nie chce mi się zyć!!

[marutka]

Witajcie!!
Od 5 dni należe do grona samotnych mamuś!Mój kochający mnie mąż przestał mnie
kochać i odszedł ode mnie!Mam 14 miesięcznego synka!Nie jestem w stanie się
nim zajmować!Jestem w maksymalnej depresji!!!Nawet ten biedny dzidzus mnie
nie cieszy! Ciąglę płaczę nie,śpię nie jem!Czy jeszcze kiedykolwiek go
pokocham? Czy znajde na to siły aby być dla niego Mamą? Chcę się połozyć i
już więcej nie obudzić!Czy któraś z Was została tak bezdusznie potraktowana i
przeżyła coś w tym stylu i kocha,dba i uwielbia swoje dziecko!Mam dosyć! To
ciagłe poczucie winy!Nie daję rady POMOCY!!!!!!!!!!!!!!!!!

[abi28]

Witaj.
Kochana musisz się pozbierać bo masz dla kogo żyć, o tym co było musisz jak
najszybciej zapomnieć, wiem że łatwo się mówi ale to prawda, a z perspektywy
czasu zobaczysz że było warto i za kilka lat będziesz się z tego śmiała. Musisz
być silna dla swojego dziecka. Może wybierz się do psychologa, tylko dobrego,
takie rozomowy naprawdę dużo dają i spojrzysz od razu innym okiem na to
wszystko.Wiem że to wszystko Cię przerasta, ale na prawdę musisz się w sama w
sobie pozbierać bo masz dla kogo, a facet nie jest wart Twoich łez, serio. Nie
rycz tylko weź się za swoje życie. Życie trzeba brać w swoje ręce i już. A tak
naprawdę to nie jesteś sama na tym świecie , masz napewno wspaniałą rodzinę,
która zawsze Ci pomoże i na którą możesz liczyć, a po za tym masz synka i
musisz być i żyć dla niego dlatego zabraniam Ci mówić takie rzeczy że
chciałabyś się położyć i już nie wstać, bo jaki los wtedy byś dziecku
zgotowała? Nawet nie wolno Ci tak myśleć.Idź do psychologa, pogadaj z
przyjaciółką, mamą...z kimkolwiek zauchanym, wypłacz się a potem WEŹ SIĘ W
GARŚĆ!!
Trzymaj się...jestem z Tobą....

[screen]

Marutko!
Wiekszości z nas, jesli nie każdej na tym forum w jakimś momencie świat się
zawalił i wsztystko straciło sens ale jak widzisz jakoś się pozbierałyśmy. Ty
tez napewno dasz radę, może nie dziś, nie jutro ale... Jakiś czas musi minąć,
bo rany muszą sie przynajmniej podgoić. Teraz musisz wziąść się w garść,
poświęcić czas dzieciaczkowi, choćby dlatego aby jak najmniej dotkliwie odczuł
Wasze rozstanie. Wiem, że to boli, takie usmiechanie się na siłę, przez łzy.
Nie zarzucaj sobie, że jesteś złą mamą, to okres przejściowy.
Mnie mąż nie zostawi, to ja musiałam odejść, zostawić wszystko i tłumaczyć
dziecku dlaczego to zrobiłam. I wierz mi, że wcale nie bylo mi lżej. pOzdrawiam
Cię i pamiętaj, ze zawsze możesz tu zaglądnąć i podzielić się żalem.

[misia695]

cześc mojej przyjaciółce się to zdarzyło niedawno-ma 2 dzieci,jest w trakcie
rozwodu,ale znajduje w swoim sercu ogromne pokłady miłości,często mówi to co ty
dziś,ale to minie.wiem,że rana świeża i długo się nie zabliżni...
trzymajcie się,kolejny facet okazał się draniem.

[aggtt]

Biedactwo, wiem co czujesz...
Musisz poszukać pomocy: w rodzinie, u przyjaciół i psychologa...
Trzymaj sie!!!!! I nie obwiniaj się - masz prawo mieć dołek. Tylko jednak
zmuszaj się do podstawowej pielęgnacji dzieciątka, OK? Koniecznie poproś jakąś
kobietę o pomoc przy maleństwie!

[martusiamp]

tak bardzo chcialabym Ci pomoc, ale chyba nie potrafie. Jestem w podobnej
sytuacji i sama sobie niepotrafie pomoc. Moj dzidzius ma dopiero 4 miesiace i
jest jeszcze w brzuszku, a moj mąż chce rozwodu i kaze mi sie wyprowadzic z
mieszkania, i nieobchodzi go to ze niemam gdzie. A byla taka wielka milosc....
W takiej sytuacji trudno sie nie zalamac. ja juz tez niemam sil zyc,tylko jak
popelnie samobojstwo to zabije wlasne dizecko .... i tu sytuacja staje sie
jeszcze bardziej beznadziejna...

