ech, życie...

[aggtt]

Spotkałam dziś szczuplutkie, pachnące i szczęśliwie zakochane dwie koleżanki
z liceum... Kiedyś to one zazdrościły mi teraźniejszego X.
Zna któraś to uczucie? Bo ja jakoś nie mam czasu, kasy i werwy i czuję się
momentami koszmarnie...
A do tego w pracy magiel (koniec roku-sprawozdania, ewaluacje,ankiety,
analizy, etc.), na studiach sesja... Di ma od tygodnia zatwardzenie - i to
mnie chyba najbardziej przygnęba.
Czy u Was weselej? Powiedzcie, że tak. Może i ja się jeszcze kiedyś załapie
na jakiś happy end!?

[jonajona]

Hallo,
Niekoniecznie weselej, sesję, jak wspominałaś, mam i widmo nauki wisi mi
wszędzie - w metrze, w tramwaju w poczekalni itp. każdą sekundkę wykorzystuję
na uczenie się ponadto praca, dom, hydraulicy, dzieciątko marudzące bo
potrzebuje uwagi, koniec roku szkolnego, trzeba wyjazd dziecku wymyślić i to
najlepiej nie jeden i najgorsze : mam sprawę !! w tym tygodniu, tuż przed
wielkim egzaminem. Trudno mi sie skoncentrować na jednym i drugim pozatym to
mnie przestrasza i wpadam w panikę.

Ale wiesz co, będzie dobrze, przecież nie może tak być, że ciągle jest źle !!

[aggtt]

Jonajonko,
też w to wierzę.Będzie dobrze. Jest w końcu nienajgorzej - mamy nasze
dzieciaczki.
Wiesz, wszystkie mamy chyba chwilowe dołki, ale popatrz jak sobie świetnie
radzimy. Każdy prawie facet w tej sytuacji by się załamał, amy? A my walczymy z
życiem. I niech nas to napawa dumą...
I nie po to ten wątek zaczęła, żeby się poskarżyć, bo z wielu samotnych ja i
tak mam sytuacje dość komfortową... Ale chciałabym czasem poczuć się piękna,
wypoczęta i kochana. Czy to dużo?