mąż chce mieć dziecko!

[norkas]

Mój mąż chce mieć dziecko, ale ja uważam ,że jeszcze mamy czas. Mamy po 25
lat i studia w trakcie 4 rok i jeszcze jeden zostanie, mieszkamy z
rodzicami, praca niepewna bo na zlecenie moja , ajego nie wiadomo czy
przedłużą. Powiedział że on o tym wszystkim wie, ale bardzo by chciał i na
starość żeby jego dzieci nie mówiły do niego dziadek bo tak będzie wyglądał
Sama nie wiem co mam robić , gdzies podswiadomie też bym już chciała, ale
zdrowy rozsadek... no i obawa przed ponownym poronieniem Co wy na to
dziewczyny? Czy któraś z was miała podobny "problem"?

[burza4]

Dużo w tobie zdrowego rozsądku - i chwała bogu, bo niefrasobliwych rodziców
jest już pod dostatkiem. A mąż jak to widzi od strony logistycznej, że tak
powiem? Bo chcieć to jeszcze za mało - trzeba jeszcze mieć za co to dziecko
wychować? Na razie to on sam zachowuje się jak dziecko, bo nadal korzysta z
pomocy rodziców. Powiem brutalnie - dzieci powinny mieć osoby dorosłe. A to
wiąże się z tym, że takie osoby powinny być samodzielne i myśleć realnie o
przyszłości - według różnych scenariuszy, nie tylko hurra optymistycznych.
Tymczasem mało w twoim mężu realizmu - mieszkacie u rodziców, studia nie
skończone, brak stałej pracy... A jeśli nie przedłużą umowy a pojawi się
dziecko? To co wtedy? Poszuka innej - a jak nie znajdzie? Z tym wiekiem to nie
przesadzajmy - w wieku 25 lat do zgrzybiałej starości jeszcze daleko, a poza
tym niestety z moich obserwacji wynika, że w tym wieku u facetów
dominuje "chciejstwo" a nie odpowiedzialne planowanie rodziny. Jak ktoś sobie
wyobraża posiadanie dzieci przez pryzmat gry w piłkę, albo różowego gaworzącego
bobaska, to trzeba mu uświadomić, że to mało ma wspólnego z rzeczywistością. Na
pierwszym planie są po prostu proste, codzienne sprawy a nie obraz jak z
reklamy pampersów typu uśmiechnięty bobas i uśmiechnięci rodzice; dziecko wiąże
się z radościami ale i problemami, z którymi trzeba się zmierzyć - dziecku się
ulewa, ma kolki, alergię, nie śpi w nocy - i trzeba by się zastanowić, czy się
podoła obowiązkom bez oglądania się na pomoc dziadków. Bo to nie oni mają
wychowywać dziecko... A jeśli liczycie na ich pomoc (a wszystko wskazuje, że
bez tego by się nie obeszło), to wypadałoby ich najpierw spytać, co oni o tym
sądzą - bo to ich mieszkanie i nie muszą być wcale zachwyceni.

Pewnie zaraz niektórzy zaczną cię straszyć zegarem biologicznym i padną tu
argumenty, że skoro już miałaś problemy, to powinnaś starać się jak
najszybciej, bo im dalej w las itd. Tyle, że w tym aspekcie pamiętać też trzeba
o jednym - leczenie (nawet same wizyty u lekarza i badania) KOSZTUJE - i to
niemałe pieniądze. Więc niestety jak większość spraw w życiu - wszystko kręci
się wokół kasy i tego, skąd ją wziąć. Życzę dojrzałych decyzji

[norkas]

w pełni się z tobą zgadzam, dzięki za mądre słowa
Pozdrawiam norkas

[burza4]

A nawiasem mówiąc to, że miałaś wcześniej problemy nie musi rzutować na kolejną
ciążę, w końcu podają, że około 30% ciąż jest tracona samoistnie bez wyraźnych
powodów. Ale oczywiście powiększa to niestety stres. Choć z założenia w takim
przypadku kolejna ciąża traktowana jest jako zagrożona - stąd moja uwaga o
kosztach badań. Będzie dobrze - nic się nie martw.

[nici1]

Swięte słowa Pani burzo4, zgadzam sie i popieram.

