"Dowcipna" mamusia - zgroza

[atta]

Muszę się podzielic dzisiejszym spostrzeżeniem - może przesadzam...

Rzecz dzieje się w ZOO. Mija nas Mama z Synkiem (+/- 9 lat). Oboje b.grubi
(nie wyglądało to na chorobę, raczej na rodzinne złe nawyki żywieniowe), ale
na oko sympatyczni. Przez jakiś czas idziemy równolegle, więc siłą rzeczy
słychać komentarze. Mijamy bociany...
I co słyszę-
Mama - o ten bocian to na pewno ten, który Ciebie przyniósł,
Synek - naprawdę???
M - tak, jestem pewna, że to ten sam,
S - a skąd wiesz?
M - a, bo taki... beznadziejny...he, he, he.

Ok, rozumiem, że kazda rodzina ma swoje poczucie humoru, swój sposób
porozumiewania się itd. Ale aż mi się żal zrobiło tego chłopca. Pomijam
zagadnienie bociana przynoszącego dziecko (pewnie żart), ale pointa... Od
razu wyobraziłam sobie dziecko z kompleksami (bo tusza) i jeszcze
takie "kwiatki" mamusi. Dla mnie koszmar, ale może przesadzam?

[kosheen4]

atta napisała:

> Dla mnie koszmar, ale może przesadzam?

nie przesadzasz.
jako nieposiadaczka dzieci, podchodząca do nich bez nadmiernego entuzjazmu,
miałam ochotę palnąć w głowę babsztyla, który powiedział do swojego synka: bo
zobaczysz, zaraz cię zostawię!
za takie "podbudowujące" teksty, niszczące wiarę małego człowieka w siebie
samego mamuśki powinny dostawać po sto batów na każdy pośladek plus karne rundki
na kolanach naokoło basenu z fokami.

[arras-k]

Nie przesadzasz. Co za wredna matka.

[tunia78]

dziewczyny nie przesadajcie-są różne typy rozmów i jestem pewna że mama nie
chciała wpędzić w kompleksy synka-zreszta sama powiedziałaś że wyglądali na
sympatycznych. Musiałabyś przysłuchać się moim rozmowom z siostrzenicą-bosz
pewnie byłabym najgorsza ciotką na świecie a tak naprawdę świetnie nam się gada
i Weronika( 8 lat) łapie w mig że to żary. troche luzu))

[moofka]

fajne
ja jeszcze lubie niegrzeczny brzydki chlopczyk
ten pan cie zaraz zabierze - ughh

[verdana]

Zależy od tego, jak wygladaja rozmowy w tej rodzinie i na ile dziecko wie, ze to
nie na serio i że z mamy tez mozna pozartować. Jesli był w tym choc cień prawdy,
a dziecko nie bylo przywyczajone do tego typu rozmów - zgroza.
Jesli jednak rodzina sie w ten sposób porozumiewa - moze być. U nas w domu takie
rzeczy sa na porzadku dziennym. Dzieci świetnie wiedza, że sa kochane, fajne i w
ogóle OK (podobnie jak ja wiem, że jestem dobrą mamą) co nie przeszkadza nam
wygłaszać takich własnie komentarzy.
Ostatnio moja córka na kolejną uwagę "och, jaka podobna jesteś do mamusi"
odpowiedziała z kompletnie powazną miną "Wiem, zbieram na operację plastyczną".
U nas to norma.

[nowe.zycie]

> Ostatnio moja córka na kolejną uwagę "och, jaka podobna jesteś do mamusi"
> odpowiedziała z kompletnie powazną miną "Wiem, zbieram na operację plastyczną".

Verdana, dzięki - właśnie mi bok odpadł ze śmiechu D

[zona_wojtka]

A co ma tu do rzeczy to, że b. grubi i że złe nawyki żywieniowe???
Bo nie rozumiem...
Musiałaś to zaznaczyć?...

[atta]

O tuszy napisałam wyłącznie w kontekście ewentualnych kompleksów chłopca. Jeśli
takowe są, to raczej z winy mamy - tęgi, bo pewnie mama go tuczy, a i jej
dowcipasy też mogą, choć nie muszą, nie upieram się, zrobić swoje.
Mnie to ani ziębi ani grzeje jak Oni wyglądali...

[zona_wojtka]

atta napisała:

> O tuszy napisałam wyłącznie w kontekście ewentualnych kompleksów chłopca.
Jeśli
>
> takowe są, to raczej z winy mamy - tęgi, bo pewnie mama go tuczy,

Jasne... Pewnie...

> a i jej
> dowcipasy też mogą, choć nie muszą, nie upieram się, zrobić swoje.
> Mnie to ani ziębi ani grzeje jak Oni wyglądali...

To fajnie...

[edytkus]

atta napisała:

> Oboje b.grubi
> (nie wyglądało to na chorobę, raczej na rodzinne złe nawyki żywieniowe), ale
> na oko sympatyczni.Od
> razu wyobraziłam sobie dziecko z kompleksami (bo tusza)
>

fiu fiu fiu to mozna byc grubym i sympatycznie wygladac? takie poglady zupelnie nie ida w parze z tym
forum To jedna ciekawostka Ale druga jak najbardziej w edzieckowych klimatach: jak gruby to na
100% zakompleksiony Czasem, po lekturze tego forum nie wiadomo czy smiac sie, plakac, czy od
razu strzelic sobie w leb?!

