Zostałem samotnym tatą

[krzysztofhorn]

Witam,
być może ktoś znalazł się w podobnej sytuacji i będzie mógł się podzielić ze mną swoimi doświadczeniami i radami.
Moja żona Kasia odeszła po ciężkiej chorobie nowotworowej. Zostałem sam z dwójką dzieci. Córeczka ma 4.5 roku, a synek półtora.
To zdarzyło się dwa dni temu. Razem z rodziną planujemy przygotowanie spotkania z psychologiem dziecięcym na którym poruszymy śmierć mamy.
Zastanawiam się jak dalej z tym żyć. Jak być dzielnym, radosnym i kochanym tatą, który będzie wspierał dzieci w trudnej sytuacji.
Ktoś podsunął mi pomysł, żebym jak najszybciej znalazł "ciocię" dla dzieci, dla ich dobra. Ale ja nie chce "wymieniać" kochanej osoby, która odeszła od razu na nową "mamę". To nie przedmiot, zabawka, żeby po zepsuciu kupić od razu nową. Chcę nauczyć je żyć z przemijaniem, odchodzeniem bliskich osób. Chcę w nich pięlegnować wspomnienia po mamusiu. Mówić jaka była wspaniała, jak bardzo je kochała i że nadal jest razem z nimi w ich serduszku. Że jest ich aniołem, który cały czas nad nimi czuwa.

Pozdrawiam
Krzysztof.

[mama-zuza]

wejdz na forum mama-wdowa!! Znajdziesz je w forach "rodzice"
tatusiowie tez tam sa i napewno podziela sie z toba swoimi
doswiadczeniami.
Powodzenia w życiu!!

[guderianka]

Twoja historia tak bardzo przypomina historię rodziny, którą znałam
ze słyszenia, rodzinę siostry kolegi z liceum , że aż zadrżałam

Psycholog -jak najbardziej. Ale bycie radosnym tatą- bez sensu. Nie
okłamiesz dzieci, które zostały bez ukochanej osoby, które w pewien
sposób wiedziały co się dzieje bo żyły w cieniu cięzkiej choroby.
Udawanie radosnego w momencie gdy cierpisz to kiepska zagrywka-
dzieci jak radary wyczułyby że je okłamujesz. Może nie umiałyby
zdefiniować swoich obaw, ale wiedziałyby że mamy nie ma a tata
kłamie. Musicie przeżyć swą żałobę-swój czas smutku, buntu i
pogodzenia się Może z czasem będzie coraz lżej
Trzymaj się

[marzek2]

Poza współczuciem mogę jeszcze podsunąć pomysł zajrzenia na forum "Książki dla
dzieci" i podpytania o książki traktujące o odchodzeniu, przemijaniu.
Bardzo Ci wpspółczuję.

a tutaj link do forum ksiązkowego -
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=16375
i jeszcze - jest takie forum "Chore dziecko, strata dziecka" - może to nie do
końca ten sam problem, ale kwestia radzenia sobie ze śmiercią choćby u
rodzeństwa chorych dzieci - może mamy stamtąd coś podpowiedzą?

tutaj link -

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=16556

[roksanaa22]

Przykro mi...
Uściski dla Ciebie i dzieci.

[volta2]

ja też polecam forum mama-wdowa, są tam również młodzi tatusiowie,
chyba 3?
sama znam chłopaka(dalsza rodzina), który został wdowcem i
jednocześnie samotnym tatą( na ich szczęście mieszka ze swoimi
rodzicami- starymi już, ale jednak).
chłopczyk miał wtedy 6 lat, może 4.(też choroba nowotworowa)
Do dziś żyją we dwóch, ojciec pozostał wdowcem, czasem się z nimi
spotykam, ale nie poruszamy trudnych tematów. Dziś ten synek jest w
wieku okołokomunijnym więc mieli czas, by dojść do siebie i
poukładać sobie życie.
Trzymaj się.

