Czy ja aby nie przesadzam

[g_oska01]

Witam. Jest tutaj sporo mądrych kobiet,które być może zechcą się
wpowiedzieć.
Na pogrzebie teściowej mój małżonek zajął miejsce obok swojego
rodzeństwa, zostawiając mnie samą. Czułam się mocno niefajnie
bujając się bez przydziału. Co prawda moja siostra doszlusowała do
mnie, ale niefajnie było nadal. Z teściową żyło mi się dobrze,
ostatnie 3 m-ce choroby (rak) była u nas. Szczerze powiedziawszy
poczułam się jak Murzyn, który zrobił swoje. I nie chodzi mi o
miejsce w szeregu, aż tak ważna nie jestem. Mam żal do męża,że nie
było go obok mnie. A był potrzebny... I co? Przesadzam?

tak nt/

[lacitadelle]

[super-mikunia]

hmm a nie mogłaś do niego dołączyć

[kali_pso]

A rodzeństwo męża stało z partnerami?
Jeśli tak- mocno niefanie mąż się zachował.
Jeśli zrobili tak, jak Twój mąż- no w sumie rozumiem Cię, ale może
warto było dołaczyć do innych "pozostawionych" połówek?
Jeśli rodzeństwo nie ma partnerów- myślę, że nic by się nie stało,
gdybyś była razem z nim...

[g_oska01]

Powiem tak
Próbowałam się podczepić pod małżonka, ale mnie odstawił. Tzn
poleciał za siostrą i bratem, w związku z czym stanęłam z tyłu.
Trochę jak kołek. Potem się zmyłam do swojego miejsca w szeregu. Nie
będę się pchać tam gdzie mnie nie wołają.
Jedna połówka miała w obsłudze księdza, drugiej nie było.
Mam żal do męża, bo my byliśmy razem w ostatnich miesiącach. Tzn ja
byłam na swoim miejscu. Śmierć teściowej też mnie obeszła. Umarła u
nas w domu (nie mieszkała z nami, tylko pod koniec). I też mi było
przykro. I był mi potrzebny. Mam żal,bo mnie zostawił, bo powinien
być przy mnie. Po prostu powinniśmy byc razem. Tak jak do tej pory.
A może za dużo mi się wydaje...Ech
Jedno Wam powiem. Trzeba być asertywnym i egoistycznym. Lżej się żyje

[ik_ecc]

> Próbowałam się podczepić pod małżonka, ale mnie odstawił.

Odepchnal Cie?

> poleciał za siostrą i bratem, w związku z czym stanęłam z tyłu.
> Trochę jak kołek. Potem się zmyłam do swojego miejsca w szeregu.
> Nie będę się pchać tam gdzie mnie nie wołają.

Facetowi zmarla matka a Ty fochy strzelasz, bo Cie "nie wolaja"? Nie
bardzo rozumiem dlaczego nie poszlas stanac obok niego - to Ty jego
masz w tej sytuacji wspierac a nie on Ciebie.

[joanna35]

No tak, jak potrzebna była do obsługi przy cięzko chorej matce to
była ok, teraz może spadać. Gdzie wtedy było rodzeństwo i ta
cudowna bliskość między nimi?

[karra-mia]

jeżeli rodzeństwo stało razem, bez swoich partnerów, to nie widzę w
tym nic złego, to nie on powinien koło ciebie stać i cię wspierać,
ale ty jego, bo to on stracił matke prawda?
A jeżeli rodzeństwo nie ma partnera i było samo, to mogłaś do nich
najzwyczajniej podejśc i stanąc obok nich, nikt by cie nie wyrzucił,
ale tez nikt na siłę cię targac nie będzie, a tak pewnie wyszło, żeś
gburowata i obrażona na cały świat.