[kajoa]

Tak ogólenie to się zgadzam z Twoim zdaniem - nie wystarczy "chcieć", trzeba
przemyśleć jak utrzymać dziecko. To teoria. Pratktyka jest taka, że niczego nie
można być pewnym. My z mężem starannie zaplanowaliśmy dziecko (oboje mieliśmy
po 27 lat) - pokończone studia, stała praca, samodzielne (choć nie własne)
mieszkanie, rodzice chętni do ewentualnej pomocy.I co? W 6 m-cy po urodzeniu
synka mąż stacił pracę, teraz pracuje za jakieś marne grosze Ja wróciłam do
pracy i jest OK, ale w sumie to nigdy nic nie wiadomo - a może będzie redukcja
etatów, pensje nam już ciut obcięli ( a pracuję w dużej, znanej, dobrze
prosperującej firmie). I co mi przyszło z tego całego planowania? - i tak
wychowuję dziecko w zupełnie innych warunkach niż zakładaliśmy, a przecież nie
można nas chyba posądzić o "hurra optymizm"? Teraz strasznie chciałabym mieć
drugie dziecko, bo chcieliśmy aby różnica między dwójką była nie większa niż 3
lata...I na razie tylko myślę, bo strach się na nie decydować. Chociaż
przekornie może się okazać, że jak by się urodziło to sytuacja ogólna sytuacja
zmieniłaby się na lepszeAha, rzeczywiście 25 lat to nie zgrzybiała starość,
ale jeśli wcześniej były jakieś problemy to chyba nie warto odkładać kolejnej
ciąży na "po 30-tce". Bo oprócz pieniędzy na leczenie ( czego nie życzę)
potrzebny jest jeszcze CZAS, niejednokrotnie lata, a 25-latka ma go przed sobą
znacznie więcej niż 35-latka, której szanse na poczęcie są już zdecydowanie
mniejsze. Swoją drogą "chcący" mąż powinien poznać, chociażby z opowiadań ten
aspekt rodzicielstwa który tak chętnie pomijany jest w reklamach

[norkas]

No własnie, najbardziej się obawiam tego że w wieku 27 - 28 lat mogę mieć
wieksze probelmy z ciążą niż np teraz. Ostatnio mój lekarz wręcz sugerował mi
żebyśmy zaczeli sie starać o dziecko i oczywiście zasugerował że bez leków na
podtrzymanie się nie obejdzie. Ja już sama nie wiem....
Pozdrawiam Norkas

[burza4]

Żaden lekarz nie jest w stanie przewidzieć co będzie, a tym bardziej czy
będziesz potrzebowała leków na podtrzymanie. Równie dobrze ciąża może się
rozwijać książkowo. Koleżanka w wieku 22 lat usłyszała, że tylko cudem będzie
miała dzieci, po czym urodziła trójkę bez najmniejszych problemów - ani z
zajściem ani z ciążą. Zasadniczo twierdzi się, ż im dalej w las, tym gorzej,
ale też nie ma co demonizować - wcele nie musi tak być. Tym bardziej, że z tego
co piszesz nie macie w tej chwili finansowych możliwości na ewentualne
leczenie, a w przypadku problemów są to niebagatelne kwoty (przy poważniejszych
nawet kilkanaście tysięcy zł) i trzeba to też wziąć pod uwagę, bo niestety na
lecznie państwowe nie bardzo można liczyć (niedawno znajomi na podstawowe
badania diagnostyczne + leki wydali ponad tysiąc zł).

I jeszcze jedno - i tak stresujesz się samą perspektywą ciąży i potencjalnym
zagrożeniem. Jesteś odpowiedzialną dziewczyną i nie machniesz ręką na tzw.
całokształt sytuacji i nie będziesz potrafiła przestać się martwić waszą
sytuacją meterialną. Tyle stresu nie sprzyja macierzyństwu, wierz mi. Sama
przechodziłam przez to samo, tyle, że z dzieckiem. Mam pewien żal do losu - że
w pewien sposób straciłam pierwsze lata z córką, bo zamiast cieszyć się
dzieckiem, to martwiłam się, czy będziemy mieli co do gara włożyć, wkurzałam
się na męża, że taki nieodpowiedzialny, niezaradny, byłam zła, że nie mam za co
dziecku kupić tego czy tamtego, bo na rachunki potem nie wystarczy... Jeśli
masz na raz tyle kłopotów, to te problemy przesłaniają ci radość z
macierzyństwa, a borykanie się z ciągłym brakiem pieniędzy może zabić więzi w
małżeństwie, bo brak kasy dominuje wszelkie rozmowy. U mnie tak się stało, choć
nie był to jedyny powód, a raczej ten uboczny.

