuje dziś cała naszą rodzinę, diwe córki, mnie dwa psy i wielki
dom, a i tak wydaje mi sie, że to nie kończy dyskusji.Jeśli pracowałam 7 lat
płaciłam podatki i wszystkie głupie składki, to dlaczego nie mogę teaz z tego
skorzystać, zeby pobyc z dzieckiem w domu chociaż rok i dostawać swoją wypłatę.
Może nie wszystkie kobiety lubią, być tylko i wyłącznie na utrzymaniu swojego
partnera. Miałam pensję 10-12 tyś zł, a dzisiaj choc dalej jestem zatrudniona
nie mam nic, nikt mnie nigdy nie utrzymywał i nie lubię tego, uważam, ze po
tylu latach płacenia składek, należy mi się prawo do bycia z dzieckiem w domu,
dodam, ze nie korzystałam nigdy z zadnych świadczeń, które z tych składek
pochodzą. lekarz przyjeżdźa do domu prywatnie, za poród płaciłam, zęby robię
prywatnie, nidgy nie byłam z dzieckiem w przychodni więc jestem dobrym
składkowiczem, duzo płacę nic nie wyciągam, bo mam w dupie naszą służbę
zdrowia, gdzie mi jakis lekarz w przychodni powie, że nie mogę zrobić badań, bo
to kosztuje i on nie widzi takiej potrzeby, to jest własnie chory kraj. Niech
sobie w dupę wszadzą to 400 zł zasiłku wychowawczego, bo co ja mam sobie za to
kupic niby? waciki
rodzę dzieci, bo chce, ale w pełni się zgadzam, że w naszym kraju coraz mniej
kobiet ma na to odwagę i przestańcie pierdzieć o jakims prl-u, bo mnie to
rozsmiesza, w całej nie prlowskiej europie kobieta ma wsparcie, kidy zostaje
matką i nikt jej nie mówi, ze ma wyzyć z dzieckiem za 80 euro, i nikt jej nie
mówi, ze jej potem nie zatrudnia bo po co komu na etacie matka z dwójka dzieci.
W naszym kraju jest taka bieda, ze jesli juz ktos ma na chleb i masło to sie
cieszy, bo inni nie mają wcale, to jest źenujace, a my się przyzwyczajamy, ze
mozna cały miesiąc zapieprzać po 10 godzin za 1000zł i juz. i to jest zdrowy
kraj? pół mojej rodziny siedzi na zachodzie, mama w berlinie zajmuje się
starszą osobą i wiesz ile zarabia 12 tyś zł, a w polsce była kierownikiem
referatu w urzędzie wojewódzkim i zarabiała 1500 ma wyższe i tak dalej i co to
jest normalny kraj? w dupie mam taka normalność, a pieprzeni posełkowie do
pracy nie chodzą sejm pusty, bo oni za moje pieniądze jeźdżą słuzbowymi furami
na biznesowe obiady, zeby zadbać o swoja dupę jak im się kadencja skończy.
i nie porównywać do prl. bo to kpiny, tak piszą Ci co teraz mieli fuksa i się
załapali i dobrze mają w tym naszym pogiętym kapitaliżmie, gdzie 20 musi
harować, żeby jeden miał dobrze.
pozdrawiam

[1anian]

Owszem mieć dziecko to "luksus", na który nie mogę sobie pozwolić, ponieważ nie mogę mieć dzieci. Nie zapominajmy, że podobno co 6 małżeństwo w Polsce nie może mieć dzieci. NFZ nie refunduje leczenia. A podobno Państwo chce prowadzić politykę prorodzinną.

[czyzunia]

LUCCIO ty wogóle nie wiesz o co biega. cos bzdurzysz że w 45 roku i coś rtam
dalej. askąd w zrujnowanym kraju można było dac zarobić tyle co pred wojną.
naczytałaś się solidaruichów. to były czasy gdzy ludzie pracowali za
przysłowiowego śledzia i michę kaszy.większość z pioszących tu nie zdaje sobie
sprawy że w latach mateńki -komuny ich mamy nie miały takich problemów.ich
mężowie mieli pracę ui nie do pomyślenia było żeby ją tracili. chyba że zbyt
długo i w miejscu pracy czcili przyjście na świat potomka. było nawet takie coś
SŁUCHAJCIE,SŁUCHAJCIE co nazywało się zasiłek porodowy.-takie pieniążki w
prezencie. a z bzdurami że to komuna szykowała se swoich wojowników nie mam
siły dyskutować.