Są jeszcze dziewczyny na macochach, niektóre znich związały się z
mężczyznami-wdowcami i wychowują wspólnie jego dzieci - jeśli cię
ten temat zainteresuje, to na pewno ci coś podpowiedzą.

[iwles]

Krzysztfie, bardzo Ci współczuję

Zapraszam Cię (niestety) tu:

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=36576

Pisze niestety, bo za każdym razem, gdy nas na forum przybywa - ja
płaczę.
Psycholog - to dobry pomysł. Pomoże Wam przejśc przez te trudne
chwile, pomoże nauczyć się żyć na nowo...

Przed Wami długa droga - i dlatego życzę Wam wszystkim dużo sił.



---
Paweł

Moje dziecko powiedziało

[majka003]

Wg mnie to nie jest najlepszy pomysł na "ciocie".Przede wszystkim
musisz się nie załamywać choć to trudne,ale dieciom pokaż jak je
bardzo kochała mama i że jest w ich serduszku i zawsze tam będzie
przy nich i że choć jest w niebie to i tak je widzi i mocno kocha i
jest jej dobrze.Musisz się uzbroić w cierpliwość i wyrozumiałość.
Może Tobie też by się przydała rozmowa z psychologiem?Bardzo mi
przykro z tego powodu i wierze,że dasz sobie rade,choć czasem będzie
ciężko,ale pomyśl,że ona także nie zniknie z twego serca.Niestety
życie toczy się dalej
Powodzenia i dużo życzliwych osób ci życzę.

[asia_i_p]

Krzyśku, serdeczne wyrazy współczucia, nie da się Ciebie pocieszyc,
wiem, ale bardzo, bardzo współczuję.
Sytuację znam nie od tego końca - moja mama umarła, nagle, kiedy
miałam 18 lat a moja siostra 7. Uważam, że ze wszystkim masz rację -
z tym, że na siłę nie szukasz szybko nowej partnerki - to można
robic bezpiecznie dopiero, kiedy ból się zmniejszy, bo wcześniej
człowiek jest jak niepoczytalny. I to, że myślisz o psychologu - ja
mam wrażenie, że zrobiliśmy duży błąd, nie zabierając tam mojej
siostry, myślę, że przynajmniej Twoja córeczka powinna się z
psychologiem zobaczyc. I myślę, że Ty też będziesz potrzebował
pomocy. Jesteś bardzo dzielny, ale nie rób tego błędu, co mój tata,
który chciał byc silny i racjonalny i chyba przez to do konca nie
przeżył żałoby po mamie i ciężko mu się teraz z tym wszystkim
pozbierac. Dalej jest dzielny, ale stracił dużo radości życia i
chyba ciągle nie może się pogodzic z tym, że stracił i mamę i to
dawne życie, chociaż minęło już prawie 14 lat.
Wiem, że to brutalnie zabrzmi, ale takie malutkie dzieci
przyzwyczajają się szybko - myślę, że to, jak im przedstawiasz
sytuację będzie dla nich dużą pociechą. Postaraj się zadbac też
trochę o siebie. Przesyłam ciepłe myśli i będę się modlic za Ciebie
i Twoje córeczki.

[pikum]

Serdeczne wyrazy współczucia!!!Może to zabrzmi trochę
nietaktownie,ale jakieś to wszystko dziwne.Dwa dni temu zmarła ci
ukochana osoba a ty piszesz sobie na emamie i szukasz "cioci"dla
dzieci.Mam nadzieje,że to wszystko z
rozpaczy,niemocy,stresu....Nierozumiem............

[volta2]

w obronie krzysztofa...
mogłabym również nie rozumieć, gdyby chodziło o nagłą i
niespodziewaną śmierć, typu wypadek, zamach itp.
tu wyraźnie autor napisał, że żona chorowała, więc na pewno mimo
wiary do końca, na pewne przemyślenia mógł mieć czas.
nierzadko zdarza się, że osoba chora próbuje poruszyć ten temat, co
z przyszłością dzieci, ukochanego...