[aszar.kari]

Ja tam jestem sarkastyczna, wredna i zlosliwa - tak wobec doroslych, jak i
dzieci - inteligentne dzieci szybko podchwytuja ton i komunikacja jest zabawowa
w obie strony. Nieinteligentnych dzieci nie spotkalam, natomiast na
przewrazliwionych rodzicow bez poczucia humoru od czasu do czasu trafiam tu i
tam I wcale nie jestem otyla ;P Ale jak mnie ladnie poprosic to moge nawet
wydawac sie sympatyczna... przez chwile ;D
Aszar

[atta]

Ok, poddaję się...
1.Nie miał prawa do kompleksów.
2.Oboje wyglądali na naprawdę sympatycznych i nijak sie to nie ma do ich tuszy.
3.Nic mi do tego jakie ktoś ma poczucie humoru, najwyraźniej im to odpowiadało.
4.Moja, najwyraźniej przewrażliwiona, reakcja to efekt wczorajszego skoku
ciśnienia (obiektywnie) i zmeczenia (subiektywnie).

Memento: weź się kobieto za swoje sprawy, nie komentuj - albo kogoś urazisz,
albo ciebie obsobaczą...
Pozdrawiam

Atta :-)

[umasumak]

Nasza wczorajsza rozmowa rodzinna:
Mąż - A może byśmy tak pojechali na basen?
Ja - Dobry pomysł, może się potopią
Starsza córka - jaaasne.... z tymi kulami u nóg ( te kule u nóg to niby ja i
mój mąż), na pewno pójdziemy na samo dno

Zaznaczam, że kochamy dzieci nad życie, z wzajemnością, mimo że podobne rozmowy
zdarzają się nam częściej. Starsza córka musiała nauczyć się szybkich ripost,
żeby przeżyć , młodsza właśnie sie uczy . Pzdr

[cocollino1]

no dokladnie i to jest to co u mnie w rodzinie tez ma miejsce. Moi rodzice
takie teksty mieli do mojego brata i do mnie, my do nich, u meza bylo to samo.
Teraz jakby ktos czasem uslyszal jak tesc do mnie mowi, ze sie w drzwiach nie
mieszcze lub cos w tym stylu ja jemu podobnie. synek jeszcze za maly, no ale z
pewnoscia bedzie to ten klimat, nie ma sily zeby bylo inaczej. Dlatego nie ma
sie co oburzac bo rozne klimaty panuja w rodzinach.

[chimba]

Przecież to było w żartach, a chłopiec juz na tyle duży, ze raczej rozumie że
to tylko żarty.

[dzindzinka]

Gdyby ktoś postronny słyszał jak ja i moje trzy koleżanki, z którymi kilka lat
mieszkałyśmy pod jednym dachem sobie "szpetnie przygadywałyśmy", to by
pomyslał, że się nienawidzimy. A myśmy się bardzo lubiły, nigdy o nic się nie
kłóciłyśmy, z jedną z nich przyjaźń trwa już 20 lat!
Niektórzy mają taki styl.

[fugitive]

pewnie macie rację z klimatami w rodzinie, natomiast jak dla mnie wszystkie te
dowcipne sytuacje opisane przez Was różnią się od żartu mamy z tytułowego postu
( czy któras z was roześmiała się czytając ten żart, bo czytając inne przykłady
to chyba jak najbardziej) ten "beznadziejny" jakos mi nie brzmi bo gdyby
powiedziała "śmieszny", "ma taki długi nos jak ty" "dziwnie podskakuje" czy ja
wiem co jeszcze, to nie miałabym watpliwości fajny żart, natomiast beznadziejny
to inna skala, dla mnie to ostre określenie, ale pewnie sie czepiam.

[anet22]

Nie, nie czepiasz się. Myśłę dokładnie tak samo jak Ty.

to w takim razie ja się czepiam

[kosheen4]

bo dla mnie nie do przyjęcia są takiego rodzaju żarty. jasne, inni (wy) może tak
macie i traktujecie to z przymrużeniem oka, ale dla mnie wszelakie teksty o
beznadziejności są po prostu przykre. wszystkie! i to, że "może się utopicie"
chociaż jasne jest że żaden rodzic nie będzie mówił czegoś takiego serio, wiem.
co nie zmienia faktu, że nie lubię. oczywiście dla kogoś może to być
przesłodzone i naciągane, szukanie we wszystkim pozytywów.
w tej kwestii mierzę ludzi według własnej miary i nawet tym których dobrze znam,
rodzicom, niemężowi, przyjaciółkom nie rzucam żartem "ciężkich" kwestii. przy
mnie nikt nie musi uczyć się jak przeżyć co innego, kiedy ktoś mnie
prowokuje, ale bezinteresowne złośliwie podbarwione żarty mierżą mnie.