[figrut]

Byłam z tej drugiej strony, czyli na pogrzebie mojego Taty to ja z córą szłam z
urną, a moi bracia ZA moją Mamą z swoimi żonami. Dobrze, że choć mój facet się
zorientował (na co dzień raczej mało taktowny), że coś tu nie gra i dołączył do
mojej Mamy, która inaczej szła by sama. Uważam, że w takiej sytuacji mogli iść z
żonami lub bez nich, ale przy mojej Mamie. Mój facet miał wybór, choć za swoją
teściową nie przepada. Mógł iść z naszymi dziećmi i moją teściową, ale widział,
że moja Mama szła sama, więc dołączył do niej. Jeśli bracia siedzieli bez swoich
żon, to wszystko było OK., jednak w takiej sytuacji nie rościłabym sobie prawa,
aby koniecznie siedzieć przy mężu. To jego matka, która wychowywała go od
urodzenia. Tak na marginesie, to ja na stypie siedziałam przy mojej Mamie, a mój
facet przy swojej i wszystko było OK.

[mniemanologia]

Jak rany, to pogrzeb był, a Ty rozważałaś, czy Twój mąż, którego
mama zmarła, powinien stać tu czy tam, bo Ty czułaś się "niefajnie"?
Moim zdaniem przesadzasz.

Czemu nie byłaś przy nim?

[iwoniaw]

Ja bym w takiej sytuacji bez namysłu stanęła z mężem, który przecież potrzebuje
wsparcia, czyż nie?

[g_oska01]

stanęłam, dał nogę. Widocznie wsparcia nie potrzebował...Dla mnie
problem w tym,że to ja potrzebowałam.

Jak to "dał nogę"? Nie szedł za trumną? n/t

[iwoniaw]

[marzeka1]

Jeśli rodzeństwo było razem, bez partnerów to przesadzasz, jeśli tylko ty czułaś
się sama- to niefajnie, ale myślę,że mąż miał w tej chwili inne zmartwienia na
głowie niż twoje samopoczucie. Na pewno z tego powodu nie strzelałabym focha.

[kitka20061]

Wyolbrzymiasz!!! Mogłaś iść z nim do rodzeństwa. Chyba Cię nie przegonił i nie powiedział, że nie wolno Ci do nich podchodzić? Zauważ, że to była jego matka i jemu było cięzko (zapewne bardziej niż Tobie) i może chciał porozmawiac z rodzeństwem.

[g_oska01]

Dobra. Jeszcze trochę popróbuję się bronić.
Rodzeństwo jest na miejscu. Podczas choroby Mamy (od maja nie
wstawała z łóźka) w praktyce przejęliśmy opiekę nad teściową
(teściowa=babcia=mama). Brat zero pomocy, siostra z doskoku. W sumie
jakoś to było. Jak mówił klasyk: było minęło.
Nie mieli problemów z pogadaniem, są na bieżąco.
Chodzi mi o to,że zostawił mnie samą. Trzymałam się przez ten cały
czas nieżle ( tzw zimna swołocz jestem - monopol na rozpacz i niemoc
mają inni). Ale na pogrzebie mnie też puściło. pomimo tego,że to
niby tylko teściowa. Nie była u siebie w domu, nie była u córki.
Była u nas. I zabolało mnie to,że mnie zostawił.
Wyglądałabym idiotycznie szlochając w tłumie, a mało brakowało.
I wierzcie mi, gdyby to zależało ode mnie trzymałabym się rękawa
małżonka , bez znaczenia czy za, przed czy obok trumny.
I nie chodzi mi o to gdzie kto miał iść, w którym rzędzie. Chodzi mi
o to,że zostawił mnie samą.
Już nie będę przynudzać. I dzięki za wszystkie opinie. W sumie inny
punkt widzenia rozrzesza horyzonty

To ja Ci powiem, jak to mogło wyglądać...

[kawka74]

...z punktu widzenia Twojego męża.
Podczas pogrzebu mojej matki komfort reszty świata, to, kto, jak i kiedy się nią opiekował, był bez znaczenia. Musiałam uporać się, tak, jak Twój mąż, z ostatecznym pożegnaniem osoby, która była dla mnie najważniejsza na świecie, i małostkowe pierdoły typu rozliczanie ludzi z opieki miałam w dupie.
Pomyśl chwilę o kimś innym, nie tylko o sobie.

