Drugie dziecko... tyle dylematów

[olekbambolek]

Witam, jestem mamą 3 -letniego chłopczyka. Jest cudowny, przewspaniały itp
))) No i przy rozmyślaniu nad pojawieniem się drugiego dzidziusia
zastanawiam się czy nie zrobie synowi krzywdy (nie będzie juz moim jedynym
synusiem, któremu teraz poświęcam cały swój czas), czy już, czy poczekać, aż
bedzie starszy, no i przede wszystkim (pomimo że z pierwszym dzieckiem było
"prawie"idealnie)najważniejsze zeby dziecko było zdrowe- i to mnie chyba
najbardziej zatrzymuje. Pierwsze dziecko jest zdrowe, madre,a widzis się tyle
chorób, itd. Czy Wy też tak miałyście? Albo jestem dziwna?

[super-mikunia]

Był tu podobny wątek:

forum.gazeta.pl/forum/w,567,96989666,96989666,czy_drugie_trzecie_dziecko_macie_dla_siebie_czy.html

Nie mmiałyśmy bo mam tylko jedno, ale pewnie nie miałabym już
takiego entuzjamzmu przy drugiej ciąży, sam fakt, że wiedziałabym
jak wygląda finał tego...

[18_lipcowa1]

jestes dziwna

[kropkacom]

> Witam, jestem mamą 3 -letniego chłopczyka. Jest cudowny, przewspaniały itp
> )))

Z takim podejściem daruj sobie drugie dziecko.

[marzeka1]

"zastanawiam się czy nie zrobie synowi krzywdy (nie będzie juz moim jedynym
synusiem, któremu teraz poświęcam cały swój czas)"- dziwaczne jak dla mnie
podejście do dziecka, takie mamuśki maja potem kłopot z "odpępowieniem "
dorastającego dziecka, krzywdzą je (nieświadomie) i kastrują. Wyrasta taki
"kochany synuś, zadna nie jest go godna,tylko mamunia"). Aha, mam 2 synów.

[super-mikunia]

heh a ja znam mnóstwo takich przypadków, ale ani jednego u jedynaka,
za to widziałm już taki stosunek matki do syna, gdy była jeszcze
córka, albo syn, albo 2 synów (jednego pupilka sobie wybierała,
któremu tak miłość okazywała )

[k-szp]

Aleście na dziewczynę najechały. To, że wysłowiła się tak, a nie inaczej (synuś
mamusi), nie musi od razu oznaczać, że chłopaczek jest potwornie rozpieszczony.
Ja też myślę o swoim synu jak o największym naszym skarbie, co nie znaczy, że mu
na wszystko pozwalam, noszę na rękach, etc.
A co do obaw, to wg mnie normalne. Ja też się bałam. Czy dam radę, jak wszystko
poukładam, jak to jest kochać dwoje dzieci, co zrobić, żeby syn nie czuł się
pokrzywdzony. Ale jeszcze, jeszcze, jeszcze bardziej po prostu chciałam mieć
drugie dziecko. I jestem w 4 miesiącu drugiej ciąży. Nadal nie wiem, jak to
będzie, na pewno bardzo ciężko (synek będzie miał niecałe 2 lata, jak pojawi się
drugi maluszek), ale postaram się być najlepszą mamą, jaką potrafię. I nawet jak
już byłam w ciąży dopadały mnie różne wątpliwości - zniknęły natychmiast, gdy
okazało się, że ciąża jest zagrożona i mogłabym drugie maleństwo stracić.

[iskierka40]

mam podobne wątpliwości i myslę,że każda z nas je ma lub miała,nie
zgrywajcie niewiadomo jakich matek!
Zawsze są obawy jak to będzie ale jestem pozytywnego zdania,myślę ze
2 dziecko przyniesie nam jeszcze wiecej szczęścia.
Napewno mójstarszy syn na tym nie ucierpi,nie pozwoliłabym nigdy na
to.

[pelzaczkowa]

Chociaz mialam innego rodzaju dylematy, to przed druga ciaza dlugo
sie zastanawialam i sadze, ze kazdy rozsadny rodzic sie zastanawia
zanim powola nowego ludzika na swiat.

Wiec dziwna nie jestes,
a rodzenstwo jest zawsze zazdrosne,
wazne zeby nie bylo zazdrosne patologicznie
a temu da sie zapobiec przy pewnym wysilku.

[majenkir]

iskierka40 napisała:
> mam podobne wątpliwości i myslę,że każda z nas je ma lub miała,

Ja nie mialam.

[iwonag25]

Ja npiszę jak było u mnie. Mam 4 letnią córkę. W pewnym momencie
zaczęłam zastanawiać się nad drugim dzieckiem. Jednak cały czas myśl
o drugim dziecku przesłaniały mi myśli takie jak u Ciebie, czyli że
córcia jest tylko moja, taka jedyna, że już nie będzie pępkiem
świata, że ja nie będę tylko dla niej i że zrobię jej krzywdę.
Chciałam, ale bałam się. I odpuściłam. A za ok 2-3 miesiące tak
bardzo zapragnęłam drugiego dziecka, że już nie myślałam w ten
sposób. W dodatku córka zaczęła mówić że chce rodzeństwo i to
utwierdziło mnie w przekonaniu, że to już czas. Wtedy po prostu do
końca nie byłam gotowa na drugie.

[mika_p]

Jak starszy? Im większa różnica wieku, tym później zaczyna się mieć wspólne
sprawy, wspólny język.
Miedzy mną a bratem są 4 lata różnicy. Jak zaczął się wreszcie robić podobny do
człowieka i przestał być wkurzającym gó...arzem, to ja się wyprowadziłam z domu
(miałam 20 lat).
Między moimi dziećmi jest 7 lat różnicy i uważam, że to fatalnie, dużo za dużo.

Jak masz się decydować, to jak najszybciej.
Rodzeństwo fundujesz dziecku na całe życie, a nie tylko na rok, dwa trzy. Za 5
lat twój 3-letni synek będzie miał kupę własnych spraw na głowie. Ale za 20
prędzej dogada się z 19-latkiem niż z 14-latkiem.