T sie teraz pracuje????

[12345i0]

Mój mąż bardzo duzo pracuje ,od 8.00 do 22.00 przez 6 dni w tygodniu. Jak ma jeden dzień wolny to nie wie co ze soba zrobić,czy odpocząć czy pobawić sie z dzieckiem. I własnie problem dotyka przede wszystkim synka który bardzo teskni za tatą. Czeka na niego do 22.30 i chce sie z nim bawić,czytać bajki choć ledwo patrzy na oczy. koło północy kładą sie spać.Jak usłyszy tate przez tel. to czesto sie rozkleja i płacze. Jak to widze to mi serce peka ale do meza zadne argumenty nie trafiją,czasem wróci wczesniej ok.18.00 i cały czas poswieca dziecku. Ja nie pracuje bo niewyobrazam sobie zeby moj synek spedzał caly dzień z kimś obcym czy w przedszkolu. Syn ma prawie 3 lata.Jak jest u Was? Poradzidzie co zrobić. A moze ja jestem zacofana i teraz pracodawcy wymagają od swoich pracowników az takiej dyspozycyjności?

[18_lipcowa]

"Ja nie pracuje bo niewyobrazam sobie zeby moj synek spedzał caly dzień z kimś
obcym czy w
przedszkolu."

Tysiące, dziesiątki tysięcy dzieci na całym świecie spędzają czas w
przedszkolach i złobkach, uczą sie bawić, uczą sie zachowywać , poznają
równieśników, oprócz tego mają rózne ciekawe rozwojowe zajęcia, potem wyrastają
na normalnych dorosłych a Ty sobie nie wyobrażasz??? Idz kobieto do pracy bo
zaczynasz marudzić.

[wieczna-gosia]

lipcowa,
panna ma prawo sobie nie wyobrazac.

ja sobie tez bym nie wyobrazala chodzenia do pracy na 10 godzin, podczas gdy moj
maz idzie do pracy do 22.40.

zwyczajnie szkoda dziecka. Nie po to sie je ma zeby go nie widywac. I mysle ze
mezowi to tez przeszkadza, skoro dziecku poswieca caly swoj wolny czas.

Ae z drugiej strony- gdybys poszla do pracy moze maz moglby zmienic cos w swojej
i wracalibyscie oboje o 17 czy 18?To jest argument ZA pojsciem- wiecej taty.
Absolutnie nie jest niem tysiace dzieci, ktore wyrastaja na normalnych doroslych.

[12345i0]

Lipcowa,wyrwałaś zdanie z kontekstu a akurat przedszkole nie jest tu najwiekszym problemem. Jezeli nie chce ci sie dokładnie przesledzić tresci listu to nie zbieraj głosu. A jesli chodzi o to przedzszkole to dla mnie moje dziecko jest indywidulnością i jednostką i nie stawiam go w szeregach dziesiątek tysiecy dzieci. Troche podmiotowego podejścia...

[magdalenamk]

Mój mąż też sporo pracuje, ale na szczęście na tzw. swoim. Często tak jest, ze
wraca po 21 do domu. Synek go widzi tylko przez kilka minut rano. Mąż też
często pracuje w weekendy. Nie mniej stara się z nim spędzić jak najwięcej
czasu, o co z resztą wielokrotnie męża prosiłam. Jeśli wraca późno, to
chociaż, zamiast mnie, nakarmi małego butlą podczas karmienia o 23 ( mały ma
roczek i nie wytrzymuje całej nocy bez jedzenia). Jeśli istnieje taka
możliwość, to mąż stara się wieczorami pracować w domu, tak, żeby, chociaż
widzieć małego, nawet, jeśli nie może się nim zająć. Ja tez pracuję, na
szczęście w domu. Nie jest to łatwe, bo właściwie mam czas na pracę jak mały
pójdzie spać.Czasami, jeśli muszę coś załatwić w ciągu dnia, to proszę mamę,
żeby została z synkiem.
Nie raz śmiejemy się z mężem, ze z nas takie wirtualne małżeństwo. Jak mały
pójdzie spać, każde z nas usadawia się ze swoim komputerkiem i do 23-24 tylko
stuk, stuk, stuk, klik, klik, klik....
Do pracy "na zewnątrz" na razie się nie wybieram, bo też nie chcę synka
oddawać pod opiekę obcej osobie ( mama nie da rady sama się nim zajmować), ani
do żłobka. Synek pójdzie dopiero do przedszkola, bo to akurat będzie dobre dla
jego rozwoju jak i odporności ( wychoruje się zanim pójdzie do szkoły).

