DDA...

[asocial]

Zauwazylam ostatnio nowa 'mode' na forach.

wyglada na to, ze slawne DDA jest kluczem do wszystkiego, wyjasnieniem wszystkich problemow, przeszkoda w malzenstwie, podstawa do terapii, podstawa do (nie)posiadania dziecka, itp.

naprawde myslicie, ze bycie DDA (jakze profejsonalnie to brzmi...) jest naprawde tak 'wazne'? i ma az taki wplyw na zycie?

czy to czasem nie jest tylko wytrych i najprostsze usprawiedliwienie sie?
' bedzie ci z nim strasznie, bo jest DDA'
' on mnie tak traktuje, bo jest DDA'
' nie chce miec dzieci, bo on/ ja jestem DDA'
' on jest fajny, dobry material na faceta, ale przeciez to DDA, wiec...'
' ona musi chodzic na terapie, wiadomo DDA'
etc...

czasem mnie sie wydaje, ze komplikujemy sobie konkretnie zycie, a przeciez ma tylko 5 liter...

[ik_ecc]

A co to znaczy DDA?

[fergie1975]

co to znaczy DDA?

[zoja.pl]

Dzieci Dorosłych Alkoholików?

[zoja.pl]

A moze Dorosłe Dzieci Alkoholików

[asocial]

no chyba dorosle dzieci alkoholikow, co?

[fergie1975]

to ja nie zauwazylam tej mody...

[asocial]

bo to ja innym forum glownie, chociaz tutaj tez sie pojawia
zwracam uwage na uzywanie skrotow, chyba dlatego, ze madrze wygladaja sa czasem
naduzywane.

fergie1975 napisała:

> to ja nie zauwazylam tej mody...

[l.e.a]

Nie zauważyłam aby bycie DDA było modne. DDA się jest albo nie.
Jeżeli ktoś sobie świetnie radzi w życiu to super. Ale wiele osób
potrzebuje pomocy, ja się nie wstydziłam po nią sięgnąć, pomogła mi,
bardzo.

[asocial]

nie mialam na mysli, tego ze BYCIE DDA jest modne.
chodzilo mi o uzywanie DDA jako wymowki i usprawiedliwienia wszystkich zyciowych
problemow.

[dirgone]

Nie zauważyłam, że jest to używane jako wytłumaczenie i usprawiedliwienie
problemów. Zauważyłam, że coraz częściej ludzie zdają sobie sprawę, że być może
takie, a nie inne dzieciństwo doprowadziło ich do takich, a nie innych wyborów
życiowych, często nieszczęśliwych. I jeszcze kilkanaście/kilkadziesiąt lat temu
takie osoby nie zdawałyby sobie z tego sprawy. Teraz sobie zdają i próbują z tym
walczyć. A przede wszystkim przestają się wstydzić.

Mam przyjaciółkę, która drugi rok uczestniczy w terapii. Pomogło jej to bardzo,
powoli wychodzi na prostą. A przed terapią było z nią naprawdę ciężko, bo jej
ojciec alkoholik zniszczył jej psychikę.

Łatwo jest sobie pisać, że co tam jakieś DDA, toż to tylko bzdury i wymówki.
Tylko z tych bzdur i wymówek nieleczonych mogą rodzić się tragedie. Można mieć
problem z wchodzeniem w związki, można mieć problem przy wychowywaniu dzieci,
problem z przemocą, problem z alkoholem. Duży problem.
I piszę to jako DDA, niestety.

[dlania]

Ja mam starych alkoholików i dzieki temu jestem samodzielna, zaradna, od zawsze
licząca głównie na siebie, wykształcona, z własnie obiecanym awansem za 4
miesiące, wiem, jakich błędów w małżeństwie i wychowywaniu dzieci nie nalezy
popełniać, może trochę zakompleksiona, ale ogolnie fajna ze mnie babka
Ja się z tym żyć.
Nie zgadzam się z twierdzeniem, które się czasem pojawia na forum, że dla DDA
obowiązkowa jest terapia, bo inaczej to im się tylko wydaje, że mają udane i
szczęściwe życie,a tak naprawde to są cierpiacy i nieszczęśliwi. Głupota. Sa
tacy jak ja, którzy potrafią bezwzględnie odciąc sie od źródła problemu i żyją
sobie radośnie, a sa tacy jak moja siostra, która ewidentnie potrzebuje terapii,
bo niszczy sobie zdrowie i życie.