[luccio1]

Prawda, Czyżuniu - było fajnie, mucha nie siada, odlot, pełny wypas czy jak
jeszcze powiedzieć...
Tylko trzeba było pójść 1 maja w pochodzie: ot, takie radosne święto: masy
pracujące dziękują władzy, składają jej hołd; najpierw rano zbiórka w
zakładzie, potem 2-3 godziny stania gdzieś w tłumie w jakimś parku, cholernie
zimno, pęcherz dopomina się o swoje a nie ma nawet dokąd pójść... potem dalsze
3-4 godziny marszu przez miasto pod trybunę, niosąc posłusznie w ręku, co ci
włożono. Prawda, był to tylko jeden dzień w roku, przwda, od obowiązku
składania hołdu władzy można się było uchylić - w wyższych klasach liceum nie
szedłem z klasą, bo miałem iść z harcerzami - kończyło się na tym, że robiliśmy
zastępem wypad w Beskidy. Tym niemniej dwa razy byłem na pochodzie - o dwa razy
za dużo, raz w ósmej klasie, raz w I licealnej. Wtedy (r. 1970) rano 1 maja był
przymrozek, a kazali nam iść w białych koszulach i nic na wierzch. Tato włożył
mi pod spód swoje dwa stare podkoszulki z rękawami, jeden na drugi; jakoś się
nie zaziębiłem.
Raz na 4 lata trzeba było pójść głosować: komisja odfajkowała obecność, nawet
nie trzeba się było podpisywać, dostawało się trzy kartki i kopertę (te trzy
kartki to trzy listu Frontu Jedności Narodu: do sejmu, do Miejskiej Rady
Narodowej, do Dzielnicowej Rady Narodowej); kartki wystarczyło pod okiem
komisji włożyć do koperty, kopertę zakleić i wrzucić do urny; cała procedura
trwała kilka minut, rzecz odbywała sie w niedzielę, więc można ją było wygodnie
zaliczyć "po kościele". Byłem dwa razy: 1976 i 1980, zresztą skorzystałem z
kabiny by oddać głos nieważny, tj. przekreślić kartki na ukos. Latem 1980
miałem składać wniosek o paszport, a straszyli, że nieobecność przy głosowaniu
odnotują i zrobią z tego użytek i paszportu mogą nie dać.
Można też oczywiście widzieć stanie w kolejce, jeśli się wyszło na zakupy
podczas dnia roboczego, jako przyjemną przerwę w nudnej pracy - ot, nie trzeba
siedzieć całych 8 godzin w jednym i tym samym pokoju,z tymi samymi ludźmi, a
samo stanie, czy też stanie w kilku sklepach po kolei, aby dostać co się
zamierzyło i czego się potrzebowało, jako trudności dnia codziennego, od
których jednak podstawy egzystencji się nie chwieją (ciekawostka: mam jeszcze
pobożne broszurki wydawane z imprimatur cenzury państwowej z okazji wizyty
kopii obrazu Matki Boskiej Fatimskiej w r. 1982 z tekstami pewnych księży
uważających, że w kolejkach doskonale można by odmawiać Różaniec... nie
pamiętam, by ktokolwiek tego próbował, choćby po cichu; zwykle koło mnie
toczyła się rozmowa o d... Maryny).
"Radosne Święto Lipcowe", Manifest wydrukowany jakoby w Chełmie "na wyzwolonym
skrawku ziemi polskiej", gdy armia czerwona naprawdę weszła do Polski pod
Sarnami (woj. wołyńskie) już w styczniu 1944 - szkoda mówić.
No ale cóż: "de gustibus non est disputandum" - czyjś smak (dobry lub zły) nie
poddaje się dyskusji, tym bardziej osądowi.

[luccio1]

I przepraszam Cię, że jeszcze przytoczę kilka przykładów tamtego wspaniałego
życia.
Pikniki mam i babć z dziećmi i wnukami na Plantach Krakowskich w "kółkach"
wokół piaskownic, ciągnące się przez lata 50., 60., 70. ... Pełno dzieci
kotłujących się w piaskownicy i obok niej lub ganiających tam i z
powrotem,ławki zatłoczone starszymi i młodszymi Paniami rajdającymi zawzięcie
albo machającymi drutami - i tak omal od południa aż do ciemna, aby do końca
wyzyskać pogodę i światło dnia i jak najdłużej być poza ciasnym mieszkaniem,
dając chwilę wytchnienia mężowi, rodzicom, teściom...
I to: z chwili na chwilę słyszysz, jak Mama mówi: strać się z domu i wróć nie
wcześniej jak koło 23 (właśnie siostra zaprosiła przyjaciółki na babskie
pogaduchy).
I strach mojego dziadka ciotecznego, który bał się jeszcze w początku lat 70.,
że go jako emeryta=pasożyta wysiedlą z Krakowa i wsadzą (razem z Ciocią-Babcią)
ciupasem jakiemuś chłopu do chałupy gdzieś we wsi podkrakowskiej - jeśli nie
ześlą do PGR-u w szczecińskie. To właśnie on zarabiał w PKO przed wojną 800 zł -
i za Gomułki też 800 zł. (Dla porównania: 400 zł to był w r. 1939 czynsz za 4
pokoje 130 m w oddawanej właśnie kamienicy, z CO, elektromagnetyczną blokadą
bramy, instalacją dzwonkową do wołania służby pozwalającą lokalizować, skąd się
woła... etc.).
Co do wczasów: moi Rodzice woleli dopłacić, aby pojechać na wakacje prywatnie;
Tato uważał za absurd oglądanie kolegów z pracy na wakacjach!
Znalazłbym pewnei więcej. Nie chcę przedłużać.
Pozdrawiam. Łukasz.