[g_oska01]

może kiepsko napisałam, chodziło mi o to,że byłam z Nią zżyta. Po
prostu. I gdzieś mam rozliczenia kto i ile. Ja robiłam to co
uważałam za stosowne i żadne obrachunki nie są mi potrzebne. Pewnie
jestem za dużą egoistką, bo chciałam się podeprzeć na swoim mężu. No
cóż. Przyjmuję na klatę. Widocznie taki lajf.
Na marginesie gdzie Wy dziewczyny szukacie wsparcia? Udzielać jest
łatwiej, a gdzie szukać? Mi się wydawało,że u małżonka. Jak widać
źle mi się wydawało. To gdzie?
Któraś z Was pisała o zaangażowaniu się w sprawy organizacyjne.
Gdyby była taka możliwość skorzystałabym. Miałabym przynajmniej
zajęcie, do tego się nadaję. Niestety, pozostało mi zajęcie się samą
sobą i wyszło jak wyszło. I niestety dopadło mnie myślenie o sobie.
Wcześniej było łatwiej bo myślałam o innych, a tu taka kicha.

[kawka74]

Wybrałaś sobie wysoce niewłaściwy moment na podpieranie się mężem.
Gdyby chowano moją teściową, ostatnią myślą byłoby robienie z siebie ofiary i stawianie wymagań mężowi, może dlatego, że pamiętam to, co czułam podczas pogrzebu mojej matki. Mąż był dla mnie ogromnym wsparciem i z całą pewnością było mu niefajnie, ale - na litość - chowano MOJĄ MATKĘ i głaskanie go po rękawie, żeby poczuł się lepiej, byłoby absurdalne.
Zrozum, Twoje potrzeby w tej konkretnej chwili były marginalne. Skoro już zaciskałaś zęby tyle czasu, to i wtedy trzeba było zacisnąć, i pozwolić mężowi pożegnać się z matką tak, jak sobie tego życzył.

[g_oska01]

niestety puściło. Na pogrzebie i mojego ojca i teścia byliśmy razem.
Cholera zawsze jesteśmy razem

[kawka74]

I nadal jesteście, tylko w tym konkretnym momencie mąż chciał to przeżyć tak, a nie inaczej. Daj już chłopu spokój, są takie chwile, kiedy własne potrzeby powinny zejść na plan dalszy, i to jest jedna z nich.

[joanna35]

> Podczas pogrzebu mojej matki komfort reszty świata, to, kto, jak i
kiedy się ni
> ą opiekował, był bez znaczenia. Musiałam uporać się, tak, jak Twój
mąż, z ostat
> ecznym pożegnaniem osoby, która była dla mnie najważniejsza na
świecie, i małos
> tkowe pierdoły typu rozliczanie ludzi z opieki miałam w dupie.

Rozumiem, że to nie TY zajmowałaś się osobą, która byłą dla Ciebie
najważniejsza na świecie?

[kawka74]

> Rozumiem, że to nie TY zajmowałaś się osobą, która byłą dla Ciebie
> najważniejsza na świecie?

Oczywiście, że ja. Z wyjątkiem dwóch godzin w tygodniu, kiedy przychodziła wolontariuszka, a ja szłam na zakupy.

[joanna35]

No cóż, wolontariuszka to jednak nie mąż, prawda?

[kawka74]

Nie, zdecydowanie nie. Przyjrzałam się dokładnie wolontariuszce - zero podobieństwa.
Czegoż Ty się czepiasz, bo nie rozumiem?

[lacitadelle]

> Wyglądałabym idiotycznie szlochając w tłumie

Ty pacz, a ja gupia myślałam, że to normalne, że ludzie płaczą na pogrzebie.

[g_oska01]

Masz rację płaczą...

[marghe_72]

zdecydowanie przesadzasz.
On stracił matkę..

[kawka74]

W takich sytuacjach Twoje potrzeby są drugo- albo i trzeciorzędne.
Rany, facet stracił matkę, straciło matkę jego rodzeństwo, chcieli w takiej chwili być razem.
Gdyby w chwili pogrzebu mojej matki mój mąż strzelił focha, że nie stoję koło niego, bo JA JEMU jestem potrzebna, chyba bym go zdrowo kopnęła na otrzeźwienie.