[asocial]

hmm, dlania o to mi chodzilo!
ja np chodze na terapie od dawna(nie z powodu DDA).
ale nie tlumacze tego: "bo jestem DDA".
chodze, bo mam taki a nie inny problem/ problemy, chce je rozwiazac.
nie spoczywam na laurach: "coz, bedzie ze mna ciezko partnerowi, bo przeciez
jestem DDA.", nie tlumacze wszystkich moich porazek zyciowych "bo jestem DDA".

Chodzi o swiadomosc, ze wiele rzeczy zalezy od nas, oczywiscie, ze srodowisko,
RODZINA mialy gigantyczny wplyw, ale teraz, jako dorosli, MY jestesmy
odpowiedzialni za swoje porazki/ sukcesy.
jesli mam problem w zwiazku, nie powiedzialabym nigdy:
" bo ja/on jest DDA"
jesli mam problem ze soba tez bym nie powiedziala: " bo jestem DDA"
ja nie kwestionuje, ze DDA nie istnieja, zbyt czesto ostatnio spotykam sie ze
stosowaniem tego zwrotu jako wytrycha do wszystkiego.
ostatnio moja znajoma powiedziala, ze ma problemy w zwiazku " no, ale ja jestem
Polka, oczywiscie DDA, wiec sie musi facet przyzwyczaic"... say what?

[dirgone]

Jeśli wszystko tłumaczą DDA, to gdyby nie byli DDA, tłumaczyliby swoje
niepowodzenia czymkolwiek innym. Widocznie to tacy ludzie, a akurat rodzaj
problemu nie ma tu nic do rzeczy. No, może ma, bo akurat w tym przypadku łatwiej
go wykorzystać niż inne.

[dlania]

Mnie się wydaje, że to o tyle korzystna zmiana, że dawniej ludzie wstydzili się
przyznac, że pochodza z takiego domu czy środowiska,a teraz się już z tym nie
kryją Dla mnie odkrycie, że ja osobiście nie mam się czego wstydzic było
początkiem normalnego zycia.

[iziula1]

dlania napisała:

> Ja mam starych alkoholików i dzieki temu jestem samodzielna,
zaradna, od zawsze
> licząca głównie na siebie, wykształcona, z własnie obiecanym
awansem za 4
> miesiące, wiem, jakich błędów w małżeństwie i wychowywaniu dzieci
nie nalezy
> popełniać,


A gdybyś nie miała tych "starych alkoholików" to nie byłabyś
mądra,samodzielna itp ??

Wszystko zalezy od predyspozycji, osobowości i silnej psychiki. I
daru oddzielania tego co dobre od tego co złe.

Pozdrawiam
Iza

[dlania]

A gdybyś nie miała tych "starych alkoholików" to nie byłabyś
> mądra,samodzielna itp ??
>

Nie wiem, czy byłabym. Miałabym mniej okazji, żeby się w tych cechach ćwiczyć

[croyance]

he he, dlania, Twoja postawa jest jedna z typowych dla DDA wlasnie :-
)
poczytaj sobie o rolach, jakie przyjmuja dzieci

[dlania]

croyance napisał:

> he he, dlania, Twoja postawa jest jedna z typowych dla DDA wlasnie :-
> )
> poczytaj sobie o rolach, jakie przyjmuja dzieci

Naprawdę? No proszę, jaki ze mnie modelowy przykład. A tak swoja drogą
Croyance to pokaż mi czlowieka, który w każdej chwili swojego życia nie gra
dziesiątek ról (pewnie znasz E. Berne'a)

[vicky1]

Mysle, ze mozna byc DDA w roznym stopniu. Sa osoby, u ktorych jest niewielkie nasilenie cech, a dodatkowo maja naprawde silna psychike i umieja sobie dac rade
A sa osoby takie, gdzie nasilenie problemow wynikajacych z DDA jest bardzo duze
Nie mozna wysylac kazdego na terapie, ale jednoczesnie terapia naprawde pomaga wiekszosci osob...
Moj M jest przykladem osoby, ktora bez terapii nie dalaby rady. U Niego nasilenie cech zwiazanych z DDA bylo bardzo, bardzo wysokie, utrudnialo normalne funkcjonowanie. Sprawilo, ze do 27 lat nie mial dziewczyny, bliskich przyjaciol. Ze w wieku 23 lat mial epizod uspokajania sie przewlekle alkoholem. Ze mial maksymalne natezenie leku. Brak umiejetnosci kontaktu z jakimikolwiek ludzmi
Jest w terapii juz dosc dlugo. Efekty sa naprawde piekne. O wiele swobodniej czuje sie, robi sie radosny, otwarty
To ja jestem przykladem osoby, ktora kiedys napisala, ze teraz nie ma byc dzieci, bo M jest DDA. Napisalam tak, poniewaz takie bylo wskazanie psychiatry i terapeuty. Byc moze rowniez dlatego, ze u mojego M jest DDA pokomplikowane pewnymi problemami psychicznymi - diagnostyki dalej nie skonczyl. Psychiatra wyraznie powiedzial, ze do momentu zakonczenia terapii i do momentu pelnego ustawienia leczenia nie powinno byc dzieci - zmiana sytuacji spowodowana narodzinami dziecka, ciaza i zachwianie ladu moga niestety spowodowac nieprzewidywalne efekty. Moga na nowo wywolac napady, ktore wystepowaly w przeszlosci. A o ile moge uchronic sama siebie i sama biore odpowiedzialnosc, ze swiadomie jestem w tym zwiazku, to nie mam wystawiac dziecka na niepewnosc
Mysle, ze to rozsadne
Zreszta sam moj M teraz absolutnie nie chce slyszec o dziecku. Kilka miesiecy temu bardzo chcial, teraz chce sie bawic, pracowac, zarabiac pieniadze.