[demonii]

A gdzie napisał, że szuka? Odwrotnie raczej.

[coronella]

ja równiez bardzo współczuję, i życze siły przede wszystkim!

A koleżankom wyżej- często jest tak, że w takich momentach organizm przeżywa tak silny stres, że nie wszystko i nie dokładnie do niego dochodzi. Ocenia sie sytuacje inaczej, myśli inaczej. Dlatego dziewczyny tuz po poronieniach myślą od razu o kolejnym dziecku. Dlatego czesto na pogrzebach tą najbardziej energiczną, ruchliwą, najbardziej widoczną osobą jest najbliższa osoba zmarłemu.
Dopiero po kilku dniach, gdy szum mija, zaczyna do nas docierac sytuacja, w jakiej sie znaleźlismy.

-

[asia_i_p]

Rzeczywiście nie rozumiesz, i to niestety nie rozumiesz, co czytasz.
To nie Krzysztof szuka "cioci" tylko ktoś "taktowny" mu to doradza.
A co do "pisania sobie na emamie", to między innymi po to są fora
internetowe, żeby na nich szukac pociechy i wsparcia. Czasem można
dostac też co innego, no ale to ryzyko wpisane w sytuację.

[karola1008]

Krzysiu, wyrazy współczucia dla Cebie i dzieci.

[agmar3]

Trzymaj(cie) się!
Wyrazy współczucia.

[cesarus]

Krzysztofie!
Przede wszystkim bądź sobą. Nie ukryjesz prawdziwych uczuć przed dziećmi. Pozwól
sobie na płacz i smutek.
Niedawno umarła moja mama, z którą byłam bardzo związana. Mój syn - 3,5 letni
widział moją rozpacz i zawsze gdy ja płakałam, on też płakał. Mówił, że tak
trzeba bo nie ma już babci. Jeździłam z nim samochodem, płakałam i opowiadałam
mu o niej - o moim z nią dzieciństwie. Dostałam od zaprzyjaźnionego księdza
obrazek z matką boską pocieszenia, który woziłam i wożę ciągle w samochodzie.
Teraz, gdy patrzę na nią, synek mówi, żeby nie było mi smutno, bo babcia patrzy
z nieba i się nami opiekuje.
Rozmawiamy często o niej, staram się pielęgnować w nim jego wspomnienia z
babcią. opowiada jak chodzili na spacery, gdzie go zabierała itd. Może to
pozwoli mu zachować ją w pamięci i nigdy jej nie zapomni w serduszku...
trzymaj się mocno. Na pewno sobie poradzisz!

[pasikonikwro]

wspolczuje strasznie...ale wierze ze sobie poradzicie.

[joasol26]

Krzysztofie napisz skad jestes.Ja jestem ze Szczecina i zalozylam
tutaj KLUB RODZICOW. Zajmujemy sie rozna
tematyka.Bezplatnie.Zaprzyjazniamy sie ,spotykamy itp. Moglbys sie z
nami skontaktowac.Jesli nie jestes stad mozesz skontaktowac sie ze
mna e-mail na adres [e-mail]

[gaba2002]

Witaj,
proponuję skorzystać ze strony mama-wdowa.Jestem samotną mamą (mąż
zmarł rok temu).Na "naszej stronie"znajdziesz wiele osób,które nagle
znalazły się w tak trudnej sytuacji.
Pozdrawiam i życzę dużo siły na te trudne dni.

[kamka1988]

Bardzo Ci współczuję, lecz nie wymieniaj "mamy" na nową,to nie będzie dobry
pomysł...Mów dzieciom o tym jak bardzo mama je kochała i wytłumacz dlaczego
odeszła lecz zrób to delikatnie.Nie pozwól im o niej zapomnieć,chodźcie razem na
cmentarz,oglądajcie zdjęcia itp.Życzę powodzenia w dalszym życiu!