[asca25]

Też to pamiętam - myśli samobójcze - SZOK, że tak można postąpić - jestem w 5
miesiącu ciąży i już jest lepiej. Tęsknię, ale staram się maksymalnie skupić na
dzidzi i na tym co mnie czeka. Teraz jest tylko praca, praca, praca i moje
samotne myśli o dzidzi non stop - ale coraz mniej Go. Czuję, że staję sie coraz
silniejsza, jeszcze trochę i to on pożałuje, że nas nie chce )) Czuję, że dam
radę sama ))

[asca25]

Dodam jeszcze, że to moje pierwsze dziecko i też się boję, co będzie po
porodzie??? Czy będę potrafiła je kochać??? Myślę jednak po moich "dzieciowych"
snach, wzruszających momentach, gdy sama śmieję się do siebie, jak ten wariatek
mnie kopie - że będę je kochać na maksa)) Zresztą niemożliwe, by te pokłady
miłości, które mam w sobie, a które nie mają się teraz komu objawić, pozostały
uśpione.

Trzymaj się dzielnie, żyj dalej - choć na razie wydaje się to beznadziejne -
szczęście wróci kiedyś samo - oby jak najszybciej )) Pozdrawiam Cię mocno i
ściskam

nawet nie wiesz

[beza_123]

bo jeszcze za wcześnie, jaką będziesz mieć satysfakcję i radość z tego
dzidziusia Ja rozstanie z mężem zniosłam właśnie dzięki córci. Choć przez
kilka dni nie miałam siły się z nią bawić ani nią zajmować. Fakt, moja córcia
jest trochę starsza, więc samodzielniejsza, ale trzeba z nią czytać, grać, a ja
nie miałam siły. ale dzięki niej się pozbierałam i teraz żyję)) Pełnią
swojego nowego życia) Trzymaj się Ciesz się, że nie zostałaś sama))
Kiedyś to docenisz. Jak ból będzie trochę mniejszy bo na razie on to wszystko
zagłusza(

[asca25]

Ja jeszcze tylko dodam, że ostatnio tak półśpiąc wyobraziłam sobie, że
urodziłam i kładą mi maleństwo na brzuch - i aż się poryczałam ze wzruszenia i
szczęścia... tylko ten smutek, że nie przeżyję tego razem z Nim...

Ostatnio miałam też taką migawkę w nocy, że moje dziecko patrzy na mnie
niebieskimi oczyma pełnymi ufności - i znowu takie wspaniałe uczucie mnie
ogarnęło, że będzie ktoś, kto będzie polegał tylko na mnie i ja tego małego
kogoś nie zawiodę ))

[beza_123]

Wiesz co? Niech on żałuje. Nie przeżyje tego, co jest naprawdę esencją życia)
A zresztą. Może nie dla każdego. Mój mąż byl przy urodzeniu dziecka a po 7
latach wdał się w romans z jakąś małolatą( I nawet córcia (jedyna) nie była
ważniejsza niż to((

[martalik]

Marutko, wiem jak Ci ciężko. Dziewczyny dobrze piszą,że ten ból minie.
Potrzebujesz trochę czasu,ja też bardzo ciężko przeżywałam rozstanie mimo, że
to ja odeszłam dla dobra mojego i dzieci.Ból wypłakiwałam, wywrzeszczałam,
waliłam z całej siły w poduszkę gdy nikt nie widział. Bardzo pomagały mi
rozmowy z osobami, które miały podobne doświadczenia, pozwalały mi się wygadać
i nie dawały rad w stylu "musisz wziąć się w garść, przestań płakać".Rozejżyj
się za takimi, które to potrafią. Jednak gdybyś zupełnie nie dawała sobie rady
z emocjami i podstawowymi zajęciami przy dziecku, skorzystaj -bardzo cię proszę-
z jakiejś fachowej porady lekarza. Nawet internista powinien Ci przepisać
jakiś lekki środek antydepresyjny. Trzymam kciuki i bardzo mocno wirtualnie
przytulam.

[tata_malolata]

Witaj Marutko !

W tej sytuacji, w której się znalazłaś trudno czuć się inaczej.
W dodatku zmartwię Cię - ten ból trwa długo, bardzo długo.