Czesc Vicky1

[selavi2]

)))

[kawka74]

Nie zauważyłam, ale może tak jest.
Ja jestem DDA (bo nie mogę zaprzeczyć, że mój ojciec miał/ma taki problem), ale
to nie jest klucz do mojego postępowania. Natomiast dopuszczam myśl, że życie
innych Dorosłych Dzieci Alkoholików może być tym zdeterminowane i naprawdę posrane.

[deela]

a moj maz jest DDA i jest wspanialym czlowiekiem
ale wazne jest ze on sobie zdaje z tego sprawe ze jest DDA i wie co to jest
wspoluzaleznienie, a jednoczesnie nie determinuje to jego zycia w sposob negatywny

[demarta]

dda ma tak naprawdę szerszy zasieg działania. podpadają pod taką
terapię nie tylko dzieci alkoholików, ale ludzie o problemach
skonstruowanych podobnie jak te ludzi dda. czy to może/powinno
kogokolwiek tłumaczyć, być wymówką...? nie wiem. wiem natomiast, że
dobrze sie stało, że przyznanie się do posiadania problemów
przestało być wstydem. dziś dominuje przekonanie, że wiele rzeczy
może nam pomóc we wstydliwych dotąd problemach, do których parę lat
temu nie należało się przyznawać. ludzie pokroju mojej mamy, czy
teściowej nigdy by z tego nie skorzystali. ja i znajomi w moim, czy
młodszym wieku nie widzieliby w tym niczego zdrożnego, a wręcz
przeciwnie. pozytywnie oceniam taką zmianę i dlatego daleka jestem
od upatrywania na siłę negatywnych skutków bycia dda i przyznawania
się do tego.

[prologica]

przegiac mozna w kazda strone. to tak samo jak tlumaczyc zwszystko 'trudnym
dziecinstwem' czy 'patologicznym pochodzeniem' - wystarczy haslo 'a bo on jest
trudna mlodziez' i dzieciak z miejsca rozgrzeszony bo on trudna mlodziez
przeciez jest...
ale na pewno wazne jest uswiadomienie niektorych cech, zachowan, napedow,
czynikow przyczynowo-skutkowych ktore MOGA, ale NIE MUSZA sterowac niektorymi
ludzmi (predyspozycje wlasnie typu DDA, skrajna bieda w rodzinie, jakas
patologia, itp itd)

[babsee]

na to pytanie szukam odpowiedz od mniej wiecej 10 lat-czyli od cazy
kiedy zaczelam wchodzic w relacje z meżczyznami.Na ile jestm
porąbana sama z siebie a na ile to "wina" bycia DDA?
Faktycznie dosc czesto spotkam sie na forumach poświeconych tej
tematyce z tendencją do użalania sie i zwalanie winy za swoje błędy
na problemy z dzieciństwa.Dlatego sie nie udzielam na tych forach bo
calkowicie nie akceptuje takioego zachowania.