[bombastycznie]

przesadzasz i to mocno, to przecież jego matka umarła i to jemu było najbardziej
smutno, rozumiem że miałaś dobre relacje z teściową ale to nie znaczy że wszyscy
powinni CIEBIE wspierać w tym trudnym momencie.
z resztą co takiego strasznego się stało że musiałaś siedzieć kilka metrów od
męża???? musisz go trzymać bez przerwy za rączkę????
na pogrzebie matki mojego męża chciałam stanąć osobno z moimi rodzicami ale mąż
chciał żebym stanęła razem z nim bo był tak roztrzęsiony całym tym pogrzebem,
usiadłam koło niego żeby wiedział że nie został sam.

[mamamonika]

Przepraszam, to był chyba POGRZEB, nie rodzinna ceremonialna
defilada? Poza tym tez chyba powinnaś sie poczuć organizatorem,
może 'polatać za ksiedzem", doprowadzić starszą osobę, czegoś
dopilnować, a nie domagać się takich a nie innych gestów od męża? To
jego strzeliło po głowie, ma prawo być chyba lekko nieswój...

Dokładnie

[iwoniaw]

> Poza tym tez chyba powinnaś sie poczuć organizatorem,
> może 'polatać za ksiedzem", doprowadzić starszą osobę, czegoś
> dopilnować, a nie domagać się takich a nie innych gestów od męża? To
> jego strzeliło po głowie

Też tak myślę.

[drinkit]

śmierć matki jest poważnym przeżyciem i Twój mąż z pewnością nawet nie wpadł na
to że Ci może być przykro. To naprawde nieistotne w takim momencie.

[estelka1]

Nigdy się nie zastanawiałam, w jakim szyku powinni iść żałobnicy,
hm... Na pogrzebie mojej mamy jakoś samo wyszło, że pierwsi szliśmy:
tata z siostrą i jej jedną córką i ja z córką oraz drugą
siostrzenicą. Zaraz za nami rodzeństwo mamy i ich dzieci oraz mój
mąż. Mąż siostry stał obok dalszej rodziny i jakoś nie robił z tego
tytułu problemu. Mój mąż robił właśnie za "organizatora", kierowcę i
pilnował, żeby wszystko przebiegało bez problemu. A co do
wsparcia... teoretycznie ja byłam tą osobą, która potrzebowała
wsparcia, a nie mój mąż. Ale ja musiałam też pamiętać, że jest
jeszcze tata, moja córka i siostrzenice i oni potrzebują wsparcia
jeszcze bardziej i skupiłam się na nich. W życiu by mi nie przyszły
do głowy żadne fochy, że mąż był za mną, a nie obok, ani mężowi do
głowy nie przyszło obrazić się na mnie, że zamiast wspierać jego
(mąż też bardzo przeżył śmierć mojej mamy) przytulam zabeczaną córkę
i chrześnicę

Bardzo ostro przesadzasz

[sir.vimes]

"Na pogrzebie teściowej mój małżonek zajął miejsce obok swojego
rodzeństwa, zostawiając mnie samą. Czułam się mocno niefajnie
bujając się bez przydziału. "

Myślę , ze on czuł się "niefajniej" na pogrzebie swojej matki.

[verdana]

To nie jest przesada - to skrajny egocentryzm i szokujacy brak
empatii.
Uważasz, ze na pogrzebie wlasnej matki to Ty i Twoje potrzeby maja
być dla męza najwazniejsze. ze facet, który idzie za trumna matki
powinien pamietać, ze jego najwazniejszym zadaniem jest wspieranie
zony w żalu za tesciowa - ze powinien ją pocieszać, bo cóż -
przecież to jest dla niej przezycie...
nie dziwie się nawet, ze przytakim nastawieniu (pociesz mnie, bo
mnie jest przykto, ze Twoja mama nie żyje) facet nie miał ochoty iść
z Tobą przy boku. naprawde , wymaganie uwagi i pociechy od
osieroconego męza to jest rzecz, ktra nie przyszlaby normalnemu
czlowiekowi do glowy w najkoszmarniejszych snach.
przyjmij do wiadomosci - twoje uczucia na tym pogrzebie i Twoje
potrzeby nie byly istotne. Nie zawsze jestes centrum wszechswiata.