Może dla Twojego męża byłby dobrym rozwiązaniem taki sam system. Praca do 18 w
pracy, potem powrót do domu i przerwa w pracy na zabawę i kontakt z synkiem, a
potem jak mały pójdzie spać,powiedzmy od 20 mąż pracowałby dalej, ale w domu.
Szczerzę mówiąc praca codziennie od 9 do 22 to paranoja a wymaganie tego od
pracowników to skur...... Nikt normalny tego nie wytrzyma na dłuższą metę.W
poprzednich latach też zdarzało mi się pracować tak długo, ale nigdy więcej
(wiadomo, ze czasami się zdarzają pilne terminy). Jeśli taki stan trwa przez
dłuższy okres czasu, to oznacza, ze albo praca jest źle zorganizowana, albo
mają za mało do niej osób. Taka opinia jest na całym świecie i w zachodniej
Europie nikt normalny tak nie pracuje, nie mniej u nas staje się to normą coraz
częściej.
Może kolejnym wyjściem z sytuacji u Was byłoby posłanie małego do przedszkola
oraz Twój powrót do pracy. Wtedy Ty mogłabyś odciążyć męża chociaż częściowo,
bo w razie, czego mieli byście dwa źródła utrzymania. Wtedy łatwiej byłoby mu
się postawić w pracy. Z resztą nie słyszałam, żeby ktokolwiek wywalił kogoś, za
to, ze nie chce zostawać po godzinach. Taką firmę można zawsze zaskarżyć o
odszkodowanie do sadu pracy.

[76kitka]

mój jest swoim szefem, a tez przeważnie późno wraca, za to weekendy ma dla nas całe. I każdego ranka jemy razem śniadanie, a potem mały idzie z tatą do łazienki i patrzy jak tata się goli, suszy głowę. Niestety często żegna Go płaczem i musimy do Niego dzwonić, mały przynosi telefon, daje mi i mówi, -"alo tata".

[utalia]

Niewyobrazam sobie jak mozna wydajnie pracowac codziennie po 12 godzin. Jest to
fizyczna niemozliwoscia. Mysle, ze bylby bardziej wydajny gdyby pracowal do 17
a popoludniami odpoczywal. Musisz z nim po prostu porozmawiac, bo dlugo nikt
tak nie pociagnie.

[12345i0]

To jest paranoja 2 dni nie widział synka bo wychodził jak jeszcze spał a wrócił jak mały juz spał. Wiecie,ja sie czasem zastanawiam jak on to fizycznie wytrzymuje. Tez myślałam,ze jakbym poszła do pracy to mąż troche zwolni tempo ale nie wiem czy takby sie stało.Mąż pracuje jako menadżer i szef kuchni w restauracji więc nie moze swojej pracy wziąc do domu... Ehhh,juz sama nie wiem co robic ale bardzo serdecznie Wam dziekuje,bede z nim rozmawiać aż do skutku bo to przeciez nienormalne...

[magdalenamk]

Kiedyś, na studiach pracowałam w restauracji jako kelnerka, bardzo dobrej
restauracji w Warszawie. Był to epizod w moim życiu, nie mniej pamiętam że
menadżerowie wymieniali się co drugi dzień. Jedenego dnia był jeden od 11 do
zamknięcia lokalu a drugiego dnia był drugi i tak zawsze.... Inaczej fizycznie
nie daje się rady w tej pracy ( co prawda kelner to nie menadżer). Dla mnie to
trochę dziwne, że mąż to wytrzymuje. Pamiętam, ze 3 pełne dni pod rząd to było
już bardzo dużo. Moja kariera w restauracji się zakończyła kiedy wziełam 11
pełnych dni pod rząd bo chciałam mieć wakacje i ostatniego dnia złożyłam
wymówienie. (Pracowałam, bo chciałam mieć więcej kasy, nie dla tego że mnie
życie zmusiło, wiec mogłam sobie na to pozwolić, zeby odejsć jak miałam dość).

[12345i0]

Kiedyś była tam kierowniczka ale kradła forse z kasy na potege wiec ja zwolnili. Mąz dostał podwyżke i wziął wszystko na siebie. Gdybym wtedy wiedziała,ze to tak bedzie wyglądać w życiu bym sie na to nie zgodziła. Mąż zaczął wspominać,ze moze wkrótce zmieni prace. Tak bym chciała!!!
Syn wczoraj zasypia i pyta "gdzie jest tatuś? przyjdzie do nas?"