do osoby która pisała "jak jeden pracuje i utrzymu

[magdalenki1]

mój facet utrzymuje dziś cała naszą rodzinę, diwe córki, mnie dwa psy i wielki
dom, a i tak wydaje mi sie, że to nie kończy dyskusji.Jeśli pracowałam 7 lat
płaciłam podatki i wszystkie głupie składki, to dlaczego nie mogę teaz z tego
skorzystać, zeby pobyc z dzieckiem w domu chociaż rok i dostawać swoją wypłatę.
Może nie wszystkie kobiety lubią, być tylko i wyłącznie na utrzymaniu swojego
partnera. Miałam pensję 10-12 tyś zł, a dzisiaj choc dalej jestem zatrudniona
nie mam nic, nikt mnie nigdy nie utrzymywał i nie lubię tego, uważam, ze po
tylu latach płacenia składek, należy mi się prawo do bycia z dzieckiem w domu,
dodam, ze nie korzystałam nigdy z zadnych świadczeń, które z tych składek
pochodzą. lekarz przyjeżdźa do domu prywatnie, za poród płaciłam, zęby robię
prywatnie, nidgy nie byłam z dzieckiem w przychodni więc jestem dobrym
składkowiczem, duzo płacę nic nie wyciągam, bo mam w dupie naszą służbę
zdrowia, gdzie mi jakis lekarz w przychodni powie, że nie mogę zrobić badań, bo
to kosztuje i on nie widzi takiej potrzeby, to jest własnie chory kraj. Niech
sobie w dupę wszadzą to 400 zł zasiłku wychowawczego, bo co ja mam sobie za to
kupic niby? waciki
rodzę dzieci, bo chce, ale w pełni się zgadzam, że w naszym kraju coraz mniej
kobiet ma na to odwagę i przestańcie pierdzieć o jakims prl-u, bo mnie to
rozsmiesza, w całej nie prlowskiej europie kobieta ma wsparcie, kidy zostaje
matką i nikt jej nie mówi, ze ma wyzyć z dzieckiem za 80 euro, i nikt jej nie
mówi, ze jej potem nie zatrudnia bo po co komu na etacie matka z dwójka dzieci.
W naszym kraju jest taka bieda, ze jesli juz ktos ma na chleb i masło to sie
cieszy, bo inni nie mają wcale, to jest źenujace, a my się przyzwyczajamy, ze
mozna cały miesiąc zapieprzać po 10 godzin za 1000zł i juz. i to jest zdrowy
kraj? pół mojej rodziny siedzi na zachodzie, mama w berlinie zajmuje się
starszą osobą i wiesz ile zarabia 12 tyś zł, a w polsce była kierownikiem
referatu w urzędzie wojewódzkim i zarabiała 1500 ma wyższe i tak dalej i co to
jest normalny kraj? w dupie mam taka normalność, a pieprzeni posełkowie do
pracy nie chodzą sejm pusty, bo oni za moje pieniądze jeźdżą słuzbowymi furami
na biznesowe obiady, zeby zadbać o swoja dupę jak im się kadencja skończy.
i nie porównywać do prl. bo to kpiny, tak piszą Ci co teraz mieli fuksa i się
załapali i dobrze mają w tym naszym pogiętym kapitaliżmie, gdzie 20 musi
harować, żeby jeden miał dobrze.
pozdrawiam
nie lubię cieszyć sie ochłapami, tylko dlatego, ze inni maja gożej, to się nie
godzi

[mamapiotra]

ja mam dziecko. Tzn wpadliśmy z mężem po ślubie czyli nieplanowane toto było. Mąż zarabia 2 tys i sobie radzimy. Było lepiej gdy pracowałam, ale wychowałam sie w prl-owskiej biedzie. Na obiad była tylko kapusta. Teraz dochodze do wniosku, że aby mieć dziecko trzeba tego albo mocno chcieć, albo wpaść (bo inaczej to nigdy nie było by nas stać na potomstwo).

z innego forum

[kobieta64]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=11207&w=42214093

[ada828]

Zgadzam się, że w Polsce osoby prowadzące działalność gospodarczą są
obywatelami 2-kategorii, chociaż inaczej niż rolnicy, czy budżerówka
(administracja, istytucje publiczne, spółki w których większość udziałów
posiada Skarb Państwa) nie płacą podatków i ZUS-u z własnej kieszeni. Często
zastanawiam się czy nie stworzyć grupy nacisku. Drogie mamy zainteresowane
dzialaniem, proszę i meila na priv.