[g_oska01]

Przejechałaś się po mnie konkretnie. Ale sama chciałam. Na
usprawiedliwnie swoje mogę rzec,że ...Nic. Pewnie jestem skrajnym
egocentrykiem,pozbawionym empatii najkoszmarniejszym egzemplarzem
rodzaju ludzkiego.

Wiesz Verdano, mi się wydawało,że powinniśmy być razem. Owszem
zmarła jego matka, ale też i babcia naszych dzieci, i osoba do
której przez 20 lat mówiłam "mamo". Jak widać to nie ma znaczenia.Za
dużo oczekiwałam. I nie przyszłoby mi do głowy,że chodziło o
bycie "przy boku". Wydawało mi się,że chodzi o bycie razem.Znowu sie
pomyliłam. Do powyższego zatem należałoby dopisać głupią bździągwę.

[marzeka1]

G_oska, ty dalej nie rozumiesz i teraz użalasz się, obrzucając się inwektywami.
Chodzi o to, że W TYM MOMENCIE jeśli nie staliście koło siebie i mąż cię nie
wspierał, jest nieważne. Po prostu nie ty i twoje odczucia były na pogrzebie
najważniejsze.

[marghe_72]

G_oska, będzie ostro - widać jednak śmierć teściowej nie była dla
Ciebie tak dużym ciosem skoro miałaś siłę rozmyślać o tym gdzie
stoisz / siedzisz..


Jakim cudem miejsce , w którym stałaś miało jakikolwiek wpływ na to
jak przeżywałaś stratę?



W takich okolicznościach trudno o racjonalne zachowanie. Pogrzeb
mojego ojca był jednym z najgorszych dni w moim życiu. Nie mam
zielonego pojęcia gdzie wtedy był mój mąż.. nie interesowało mnie to
co czuł..

[sir.vimes]

Tak jak powinien, był przy swoim rodzeństwie, dzieciach swojej matki. Tam
właśnie było jego miejsce. Naprawdę tego nie pojmujesz?

i osoba do
> której przez 20 lat mówiłam "mamo". Jak widać to nie ma znaczenia.Za
> dużo oczekiwałam.

Tak, w porównaniu z powyższym niewielkie ma to znaczenie. I oczekiwałaś za dużo
oczekując od męża w tej sytuacji czegokolwiek.

[verdana]

jest absolutnie obojetne, co Ci się wydawalo - zrozum to wreszczie.
Nie Ty 9 nie to co chcialas, co planowalas, co uwazalas za stosowne
w takim momencie sie liczy. Rozumiem,z ę fakt,z e zmarła ci tesciowa
powinien być dla twojego męza wazniejszy od tego, ze zmarla mu matka
i powinien zrozumieć, ze jego uczucia powinny ustapić wobec Twojego
zalu. Że najwazniejsze na pogrzebie wlasnej matki jest
podporzadkowanie się temu, czego oczekuje żona.
najwyraxniej nie byliscie "razem" - bo razem nie oznacza, zę
idziecie obok siebie, tylko razem oznacza, że w jednym z najbardziej
dramatycznych momentow życia współmałzonka przestaje się na godzinke
myśleć o swoich potrzebach, a robi dokladnie to, czego sobie życzy
osoba osierocona.
nie, "razem' na tym pogrzebie na pewno nie byliscie. Ale nie Ty
zostalas "porzucona".

[mamamonika]

Ode mnie dopisz jeszcze histeryczkę. Bo ci się należy, tak od serca.