Nawiązując do postu powyżej oczywiście życie płata figle i zawsze można utracić
pracę jak się już dzieci ma, ale to nie zmienia postaci rzeczy - że jeśli się
nie ma kasy, pracy ani mieszkania przed planowaniem ciąży, to decydowanie się
na dziecko w takiej sytuacji jest rochę niefrasobliwe. Mam takich znajomych -
tez JAKOŚ wychowali dzieciaki, choć ona bardzo chciała drugie mimo fatalnej
sytuacji. Ja nie byłabym w stanie na takim luziku stwierdzić "noo, jakoś to
będzie, chyba, że nie będę mogła karmić piersią, bo wtedy nam nie starczy na
bebiko". Tym bardziej, że starsze dziecko buciki na zimę miało pod warunkiem,
że babcia kupiła...

A przede wszystkim - dopóki jesteście zależni finansowo od rodziców, to
wypadałoby z nimi porozmawiać i ustalić co i jak - nie muszą być zachwyceni
faktem że dojdzie im jeszcze jedna osoba na utrzymanie... Nie wiem, jaka jest
ich sytuacja, ale być może po prostu nie będą mieli możliwości, żeby utrzymywać
was we trójkę. Niestety - dopóki nie jesteście samodzielni nie możecie
podejmować takich decyzji tylko we dwoje - powinniście wziąć pod uwagę także
ich zdanie.

[evee1]

Wydaje mi sie, ze prace dobrze miec, ale bez przesady, bo z jej
utrzymaniem, to nigdy nic nie wiadomo.
Wydaje mi sie jednak, ze koniecznie powinnas skonczyc studia, bo
w ciazy (potencjalnie zagrozonej), albo z malym dzieckiem bedzie
Ci znacznie trudniej. Oczywiscie jak sie zdarzy, ze jednak bedziesz
miala dziecko, to jakos dasz sobie rade, ale jak sie juz zastanawiasz
nad tym kiedy miec to dziecko, to wezcie to pod uwage. Szkoda byloby,
zebys nie skonczyla tych studiow.

[libra.alicja]

Doskonale Cię rozumiem.
Kiedy staraliśmy się o pierwsze dziecko, byliśmy parą od wielu lat, zgranym
małżeństwem, po studiach, z doświadczeniem zawodowym, co prawda z kredytem
mieszkaniowym, ale tez z wysokimi dochodami i wygodnym życiem.

Urodziła się córeczka i postanowiliśmy, że chcemy kolejne dziecko z różnicą
wieku 2,5 roku. Nastawiłam się już na zajście w ciążę w tegoroczne wakacje,
zrobiłam badania, zaczęłam brać kwas foliowy, ale...

... ale firma mojego męża padła, do tej pory są mu winni kilkadziesiąt tysięcy
zł zaległych pensji, ja nie mam dokąd wrócić, na spłatę kredytu pożyczyliśmy od
rodziców (mimo, że od początku byliśmy samodzielni i dumni z tego), mąż co
prawda znalazł nową pracę, ale za dużo mniejsze pieniądze, ja cały czas szukam.

Wszyscy mówili, jakoś to będzie, ale ja nie mogłam się zdecydować, na
to "jakoś". Nie mogłam świadomie podjąć decyzji o ciąży stresując się sytuacją.
Wiesz, że nawet po cichu marzyłam o wpadce , ale rozsądek i odpowiedzialność
wzięły górę. Oboje z mężem nie jesteśmy ludźmi, dla których najważniejsze są
pieniądze, mąż też wolałby kolejne dziecko zamiast nowego samochodu i
zagranicznych wakacji, więc gdybyśmy tylko mieli pewność skromnego życia, ale
balismy się sytuacji, że nie będzie pieniędzy na leki (w poprzedniej ciąży
brałam drogie leki), wizyty lekarskie, itd. Poza tym to, ze musieliśmy
skorzystać z pomocy moich rodziców (na szczęście są zamożni, inaczej trzeba
byłoby sprzedać mieszkanie) jest dla nas porażką, zwłaszcza dla męża i chcemy
jak najszybciej zapomnieć o kredycie.

