nie być samą...

[otagaa]

Witajcie!!
Wlasnie tak sobie pomyslalam gdzie i jak mozna kogos poznac majac dziecko..a
jak bylo u was?U mam ktore mialy dziecko i zostaly same ale po jakims czasie
ktos sie pojawil w ich zyciu?W jakim wieku byly wasze dzieci?I jak sie
poznaliscie?Ja obecnie jestem sama 9 miesiecy a synek ma 5 miesiecy obecnie
i wlasnie tak sobie pomyslalam jak przy tak malym dziecku mozna kogos
poznac?Kiedy tak czesto trzeba z nim byc..hmm ale z drugiej strony chcialabym
juz mimo wszystko kogos bliskiego, odpowiedzialnego miec bo samej jest ciezko
mimo wszystko.Piszcie jak u was to wygladalo.Pozdrawiam!!

[paacynka]

Fajnie jakby ktoś pokochał taką malutką dzidzię i mamusię, bylby jakby od
początku tatą dla tego dziecka. Nie wiem może przez interent? Kiedyś czytałam
topik par które poznały się przez net i się pobrali, sama mam koleżankę i kolegę
internetową, znaliśmy się z pewnej strony wszyscy razem a oni się zakochali
pobrali, ona ma synka a teraz mają jeszcze wspólnego. Mi sie wydaje że łatwiej
przez interenet jak tak na ulicy, ale los jest ciekawy życzę każdemu by się
udało. Może w pracy itd.... nikt nie zna dnia i godziny

ale sie rozgadałam na tym forum.

[otagaa]

No tak nikt nie zna dnia ani godzinyTez tak myslalam ze poki dziecko male, nie
odczuje braku ojca-bo jednak to w rozwoju dziecka jest potrzebne-mezczyzna a
szczegolnie chlopcu..ale co bedzie czas pokaze

[leeya]

Hmmmm....

A ja bede troche okoniem teraz stawala

Mi jest dobrze samej. Nie musialam starac sie "polubic" swoja samotnosc, bo to
lubienie i dobre w tym czucie przyszlo samo z siebie. Julia ma teraz 8 miesiecy
i .... nie widze w naszym zyciu miejsca dla mezczyzny. A przynajmniej na razie
nie widze Mam grono znajomych, rzeklabym PRZYJACIOL, dzieki ktorym jest mi
dobrze. I niech tak zostanie))))))
Leeya

[paacynka]

i ja cię zaskoczę, bo nie raz sobie wyobrazam życie samej w tym sensie że coś za
coś. Jesteś sama jesteś wolna, z mężczyzną nie jest się wolnym, i czasem
człowiekwi się wydaje że życie przez palce ucieka, ale tylko czasem, wsyztko ma
swoje plusy i minusy, a sztuką jest odnajdować plusy i cieszyć się z życia, ja
uważam że właśnie się dużo ma bardzo dużo jak się ma swoją niunię

[otagaa]

No tak ale bez przesady trzeba przeciez miec tez swoje zycie, swoja intymnosc
bynajmniej tak wyobrazam sobie zycie a nie tylko sama z dzieckiem uwazam ze
czlowiek mimo wszystko potrzebuje bliskosci i nie zastapia ci tego nawet
znajomi..chociaz sa kobiety ktore zostaly zranione i moze dlatego nie chca sie z
nikim wiazac mi tez nie ukladalo sie najlepiej ale cale szczescie to ja
zadecydowalam ze nie chce z nim byc i nie jestem bo po co sie meczyc z draniem.

[aglesnik]

też się czasem zastanawiam. praca, u mnie 90% męskiego towarzystwa, ale prawie
100% zajętych, to co zostaje, absolutnie się nie nadaje.
Net... ja chyba nie mam zacięcia na takie znajomości. Ale wierze, ze cuda się
zdarzają i może jeszcze kiedyś i gdzieś ktoś na mnie czeka i jest tylko dla
mnie! chyba nie trzeba tracić nadzieji na lepsze!!ag.

[tygrysica_krakow]

Nie wolno tracić nadzieji. Ja nigdy jej nie straciłam. Mojego męża poznałam
przez internet. Na początku to były tylko takie ciekawe rozmowy - podobało mi
się, że potrafi się wypowiedzieć na każdy temat. Gadając z nim na gg nic nie
czułam. Myślałam, że to będzie jednorazowe spotkanie ale jednak skończyło się
inaczej. Powodzenia

[paacynka]

no własnie ten internet

[vialle]

w moim przypadku pojawil sie moj stary, sprzed wielu lat kolega - czlowiek,
ktorego zawsze bardzo lubilam, kiedys nawet podkochiwalam sie w nim, na dobre 6
lat stracilam go z oczu a potem nagle sie pojawil Jak na zawolanie Taki
sam kochany jak zawsze, a przy tym wolny, bez zobowiazan, zapracowany po uszy i
w gruncie rzeczy samotny.

[otagaa]

a jaka byla reakcja waszych dzieci?mowilyscie im o prawdziwym ojcu?dlaczego go
nie ma?jak wasi partnerzy mieli stosunek do dzieci..bardzo mnie to interesuje

[an-da]

ja od początku wiedziałam, że pomimo nieudanego związku z ojcem mojego dziecka,
nie chcę być sama
że potrzebuję bliskości, intymności, współbycia i oparcia w drugim człowieku...
długo szukałam
jednego kandydata znalazłam w pracy, osobiście nie polecam, związek taki jest
komentowany publicznie, gdy się mają ku sobie, są tylko domyślne uśmieszki, gdy
się rozstają i jedna ze stron znajdzie sobie powiernika we współpracowniku,
cała firma staje się stroną w sporze
drugiego znalazłam w barze - sposób dobry jak każdy inny, ale obarczony
większym ryzykiem natknięcia się na poszukiwacza mocnych, acz krótkich wrażeń
kolejnych znalazłam w internecie - tu przekrój jest ogromny, zdarzają się
(aczkolwiek stosunkowo rzadko) wartościowi normalni ludzie i dla nich warto tam
szukać
ja szukałam 6 lat, jak już stwierdziłam, że sobie odpuszczam i przestawiam się
na tryb singlowy, bo to za bardzo boli tak szukać i szukać i nie móc znaleźć,
to się właśnie znalazł... i jest mi dobrze, jak nigdy nie było ))