[vibe-b]

> przyjmij do wiadomosci - twoje uczucia na tym pogrzebie i Twoje
> potrzeby nie byly istotne.

a wlasciwie dlaczego nie? Nie zawsze wiezy krwi sa najsilniejsze. A
moze ona bardziej byla zzyta z tesciowa niz jej wlasny mazz matka?
Oczywiscie spekuluje, i ogolnie raczej przychylam sie do opinii, iz
autorka przesadza, ale Twoje ruganie, Verdano mnie powalilo. "Twoje
potrzeby nie byly istotne"...wlasciwie co takiego madrego chcialas
przez to powiedziec?

[verdana]

Że w momencie, gdy umiera matka męża nie nalezy oczekiwac od męża
wsparcia i uznać, ze mąż ma pamiętac o tym, ze żona jest zmartwiona.
I ze czasem człowiek powinien uszanować to, ze jego potrzeby
pozostana całkowicie niezaspokojone, bo czyjeś są bez porownania
wazniejsze. I nie miec o to żalu.

[vibe-b]

verdana napisała:

> Że w momencie, gdy umiera matka męża nie nalezy oczekiwac od męża
> wsparcia i uznać, ze mąż ma pamiętac o tym, ze żona jest
zmartwiona.
> I ze czasem człowiek powinien uszanować to, ze jego potrzeby
> pozostana całkowicie niezaspokojone, bo czyjeś są bez porownania
> wazniejsze.


Po prostu bzdury piszesz. Gdyby tak bylo, ze w dobrym tonie byloby
olewanie potrzeb innych, mniej zaangazowanych emocjonalnie, to by
nikt stypy nie zrobil. Bo nie wierze, ze najwiekszym marzeniem osoby
pograzonej w rozpaczy jest zabawianie gosci. A stype robi kazdy.
Tak? Dlaczego? Bo kazdy sie liczy z uczuciami i oczekwianiami
innych.
Skoro wiec nalezy sie liczyc z uczuciami ciotki Klotki, wujka Kazika
i kuzynki z Hameryki, to tym bardziej nalezaloby sie liczyc z
uczuciami i oczekiwaniami zony.

[nutka07]

Moze zapytaj ludzi dlaczego robia stype.
Ja zawsze odnosilam wrazenie, ze robi sie ja z 'rozpedu', bo tak wypada.

[vibe-b]

nutka07 napisała:

> Moze zapytaj ludzi dlaczego robia stype.
> Ja zawsze odnosilam wrazenie, ze robi sie ja z 'rozpedu', bo tak
wypada


to jeszcze gorzej.
Wysilamy sie na cos bo "co ludzie powiedza"
ale nie wysilamy sie kiedy zona potzrebuje wsparcia.
jak to nazwac?

[nutka07]

Ja rozumiem odczucia Autorki nie wiem jednak co wtedy myslal maz. Moze poprostu
nie zdawal sobie sprawy jak sie czuje zona. Moglbyc poprostu 'zaaferowany' cala
sytuacja. Wiemy, ze Autorka poszla za nim a on gdzies dalej 'uciekl'. Brakuje mi
informacji. Nie wiem jak na codzien przezywaja inne stuacje i jake sa wtedy ich
wzajemne relacje.

Ja bym porozmawiala ze swoim mezem.

pogielo cie i to konkretnie

[18_lipcowa1]

[marzeka1]

"Na marginesie gdzie Wy dziewczyny szukacie wsparcia? Udzielać jest
łatwiej, a gdzie szukać? Mi się wydawało,że u małżonka."- wiesz, pochowałam
oboje rodziców i wybacz, ale ostatnią rzeczą, na jaką na ich pogrzebie zwracałam
uwagę, było samopoczucie innych.
W tym momencie to mąż miał inne sprawy na głowie niż wspieranie ciebie, serio
tak trudno to pojąć?????

[ewcia1980]

przesadzasz!!!!!

na pogrzebie mojego taty mój mąż nie tylko nie siedział ze mna w
kościele czy w kaplicy ale zostal wysłany przed w/w miejsca
i "robił" za nianke do dziecka.
pogrzeb to nie jest impreza gdzie trzeba byc parami.