Aby jednak ten post nie był zbyt pesymistyczny kilka słów konstruktywnych - pod
tytułem jak sobie z tym poradzić. Postaraj się o tym nie myśleć. Po prostu nie
myśl. Te myśli to tortura. Jak to zrobić by nie mysleć ? Oczywiście myslenie
nie da się całkowicie wyłączyć ale da się trochę odwrócić własną uwagę od
problemu. Tak więc rób cały czas COŚ. Cokolwiek co angażuje ręce i głowę. Po
drugie nie bądź sama - zapraszaj przyjaciół, krewnych by byli jak najwiecej u
Ciebie, siedź u nich - trudno, bedą może znużeni Twoim towarzystwem ale Tobie
to pomoże uratować się przed myślami. Po trzecie pomyśl "że inni mają gorzej" -
doceń, że jesteś zdrowa i doceń zdrowie swego dziecka i bliskich, doceń wiele
innych pozytywnych stron Twojego życia.

Mówi się też, że czas leczy rany. Nawet jeśli nie leczy to łagodzi ból - co
potwierdzi chyba większość tych, którzy to przeżyli. I nawet jeśli trwa to
latami, nawet jeśli nie da się całkiem zapomnieć to jednak człowiek uczy sie
powoli żyć z tym co go spotkało.

To moje subiektywne przemyslenia, oparte na moich osobistych doświadczeniach.
Mnie pomogło trochę. Upływ czasu, znalezienie sobie zapychaczy czasu, wsparcie
przyjaciół, szukanie pozytywnych myśli, wiara...

Trzymaj się

P.S. I jeszcze jedno. To oczywiście może małe pocieszenie dla Ciebie ale...
uwierz, że wolałbym być w Twojej sytuacji. Brzmi zabawnie czyż nie ? Ale
paradoksalnie tak jest. Może trudno Ci byłoby sobie wyobrazić ale pomyśl co się
czuje gdy ktoś zabiera Ci rodzinę, zabiera dziecko..........

[screen]

tata_małolata
Powiem Ci, że nie zawsze pomaga przebywanie wśród innych. Ja przy takich dołach
nie mogłam (i nadal mi sie to zdarza). Nie chciałam oglądać tv, czytać,
wychodzić z domu, bo wszędzie widziałam szczęśliwe pary i rozczulałam się nad
swoim problemem. Ale to mija. A co najciekawsze teraz widząc jakąś parkę myślę
wrednie:Bawcie się póki czas, bo i tak Wam się pochrzani. Wiem, ze to
niepoprawne ale tak mi już zostało. Może kiedyś minie....

[asca25]

kurcze... też tak myślę widząc zakochanych - że i tak prędzej czy później się
rozwali... to straszne ((

[tata_malolata]

screen napisała:
> A co najciekawsze teraz widząc jakąś parkę myślę
> wrednie:Bawcie się póki czas, bo i tak Wam się pochrzani

asca25 napisała:
> kurcze... też tak myślę widząc zakochanych - że i tak prędzej czy później się
> rozwali... to straszne ((

---------------
Do licha ! Też mam coś takiego. Możemy założyć kącik defetystów ))

[screen]

mam jeszcze cos takiego: idzie parka i facet zaczyna stroić fochy, odwraca sie
i odchodzi a ona za nim krzyczy, żeby zaczekał. OKROPNE!!! Biedna ta dziewczyna
albo... głupia) Zakładamy ten klub)

[asca25]

Ja tam do klubu defetystów się nie zapisuję (choć propozycja mnie
rozbawiła )) ), będę się starać zmienić to w sobie... jeszcze też chcę być
kiedyś szczęśliwa, nawet gdyby to nie miało trwać zawsze i nawet gdybym później
miała cierpieć znowu... I TAK CHCĘ!!! ))

[screen]

to odważna z Ciebie babka Ja jakoś sie boje komukolwiek zaufać. Wydaje mi
się, ze nie jestem w stanie znieśc kolejnej porazki zyciowej. A poza tym jakos
nie wyobrazam sobie jak by to przyjął mój synek. Pewnie gdybym sie zakochała
wszystko wydawałoby mi sie łatwiejsze ale narazie am swój własny tok myslenia)

Ja to Ci zazdroszczę

[szara_owieczka]

Wiem że każdy ma swoje problemy i jego problemy są największe, ale jak ja bym
chciała, żeby ex o mnie zapomniał Marzenia...

[elaw2]

Z tym defetyzmem to prawda, ale w końcu przechodzi. Też był czas, gdy chodząc
na plac zabaw i widząc szczęśliwych rodziców z dziećmi zazdrościłam do bólu.
Teraz cieszę się, że komuś się udało. Zresztą mam wokół naprawdę udane
małżeństwa z wieloletnim stażem i aż miło patrzeć jak im szczęście rodzinne
kwitnie. Zresztą od wielu z nich dostałam dużo wsparcia gdy sypał się mój świat.
A do autorki postu: czas leczy rany. Najpierw wydaje się, że nie jesteśmy w
stanie żyć a potem żyjemy i dziwimy się że daliśmy radę.