Zostaję sama

[ejuka]

Witam. Na tym forum jestem po raz pierwszy, ale zorientowałam się mniej
więcej w sytuajci, ja nie jestem samotna; mam męża. Bardzo się do niego
przywiązałam, kocham go, teraz on wyjeżdża na 9 m-cy. Boje sie jak sobie będe
radzić, jak co wieczór będe zostawać sama z dzieckiem, jak sobie poradzę z
prowadzeniem domu, wyjazdami do pracy i na uczelnie? Ale najbardziej boje sie
tego ze GO nie będzie razem z nami. Płacze w ukryciu , bo wiem że jemu też
jest ciężko, wiecie jak taka rozłąka może wpłynąć na półtoraroczne dziecko?
Pozdrawiam.

[oleczka_a]

Może lepiej napisz na forum 'kobieta', bo Twoja sytuacja troszke sie rozni od
sytuacji dziewczyn tutaj. Ja jestem sama z 2 dzieciaczkow, i jest ok, choc
nieraz jestem zmeczona. Na pewno dasz sobie rade, bedzie ciezej, ale da sie
przezyc )

[inzart]

Zostajesz tu, czy przenosisz sie na "kobietę"? Jestem w podobnej sytuacji jak
Ty, już drugi raz z resztą, więc możemy powymieniać się doświadczeniami, będzie
łatwiej...
Joanna

[madzik777]

Tez jestem w takiej sytuacji jak Twoja. Daj znac czy jeszcze tu zagladasz, czy
moze sie przenioslas.
Pozdrawiam!
Magda

[inzart]

Magda, Ejuka chyba juz nie zaglada (a przynajmniej nie pisze...), ale ja owszem
i chetnie jeszcze pozagladam, bo czas mi sie dluzy... A na ile wyjechal TWOJ i
dokad? Jak sobie radzisz?
Pozdrawiam
Joanna

[madzik777]

inzart tez mnie tu troszke nie bylo. Moj maz wyjechal do Irlandii pod koniec
października 2004- moja coreczka miala wtedy prawie 2 mce. Bylam zalamana, ale
teraz juz sobie jakos radze. Od października widzielismy sie 2 razy- na Sw.
Bozego Narodzenia i przez tydzien w kwietniu. Nie wiem ile jeszze potrwa to
rozstanie, mam cicha nadzieje ze wroci juz na stale w grudniu.

Jestem tez w bardzo dobrej sytuacji bo bardzo pomaga mi rodzina- mama pilnuje
dziecka jak jestem w pracy a tesciowie tez o mnie nie zapominaja. I mam spore
grono dobrych znajomych, ktorzy mimo tego ze nie maja jeszcze swoich rodzin i
dzieci - pamietaja o mnie

Napisz Joanno jak to wyglada u Ciebie?

Pozdrawiam!

[inzart]

Hej, a mój mąż jest trochę w Holandii, trochę w Belgii. W porównaniu z Twoim,
to wyjechał na krótko - na dwa miesiece - wraca w lipcu. Ale każdy dzień tak
samo pusty. Jego wyjazdy zdarzaja sie co jakiś czas, właściwie z nienacka -
nigdy nie wiadomo gdzie i kiedy (takie są uroki pracy w korporacji) Mam synka
prawie czteroletniego i Fasolkę (16 tydz.). W związku z Fasolką nie pracuję,
jestem na zwolnieniu, więc nie mam problemu z opieką nad synkiem, poza tym mały
chodzi do przedszkola.
Błogosławieństwem jest internet - jest przynajmniej kontakt, no i telefony.
Czasem sobie myślę, że warto potęsknić, dla tych wspaniałych chwil po powrocie.
Ale Ty, to masz na prawdę długie to rozstanie, choć to pewnie trochę kwestia
nastawienia. Ja nie mogę sie doczekać lipca, a co dopiro jak pomyslę o grudniu
(!!!)
Twoja córeczka pewnie nie bardzo odbiera nieobecnośc Taty? Mój synek kiedyś,
jak mąż wrócił po trzech miesiącach, to się go przestraszyl i rozplakal. Mial
wtedy 2 latka. Zobaczymy jak będzie teraz...
Pozdrawiam cieplutko
Joanna