[miska_malcova]

a może Twój mąż oczekiwał, że będziesz obok niego, a Ty oczekiwałaś, że Cię
zaprosi. Stracił matkę! Ty tesciową!

Sporym nietaktem jest Twój post.

[marianna72]

A ja chyba rozumiem o co chodzi autorce watku .Mysle ,ze poniewaz
wiele razem przeszli w ostatnich miesiacach chciala aby maz czul
potrzeba bycia przy niej.
Moja Tesciowa odeszla w podobnych okolicznosciach 2 lata temu przez
kilka miesiecy umierala na rak trzustki.Strata moja byla
nieporownywalna ze strata meza ale wlasnie wtedy szlismy na
pogrzebie obok siebie za reke bo tego oboje potrzebowalismy.
I chyba tego brakowalo autorce watku. Nie pocieszenia ale potrzeby
bycia razem w ciezkim ,trudnym momencie i zeby ta druga strona
rowniez te potrzebe odczuwala

[doral2]

syndrom "pępka świata".

doprawdy, gdybym chowała swoja matkę miałabym gdzieś cała rodzinę, z mężem na
czele, poczęstunek dla żałobników, kwiaty i inne nieistotne w tym momencie pierdoły.

śmierć to śmierć, a nie miejsce w kondukcie.

[amilos]

ja tez opowiem z mojej perspektywy - na pogrzebie mojego Taty mój mąż był obok
mnie - bo ja tego potrzebowałam (nie pytałam, czy mąż, bo to było naturalne, ze
mnie wspiera). I myślę, że autorka wątku "niefajnie" się czuje dlatego, ze
myśli, ze mąż jej nie potrzebował, ale mężczyźni często chcą swój żal i smutek
przeżywać w samotności lub z rodzeństwem (ja z moją siostra i bratem zbliżyłam
się właśnie po śmierci Taty, wcześniej kontakt był letni). ważne, żebyś teraz
zadbała, aby ten żal" nie odsunął Cie od męża, bo On w dniach żałoby bardzo
potrzebuje wsparcia, choć niekoniecznie będzie o nie prosił, ma prawo przeżywać
swoje emocje po swojemu, na osobności. Ludzie w obliczu straty rodziców czasem
zamykają się w sobie, swoim żalu (jak mój brat), ale i tak wtedy potrzebują
wspierającej obecności bliskich.pozdrawiam.

[jowita771]

Na pogrzebie mojej babci i później dziadka tez szły najpierw dzieci dziadków, a
dopiero dalej ich małżonkowie. Nikt nie robił z tego problemu, myślałam, że to
naturalne. Pogrzeb to nie miejsce na chodzenie w parach.

[annasi23]

A ja jestem w stanie zrozumieć, chociaż od trochę innej strony.
Jak rozumiem, kluczowe dla odczuć g_oski były ostatnie miesiące wspólnej
opieki nad umierającą teściową = mamą. Synowa była zżyta z mamą męża, która
umierała na jej oczach. Pod tym względem przeżyła to być może bardziej niż
córka. Ale najważniejsze, że w tak trudnym momencie razem z mężem tworzyli
drużynę, w tym kontekście rozumiem, że g_oska była zawiedziona, że nie byli już
drużyną na pogrzebie.
Ja na jej miejscu czułabym się może zawiedziona, że mąż nie chciał mojego wsparcia.
Rozumiem też męża, że nie dbał o to, kto z kim stoi i skupił się na pożegnaniu z
matką. Ale autorka wątku nie robiła mu przecież wyrzutów, nie zawracała głowy
swoimi odczuciami. Nie ma co po niej jeździć, napisała tylko, jak się poczuła,
nikomu nie zrobiła tym krzywdy.

[marghe_72]

annasi23 napisała:

Nie ma co po niej jeździć, napisała tylko, jak się poczuła,
> nikomu nie zrobiła tym krzywdy.

Jak na kogoś kto bardzo przeżył śmierć teściowej to była wyjątkowo
przytomna i skupiona na miejscu, które zajmowała..

I jeszcze ma siłę o tym na forum pisać.