Jak widzę mamy z dwojgiem dzieci w parku to łza mi się ciśnie do oczu, ale ja
po prostu nie mogłam podjąć tak ważnej decyzji, jaką jest dziecko nie zważając
na sytuację i inne okoliczności niż samo pragnienie dziecka.

[alisa222]

dziecko to powazna sprawa ale ja mam 22 lata i 2 miesieczna coreczke studiuje
na 2 roku zaocznie administracje ale nie zaluje jest super a wszystko jakos
sie uklada. studia skonczysz niebawem potem bedzie kariera i w koncu obudzisz
sie po 30 kiedy moze byc problem czasem jestem zla ze budze sie w nocy ale
kiedy mala sie usmiecha to sa najcudowniejsze chwile zastanow sie jezeli
dojdziesz do wniosku ze chcerz to nie patrz na studia kariere bo to nie zajac
nie ucieknie a latka leca pozdrawiam

[norkas]

Wiecie co? Może bym się zdecydowała na dzidzusia ale tak jak to napisała Burza-
miałam już problemy z ciążą i nigdy nie wiadomo co może stac się z następną.
Gdyby wszystkow przebiegało prawidłowo nie martwiłabym się o studia ale jesli
przyjdzie mi np leżeć plackiem całą ciążę to uczenie się wypadło by na jakiś
czas .... TRUDNY WYBÓR Pozdrawiam Norkas.

[mama_wiktora]

Chwała ci za zdrowy rozsądek, to po pierwsze. Jednak chciałabym cię uspokoić
jeśli chodzi o przebieg następnej ciąży. Pierwszą również poroniłam z
nieznanych przyczyn (tzn ciąża była obumarła, ale nie wiadomo dlaczego), w
drugiej pojawiły się niewielkie problemy, cały czas brałam leki na
podtrzymanie, ale ogólnie nie mogę narzekać, bo przechodziłam ją wyjątkowo
spokojnie i optymistycznie, szczególnie gdy minął ten krytyczny moment, czyli
tydzień w którym w poprzedniej ciąży nastąpiło poronienie.

Jeśli masz dobrego lekarza, zrobisz badania (szczególnie toksoplazmozę polecam)
i nastawisz się pozytywnie psychicznie, to masz ogromną szansę na sukces.

Pracę magisterską broniłam z dwutygodniowym dzieckiem przy cycu, więc sądzę, że
to też jest wykonalne. Spotkasz na tym forum wiele mam które studiują. Większym
problemem jest zależność ekonomiczna od rodziców.

Pytanie brzmi po prostu czy ty chcesz mieć teraz dziecko, a odpowiedź na nie
też musisz wziąć pod uwagę.

Pozdrawiam
Gosia

[mosia.k]

W kwestii macierzyństwa i dalszej edukacji, zgadzam się z moją przedmówczynią,
mamą_wiktora. Wszystko można pogodzić. Ja urodziłam córkę w połowie piątego
roku studiów DZIENNYCH. Ostatnie egzaminy zdawałam mając już 3 tygodniową
dzidzię, potem jeszcze jeździłam na zajęcia raz w tyg. na ostatnim semestrze, a
magisterkę broniłam jakieś pół roku później. Może wszystko to trwało troszkę
dłużej, ale udało się! Mam równiez nzajomą, która skończyła studia z dzieckeim
niepełnosprawnym (!), a i jeszcze robi podyplomówkę. Tak więc, to nie żadna
przeszkoda. Natomiast, z pozostałą częścią wypowiedzi, dotyczącą całej sfery
materialnej związanej z utrzymaniem "różowego bobaska", zgadzam się w całej
rozciągłości. Do końca swojej sytuacji pewni być nigdy nie możemy, ale jeśli
dany jest nam wybór, bo nie jesteśmy niefrasobliwymi dzieciakami, za które
decyzje podejmują się same, to należy jak najbardziej uwzględnić swój status
materialny. Trudny wybór, słusznie powiedziałaś. I trudno tak naprawdę
cokolwiek radzić...Życzę dobrej i mądrej decyzji.
Pozdrawiam,
Mosia