[selavi2]

Tak - bycie Doroslym Dzieckiem Alkoholika u mnie bylo jedynym pasujacym kluczem
do rozwiazania moich problemow.
Do 39 roku zycia probowalam innych metod ulozenia sie sama ze soba i nie
popelniania tych samych bledow, ale bezskutecznie.
Identyfikuje sie w calosci z definicja DDA zawarta na tej stronie:
www.alkoholizm.akcjasos.pl/91.php/
DDA sa najczesciej albo nieodpowiedzialni albo przesadnie odpowiedzialni (to
takie moje uproszczenie) i wydaje mi sie, ze to, co piszesz stosuje sie do tych
nieodpowiedzialnych.
Kiedys, w bibliotece, trafilam na ksiazke, ktora wedlug mnie idealnie nadawala
sie(sadzac po tytule) dla mojego ówczesnego partnera. Kiedy zaczelam ja czytac,
uswiadomilam sobie, ze to tez o mnie. Ze wlasnie po latach poszukiwan znalazlam
klucz do siebie.
Wczesniej na to nie wpadlam, bo moi rodzice nie pili. Biologiczni rodzice. Ale
mąż mojej mamy, moj ojczym - tak.
5 lat temu zaczelam chodzic na mitingi dla DDA, rok chodzilam na terapie
grupowa, pare miesiecy na indywidualna, od pol roku ponownie na grupowa.
Tam ucze sie walczyc o swoje, buduje na nowo mocno nadwatlone zyciowymi
"porażkami" poczucie wartosci, poskramiam swoj egoizm, zmieniam spojrzenie na
rozne sprawy, oswajam ciagly lęk maskowany roznego rodzaju agresja. Unormowalam
tez relacje z rodzina - wyjasnilam wiele spraw i zerwalam lub nawiazalam z nia
kontakty.
I mam takie wrazenie, ze wreszcie w wieku 44 lat wreszcie emocjonalnie doroslam.
I po raz pierwszy w zyciu sa to trwale zmiany i mam poczucie sensu i dzieki temu
moge byc spokojniejszym i mniej konfliktowym czlowiekiem i wspierajaca i
kochajaca madrze matka, a nie kontrolujaca policjantka czy nadopiekuncza kwoka.
To tyle jesli chodzi o moje doswiadczenia.
I jeszcze dodam, ze bycie DDA kwalifikuje mlodziez i doroslych w kazdym wieku do
BEZPLATNEJ! terapii grupowej lub indywidualnej dostepnej w kazdej Poradni
Odwykowej na terenie calego kraju.
Co dla mnie oznacza, ze problem nie jest wydumany tylko na tyle realny i
niebezpieczny, ze nawet nasze nieskore do pomocy panstwo jednak zapewnia
bezplatne leczenie.

[selavi2]

Musze sprostowac informacje o bezplatnej terapii. To, co napisalam bylo aktualne
do konca 2007 r,
Niestety w tym roku NFZ uznal, ze problemu nie ma i poradnie musza mocno
kombinowac jak dalej prowadzic terapie dla DDA.

[sheer.chance]

Niektorym ludziom pomaga usystematyzowanie wlasnych problemow. Cos w
rodzaju wiary, ze jezeli dane zaburzenie/choroba/itp ma swoja nazwe,
to da sie je tez wyleczyc. Takie nazwanie wlasnego diabla

Moj maz jest DDA i widze, jak duzo mu dala swiadomosc, ze wiele osob
o podobnej przeszlosci boryka sie z podobnymi problemami. Ze nie
jest psychicznym dziwolagiem, ze da sie zaklasyfikowac do konkretnej
grupy. Jakkolwiek dziwnie by to nie brzmialo, taka wiedza pomogla mu
dojsc do ladu z samym soba Byl to swego rodzaju przelom,
zwlaszcza, ze w domu tesciowej (alkoholiczki od ponad 20 lat), o
problemie sie nie mowi.

HEj Selavi2

[vicky1]

Witam Cie
jak milo, ze sie odezwalas...
No coz, dla wielu osob DDA to jest jednak duza znaczaca czesc zycia
moj M tylko dzieki terapii uczy sie normalnie funkcjonowac. a najciekawsze jest to, ze osoby z zewnatrz o nic by nie podejrzewaly - z pozoru dusza towarzystwa, aktywny zawodowo. a to wszystko to maska, za ktora byl potworny lek. nadmierna towarzyskosc, ciagle prezentowanie swojej zaradnosci tez okazaly sie zachowaniami DDA. teraz uczy sie normalnego zycia, zmniejsza sie lek. przestaje byc przekonany, ze musi nad wszystkim miec kontrole, miec wladze, ze musi nadzorowac bo inaczej wszystko sie rozpadnie
on byl wlasnie takim rodzinnym bohaterem, przez co do perfekcji wyksztalcil odpowiedzialnosc i zaradnosc
tyle tylko, ze szczescia to nie daje teraz to widzi dzieki terapii
Ciezko jest zyc z DDA-owcem. ciezko jest tolerowac klamstwa, napady nagle...
ale z drugiej strony warto