Nijak nie rozumiem

[nutka07]

marghe_72 napisała:

> Jak na kogoś kto bardzo przeżył śmierć teściowej to była wyjątkowo
> przytomna i skupiona na miejscu, które zajmowała..
>
> I jeszcze ma siłę o tym na forum pisać.

Poczucie straty, zal i bol po smierci bliskiej osoby nie zawsze odbiera zdolnosc
jasnego rozumowania i odczuwania.

Nikt nie naskakuje na Autorke, ze byla pierwsza do opieki nad tesciowa, przed
jej wlasnymi dziecmi. Kiedy na pogrzebie chciala dalej byc na 'swoim' miejscu
okazuje sie, ze jednak jest inaczej. Poczula sie gorzej i tyle po co tyle
inwektyw pod jej adresem.

[cafe.inka]

A ja Cię rozumiem. Kilka lat temu zmarł mój teść, i na pogrzebie zostałam bez ceregieli odstawiona na boczny tor. Wytworzył się wyraźny podział na "my" i "oni". A ja poczułam się jak nierodzina, i tak przez całą uroczystość pałętałam się bez ładu i składu. Rozumiem - mój mąż stracił ojca. Rozumiem - to męża, a nie moje uczucia liczyły się w tamtych chwilach najbardziej. Jednak uważam wyrzucenie małżonków dzieci zmarłej osoby poza krąg najbliższej rodziny za coś... nie w porządku. A wydawało się, że nazywanie teściów "mamą" i "tatą" naprawdę coś znaczy; że nie jest to tylko kwestia tradycji i nomenklatury. Dodam jeszcze, że nie wyobrażam sobie, by na pogrzebie bliskiej mi osoby mój mąż był gdziekolwiek indziej, niż przy moim boku.

[kawka74]

Jednak uważam wyrzucen
> ie małżonków dzieci zmarłej osoby poza krąg najbliższej rodziny za coś... nie w
> porządku.

Bo, jak tu nie spojrzeć, nie jesteś najbliższą rodziną.

Pretensje do człowieka, który przeżywa śmierć matki, że przeżywa ją nie tak, jak by się chciało, to jakiś absurd.

[cafe.inka]

Sposób przeżywania śmierci rodzica to rzeczywiście bardzo indywidualna sprawa. Co myślał mąż autorki wątku - właściwie nie wiemy. Widać tu natomiast pewną niekonsekwencję kulturową dotyczącą relacji z teściami oraz postrzegania małżeństwa. Trudno się zatem dziwić, że niektórzy czują się zagubieni.

[joanna35]

Pacz pani do zajmowania się teściową przed śmiercią nie miało to
znaczenia, a pewnie wręcz przeciwnie, pewnie najbliższa rodzina
odetchnęła z ulgą, że nie ona na co dzień musi zajowac się chorym
człowiekiem. Wtedy była dobra?

[kawka74]

Tak, wtedy była dobra.
Coś jeszcze?

[joanna35]

kawka74 napisała:

> Tak, wtedy była dobra.
> Coś jeszcze?
Nie, a powinnam wg. Ciebie jeszcze coś dopisać?

[kawka74]

Nie, bo po co?
Niczego ciekawego się nie spodziewam.

[mika_p]

Nie wiem, czy wszędzie są takie zwyczaje, ale w mojej okolicy jest tak, że
miejsca za trumną (w kaplicy) zajmuje współmałżonek i dzieci zmarłego. Po
pochowaniu ciała także ta grupa stoi przy grobie i przyjmuje kondolencje.
Taka jest konwencja.
Jak rozumiem, chciałabyś, żeby mąż się odłączył od konwencjonalnej grupy i stał
z tobą? W pewnym oddaleniu od grobu?

[joanna35]

No faktycznie, jedno miejsce więcej przy grobie zajęte przez synową,
która nie olała ani teściowej ani męża w trudnych chwilach to zgroza
po prostu.

[driadea]

No wiesz, zamiast pomóc mu w tym wszystkim, w końcu stracił matkę, ty masz żal
do niego, że przez chwile siedzial obok swojego rodzeństwa?